ସମାଗମେଷୁ କାନ୍ତାନାଂ ଚୋତ୍ସଵେଷୂଦଯେଷୁ ଚ । ଆନନ୍ଦଂ ଭଜ ସୋମ୍ଯାତ୍ମା ଵାସନାକ୍ରାନ୍ତମୂଢଵତ୍
ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ସହ ମିଳିବାବେଳେ କିମ୍ବା ଉତ୍ସବ ଓ ଆନନ୍ଦ ଦିନରେ, ହୃଦୟରେ ଶାନ୍ତ ରୁହି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କର; ଭିତରେ ଆସକ୍ତି ରହିଥିଲେ ଯେପରି।
ଭୂତାନି ମୃତ୍ଯୁକାର୍ଯେଷୁ ସଙ୍ଗ୍ରାମାଦିଷୁ ନିର୍ଦଯମ୍ । ଦହାନଲସ୍ ତୃଣାନୀଵ ଵାସନାକ୍ରାନ୍ତମୂଢଵତ୍
ପ୍ରାଣୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯୁଦ୍ଧ ଭଳି ଘଟଣାରେ, ଦୟା ନ ଦେଖାଇ, ଅଗ୍ନି ଯେପରି ଘାସକୁ ଜଳାଇଦିଏ, ଭିତରେ ଆସକ୍ତି ରହିଥିଲେ ଯେପରି।
କ୍ରମାଗତେଷ୍ଵ୍ ଅଖିନ୍ନୋ ଽର୍ଥଂ ବକଵଚ୍ ଚିନ୍ତଯାର୍ଜଯ । ଅର୍ଥୋପାର୍ଜନକାର୍ଯେଷୁ ଵାସନାକ୍ରାନ୍ତମୂଢଵତ୍
ତୁମେ ନିର୍ଲିପ୍ତ ଭାବରେ, କ୍ରମକ୍ରମେ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର, ବକ ପକ୍ଷୀ ପରି ଧୈର୍ୟ୍ୟ ଧର। ଯେଉଁପରି ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ଉପାର୍ଜନ କରିବାରେ ଚେଷ୍ଟା କର, କିନ୍ତୁ ମନ ଭ୍ରମିତ ଓ ଅଭ୍ୟାସରେ ବଶ ହୋଇଥିବା ଲୋକ ପରି ହେଉନି।
ବଲାଦ୍ ଵିଦଲଯାଶେଷାନ୍ ଅରୀନ୍ ଅରିନିସୂଦନ । ଵାତୋ ରିକ୍ତାନ୍ ଇଵାମ୍ଭୋଦାନ୍ ଵାସନାକ୍ରାନ୍ତମୂଢଵତ୍
ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ଦଳନ କର, ଯେପରି ବାତାସ ଖାଲି ମେଘକୁ ଚିତ୍ରାଇ ଦିଏ। କିନ୍ତୁ ମନ ଅଭ୍ୟାସରେ ବଶ ଓ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକ ପରି ହେଉନି।
ଜନେଷୁ କରୁଣାର୍ହେଷୁ ଦୀନେଷୁ କରୁଣାଂ କୁରୁ । ଆତ୍ମାରାମମନା ମୌନୀ ଵାସନାକ୍ରାନ୍ତମୂଢଵତ୍
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ଦୟାର ଯୋଗ୍ୟ ଓ ଦୁଃଖିତ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୟା ଦେଖା। ନିଜ ମନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ଶାନ୍ତ ରୁହ, କିନ୍ତୁ ମନ ଅଭ୍ୟାସରେ ବଶ ଓ ଭ୍ରମିତ ଲୋକ ପରି ହେଉନି।
ମୁଦିତୋ ଭଵ ହର୍ଷେଷୁ ଦୁẖଖେଷୁ ଭଵ ଦୁẖଖିତଃ । କରୁଣାଂ କୁରୁ ଦୀନେଷୁ ଵୀରେଷୁ ଭଵ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ସୁଖ ମିଳିଲେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ, ଦୁଃଖ ଆସିଲେ ଦୁଃଖିତ ହେଉ। ଦୁଃଖିତଙ୍କୁ ଦୟା କର, ଶୂରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସାହସୀ ହେଉ।
ଅନ୍ତର୍ମୁଖସ୍ ସଦାନନ୍ଦସ୍ ସ୍ଵାତ୍ମାରାମତଯାନ୍ଵିତଃ । ଯତ୍ କରୋଷି ଶମୋଦାରସ୍ ତତ୍ର କର୍ତାସି ନାନଘ
