ଵେଦନାତ୍ମା ରସୋ ଽସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯ ଇତି ଯା ପ୍ରତିଭା ସ୍ଥିରା । ଏଷାଵିଦ୍ଯା ଭ୍ରମସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏଷ ଏଷ ସଂସାର ଆତତଃ
ଅନ୍ୟ କିଛି ରସ, ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି ବୋଲି ଦୃଢ଼ ଭାବ ଯେଉଁଟି ମନରେ ରହିଯାଏ, ସେଇ ଅଜ୍ଞାନ, ଭ୍ରମ ଏବଂ ଏହିଠାରେ ସଂସାରର ଏକ ବିସ୍ତୃତ ଅଞ୍ଚଳ।
ଅନାଲୋଚନସଂସିଦ୍ଧ ଆଲୋକେନୈଷ ନଶ୍ଯତି । ଅସଦାତ୍ମା ସଦାଭାସୋ ବାଲଵେତାଲଵତ୍ କ୍ଷଣାତ୍
ଅନ୍ତର୍ଦ୍ରଷ୍ଟି ନଥିଲେ ଏହା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଯାଏ, ଆଲୋକ ଆସିଲେ ଏହା ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ଅସତ୍ୟ ଆତ୍ମା ଯେପରି ସତ୍ୟ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, ଏହା ଶିଶୁର ଭୂତ ଭଳି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ସର୍ଵଦୃଶ୍ଯଦୃଶୋ ବୋଧେ ବୋଧସାରତଯୈକତାମ୍ । ଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଶେଷମହୀପୀଠସରିତ୍ପୂର ଇଵାର୍ଣଵେ
ସମସ୍ତ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁ ଓ ଦେଖୁଥିବା ଜଣେ, ଜ୍ଞାନର ମୂଳ ଭାବରେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାନ୍ତି—ଯେପରି ଭୂମିର ସମସ୍ତ ନଦୀ ଏକାଠି ହୋଇ ସାଗରରେ ମିଶିଯାଉଥିବା ପରି।
ମୃଣ୍ମଯଂ ହି ଯଥା ଭାଣ୍ଡଂ ମୃଚ୍ଛୂନ୍ଯଂ ତୁ ନ ଲଭ୍ଯତେ । ଚିନ୍ମଯଂ ହି ତଥା ଚେତ୍ଯଂ ଚିଚ୍ଛୂନ୍ଯଂ ତୁ ନୋପଲଭ୍ଯତେ
ଯେପରି ମାଟିର ମଣ୍ଡା ମାଟି ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, କିନ୍ତୁ ମାଟି ନିଜେ ମଣ୍ଡା ରୂପରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ; ସେପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁ ଚେତନାରୁ ହୋଇଥିବା, ଚେତନା ନିଜେ ବସ୍ତୁ ବିନା ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ।
ବୋଧାଵବୁଦ୍ଧଂ ଯଦ୍ ଵସ୍ତୁ ବୋଧ ଏଵ ତଦ୍ ଉଚ୍ଯତେ । ନାବୋଧଂ ବୁଧ୍ଯତେ ବୋଧୋ ଵୈରୂପ୍ଯାତ୍ ତେନ ନାନ୍ଯଥା
ଜ୍ଞାନ ଭିତରେ ଯେଉଁ ବସ୍ତୁ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ, ସେହି ବସ୍ତୁକୁ ଜ୍ଞାନ ହିସାବରେ ଗଣାଯାଏ; ଅଜ୍ଞାନ କେବେ ଜ୍ଞାନ ଭାବରେ ଅନୁଭୂତି ହୁଏନାହିଁ, କାରଣ ଏହା ବିରୋଧାଭାସ।
ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦର୍ଶନଦୃଶ୍ଯେଷୁ ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ବୋଧମାତ୍ରତା । ସାରସ୍ ତେନ ତଦନ୍ଯତ୍ଵଂ ନାସ୍ତି କିଞ୍ଚିତ୍ ଖପୁଷ୍ପଵତ୍
ଦେଖୁଥିବା ଜଣେ, ଦେଖିବା ଅନୁଭୂତି ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁ—ପ୍ରତ୍ୟେକଟିରେ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଛଡ଼ା କିଛି ନାହିଁ; ଏହି ଜ୍ଞାନ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ଫୁଲ ନାହିଁ।
