ପ୍ରାଣିଵୀର୍ଯରସାନ୍ତସ୍ସ୍ଥା ସଂଵିଜ୍ ଜଙ୍ଗମମ୍ ଆତତମ୍ । ତନୋତି ଲତିକାନ୍ତସ୍ସ୍ଥୋ ରସḫ ପୁଷ୍ପଫଲଂ ଯଥା
ଜୀବମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣ ରସର ଭିତରେ ଥିବା ଚେତନା, ସେମାନେ ଚଳିତ ହେବାକୁ ଦେଇଥାଏ; ଯେପରି ଲତାର ଭିତର ରସ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଯଦି ସର୍ଵଗତା ସଂଵିଦ୍ ଭଵେନ୍ ନାତିବଲୀଯସୀ । ତତ୍ କ ଉଲ୍ଲାସନେ ଶକ୍ତସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଏଵାସୁରଭୂଭୃତାମ୍
ଯଦି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଚେତନା ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନ ହେଉଥାନ୍ତା, ତେବେ ଏହି ପୃଥିବୀର ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ ଗଛ ଓ ପାହାଡ଼ମାନେକୁ କିଏ ଚଳିତ କରିପାରିଥାନ୍ତା?
ଜଙ୍ଗମାନାଂ ସ୍ଥାଵରାଣାମ୍ ଏତଦ୍ ଆଦ୍ଯଂ ହି ବୀଜକମ୍ । ସଂଵିଦ୍ଵିସ୍ଫୁରଣାମାତ୍ରମ୍ ଅସ୍ଯ ବୀଜଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଚଳାଚଳ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ହେଉଛି ମୂଳ ବୀଜ; କେବଳ ଜ୍ଞାନର ଉତ୍ସାର ଅଟୁଟ ରହିଛି—ଏହା ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବୀଜ ନାହିଁ।
ବୀଜାଙ୍କୁରଵିକଲ୍ପାନାଂ କ୍ରିଯାପୁରୁଷକର୍ମଣାମ୍ । ଊର୍ମିଵୀଚିତରଙ୍ଗାନାଂ ନାମ୍ନି ଭେଦୋ ନ ଵସ୍ତୁନି
ବୀଜ, ଅଙ୍କୁର, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ କର୍ତ୍ତା, ଲହରି, ତରଙ୍ଗ ଓ ଛୋଟ ଛୋଟ ଲହରି—ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତଫାତ୍ କେବଳ ନାମରେ ଅଛି, ତଥ୍ୟରେ ନୁହେଁ।
ଦ୍ଵିତ୍ଵଂ ନୃକର୍ମଣୋର୍ ଯସ୍ଯ ବୀଜାଙ୍କୁରଧିଯାତ୍ତଯୋଃ । ଵିପଶ୍ଚିତ୍ପଶଵେ ତସ୍ମୈ ମହତେ ଽସ୍ତୁ ସଦା ନମଃ
ଯିଏ ବୀଜ ଓ ଅଙ୍କୁର, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ କର୍ତ୍ତାର ଦ୍ୱିତ୍ୱକୁ କେବଳ ଭାବନା ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ସେଉଁଠି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ସାଧାରଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ତରଫରୁ ସେଇ ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର।
ସଂଵିତ୍ତେର୍ ଜନ୍ମବୀଜସ୍ଯ ଯୋ ଽନ୍ତସ୍ସ୍ଥୋ ଵାସନାରସଃ । ସ କରୋତ୍ଯ୍ ଅଙ୍କୁରୋଲ୍ଲାସଂ ତମ୍ ଅସଙ୍ଗାଗ୍ନିନା ଦହ
ଯେଉଁ ଗୁପ୍ତ ଆଶା ଭିତରେ ରହିଛି, ଯାହା ଜ୍ଞାନ ଉତ୍ପତ୍ତିର ବୀଜ ଭାବେ କାମ କରେ, ସେଇ ଅଙ୍କୁରକୁ ଉଦ୍ଭାବିତ କରେ; ଏହି ଆଶାକୁ ଅସଙ୍ଗତାର ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଦିଅ।