ଯେଉଁଠି ତୁମେ ମନକୁ ଭିତରକୁ ଆଣି, ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ରହି, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର, ଶାନ୍ତ ଓ ଉଦାର ମନରେ ଯାହା କର, ସେଠି ତୁମେ ପ୍ରକୃତ କର୍ତ୍ତା। ହେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ଏହି ଭାବରେ କାମ କର।
ଆତ୍ମଭାଵନଯା ସାଧୋ ନିତ୍ଯମ୍ ଅନ୍ତର୍ମୁଖସ୍ଥିତେଃ । ଵଜ୍ରଧାରାପି ତେ ରାମ ପତିତା ଯାତି କୁଣ୍ଠତାମ୍
ହେ ମହାନ, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଭାବି ସଦା ଭିତରକୁ ମନ ରଖିଲେ, ଏହି ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଉପରେ ବଜ୍ରପାତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ରାମ, ସେ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇଯାଏ।
ସଙ୍କଲ୍ପକଲନୋନ୍ମୁକ୍ତେ ସ୍ଵସଂଵିନ୍ମାତ୍ରକୋଟରେ । ଯସ୍ ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନି ସ୍ଵୈରମ୍ ଆତ୍ମାରାମୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଯିଏ ଚିନ୍ତା ଓ ଭାବନାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ନିଜ ଜ୍ଞାନର ଗୁହାରେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ବସିଥାଏ, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରେ, ସେଇ ମହାଶ୍ୱର।
ନ ତଂ ଭିନ୍ଦନ୍ତି ଶସ୍ତ୍ରାଣି ନ ଦହନ୍ତି ହୁତାଶନାଃ । ନ କ୍ଲେଦଯନ୍ତି ଵାରୀଣି ଶୋଷଯନ୍ତି ନ ମାରୁତାଃ
ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ଆଘାତ କରିପାରେନି, ଅଗ୍ନି ଜଳାଇପାରେନି, ପାଣି ଭିଜେଇପାରେନି, ବାତାସ ଶୁଖାଇପାରେନି।
ସୁସ୍ତମ୍ଭମ୍ ଅଲମ୍ ଆଲିଙ୍ଗ୍ଯ ସ୍ଵାତ୍ମାନମ୍ ଅଜରାମରମ୍ । ତିଷ୍ଠାଵଷ୍ଟବ୍ଧଧୀରାତ୍ମା ସୁସ୍ତମ୍ଭମ୍ ଇଵ ମନ୍ଦିରମ୍
ନିଜ ଅଜର ଓ ଅମର ଆତ୍ମାକୁ ଦୃଢ଼ଭାବରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ମନକୁ ଅଚଳ ଓ ଦୃଢ଼ ରଖ, ଯେପରିକି ମନ୍ଦିରରେ ଏକ ମଜବୁତ ଖୁଟି ଦଢ଼ିଅଛି।
ଜଗଦ୍ଵୃକ୍ଷପଦାର୍ଥୌଘପୁଷ୍ପାମୋଦଶ୍ରିଯଂ ପରାମ୍ । ସଂଵିଦଂ ସଂଵିଦନ୍ ସ୍ଵଚ୍ଛାମ୍ ଆସ୍ସ୍ଵାନ୍ତର୍ମୁଖମ୍ ଅଚ୍ଯୁତଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଓ ତାହାର ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର ଫୁଲର ଗନ୍ଧ ଓ ଶ୍ରୀ ଯେଉଁ ସୁଦ୍ଧ ଚେତନାରେ ଅଛି, ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚେତନାକୁ ଅନୁଭବ କର, ଓ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ ହୋଇ ଅଚ୍ୟୁତ ରହ।
ଅନ୍ତର୍ମୁଖତଯା ନିତ୍ଯଂ କାର୍ଯମ୍ ଆହରତାଂ ବହିଃ । ଜୀଵତାମ୍ ଅପି ନୋଦେତି ଵାସନା ଦୃଷଦାମ୍ ଇଵ
