ଯାଵାନ୍ କଶ୍ଚିତ୍ କିଲୋଲ୍ଲେଖୋ ଵାଙ୍ମଯୋ ଵଦତାଂ ଵର । ସୂକ୍ଷ୍ମାର୍ଥḫ ପରମାର୍ଥୋ ଵା ବହୁର୍ ଅଲ୍ପତରୋ ଽପି ଵା
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା, ଯେଉଁଠି ଯେପରି ମନରେ କିଛି କଥା ଉଠେ, ସେ କଥା ହେଉଛି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅର୍ଥ, ପରମ ଅର୍ଥ, କିମ୍ବା ବହୁତ କିମ୍ବା ଅତି ଥୋଡ଼ା ଅର୍ଥ ହେଉ, ସେ ସବୁ—
ପ୍ରତିଯୋଗିଵ୍ଯଵଚ୍ଛେଦସଙ୍ଖ୍ଯାଭେଦାଦିଭିର୍ ଭ୍ରମୈଃ । ସ ସ ସର୍ଵୋ ଽଙ୍କିତସ୍ ସାଧୋ ଭା ଇଵ ତ୍ରସରେଣୁଭିଃ
ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଭିନ୍ନତା, ଭେଦ, ସଂଖ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନଟ ହୋଇଥାଏ; ଯେପରି ମାଟିକଣା ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ, ଏହିପରି ହେଉଛି, ହେ ସାଧୁ।
ଉତ୍ତରଂ ସକଲଙ୍କଂ ଚ ତଜ୍ଜ୍ଞୋ ନାର୍ହତି ସୁନ୍ଦର । ନାକଲଙ୍କା ଚ ଵାଗ୍ ଅସ୍ତି ତ୍ଵଂ ଚ ତଜ୍ଜ୍ଞତରସ୍ ସ୍ଥିତଃ
ଯିଏ ସେ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣେ, ସେ ଦୁଷିତ ଉତ୍ତର ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏବଂ କୌଣସି କଥା ଅଦୁଷିତ ହୁଏ ନାହିଁ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସେ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଭଲଭାବେ ଜାଣିଛ।
ଯଥାଭୂତଂ ଚ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ଜ୍ଞସ୍ଯାନ୍ତେଵାସିନୋ ମଯା । ଯଥାଭୂତଂ ଵିଦୁẖ କାଷ୍ଠମୌନମ୍ ଅନ୍ତଵିଵର୍ଜିତମ୍
ମୋର ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନୀ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଯେଉଁଠି ଯଥାର୍ଥ କଥା କୁହିବା ଉଚିତ, ସେଠି ଯେଉଁମାନେ ଯଥାର୍ଥକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୌନକୁ ଅନନ୍ତ ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି।
ଅଵିରାମମ୍ ଅସଙ୍କଲ୍ପଂ ମୌନମ୍ ଆହୁḫ ପରଂ ପଦମ୍ । ତଦ୍ ଏଵ ତଵ ତଜ୍ଜ୍ଞସ୍ଯ ଦତ୍ତସ୍ ସୁନ୍ଦର ଉତ୍ତରଃ
ଅବିରତ ଓ ଚିନ୍ତାହୀନ ନିରବତାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶା ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହିଠାରେ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଏହିଠାରେ ତୁମ ପ୍ରଶ୍ନର ସୁନ୍ଦର ଉତ୍ତର ଦିଆଯାଇଛି।
ଯନ୍ମଯୋ ହି ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ପୁରୁଷୋ ଵକ୍ତି ତାଦୃଶମ୍ । ଜ୍ଞେଯମାତ୍ରମ୍ ଅସଚ୍ ଚାହଂ ଵାଗତୀତେ ପଦେ ସ୍ଥିତଃ
ମନୁଷ୍ୟ ଯେଉଁପରି ଗୁଣରେ ଗଠିତ, ସେ ସେହିପରି କଥା କହେ। ମୁଁ କେବଳ ଜ୍ଞାନରେ ଅଛି, ଅସତ୍ୟ ଓ କଥାର ସୀମା ପାର କରିଥିବା ଦଶାରେ ବସିଛି।
ଵାଗତୀତପଦସ୍ଥୋ ହି କଥଂ ଗୃହ୍ଣାତି ଵାଙ୍ମଲମ୍ । ଅଵାଚ୍ଯଂ ଵଚ୍ମି ନୋ ତେନ ଵାଗ୍ ଘି ସଙ୍କଲ୍ପନାଙ୍କିତା