କୁର୍ଵତୋ ଽକୁର୍ଵତଶ୍ ଚୈଵ ମନସା ଯଦ୍ ଅମଜ୍ଜନମ୍ । ଶୁଭାଶୁଭେଷୁ କାର୍ଯେଷୁ ତଦ୍ ଅସଙ୍ଗଂ ଵିଦୁର୍ ବୁଧାଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ଜାଣନ୍ତି, କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା କିମ୍ବା ନ କରୁଥିବା ବେଳେ, ମନ ଯଦି ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ କାମରେ ଲିପ୍ତ ନ ହୁଏ, ସେଇ ଅସଙ୍ଗତା ବୋଲି।
ଅଥ ଵା ଵାସନୋତ୍ସାଦ ଏଵାସଙ୍ଗ ଇତି ସ୍ମୃତଃ । ଯଯା କଯାଚିଦ୍ ଯୁକ୍ତ୍ଯାନ୍ତସ୍ ସମ୍ପାଦଯ ତମ୍ ଏଵ ହି
କିମ୍ବା, ଯେଉଁଠାରେ ଭାବନାର ନାଶ ହୁଏ, ସେଠିକୁ ଅସଙ୍ଗତା ବୋଲାଯାଏ; ଯେଭଳି ଉପାୟରେ ପାରିବ, ସେଭଳି ଉପାୟରେ ଏହାକୁ ସାଧନ କର।
ଯଯୈଵ ଵା ଵେତ୍ସି ତଯା ଯୁକ୍ତ୍ଯା ପୁରୁଷଯତ୍ନତଃ । ଵାସନାଂ କୁରୁ ନିର୍ମୂଲାମ୍ ଏତଦ୍ ଏଵ ପରଂ ଶିଵମ୍
ତୁମେ ଯେଉଁ ଉପାୟ ଜାଣ, ନିଜ ଚେଷ୍ଟାରେ, ଭାବନାକୁ ମୂଳସହିତ ଉପାଡ଼ି ଦେଉ; ଏହିଠାରେ ଏହା ହିଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଙ୍ଗଳ।
ପୌରୁଷେଣ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଯଥା ଜାନାସି ଵା ତଥା । ନିଵାରଯାହମ୍ଭାଵାଂଶମ୍ ଏଷୋ ଽସୌ ଵାସନାକ୍ଷଯଃ
ନିଜ ଚେଷ୍ଟା ଓ ଯେପରି ତୁମେ ବୁଝ, ସେପରି ଆତ୍ମତ୍ୱର ଭାବକୁ ଦୂର କର; ଏହିଠାରେ ଭାବନାର ଶେଷ।
ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ପୌରୁଷାଦ୍ ଅନ୍ଯା ସଂସାରୋତ୍ତରଣେ ଗତିଃ । ନିରହମ୍ଭାଵରୂପେ ଽସ୍ମିନ୍ ଵାସନାକ୍ଷଯନାମନି
ଏହି ସଂସାରରୁ ପାର ହେବା ପାଇଁ ନିଜର ଉଦ୍ୟମ ଛଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ। ଏହି ଅହଂକାରଶୂନ୍ୟ ଅବସ୍ଥା, ଯାହାକୁ ଭାବନାମାନଙ୍କର ଶେଷ ଭାବି ଅଡ଼ାଯାଏ, ସେଠି ଏହି ଉଦ୍ୟମ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଆଦ୍ଯୈଵ ସଂଵିଦ୍ ଅସ୍ତୀହ ସୋ ଽଙ୍କୁରୋ ବୀଜମ୍ ଅସ୍ତି ତତ୍ । ତତ୍ କର୍ମ ତଚ୍ ଚ ପୁରୁଷସ୍ ତଦ୍ ଦୈଵଂ ତଚ୍ ଛୁଭାଶୁଭମ୍
ଆରମ୍ଭରେ କେବଳ ଜ୍ଞାନ ଥାଏ; ସେଇ ଅଂକୁର, ସେଇ ବୀଜ; ସେଇ କର୍ମ, ସେଇ ପୁରୁଷ, ସେଇ ଭାଗ୍ୟ, ଏବଂ ସେଇ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ।
ନ ବୀଜମ୍ ଆଦାଵ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯନ୍ ନାଙ୍କୁରୋ ନ ଚ ଵା ନରଃ । ନ କର୍ମ ନ ଚ ଦୈଵାଦି କେଵଲଂ ଵିଦ୍ ଉଦେତି ହି
ଆରମ୍ଭରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବୀଜ ନାହିଁ, ନ ଅଂକୁର, ନ ପୁରୁଷ; କୌଣସି କର୍ମ ନାହିଁ, ନ ଭାଗ୍ୟ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ କିଛି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ—କେବଳ ଜ୍ଞାନ ଉଦିତ ହୁଏ।