ଯେଉଁମାନେ ସବୁବେଳେ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ ହୋଇ କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବାହାର ଦାୟିତ୍ୱ ପୂରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ମନରେ ଆଶା-ଆକାଂକ୍ଷା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ, ଯେପରିକି ପାଥରରେ ହୁଏ ନାହିଁ।
ପୁନḫପ୍ରସରଣୋନ୍ମୁକ୍ତମ୍ ଅନ୍ତସ୍ସୁପ୍ତଂ ମନẖ କୁରୁ । କୁର୍ଵନ୍ ସର୍ଵାଣି କର୍ମାଣି କୂର୍ମାଙ୍ଗଵଦ୍ ଅଵୃତ୍ତିମାନ୍
ମନକୁ ବାହାରୁ ବିସ୍ତାର କରିବାରୁ ମୁକ୍ତ କରି, ଭିତରେ ଶାନ୍ତ ରଖ; ସମସ୍ତ କାମ କରିବା ସମୟରେ କୁମିରର ଅଙ୍ଗ ଭଳି ମନକୁ ଅନ୍ତରେ ଆକୁଞ୍ଚିତ ରଖ।
ଅନ୍ତର୍ଵୃତ୍ତିଵିହୀନେନ ବହିର୍ଵୃତ୍ତିମତେଵ ଚ । ସୁପ୍ତପ୍ରବୁଦ୍ଧପ୍ରାଯେଣ କାର୍ଯମ୍ ଆଚର ଚେତସା
ମନ ଭିତରେ କୌଣସି ଚିନ୍ତା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବାହାରେ କାମ କରୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ। ଏଭଳି ମନରେ, ଯେଉଁଠି ଅଧିକାଂଶ ସମୟ ଶୁଅଁଥିବା ଦଶା ରହିଥାଏ, କେବଳ କେବେ କେବେ ସଚେତନ ହୁଏ, ସେପରି ଚେତନା ସହ କାମ କର।
ବାଲମୂକାଦିଵିଜ୍ଞାନଵଦ୍ ଅନ୍ତସ୍ତ୍ଯକ୍ତଵାସନମ୍ । ଭଵତẖ କୁର୍ଵତẖ କାର୍ଯଂ ଖଵଚ୍ ଚିତ୍ତଂ ନ ଲିପ୍ଯତେ
ଯେପରି ଶିଶୁ କିମ୍ବା ଗୁଙ୍ଗା ଲୋକଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଥାଏ, ସେପରି ଭିତରର ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡିଦେଇ, କାମ କରୁଥିବା ବେଳେ ତୁମର ମନ ଆକାଶ ପରି ଅଲିପ୍ତ ରହିଯାଏ।
ଵୃତ୍ତିତ୍ଯାଗଵିଲୀନେନ କିଞ୍ଚିତ୍ପ୍ରସରତା ବହିଃ । ଅନ୍ତର୍ ଅତ୍ଯନ୍ତସୁପ୍ତେନ ଚେତସା ତିଷ୍ଠ ଵିଜ୍ଵରମ୍
କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡି ମନକୁ ଶାନ୍ତ କରି, କେବଳ ଅଳ୍ପ ମାତ୍ରାରେ ବାହାରକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ, ଭିତରେ ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ପରି ଶାନ୍ତ ରୁହ, ଏବଂ ଚିନ୍ତା ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ ରୁହ।
ଅସଙ୍କଲ୍ପକଲଙ୍କାଯାଂ ଜ୍ଞାନାଚ୍ ଚିତ୍ତକ୍ଷଯୋଦଯେ । ଶୁଦ୍ଧାଯାଂ ସଂଵିଦି ସ୍ଥିତ୍ଵା କୁରୁ ମା କୁରୁ ଵାନଘ
ଯେବେ ମନର ଭାବନା ଓ କଳ୍ପନା ଦୂର ହେବା ସହିତ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଉଦୟ ହୁଏ, ସେଇ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାରେ ଅବସ୍ଥାନ କର; କାମ କର କିମ୍ବା ନ କର, ହେ ନିର୍ମଳ।
ସୁଷୁପ୍ତସମଯା ଵୃତ୍ତ୍ଯା ଜାଗ୍ରଦ୍ ଵ୍ଯଵହରନ୍ ସ୍ଵପନ୍ । ଗୃହାଣ ମା କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ମା ଚ କିଞ୍ଚିତ୍ ପରିତ୍ଯଜ