ଯିଏ କଥାର ସୀମା ପାର କରିଥିବା ଦଶାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେ କିପରି କଥାର ଦୁଷିତତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବେ? ଯାହା କହିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ମୁଁ ତାହା କହେନି, କାରଣ କଥା ସବୁ ସଂକଳ୍ପର ଚିହ୍ନ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ଵାଚି ଯେ ଯେ ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ତାନ୍ ଅନାଦୃତ୍ଯ ଦୋଷକାନ୍ । ପ୍ରତିଯୋଗିଵ୍ଯଵଚ୍ଛେଦପୂର୍ଵକାନ୍ ଵଦ କୋ ଭଵାନ୍
ଯେମାନେ କଥା କହିବାରେ ଲାଗିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଦୋଷକୁ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରି, ତୁମେ ସମସ୍ତ ବିପରୀତକୁ ବାଦ ଦେଇ କେବଳ ସତ୍ୟ କହୁଛ, ତୁମେ କିଏ, ମୋତେ କୁହ।
ଏଵଂ ସ୍ଥିତେ ରାଘଵେହ ଯଥାଭୂତମ୍ ଇଦଂ ଶୃଣୁ । କସ୍ ତ୍ଵଂ କୋ ଽହଂ ଜଗଦ୍ ଵା କିମ୍ ଇତି ତତ୍ତ୍ଵଵିଦାଂ ଵର
ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ, ରାଘବ, ଏଠାରେ ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣ। ତୁମେ କିଏ? ମୁଁ କିଏ? ଏହି ସଂସାର କ'ଣ? — ହେ ସତ୍ୟଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ।
ଅଯଂ ତାଵଦ୍ ଅହଂ ଶାନ୍ତଶ୍ ଚିଦାଲୋକୋ ନିରାମଯଃ । ଚେତ୍ଯସଂଵେଦ୍ଯରହିତସ୍ ସର୍ଵସଙ୍କଲ୍ପନାତିଗଃ
ମୁଁ ଶାନ୍ତ, ଚେତନାର ଆଲୋକ, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ, କୌଣସି ବସ୍ତୁ କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନର ଅଭାବରେ ଅଛି, ସମସ୍ତ ଭାବନା ଉପରେ ଅଟୁଟ।
ସ୍ଵଚ୍ଛଂ ଚିଦାକାଶମ୍ ଅହଂ ଭଵାନ୍ ଆକାଶମ୍ ଏଵ ଚ । ଜଗଚ୍ ଚାକାଶମ୍ ଅଖିଲଂ ସର୍ଵମ୍ ଆକାଶମାତ୍ରକମ୍
ମୁଁ ନିର୍ମଳ ଚେତନା ଆକାଶ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଆକାଶ, ଏହି ସମସ୍ତ ସଂସାର ଆକାଶ, ସବୁକିଛି ଆକାଶ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।
ଶୁଦ୍ଧଜ୍ଞାନୈକରୂପାତ୍ମା ଶୁଦ୍ଧଜ୍ଞାନମଯାତ୍ମନି । ଅନ୍ଯସଂଵିଦ୍ଦଶୋନ୍ମୁକ୍ତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଵକ୍ତୁଂ ନ ଵେଦ୍ମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ମୋର ସ୍ୱରୂପ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନରେ ଏକତା, ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନରେ ଅଛି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜ୍ଞାନ ଅବସ୍ଥାରୁ ମୁକ୍ତ, ଏହା ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି କହିବାକୁ ମୋତେ ଜଣାନାହିଁ।
ସ୍ଵପକ୍ଷୋଦ୍ଭାଵନପରା ଅହନ୍ତାତ୍ମୈକବନ୍ଧନମ୍ । ମୋକ୍ଷାର୍ଥମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉଦ୍ଯମିନୋ ନଯନ୍ତି ଶତଶାଖତାମ୍
ଯେମାନେ ସବୁବେଳେ ନିଜ ପକ୍ଷକୁ ଉନ୍ନତ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ବନ୍ଧନ 'ମୁଁ' ଭାବ, ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶତଧା ଶାଖା ପରି ନିଜ କାମକୁ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି।
ଜୀଵତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଉପଶାନ୍ତସ୍ଯ ଵ୍ଯଵହାରଵତୋ ଽପି ଵା । ଶଵଵଦ୍ ଯଦ୍ ଅଵସ୍ଥାନଂ ତଦ୍ ଆହୁḫ ପରମଂ ପଦମ୍
ଯେଉଁଠି ଜୀବନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଶାନ୍ତିରେ ରହିବା କିମ୍ବା ପ୍ରପଞ୍ଚରେ କାମ କରିବା ସହିତ, ମନେ ମୃତଦେହ ପରି ନିର୍ବିକାର ଅବସ୍ଥା ରହିଥାଏ, ସେଇ ଅବସ୍ଥାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅବହିସ୍ସାଧନଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅନନ୍ତସ୍ସାଧନଂ ସମମ୍ । ନ ସୁଖଂ ନାସୁଖଂ ନାହଂ ନାନ୍ଯଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆସିତଂ ଶିଵମ୍
ଯେଉଁଠି ବାହ୍ୟ ଉପାୟ ନାହିଁ, ଶାନ୍ତି ଅଛି, ଅନନ୍ତ ଏବଂ ସମତା ଅଛି, ନ ସୁଖ ନ ଦୁଃଖ, ନ 'ମୁଁ' ନ କିଛି ଅନ୍ୟ, ସେଠି ଶୁଭ ଅବସ୍ଥା ବସିଥାଏ।
ମୁକ୍ତତାଯା ଅହନ୍ତେଯମ୍ ଅଭାଵୋ ଭାଵନାଙ୍କଯା । ତଯୈଵାନ୍ଵିଷ୍ଯତେ ସେତି ଜାତ୍ଯନ୍ଧଶ୍ ଚିତ୍ରମ୍ ଈକ୍ଷତେ
'ମୁଁ' ଭାବର ଅଭାବ ମୁକ୍ତିର ଚିହ୍ନ, ଏହି ଭାବନାକୁ ଅଭ୍ୟାସ କଲେ ଏହା ମିଳେ। ଏହି ଭାବରେ ଦୃଢ଼ ହେଲେ, ଜନ୍ମାନ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି ଅଦ୍ଭୁତ କିଛି ଦେଖିଥିବା ପରି, ଏହି ଗହନତାକୁ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରାଯାଏ।
ସ୍ପନ୍ଦନେ ଽସ୍ପନ୍ଦନେ ଚୈଵ ଯତ୍ ପାଷାଣଵଦ୍ ଆସିତମ୍ । ଅଜଡସ୍ଯୈଵ ତଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ନିର୍ଵାଣମ୍ ଅଜରଂ ପଦମ୍
ଚଳନରେ କିମ୍ବା ଅଚଳତାରେ, ପାଷାଣ ପରି ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ରହାଯାଏ, ସେଠାରେ ଯେଉଁଜଣ ଜଡ ନୁହଁନ୍ତି, ସେଠି ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ଜାଣ; ଏହା ଅମର ନିର୍ବାଣ ଅବସ୍ଥା, ଯାହା କେବେ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏନାହିଁ।
ତଚ୍ ଚ ନାନ୍ଯୋ ଵିଜାନାତି ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵାନୁଭୂଯତେ । ଲୋକୈଷଣାଵିରକ୍ତେନ ଜ୍ଞେନ ଜ୍ଞତ୍ଵମ୍ ଇଵାତ୍ମନି
ଏହି ଅନୁଭୂତିକୁ ଅନ୍ୟ କେହି ଜାଣିପାରିନାହାନ୍ତି; ଏହା କେବଳ ନିଜେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ଯେପରି ଜଗତ ଆସକ୍ତିରୁ ଅଲଗା ଥିବା ଜ୍ଞାନୀ ନିଜ ମନରେ ଜ୍ଞାନକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ନାତ୍ରାହନ୍ତା ନ ଚ ତ୍ଵତ୍ତା ନାହନ୍ତା ନୈଵ ଚାନ୍ଯତା । କେଵଲଂ କେଵଲୀଭାଵୋ ନିର୍ଵାଣମ୍ ଅମଲଂ ଶିଵମ୍
ଏଠି କୌଣସି 'ମୁଁ' ଭାବ ନାହିଁ, 'ତୁମେ' ଭାବ ନାହିଁ, 'ମୋର' ଭାବ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ; କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥା ଅଛି, ଯାହା ନିର୍ବାଣ, ନିର୍ମଳ ଓ ଶୁଭ।
ଚେତ୍ଯୋନ୍ମୁଖତ୍ଵମ୍ ଏଵାହୁଶ୍ ଚେତନସ୍ଯାସ୍ଯ ଚେତନମ୍ । ଏଷ ଏଵ ଚ ସଂସାରୋ ବନ୍ଧẖ କ୍ଲେଶାଯ ଭୂଯସେ
ଚେତନା ଯେତେବେଳେ ବସ୍ତୁପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ ହୁଏ, ସେହି ଅବସ୍ଥାକୁ ଏହି ମନର ଚେତନା ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହିଠାରେ ଏହି ଅବସ୍ଥା ହିଁ ସଂସାର, ବନ୍ଧନ ଓ ଅଧିକ ଦୁଃଖର କାରଣ।
ଚେତନସ୍ଯାଚେତନତ୍ଵମ୍ ଅଚେତ୍ଯୋନ୍ମୁଖତାତ୍ମକମ୍ । ମୋକ୍ଷଂ ଵିଦ୍ଧି ପରଂ ଶାନ୍ତଂ ପଦମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍ ଏଵ ଚ
ଚେତନା ଯେତେବେଳେ ଅଚେତନ ହୁଏ, ଏବଂ ଅନୁଭବ ହୀନତାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରେ, ସେଇ ସ୍ଥିତିକୁ ମୁକ୍ତି ବୋଲି ଜାଣ। ଏହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ପଦ।
ଦିକ୍କାଲାଦ୍ଯନଵଚ୍ଛିନ୍ନେ ଶାନ୍ତେ ଶାନ୍ତାତ୍ମନି ସ୍ଥିତେ । ଚେତ୍ଯଂ ନ ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଵ କẖ କିଂ ଚେତଯତାଂ କଥମ୍
ଯେତେବେଳେ ଶାନ୍ତ ଆତ୍ମା ଦିଗ, କାଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୀମାରେ ବାନ୍ଧା ନଥାଏ, ସେଠାରେ କୌଣସି ଜ୍ଞାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏଠି କିଏ, କଣ, କିପରି ଜାଣିପାରିବ?
ସଙ୍କଲ୍ପସ୍ଵପ୍ନଦୃଶ୍ଯେ ଽନ୍ତସ୍ ସଂଵିନ୍ମାତ୍ରାତ୍ମତାଂ ଵିନା । ଯଥା ନାନ୍ଯଦ୍ ଭଵେଦ୍ ରୂପଂ ତଥୈଵାସ୍ମିନ୍ ବହିର୍ଗତେ
ଯେପରି ଭିତରେ ଭାବନା ଓ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବା ସମୟରେ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନଥାଏ, ସେପରି ବାହାର ଜଗତ୍ରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅବସ୍ଥା ରହିଛି।
ମନୋବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦଯଶ୍ ଚୈତେ ସଂଵିନ୍ମାତ୍ରାତ୍ମରୂପିଣଃ । ମନୋବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦିଶବ୍ଦାର୍ଥଭାଵିତାସ୍ ତୁ ଜଡାତ୍ମକାଃ
ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଏହାପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସବୁ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ରୂପ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଏଗୁଡ଼ିକୁ 'ମନ', 'ବୁଦ୍ଧି' ଭଳି ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ଭାବିତ କରାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଜଡ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ସଂଵିନ୍ମାତ୍ରେ ସମେ ସ୍ଵଚ୍ଛେ ସବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରେ ତତେ । ଅଭିନ୍ନେ ଭେଦବୁଦ୍ଧିର୍ ଵẖ କିମ୍ ଅନର୍ଥାଯ ଜୃମ୍ଭତେ
ସମସ୍ତ ଭିତର ଓ ବାହାରରେ, ଏହି ପରିଷ୍କୃତ ଓ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଜ୍ଞାନରେ, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ସେଠି ଏହି ଭିନ୍ନତାର ଭାବ କାହିଁକି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ ଓ ଦୁଃଖ ଆଣେ?