ନୋ ବୀଜମ୍ ଅସ୍ତି ନ କିଲାଙ୍କୁରକୋ ଽପି ଵାସ୍ତି ନାପ୍ଯ୍ ଅସ୍ତି କର୍ମ ପୁରୁଷଶ୍ ଚ ନ ଵାସ୍ତି ସାଧୋ । ଏକଂ ତୁ ଵିତ୍ତ୍ଵମ୍ ଉଦିତଂ ହ୍ଯ୍ ଅନଯାଭିଧାନଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ନଟସ୍ ସୁରନରାସୁରଶୋଭଯେଵ
ଏଠାରେ ବୀଜ ନାହିଁ, ଅଂକୁର ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, କୌଣସି କର୍ମ ବା ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; କେବଳ ଜ୍ଞାନ ଉଦିତ ହୁଏ, ଏହି ନାମର ଶୋଭାରେ ଶୋଭିତ, ଯେପରି ନଟ ଦେବତା, ମଣିଷ ଓ ଦାନବଙ୍କୁ ଶୋଭା ଦେଇଥାଏ।
ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ନିଶ୍ଚଯମ୍ ଅନାମଯ ଭାଵଯିତ୍ଵା ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଭୃଶଂ ପୁରୁଷକର୍ମଵିଚାରଶଙ୍କାମ୍ । ନିର୍ଵାସନସ୍ ସକଲସଙ୍କଲନାଵିମୁକ୍ତସ୍ ସଂଵିଦ୍ଵପୁର୍ ନନୁ ଯଥାଭିମତେଚ୍ଛମ୍ ଆସ୍ସ୍ଵ
ଏଭଳି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତିକୁ ଭାବି, ନିଜ ଚେଷ୍ଟା ନେଇ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଚିତ୍ତର ଆଶା ଓ ଧାରଣା ଛାଡ଼ି, ଏ ଚେତନାର ଅବତାର, ତୁମେ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା କର, ସେପରି ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବସ।
ପ୍ରଶାନ୍ତସର୍ଵେଚ୍ଛମ୍ ଅଶଙ୍କମ୍ ଅଚ୍ଛଚିନ୍ମାତ୍ରସଂସ୍ଥୋ ଽଖିଲକାର୍ଯକାରୀ । ଆତ୍ମୈକରାମḫ ପରିପୂର୍ଣକାମୋ ଭଵାଭଯୋ ରାମ ଶମାଭିରାମଃ
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଉ, ଭୟ ଓ ସନ୍ଦେହରୁ ମୁକ୍ତ ରୁହ, ପ୍ରକୃତିର ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାରେ ଏକାନ୍ତ ଭାବେ ବସ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କର, ଆତ୍ମାରେ ଏକମାତ୍ର ଆନନ୍ଦ ନେ, ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ ହେଉ, ହେ ରାମ, ଶାନ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର।
ନିତ୍ଯମ୍ ଅନ୍ତର୍ମୁଖସ୍ ତିଷ୍ଠ ଵୀତରାଗୋ ଵିଵାସନଃ । ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅମଲଂ ଶାନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମ ସର୍ଵତ୍ର ଭାଵଯନ୍
ସଦା ଭିତରେ ଦୃଷ୍ଟି ରଖ, ରାଗ ଛାଡ଼, ଚିତ୍ତର ଆଶା ନ ରଖ, ସମସ୍ତ ଠାରେ ଥିବା ଶୁଦ୍ଧ, ନିର୍ମଳ ଓ ଶାନ୍ତ ଚେତନାକୁ ଭାବନା କର।
ଆକାଶଵିଶଦପ୍ରଜ୍ଞଶ୍ ଚିନ୍ମାତ୍ରୈକଘନସ୍ଥିତିଃ । ସମସ୍ ସୋମ୍ଯସ୍ ସମାନନ୍ଦସ୍ ସଦ୍ବ୍ରହ୍ମୋଦ୍ବୃଂହିତାଶଯଃ