ଗଭୀର ନିଦ୍ରାର ଭାବରେ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ କାମ କର, ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ, କିଛିକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନି, କିଛିକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା କରନି।
ଜାଗ୍ରତ୍ଯ୍ ଅପି ସୁଷୁପ୍ତଶ୍ ଚେଜ୍ ଜାଗର୍ଷି ଚ ସୁଷୁପ୍ତକେ । ଜାଗ୍ରତ୍ସୁଷୁପ୍ତଯୋର୍ ଐକ୍ଯାତ୍ ତଦ୍ ଅସ୍ଯ୍ ଅସି ନିରାମଯଃ
ତୁମେ ଯଦି ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାର ଭଳି ଅଛ, ଏବଂ ନିଦ୍ରାରେ ମଧ୍ୟ ଜାଗି ଅଛ, ତେବେ ଏହି ଦୁଇ ଅବସ୍ଥାର ଏକତା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ।
ଏଵମ୍ ଆଦ୍ଯନ୍ତରହିତମ୍ ଅଭ୍ଯାସେନ ଶନୈଶ୍ ଶନୈଃ । ପଦମ୍ ଆସାଦଯାଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵମ୍ ଅତୀତଂ ସର୍ଵଵସ୍ତୁନଃ
ଏଭଳି ଅଭ୍ୟାସ କରି, ଦୀରେ ଦୀରେ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନଥିବା, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଓ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁରୁ ପରେ ଥିବା ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କର।
ନ ଚ ଦ୍ଵୈତଂ ନ ଚୈଵୈକ୍ଯଂ ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ନିଶ୍ଚଯୀ । ପରମାମ୍ ଏହି ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଆକାଶଵିଶଦାଶଯଃ
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜାଣ, ଏହି ସଂସାର ନ ଦ୍ୱିତୀୟ, ନ ଏକମାତ୍ର; ଆକାଶ ପରି ସ୍ପଷ୍ଟ ମନ ନେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କର।
ଯଦ୍ଯ୍ ଏଵଂ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲ ତଦ୍ ଅହମ୍ପ୍ରତ୍ଯଯାତ୍ମକଃ । ଭଵାନ୍ ଏଵେହ କିଂ ତାଵଦ୍ ଵସିଷ୍ଠାଖ୍ଯସ୍ ତତୋ ଵଦ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଦି ଏହିପରି ଅଟୁଟ ସତ୍ୟ, ତେବେ ଆପଣ ନିଜର 'ମୁଁ' ବୋଧର ମୂଳ ସ୍ୱରୂପ। ତେବେ ଏଠାରେ ଆପଣଙ୍କୁ କାହିଁକି 'ବଶିଷ୍ଠ' ବୋଲି କୁହାଯାଉଛି? ଏହା ମୋତେ କହନ୍ତୁ।
ରାଘଵେ ଗଦତି ତ୍ଵ୍ ଏଵଂ ଵସିଷ୍ଠୋ ଵଦତାଂ ଵରଃ । ତୂଷ୍ଣୀମ୍ ଏଵ ମୁହୂର୍ତାର୍ଧମ୍ ଅତିଷ୍ଠତ୍ ସ୍ପଷ୍ଟଚେଷ୍ଟିତଃ
ରାଘବ ଏପରି କହିବା ପରେ, କଥାରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବଶିଷ୍ଠ ଅଳ୍ପ ସମୟ ପାଇଁ ସ୍ଥିର ରହିଲେ, ତାଙ୍କର ଚଳନା ସ୍ପଷ୍ଟ ଥିଲା।