ସଜାତୀଯସ୍ ସଜାତୀଯେନୈକତାମ୍ ଅନୁଗଚ୍ଛତି । ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯାନୁଭଵସ୍ ତେନ ଭଵତ୍ଯ୍ ଏକତ୍ଵନିଶ୍ଚଯଃ
ଏହି ପ୍ରକୃତିର ସମାନ ପ୍ରକାର ଜିନିଷ ନିଜ ପ୍ରକାର ସହ ସହଜରେ ଏକତାକୁ ପାଇଁ ଯାଉଛି; ଏହିଭଳି ପ୍ରତିଏକର ଅନୁଭବ ଦ୍ୱାରା ଏକତାର ନିଶ୍ଚିତତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଯଦି କାଷ୍ଠୋପଲାଦୀନାଂ ନ ଭଵେଦ୍ ବୋଧରୂପତା । ତତ୍ ସଦାନୁପଲମ୍ଭସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଏତେଷାମ୍ ଅସତାମ୍ ଇଵ
ଯଦି କାଠ, ପଥର ଓ ଏପରି ଜିନିଷରେ ଜାଗୃତତାର ସ୍ୱଭାବ ନଥାନ୍ତା, ତେବେ ସେଗୁଡିକୁ ସଦା ଦେଖିବାକୁ ନମିଳିଥାନ୍ତା, ଏହା ଅସତ୍ୟ ଜିନିଷର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିବା ପରି ହେଇଯିବା।
ଯଦା ତ୍ଵ୍ ଅଶେଷା ଦୃଶ୍ଯଶ୍ରୀର୍ ବୋଧମାତ୍ରୈକରୂପିଣୀ । ତଦାନ୍ଯେଵାପ୍ଯ୍ ଅନନ୍ଯୈଵ ସତୀ ବୋଧେନ ବୋଧ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ସମସ୍ତ ଚମକ ଏକମାତ୍ର ଜାଗୃତତାର ରୂପ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ଜାଗୃତତା ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଏ, କାରଣ ଏହା ତାହାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ।
ସର୍ଵଂ ଜଗଦ୍ଗତଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ବୋଧମାତ୍ରମ୍ ଇଦଂ ତତମ୍ । ସ୍ପନ୍ଦମାତ୍ରଂ ଯଥା ଵାଯୁର୍ ଜଲମାତ୍ରଂ ଯଥାର୍ଣଵଃ
ସମସ୍ତ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଜଗତ ଏକମାତ୍ର ଜାଗୃତତାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ; ଯେପରିକି ପବନ କେବଳ ତରଙ୍ଗ, ଏବଂ ସାଗର କେବଳ ଜଳ।
ମିଶ୍ରୀଭୂତା ଅପି ହ୍ଯ୍ ଏତେ ଜତୁକାଷ୍ଠାଦଯୋ ଯଥା । ମିଥୋଽନନୁଭଵାମିଶ୍ରା ଐକ୍ଯଂ ହ୍ଯ୍ ଅନୁଭଵୋ ମିଥଃ
ଯେପରି ଲାକ ଓ କାଠ ମିଶିଲେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଏକାତ୍ମ ହୁଅନାହିଁ, ଏହିପରି ମାନେ ମିଶିଥିବାରେ କେବଳ ନିକଟତା ରହିଥାଏ, ଏକତା ତାହାଁଠାରେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରତିଏକ ଅନୁଭବ ହୁଏ।
ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯାନୁଭଵୋ ହ୍ଯ୍ ଐକ୍ଯମ୍ ଐକ୍ଯଂ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଵେଦନମ୍ । ଯଥାମ୍ଭସୋẖ କ୍ଷୀରଯୋର୍ ଵା ନ କାଷ୍ଠଜତୁନୋର୍ ଇଵ
ସତ୍ୟ ଏକତା ହେଉଛି ପ୍ରତିଏକର ଅନୁଭବ, ଏକତା ହେଉଛି ପ୍ରତିଏକର ଜାଣିବା—ଏହା ଜଳ ଓ ଦୁଧ ମିଶିବା ପରି, କାଠ ଓ ଲାକ ମିଶିବା ପରି ନୁହେଁ।
ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ବନ୍ଧାଯ ନାହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ମୁକ୍ତଯେ । ଏତାଵନ୍ମାତ୍ରକେ ଭଦ୍ରେ ସ୍ଵାଯତ୍ତେ କିମ୍ ଅଶକ୍ତତା
‘ମୁଁ ଅଛି’ ଭାବରେ ଆସେ ବନ୍ଧନ; ‘ମୁଁ ନାହିଁ’ ଭାବରେ ଆସେ ମୁକ୍ତି। ଏହି ଯତେକ ଜଣା, ଏହା ନିଜ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଥିଲେ, ତେବେ କାହିଁକି ଅସହାୟତା ରହିବ?
ଚନ୍ଦ୍ରଦ୍ଵଯପ୍ରତ୍ଯଯଵନ୍ ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବୁବୁଦ୍ଧିଵତ୍ । କିମ୍ ଅନୁତ୍ଥିତ ଏଵାଯମ୍ ଅସଦ୍ ଏଵାହମ୍ ଉତ୍ଥିତଃ
ଦୁଇଟି ଚନ୍ଦ୍ର ଦେଖିବା ବା ମୃଗତୃଷ୍ଣାରେ ଜଳ ଦେଖିବା ପରି, ଯଦି ଏହି ଭାବ ଉଠିନାହିଁ, ତେବେ ଏହା ଅସତ୍ୟ; ଉଠିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଅସତ୍ୟ।
ମମେଦମ୍ ଇତି ବନ୍ଧାଯ ନ ମମେତ୍ଯ୍ ଏଵ ମୁକ୍ତଯେ । ଏତାଵନ୍ମାତ୍ରକେ ଵସ୍ତୁନ୍ଯ୍ ଆତ୍ମାଯତ୍ତେ କିମ୍ ଅଜ୍ଞତା
‘ଏହା ମୋର’ ଭାବିଲେ ଜଡା ହୁଏ; ‘ଏହା ମୋର ନୁହେଁ’ ଭାବିଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଯଦି ଏହି ଏକାଉଁ ଯଥାର୍ଥ ଏବଂ ଏହା ଆତ୍ମାରେ ନିର୍ଭର କରେ, ତେବେ ଅଜ୍ଞାନ କାହିଁକି ରହିବ?
ଯẖ କାଷ୍ଠବଦରନ୍ଯାଯୋ ଯୋ ଘଟାକାଶଯୋସ୍ ସ୍ଥିତଃ । ସ ସମ୍ବନ୍ଧୋ ଽପି ନୈଵୈକ୍ଯମ୍ ଐକ୍ଯମ୍ ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଵେଦନମ୍
କାଠ ଓ ବଦରା ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ, କିମ୍ବା ଘଡ଼ିର ଭିତର ଓ ବାହାର ଆକାଶ—ଏପରି ସମ୍ପର୍କ ସତ୍ୟ ଏକତା ନୁହେଁ; ଏକତା ହେଉଛି ପରସ୍ପର ଜାଣିବା।
ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଵେଦନଂ ତ୍ଵ୍ ଐକ୍ଯଂ ଭାଗଶୋ ଗତମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ଅଜଡଂ ତଜ୍ ଜଡଂ ଵାପି ନୈକଂ ରୂପଂ ଵିମୁଞ୍ଚତି
କିନ୍ତୁ ପରସ୍ପର ଜାଣିବା ହେଉଛି ସତ୍ୟ ଏକତା—ଏହା ଅଂଶିକ ଭାବେ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରୟାପ୍ତ। ଜଡ ହେଉ କି ଅଜଡ, ଏହା ନିଜର ରୂପକୁ ଛାଡ଼ି ନାହିଁ।
ନାଜଡୋ ଜଡତାମ୍ ଏତି ସ୍ଵଭାଵା ହ୍ଯ୍ ଅନପାଯିନଃ । ଯଚ୍ ଚାଜଡଂ ଜଡଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ଦୃଷ୍ଟେ ତତ୍ରାସ୍ତି ନୈକତା
ଅଜଡ ଜଡ ହେବାକୁ ଯାଏ ନାହିଁ, କାରଣ ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ଅପରିବର୍ତ୍ତନୀୟ। ଯେତେବେଳେ ଅଜଡକୁ ଜଡ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେଠାରେ ସତ୍ୟ ଏକତା ନାହିଁ।
ଵାସନାଵେଶଵଲିତାẖ କୁଵିକାରଶତାତ୍ମଭିଃ । ସଂସାରାରଣ୍ଯକୁହରେ ନୃତ୍ଯନ୍ତି ହତକର୍ମଭିଃ
ମନରେ ଲୁଚିଥିବା ଆଗ୍ରହର ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶି, ଅନେକ ବିକୃତିରେ ଭରିଥିବା ମନେ, ଦୁଃଖଦାୟକ କର୍ମରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇ ସଂସାରର ଅନ୍ଧାର ଜଙ୍ଗଲର ଗୁହାରେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି।
ଵାସନାରଜ୍ଜୁନା କୃଷ୍ଟା ଦୂରଂ ନୀତାସ୍ ସ୍ଵକର୍ମଭିଃ । ଵ୍ରଜନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଧୋଽଧୋ ଧାଵନ୍ତଶ୍ ଶିଲାଶ୍ ଶୈଲଚ୍ଯୁତା ଇଵ
ଆଗ୍ରହର ରସିରେ ଟାଣି ନିଯାଯି, ନିଜ କର୍ମରେ ଦୂରକୁ ନେଇଯାଯି, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ରୁ ଖସିଥିବା ପଥର ପରି ତଳକୁ ତଳକୁ ଗଡ଼ିଯାନ୍ତି।
ଵ୍ଯୂଢାନାଂ ଵାସନାଵାତୈର୍ ନୃତୃଣାନାମ୍ ଇତସ୍ ତତଃ । ତାନ୍ଯ୍ ଆପତନ୍ତି ଦୁẖଖାନି ଯାନି ଵକ୍ତୁଂ ନ ପାର୍ଯତେ
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମନ ଆଗ୍ରହର ପବନରେ ଏଠୁ ଓଠୁ ଭାଗିଯାଏ, ସେମାନଙ୍କୁ ଏମିତି ଦୁଃଖ ଆସେ, ଯାହାକୁ କହିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଭ୍ରାନ୍ତ୍ଯା ଭୃଶଂ କରତଲାହତକନ୍ଦୁକାଭଂ ଲୋକାḫ ପତନ୍ତି ନିରଯେଷୁ ରଯେଣ ରକ୍ତାଃ । କ୍ଲେଦେନ ତତ୍ର ପରିଜର୍ଜରତାଂ ପ୍ରଯାତାẖ କାଲାନ୍ତରେଣ ପୁନର୍ ଅନ୍ଯନିଭା ଭଵନ୍ତି
ଭ୍ରମରେ ଏହି ଲୋକମାନେ ହାତରେ ଘୋଡ଼ାଯାଉଥିବା କନ୍ଦୁକ ପରି ନରକରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି, ଆସକ୍ତିରେ ଲଗିଯାନ୍ତି; ସେଠାରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୁଃଖରେ ଶିର୍ଷି ହୋଇଯାନ୍ତି, ପରେ ଅନ୍ୟ ଆକାର ନେଇଯାନ୍ତି।
ସଂସାରମାର୍ଗେ ଗହନେ ପତିତସ୍ଯାପତନ୍ତି ହି । ଵୃତ୍ତଵୃତ୍ତାନ୍ତଲକ୍ଷ୍ଯାଣି କାଷ୍ଠା ଇଵ ଘନାଗମେ
ସଂସାରର ଗଭୀର ପଥରେ ପଡିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଉପରେ ଘନ ବର୍ଷାରେ ଦାଉ ଗଛ ଭଳି ଘଟଣା ଓ ତାହାର ପରିଣାମ ଆସି ପଡେ।
ସର୍ଵ ଏଵ ତ୍ଵ୍ ଇମେ ଭାଵାḫ ପରସ୍ପରମ୍ ଅସଙ୍ଗିନଃ । ଅଟଵ୍ଯାମ୍ ଉପଲାନୀଵ ଭାଵନୈତେଷୁ ଶୃଙ୍ଖଲା
ଏହି ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥାଗୁଡିକ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟସହିତ ଜଡିତ ନୁହଁନ୍ତି, ଜଙ୍ଗଲରେ ପଥର ଭଳି; କେବଳ ଭାବନା ଏମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶୃଙ୍ଖଳା ଗଢେ।