ଆକାଶ ପରି ସ୍ପଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି ରଖ, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଏକତାରେ ଥି, ସମବେଦନା ଓ ମୃଦୁତା ରଖ, ସମାନ ଆନନ୍ଦରେ ରୁହ, ସତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାରେ ମନ ଉଦାର କର।
ଶୋକେଷ୍ଵ୍ ଆପତ୍ସୁ ଘୋରାସୁ ସଙ୍କଟେଷ୍ଵ୍ ଅଵଟେଷୁ ଚ । ଯଥାପ୍ରାପ୍ତେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ଖର୍ଵେଷୂନ୍ନତିମତ୍ସୁ ଚ
ଦୁଃଖ, ଭୟଙ୍କର ବିପଦ, ସଙ୍କଟ ଓ ଆପତ୍ତିରେ, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ପରିସ୍ଥିତି ଆସେ—ସେଠି ନିମ୍ନ କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚ, ଯେପରି ହେଉନାହିଁ—
ଯଥାକ୍ରମଂ ଯଥାଦେଶଂ କୁରୁ ଦୁẖଖମ୍ ଅଦୁẖଖିତଃ । ବାଷ୍ପାକ୍ରନ୍ଦାଦିପର୍ଯନ୍ତଂ ଵାସନାକ୍ରାନ୍ତମୂଢଵତ୍
ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ଅନୁଯାୟୀ ଯେପରି ଉଚିତ, ସେପରି କାର୍ଯ୍ୟ କର; ଦୁଃଖ ଆସିଲେ ମନେ ଦୁଃଖ ନେଇନାହିଁ, ଭିତରେ ଅବଶେଷ ଆସକ୍ତି ରହିଥିଲେ ଯେପରି, କଣ୍ଦିବା ଓ ବିଳାପ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ କର।
ସମାଗମେଷୁ କାନ୍ତାନାଂ ଚୋତ୍ସଵେଷୂଦଯେଷୁ ଚ । ଆନନ୍ଦଂ ଭଜ ସୋମ୍ଯାତ୍ମା ଵାସନାକ୍ରାନ୍ତମୂଢଵତ୍
ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ସହ ମିଳିବାବେଳେ କିମ୍ବା ଉତ୍ସବ ଓ ଆନନ୍ଦ ଦିନରେ, ହୃଦୟରେ ଶାନ୍ତ ରୁହି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କର; ଭିତରେ ଆସକ୍ତି ରହିଥିଲେ ଯେପରି।
ଭୂତାନି ମୃତ୍ଯୁକାର୍ଯେଷୁ ସଙ୍ଗ୍ରାମାଦିଷୁ ନିର୍ଦଯମ୍ । ଦହାନଲସ୍ ତୃଣାନୀଵ ଵାସନାକ୍ରାନ୍ତମୂଢଵତ୍
ପ୍ରାଣୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯୁଦ୍ଧ ଭଳି ଘଟଣାରେ, ଦୟା ନ ଦେଖାଇ, ଅଗ୍ନି ଯେପରି ଘାସକୁ ଜଳାଇଦିଏ, ଭିତରେ ଆସକ୍ତି ରହିଥିଲେ ଯେପରି।
କ୍ରମାଗତେଷ୍ଵ୍ ଅଖିନ୍ନୋ ଽର୍ଥଂ ବକଵଚ୍ ଚିନ୍ତଯାର୍ଜଯ । ଅର୍ଥୋପାର୍ଜନକାର୍ଯେଷୁ ଵାସନାକ୍ରାନ୍ତମୂଢଵତ୍
ତୁମେ ନିର୍ଲିପ୍ତ ଭାବରେ, କ୍ରମକ୍ରମେ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର, ବକ ପକ୍ଷୀ ପରି ଧୈର୍ୟ୍ୟ ଧର। ଯେଉଁପରି ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ଉପାର୍ଜନ କରିବାରେ ଚେଷ୍ଟା କର, କିନ୍ତୁ ମନ ଭ୍ରମିତ ଓ ଅଭ୍ୟାସରେ ବଶ ହୋଇଥିବା ଲୋକ ପରି ହେଉନି।
ବଲାଦ୍ ଵିଦଲଯାଶେଷାନ୍ ଅରୀନ୍ ଅରିନିସୂଦନ । ଵାତୋ ରିକ୍ତାନ୍ ଇଵାମ୍ଭୋଦାନ୍ ଵାସନାକ୍ରାନ୍ତମୂଢଵତ୍
ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ଦଳନ କର, ଯେପରି ବାତାସ ଖାଲି ମେଘକୁ ଚିତ୍ରାଇ ଦିଏ। କିନ୍ତୁ ମନ ଅଭ୍ୟାସରେ ବଶ ଓ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକ ପରି ହେଉନି।