ତସ୍ମିଂସ୍ ତୂଷ୍ଣୀଂ ସ୍ଥିତେ କିଂ ସ୍ଯାଦ୍ ଇତି ସଭ୍ଯେ ମହାଜନେ । ପତିତେ ସଂଶଯାମ୍ଭୋଧୌ ରାମḫ ପୁନର୍ ଉଵାଚ ହ
ବଶିଷ୍ଠ ଏପରି ଚୁପ୍ ରହିବା ସମୟରେ, ବଡ଼ ସଭାରେ ସମସ୍ତେ ଚିନ୍ତାର ସମୁଦ୍ରରେ ପଡ଼ିଗଲେ—ଏଠାରେ ଏବେ କଣ ହେବ? ତାପରେ ରାମ ଆଉଥରେ କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
କିମର୍ଥଂ ଭଗଵଂସ୍ ତୂଷ୍ଣୀଂ ଭଵାନ୍ ଅହମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତଃ । ନ ସୋ ଽସ୍ତି ଜଗତି ନ୍ଯାଯସ୍ ସତାଂ ଯତ୍ରୋତ୍ତରକ୍ଷଯଃ
ଭଗବନ୍ତ, ଆପଣ କାହିଁକି ମୋ ପରି ନିରବ ରହିଲେ? ଏହି ଜଗତରେ ଏମିତି କୌଣସି ନ୍ୟାୟ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେଇନଥାନ୍ତି।
ନ ମେ ଵକ୍ତୁମ୍ ଅଶକ୍ଯତ୍ଵାଦ୍ ଉକ୍ତିକ୍ଷଯ ଉପସ୍ଥିତଃ । କିଂ ତୁ ପ୍ରଶ୍ନସ୍ଯ ତେ ଽଦ୍ଯାସ୍ଯ ତୂଷ୍ଣୀମ୍ ଏଵାନଘୋତ୍ତରଃ
ମୁଁ କହିବାକୁ ଅସମର୍ଥ ହୋଇଯାଇଛି, ମୋର କଥା କ୍ଷୟ ପାଇଛି; ତେବେ ଆଜି ତୁମ ପ୍ରଶ୍ନ ପାଇଁ, ମୁଁ ନିର୍ଦୋଷ ଭାବେ ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଛି।
ଦ୍ଵିଵିଧୋ ଭଵତି ପ୍ରଷ୍ଟା ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞୋ ଽଜ୍ଞୋ ଽଥ ଵାପି ଚ । ଅଜ୍ଞସ୍ଯାଜ୍ଞତଯା ଦେଯୋ ଜ୍ଞସ୍ଯ ତୁ ଜ୍ଞତଯୋତ୍ତରଃ
ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଥିବା ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଲୋକ ଅଛନ୍ତି—ଏକଜଣ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣନ୍ତି, ଅନ୍ୟଜଣ ଜାଣନ୍ତି ନାହାନ୍ତି। ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅଜ୍ଞାନ ଅନୁଯାୟୀ ଉତ୍ତର ଦିଆଯାଏ, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଅନୁଯାୟୀ।
ଏତାଵନ୍ତମ୍ ଅଭୂତ୍ କାଲଂ ଭଵାନ୍ ଅଜ୍ଞାତତତ୍ପଦଃ । ଭାଜନଂ ସଵିକଲ୍ପାନାମ୍ ଉତ୍ତରାଣାଂ ମହାମତେ
ଏତେ ଦିନ ଧରି ତୁମେ ସେ ପରମ ଦଶାକୁ ଜାଣିପାରିନଥିଲେ; ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଭିନ୍ନତା ଭରା ଉତ୍ତରର ଏକ ପାତ୍ର ଥିଲେ, ହେ ମହାମତି।
ତଜ୍ଜ୍ଞସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅଧୁନା ଜାତୋ ଵିଶ୍ରାନ୍ତḫ ପରମେ ପଦେ । ଯୋଗ୍ଯୋ ନ ସଵିକଲ୍ପାନାମ୍ ଉତ୍ତରାଣାମ୍ ଅସି ସ୍ଫୁଟମ୍
ଏବେ ତୁମେ ସେ ପରମ ପଦରେ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଥିବା ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇଯାଇଛ; ଏହିଠାରେ ତୁମେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଭିନ୍ନତା ଭରା ଉତ୍ତର ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ।