ଅହନ୍ତୋଲ୍ଲେଖତସ୍ ସତ୍ତା ଭ୍ରମଭାରଵିକାରିଣୀ । ତଦଭାଵାତ୍ ସ୍ଵଭାଵୈକନିଷ୍ଠତା ଶମଶାଲିନୀ
‘ମୁଁ’ ଭାବରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଭାବିଲେ ଭ୍ରମର ଭାରରେ ବିକୃତି ଆସେ; ଏହା ନଥିଲେ, ନିଜର ସ୍ୱଭାବରେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବସି ରହିବା ହୁଏ।
ହେମ୍ନẖ କଟକଶବ୍ଦାର୍ଥୋ ଵ୍ଯତିରିକ୍ତୋ ଯଥାସ୍ତି ନୋ । ଵ୍ଯତିରିକ୍ତା ତଥାସତ୍ଯା ନାହନ୍ତାସ୍ତି ଶମାତ୍ମନଃ
ଯେପରି ହେମରୁ ତିଆରି ‘କଟକ’ ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ହେମ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ, ସେପରି ଅସତ୍ୟ ଛଡ଼ା ଶାନ୍ତ ସ୍ୱଭାବର ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ‘ମୁଁ’ ଭାବ ନାହିଁ।
ନିର୍ଵାଣୋ ନିର୍ମନା ମୌନୀ କର୍ତାକର୍ତା ଚ ଶୀତଲଃ । ଜ୍ଞ ଏକଶ୍ ଶାନ୍ତ ଏଵାସ୍ତେ ଶୂନ୍ଯ ଏଵାଭିପୂରିତଃ
ଜଣାଇଥିବା ଲୋକ ନିର୍ବାଣ, ମନ ନଥିବା, ନିର୍ବିକଳ୍ପ, କରିବା ଓ ନ କରିବା ଦୁଇଟି ଭାବରେ, ଶୀତଳ, ଏକା, ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ରହିଥାଏ—ଶୂନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ପରି।
ନିର୍ଵାସନଂ ସ୍ପନ୍ଦମାନୋ ଯନ୍ତ୍ରପୁତ୍ରକଗାତ୍ରଵତ୍ । ସ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ ଏଵାସ୍ତେ ଜ୍ଞସ୍ ସଂଵ୍ଯଵହରନ୍ନ୍ ଅପି
ଯନ୍ତ୍ରପୁତ୍ରର ଅଙ୍ଗ ଭଳି, ଆସକ୍ତି ନଥିବା ଦେହ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଜଣାଇଥିବା ଲୋକ କିଛି କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଭାବରେ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହିଥାଏ।
ଯଥା ମଞ୍ଚକସଂସ୍ଥସ୍ଯ ସ୍ପନ୍ଦତେ ନୈଵ ଵା ଶିଶୋଃ । ଅଙ୍ଗାଲିର୍ ଅନୁସନ୍ଧାନଂ ଵିନୈଵଂ ଵିଦିତାତ୍ମନଃ
ଯେପରି ଶିଶୁ ଶୋଇଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଚେଷ୍ଟା ଛାଡ଼ି ନ ହଲେ ନ ହଲେ ଚଳେନି, ସେପରି ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଛି, ସେଠାରେ କୌଣସି କାମ କରିବା ପ୍ରବୃତ୍ତି ନାହିଁ।
ନିସ୍ସମ୍ବୋଧୈକବୋଧସ୍ଯ ନିରାଶେହୈଷଣାଶିଷଃ । ଶାନ୍ତାହନ୍ତ୍ଵାତ୍ମରୂପତ୍ଵାଦ୍ ଅନୁସନ୍ଧାନିତା କୁତଃ
ଯିଏ ଏକମାତ୍ର ଜ୍ଞାନରେ ଅବିଭକ୍ତ, ଆଶା, ଇଚ୍ଛା ଓ ଆକାଂକ୍ଷାରୁ ମୁକ୍ତ, ଆତ୍ମା ଶାନ୍ତ ଓ ଅହଂକାର ନାହିଁ, ସେଠି କେମିତି କାମ କରିବା ପ୍ରବୃତ୍ତି ହେବ?