ଜନେଷୁ କରୁଣାର୍ହେଷୁ ଦୀନେଷୁ କରୁଣାଂ କୁରୁ । ଆତ୍ମାରାମମନା ମୌନୀ ଵାସନାକ୍ରାନ୍ତମୂଢଵତ୍
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ଦୟାର ଯୋଗ୍ୟ ଓ ଦୁଃଖିତ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୟା ଦେଖା। ନିଜ ମନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ଶାନ୍ତ ରୁହ, କିନ୍ତୁ ମନ ଅଭ୍ୟାସରେ ବଶ ଓ ଭ୍ରମିତ ଲୋକ ପରି ହେଉନି।
ମୁଦିତୋ ଭଵ ହର୍ଷେଷୁ ଦୁẖଖେଷୁ ଭଵ ଦୁẖଖିତଃ । କରୁଣାଂ କୁରୁ ଦୀନେଷୁ ଵୀରେଷୁ ଭଵ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ସୁଖ ମିଳିଲେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ, ଦୁଃଖ ଆସିଲେ ଦୁଃଖିତ ହେଉ। ଦୁଃଖିତଙ୍କୁ ଦୟା କର, ଶୂରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସାହସୀ ହେଉ।
ଅନ୍ତର୍ମୁଖସ୍ ସଦାନନ୍ଦସ୍ ସ୍ଵାତ୍ମାରାମତଯାନ୍ଵିତଃ । ଯତ୍ କରୋଷି ଶମୋଦାରସ୍ ତତ୍ର କର୍ତାସି ନାନଘ
ଯେଉଁଠି ତୁମେ ମନକୁ ଭିତରକୁ ଆଣି, ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ରହି, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର, ଶାନ୍ତ ଓ ଉଦାର ମନରେ ଯାହା କର, ସେଠି ତୁମେ ପ୍ରକୃତ କର୍ତ୍ତା। ହେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ଏହି ଭାବରେ କାମ କର।
ଆତ୍ମଭାଵନଯା ସାଧୋ ନିତ୍ଯମ୍ ଅନ୍ତର୍ମୁଖସ୍ଥିତେଃ । ଵଜ୍ରଧାରାପି ତେ ରାମ ପତିତା ଯାତି କୁଣ୍ଠତାମ୍
ହେ ମହାନ, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଭାବି ସଦା ଭିତରକୁ ମନ ରଖିଲେ, ଏହି ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଉପରେ ବଜ୍ରପାତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ରାମ, ସେ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇଯାଏ।
ସଙ୍କଲ୍ପକଲନୋନ୍ମୁକ୍ତେ ସ୍ଵସଂଵିନ୍ମାତ୍ରକୋଟରେ । ଯସ୍ ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନି ସ୍ଵୈରମ୍ ଆତ୍ମାରାମୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଯିଏ ଚିନ୍ତା ଓ ଭାବନାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ନିଜ ଜ୍ଞାନର ଗୁହାରେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ବସିଥାଏ, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରେ, ସେଇ ମହାଶ୍ୱର।
ନ ତଂ ଭିନ୍ଦନ୍ତି ଶସ୍ତ୍ରାଣି ନ ଦହନ୍ତି ହୁତାଶନାଃ । ନ କ୍ଲେଦଯନ୍ତି ଵାରୀଣି ଶୋଷଯନ୍ତି ନ ମାରୁତାଃ
ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ଆଘାତ କରିପାରେନି, ଅଗ୍ନି ଜଳାଇପାରେନି, ପାଣି ଭିଜେଇପାରେନି, ବାତାସ ଶୁଖାଇପାରେନି।