ସଂଵିନ୍ମାତ୍ରସ୍ଯ ଶୁଦ୍ଧସ୍ଯ ଶୂନ୍ଯସ୍ଯ ଚ କିମ୍ ଅନ୍ତରମ୍ । ଯଚ୍ ଚାନ୍ତରଂ ତଦ୍ ଵିବୁଧା ଵିଦନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତି ନ ଵାଗ୍ଗତିମ୍
ପରିଷ୍କୃତ ଜ୍ଞାନ ଓ ଶୂନ୍ୟତା ମଧ୍ୟରେ କଣ ତଫାତ୍? ଯେଉଁ ତଫାତ୍ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେଠାକୁ କଥାରେ ବ୍ୟକ୍ତ କରିହେବ ନାହିଁ।
ସଦସଦ୍ରୂପ ଆଭାସୋ ଯଥା କିମ୍ ଅପି ଲକ୍ଷ୍ଯତେ । ତମସୀକ୍ଷିତଯତ୍ନେନ ବ୍ରହ୍ମଣୀଦଂ ତଥା ଗତମ୍
ଯେପରି ଆମେ କେବେ କିଛି ଅଛି ବା ନାହିଁ ବୋଲି ଦେଖୁଛୁ, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ଅଜ୍ଞାନର ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମରେ ବିଲିନ ହୋଇଯାଇଛି।
ଅଯମ୍ ଆକାଶମ୍ ଏଵାହଂ ଯଦି ଶାମ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଅଵାସନମ୍ । ଵାସନାଂ ତୁ ନ ବଧ୍ନାମି ସ୍ଥିତ ଏଵାସ୍ମି ଚିନ୍ନଭଃ
ମୁଁ ଯଦି ଏହି ଆକାଶ ସ୍ୱରୂପ ହୋଇ, ମନର ଆସକ୍ତି ଶାନ୍ତ କରିଦେଉଛି, ତେବେ ମୁଁ କୌଣସି ଆସକ୍ତିରେ ବନ୍ଧି ନଉଁ; ମୁଁ ଜ୍ଞାନ ଆକାଶରେ ଅଚଳ ରହିଯାଏ।
ଇତିନିଶ୍ଚଯଵାନ୍ ଅନ୍ତସ୍ ତଜ୍ଜ୍ଞୋ ଽଜ୍ଞ ଇଵ ସଞ୍ଜ୍ଞଯା । ଵିଦ୍ଵପୁର୍ ଵିଦ୍ଯମାନୋ ଽପି ଶାମ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ ଇଵ ସ୍ଵଯମ୍
ଯେଉଁଠି ମନରେ ନିଶ୍ଚିତ ଏବଂ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବାହାରରେ ସେ ଅଜ୍ଞ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ; ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ନିଜେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିବା ପରି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଜୀଵାନାଂ ଜ୍ଞପ୍ତିଗୁହ୍ଯେନ ଜ୍ଵଲତ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞାନଵାଯୁନା । ଅଵିଦ୍ଯାଗ୍ନିḫ ପ୍ରବୁଦ୍ଧାନାଂ ପୁନସ୍ ତେନୈଵ ଶାମ୍ଯତି
ଜୀବମାନଙ୍କର ଅନ୍ତରରେ ଅଜ୍ଞାନର ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଅଜ୍ଞାନର ଅଗ୍ନି ଚୁପଚାପ ଜଳିଥାଏ; କିନ୍ତୁ ଜାଗୃତ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ସେହି ଅଗ୍ନି ସେହିପରି ଉପାୟରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।