ଅଦ୍ରଷ୍ଟୁର୍ ଅପଦୃଶ୍ଯସ୍ଯ ଦୃଗ୍ରୂପସ୍ଯାପରୂପିଣଃ । କୁତẖ କିଲାନୁସନ୍ଧାନମ୍ ଅନପେକ୍ଷସ୍ଯ ପଶ୍ଯତଃ
ଯିଏ ଦେଖୁଥିବା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାରେ ଲିନ୍ନ ନୁହେଁ, ଦୃଷ୍ଟିର ରୂପ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଆକୃତି ନାହିଁ, ଯିଏ କିଛିରେ ଆସକ୍ତ ନୁହେଁ ଏବଂ କେବଳ ସାକ୍ଷୀ, ସେଠି କେଉଁଠି କେଉଁଠି କାହା ପାଇଁ କୌଣସି ଚେଷ୍ଟା ରହିପାରିବ?
ଅପେକ୍ଷୈଵ ଘନୋ ବନ୍ଧୋ ହ୍ଯ୍ ଅନପେକ୍ଷୈଵ ମୁକ୍ତତା । ସର୍ଵଶବ୍ଦାନ୍ଵିତା ତସ୍ଯାଂ ଵିଶ୍ରାନ୍ତେନ କିମ୍ ଈକ୍ଷ୍ଯତେ
ଆଶା ରହିଲେ ଏହି ମହା ବନ୍ଧନ, ଆଶା ନ ଥିଲେ ସେଇ ମୁକ୍ତି। ଯିଏ ସେଇ ଅବସ୍ଥାରେ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଛି, ସେଠି ସମସ୍ତ କଥା ମଧ୍ୟରେ କ'ଣ ଦେଖିବାକୁ ଅଛି?
ପାର୍ଥିଵତ୍ଵେ ଶରୀରେ ଽସ୍ମିନ୍ ସ୍ଵସ୍ଵପ୍ନାଦ୍ରାଵ୍ ଇଵାସତି । ଭ୍ରମମାତ୍ରାତ୍ମନି କୁତẖ କ୍ଵ କସ୍ଯ କିମ୍ ଅପେକ୍ଷଣମ୍
ଏହି ପୃଥିବୀ ଶରୀରରେ, ନିଜ ସ୍ଵପ୍ନରେ ଯେପରି ମନରେ ମାୟା ଭାବ ରହିଥାଏ, ଏହି ଆତ୍ମାର ଭ୍ରମ ଭିତରେ କେଉଁଠି, କେଉଁଠି, କାହା ପାଇଁ କଣ ଆଶା ରହିବ?
ଉପଶାନ୍ତସମସ୍ତେହଂ ଵିଗତାଖିଲକୌତୁକମ୍ । ନିରସ୍ତଵେଦନଂ ଜ୍ଞେନ ଵିଦା କେଵଲମ୍ ଆସ୍ଯତେ
ସମସ୍ତ ଇଛା ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲାପରେ, ସମସ୍ତ ଆଗ୍ରହ ମୁକ୍ତ ହେଲାପରେ, ଯେତେବେଳେ ଦୁଃଖ ମିଟିଗଲା, ଜ୍ଞାନୀ ଏକାନ୍ତରେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବସି ରହିଥାନ୍ତି।
ମଙ୍କିନେତି ଶ୍ରୁତଵତା ତତୋ ମୋହୋ ମହାନ୍ ଅପି । ଅଶେଷେଣ ପରିତ୍ଯକ୍ତସ୍ ତତ୍ର ଵୈ ତ୍ଵଗ୍ ଇଵାହିନା
‘ମଙ୍କିନ’ ବିଷୟ ଶୁଣିବା ପରେ ମଧ୍ୟ, ବଡ଼ ମୋହ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ସାପ ତାହାର ଚମଡ଼ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ପରି।
ପ୍ରଵାହାପତିତଂ କାର୍ଯଂ କୁର୍ଵତାପାସ୍ତଵାସନମ୍ । ତେନ ଵର୍ଷଶତସ୍ଯାନ୍ତେ ସ୍ଥିତମ୍ ଅଦ୍ରୌ ସମାଧିନା
ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଜୀବନର ପ୍ରବାହରେ ହେଇଥିଲା, ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ିଦେଇ, ସେ ପାହାଡ଼ରେ ଶତବର୍ଷ ଧରି ସମାଧିରେ ବସି ରହିଲେ।
ତତ୍ରାଦ୍ଯ ଯାଵତ୍ ପାଷାଣସମଧର୍ମା ସ ତିଷ୍ଠତି । ଶାନ୍ତାନ୍ତẖକରଣୋ ଯୋଗୀ ବୋଧ୍ଯମାନḫ ପ୍ରବୁଧ୍ଯତେ
ସେଠାରେ, ଏଠାଠୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଶାନ୍ତ ହୃଦୟ ଥିବା ଯୋଗୀ ଏକ ପାଉଁଥିବା ପଥର ପରି ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ; ତାଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରାଯିବାବେଳେ ସେ ସଚେତନ ହୁଅନ୍ତି।
ଏତେନ ରାଘଵ ଵିଵେକପଦେନ ଶାନ୍ତିମ୍ ଆସାଦଯୋଦଯଵତା ମନସା ଵିହର୍ତୁମ୍ । ମା ଦୀନତାଂ ଵ୍ରଜତୁ ରାଗମଯୀ ମତିସ୍ ତେ କ୍ଷୀଣା କ୍ଷଣାଦ୍ ଅସଲିଲେଵ ଶରଦ୍ଘନାଲୀ
ଏହିପରି, ରାଘବ, ବିବେକର ପଥରେ ଚାଲିଲେ ଶାନ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ; ଉଦୟ ହେଉଥିବା ପ୍ରଭା ପରି ମନକୁ ସ୍ବେଚ୍ଛାରେ ଚାଲିବାକୁ ଦିଅ। ତୁମର ମନ ଯଦି ଆସକ୍ତିରେ ଭରିଯାଇ ଦୁଃଖିତ ହେବାକୁ ଚାହେ, ତାହାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅନି—ଏହା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଶୁଷ୍କ ଆକାଶରେ ଶରତର ମେଘମାଳା ପରି ହେବାରେ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୋଇଯାଏ।
ନିର୍ଵାଣୋ ଭଵ ଶାନ୍ତାତ୍ମା ଯଥାପ୍ରପ୍ତାନୁଵୃତ୍ତିମାନ୍ । ସନ୍ନ୍ ଏଵାସତ୍ସମସ୍ ସୋମ୍ଯସ୍ ସ୍ଫଟିକାଦ୍ ଇଵ ନିର୍ମିତଃ
ଶାନ୍ତ ମନ ରଖି, ଯାହା ଆସେ ତାହାକୁ ଅନୁସରି, ମୁକ୍ତ ହେଇ ରୁହ; ତୁମେ ଏକା ଏବଂ ଅନେକା, ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ, ମୃଦୁ ହୃଦୟ ଥିବା ଜଣେ, ସ୍ଫଟିକ ପରି ପ୍ରକାଶିତ।
ଏକସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ସର୍ଵସ୍ମିନ୍ ସଂସ୍ଥିତେ ଵିତତାତ୍ମନି । ନୈକସ୍ମିନ୍ ନ ଚ ସର୍ଵସ୍ମିନ୍ ନାନାତା କଲନାẖ କୁତଃ
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଆତ୍ମା ଏକା ଏବଂ ସମସ୍ତରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୁଏ, ଏକାରେ କିମ୍ବା ସମସ୍ତରେ କୌଣସି ପ୍ରଭେଦ ନାହିଁ—ଏହି ଭିନ୍ନତା କେଉଁଠୁ ଆସିପାରିବ?
ଆଦ୍ଯନ୍ତରହିତଂ ସର୍ଵଂ ଵ୍ଯୋମ ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵନିର୍ଭରମ୍ । ଶରୀରୋତ୍ପତ୍ତିନାଶେଷୁ କା ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ଖଣ୍ଡନା
ସମସ୍ତ କିଛି ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଏହା ଆକାଶ ପରି ଅଛି, ଚେତନାର ସତ୍ୟ ଉପରେ ଭରସା କରିଥାଏ। ଶରୀର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉ କି ନଷ୍ଟ ହେଉ, ଚେତନାର ମୂଳରେ କେମିତି ଭିନ୍ନତା ଆସିପାରିବ?