ଚିତ୍ତମ୍ ଆନ୍ଧ୍ଯାଯ ଵୃତ୍ତାନ୍ତଦ୍ରୁମୈର୍ ଗହନଯନ୍ ସ୍ଥିତଃ । ରସରଞ୍ଜନଯା ଲୋକୋ ଵସନ୍ତ ଇଵ କାନନମ୍
ମନ ଅନ୍ଧା ହୋଇ ଘଟଣାର ଗଛମାନଙ୍କ ଜଙ୍ଗଲରେ ଦଢ଼ି ରହିଛି; ଏହି ଜଗତ ରସର ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗାଇ ଉଦ୍ଭାସିତ ବସନ୍ତ ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି।
ଅହୋ ବତ ଵିଚିତ୍ରାଣି ଵାସନାଵଶତୋ ଽଵଶୈଃ । ଭୂତକୈର୍ ଅନୁଭୂଯନ୍ତେ ସୁଖଦୁẖଖାନି ଜନ୍ମସୁ
ଆହା, କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ ଯେ, ଅଭିନିବେଶର ଶକ୍ତିରେ ଅବଶ ହୋଇ, ପ୍ରାଣୀମାନେ ନିଜର ଜନ୍ମଜନ୍ମରେ ସୁଖ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ଅହୋ ବତାତିଵିଷମା ଵାସନା ଯଦ୍ଵଶାଜ୍ ଜନୈଃ । ଅଵିଦ୍ଯମାନ ଏଵାଯଂ ଭ୍ରମୋ ଽନ୍ତର୍ ଅନୁଭୂଯତେ
ହାଁ, କେତେ ଭୟଙ୍କର ଏହି ଆଦତଗୁଡିକ! ଏହାର ପ୍ରଭାବରେ ଲୋକମାନେ ଭିତରେ ଭ୍ରମରେ ପଡନ୍ତି, ଯଦିଓ ଏହି ଭ୍ରମ ଆସଲରେ ନାହିଁ।
ଆହ୍ଲାଦିନୋ ଽମୃତଵତଶ୍ ଶୁଦ୍ଧସ୍ଯାଲୋକକାରିଣଃ । ଶୀତଲସ୍ଯାଖିଲାର୍ଥେଷୁ ଜ୍ଞସ୍ଯେନ୍ଦୋଶ୍ ଚ କିମ୍ ଅନ୍ତରମ୍
ଯେଉଁ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ସଦା ଆନନ୍ଦିତ, ପବିତ୍ର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ସମସ୍ତ କାମରେ ଶୀତଳ। ଏହି ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା—ଯିଏ ମଧୁର, ଅମୃତସମ, ପବିତ୍ର, ଆଲୋକମୟ ଓ ଶୀତଳ—ମଧ୍ୟରେ କଣ ତାତ୍ତ୍ୱିକ ତଫାତ ଅଛି?
ପୂର୍ଵାପରମ୍ ଅନାଲୋଚ୍ଯ ଯତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅଭିଵାଞ୍ଛତଃ । ନିର୍ମର୍ଯାଦସ୍ଯ ମୂଢସ୍ଯ ବାଲସ୍ଯ ଚ କିମ୍ ଅନ୍ତରମ୍
ଯେଉଁ ଜଣେ ପୂର୍ବ ଓ ପରେ କଥା ଚିନ୍ତା କରିନାହାନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଚାହିଲେ ଚାହିଁ ନିଅନ୍ତି, ନିୟମ ନାହିଁ, ସେ ଅଜ୍ଞାନୀ। ଏମିତି ଅଜ୍ଞାନୀ ଓ ଶିଶୁ ମଧ୍ୟରେ କଣ ତଫାତ?
ଲବ୍ଧମ୍ ଆପ୍ରାଣପର୍ଯନ୍ତଂ ଶୁଭାଶୁଭମ୍ ଅନୁଜ୍ଝତୋଃ । ଆମିଷେ କୋ ଵିଶେଷୋ ଽସ୍ତି ଵଦ ମାର୍ଜାରମୂଢଯୋଃ
ଯେଉଁ ଜଣେ ଜୀବନର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭଲ କିମ୍ବା ମନ୍ଦ ଛାଡନ୍ତି ନାହିଁ, ଆହାର ପାଇଁ ଲଡନ୍ତି, ଏହି ଅଜ୍ଞାନୀ ଓ ଏକ ମାଉସି ମଧ୍ୟରେ କଣ ତଫାତ ଅଛି? କହ।