ସ୍ଫୁରନ୍ତି ହି ଜଗତ୍କ୍ରୀଡାଶ୍ ଚିଚ୍ଚମତ୍କାରଚାପଲାତ୍ । ଅଚାପଲାତ୍ ପ୍ରଲୀଯନ୍ତେ ତରଙ୍ଗା ଇଵ ଵାରିଣି
ପ୍ରକୃତିର ଖେଳ ଚେତନାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଅସ୍ଥିରତାରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ; ଅସ୍ଥିରତା ନଥିଲେ, ଏହା ଜଳର ତରଙ୍ଗ ପରି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଯଥା ଶୁଭ୍ରାମ୍ବୁଦେ ଵସ୍ତ୍ରଶଙ୍କା ନ ଫଲଭାଗିନୀ । ଦେହୋ ଽଯମ୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଷା ତଥା ଶଙ୍କା ନ ଵାସ୍ତଵୀ
ଏକ ଶୁଭ୍ର ମেঘରେ କପଡ଼ ଅଛି ବୋଲି ଭାବିଲେ କିଛି ଫଳ ମିଳେନାହିଁ; ଏହି ଶରୀର ମୁଁ ଅଟୁ ଭାବିବା ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ମାଵସ୍ତୁନି ନିମଗ୍ନସ୍ ତ୍ଵଂ ଭଵ ଭୂରିଭଯପ୍ରଦେ । ଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଅନନ୍ତସୁଖାଯାଦ୍ଯଂ ଭଵ୍ଯ ଭାଵଯ ଭୂତଯେ
ଅସତ୍ୟ ରେ ତୁମେ ଡୁବିଯିବନି, ଯାହା ଅନେକ ଭୟ ଦେଇଥାଏ; ତୁମ ଉପକାର ପାଇଁ, ସତ୍ୟ, ଅନନ୍ତ ସୁଖର ଉତ୍ସକୁ ଚିନ୍ତା କର।
ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମାନନ୍ତ ଏଵାସ୍ମି ନେଯତ୍ତାସ୍ତି ମମାତ୍ମନଃ । ଇତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ପରମଂ ଵସ୍ତୁ ଵସ୍ତୁତସ୍ ସ୍ତୁତ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତୁ ତେ
ମୁଁ ଚେତନାର ଅସୀମ ଆକାଶ ଭଳି, ମୋର ଆତ୍ମାର କିଛି ସୀମା ନାହିଁ। ଏହିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସତ୍ୟ, ଯାହା ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ, ତୁମେ ପ୍ରଶଂସା କର।
ଏଵଂନିଶ୍ଚଯଵାନ୍ ରାମ ତ୍ଵମ୍ ଏଵାସି ନିରଞ୍ଜନଃ । ଧ୍ଯାତା ଧ୍ଯେଯଂ ତଥା ଧ୍ଯାନଂ ସତ୍ଯଂ ଵାପି ନ କିଞ୍ଚନ
ଏହିପରି ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ସହିତ, ରାମ, ତୁମେ ନିର୍ମଳ ଅଛ। ଏଠାରେ କୌଣସି ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା, ଧ୍ୟାନ କରାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁ, କିମ୍ବା ଧ୍ୟାନ ନାହିଁ; ଏହି ସତ୍ୟ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ଦ୍ରଷ୍ଟା ଦୃଶ୍ଯଂ ଦର୍ଶନଂ ଚ ଚିତ ଏତା ଵିଭୂତଯଃ । ଅତସ୍ ତତ୍ ସଂଵିଦୋ ନାନ୍ଯଦ୍ ଅଧ୍ଯେଯଂ ଧ୍ଯେଯମ୍ ଅସ୍ତି ଵା
ଦେଖୁଥିବା, ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏବଂ ଦେଖିବା ଭଳି ସମସ୍ତ କ୍ଷମତା ଚେତନାର ଅଂଶ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ଜାଣିବାକୁ କିମ୍ବା ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ ନାହିଁ।
ଉଦ୍ଯତି ପ୍ରତିପଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରେ ଵହତି ପ୍ରଲଯାନିଲେ । ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵଂ ସମଂ ସୋମ୍ଯଂ ନ କ୍ଷୁଭ୍ଯତି ନ ଶାମ୍ଯତି
ଚନ୍ଦ୍ରର ଉଦୟ ଓ ପ୍ରତିପତ୍ତି, ବିନାଶର ପବନ ବହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆତ୍ମାର ସ୍ୱରୂପ ସମ, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହେ; ଏହା କେବେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୁଏନା, କେବେ ଶାନ୍ତ ହୁଏନା।
ଯଥା ନୌଯାଯିନସ୍ ସ୍ଥାଣୁତରୁଶୈଲାଦିଚୋପନମ୍ । ଯଥା ଶୁକ୍ତୌ ରଜତଧୀସ୍ ତଥା ଦେହାଦି ଚେତସଃ
ଯେପରି ନୌକା ଚଲିବାକୁ ଦୃଢ ଗଛ, ପାହାଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଚଳ ଜିନିଷ ଉପରେ ଲୋକେ ଭାବିଥାନ୍ତି; ଯେପରି ଶଙ୍ଖରେ ଚାନ୍ଦି ରହିଛି ବୋଲି ଭାବିଯାଏ, ସେହିପରି ଦେହ ଓ ଅନ୍ୟ ଜିନିଷ ମନରେ ଉପଜିଥାଏ।
ଯଥା ଦେହାଦି ଚିତ୍ତସ୍ଯ ତଥା ଦେହସ୍ଯ ଚିତ୍ତକମ୍ । ତଥୈଵ ଜୀଵḫ ପରମେ ଦ୍ଵୈତମ୍ ଐକ୍ଯମ୍ ଅତẖ କୁତଃ
ଯେପରି ଦେହ ଓ ଅନ୍ୟ ଜିନିଷ ମନର ଉତ୍ପାଦ, ସେପରି ମନ ମଧ୍ୟ ଦେହର ଉତ୍ପାଦ। ଏହିପରି ଜୀବ ଓ ପରମାତ୍ମା ଦୁଇଟି ଅଲଗା ନୁହେଁ—ତେଣୁ ଏଠାରେ ଏକତା କିମ୍ବା ଦ୍ୱିତ୍ୱ କେଉଁଠୁ ଆସିଲା?
ସର୍ଵମ୍ ଏଵମ୍ ଇଦଂ ଶାନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମ ବୃଂହିତଵେଦନମ୍ । ନ କିଞ୍ଚିଜ୍ ଜଗଦାଦ୍ଯ୍ ଅସ୍ତି ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଅନ୍ଯା ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏ ସମସ୍ତ ଶାନ୍ତ, ବ୍ରହ୍ମର ବିଶାଳ ଜ୍ଞାନ। ଏଠାରେ ଜଗତ କିମ୍ବା ତାହାର ଆରମ୍ଭ କିଛି ନାହିଁ—ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭ୍ରମ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ନ ଵିଦ୍ଯତେ ଯଥା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଵନଂ ସ୍ନେହଶ୍ ଚ ସୈକତେ । ଵିଦ୍ଯୁଚ୍ ଛଶାଙ୍କବିମ୍ବେ ଵା ତଥା ଦେହାଦି ଚେତସି
ଯେପରି ଆକାଶରେ କେଉଁଠି ଜଙ୍ଗଲ ନାହିଁ, ବାଳିରେ ତରଳତା ନାହିଁ, ଚନ୍ଦ୍ରର ପ୍ରତିବିମ୍ବରେ ତଡ଼ିତ ନାହିଁ, ସେପରି ଦେହ ଓ ଅନ୍ୟ ଜିନିଷ ଚେତନାରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ଅଵିଦ୍ଯମାନେ ଏଵାସ୍ମିନ୍ ମା ବିଭୀହି ଜଗଦ୍ଭ୍ରମେ । ଏତଦ୍ ଏଵ ପରଂ ସତ୍ଯଂ ଵିଦ୍ଧି ସତ୍ଯଵିଦାଂ ଵର
ଏହି ଜଗତର ମାୟା କିଛି ଅଛି ନାହିଁ, ଏହାକୁ ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନୁହେଁ। ଏହି ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ ଅଟୁଟ ଅଟେ, ଏହାକୁ ଜଣା—ସତ୍ୟ ଜଣାଇବାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ତୁମେ।
ଜଗଦ୍ ଅସ୍ତି ନ ମେ ଵେତି ଯାସୀଦ୍ ଭ୍ରାନ୍ତିସ୍ ତଵାଦ୍ଯ ସା । ଶାନ୍ତା ମଦୁପଦେଶେନ କିମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ବନ୍ଧକାରଣମ୍
‘ଜଗତ ଅଛି କି ନାହିଁ’—ଏହି ଭ୍ରମ ଆଜି ତୁମର ଥିଲା, ମୋର ଉପଦେଶରେ ଏହା ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା। ଏହା ଛଡ଼ା ଆଉ କଣ ବନ୍ଧନର କାରଣ ଅଛି?