ଶାସ୍ତ୍ରଦୃଷ୍ଟିର୍ ଅପି ପ୍ରାଜ୍ଞୈର୍ ଆଶ୍ରିତା ତରଣାଯ ଯା । ସାପ୍ଯ୍ ଅଦୃଷ୍ଟିର୍ ଇଵାନ୍ଧ୍ଯାଯ ଵାସନାଵେଶକାରିଣୀ
ଶାସ୍ତ୍ରର ଦୃଷ୍ଟି ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଚିତ୍ତର ଗୁପ୍ତ ଆଗ୍ରହ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ଏହା ଅନ୍ଧ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ଧକାର ଭଳି ହୋଇଯାଏ ।
ତଦ୍ ଏଵମ୍ ଅତିସମ୍ମୋହେ ଯତ୍ କାର୍ଯମ୍ ଇହ ଦାରୁଣେ । ଉଦର୍କଶ୍ରେଯସେ ତାତ ତନ୍ ମେ କଥଯ ପୃଚ୍ଛତେ
ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଭ୍ରମର ଅବସ୍ଥାରେ, ଭଲ ଫଳ ପାଇଁ କଣ କରିବା ଉଚିତ ? ବାପା, ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି, ଦୟାକରି ମୋତେ କହ ।
ଶାମ୍ଯନ୍ତି ମୋହମିହିକାଶ୍ ଶରଦୀଵ ସାଧୌ ପ୍ରାପ୍ତେ ଭଵନ୍ତି ଵିମଲାଶ୍ ଚ ତଥାଖିଲାଶାଃ । ସତ୍ଯେତି ଵାଗ୍ ଭଵତୁ ସାଧୁଜନୋପଗୀତା ମଦ୍ବୋଧନେନ ଭଵତା ଭଵଶାନ୍ତିଦେନ
ଯେପରି ଶରତ୍କାଳରେ ଆକାଶର ଧୂସରତା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଏହିପରି ଭ୍ରମର ମେଘ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ; ସମସ୍ତ ଆଗ୍ରହ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଏ । ଆପଣଙ୍କର ଉପଦେଶ, ଯାହା ସଜ୍ଜନମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସତ୍ୟ କୁ ଘୋଷଣା କରୁ; କାରଣ ଆପଣଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତିର ଶାନ୍ତି ମିଳେ ।
ସଂଵେଦନଂ ଭାଵନଂ ଚ ଵାସନା କଲନେତି ଚ । ଅନର୍ଥାଯେହ ଶବ୍ଦାର୍ଥୋ ଵିଗତାର୍ଥୋ ଵିଜୃମ୍ଭତେ
ଏଠାରେ 'ଅନୁଭୂତି', 'ଚିନ୍ତନ', 'ବାସନା' ଭଳି ଶବ୍ଦଗୁଡିକୁ ଅର୍ଥହୀନ କାମ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ, କାରଣ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ଅର୍ଥ ଏଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି ।
ଵେଦନଂ ଭାଵନଂ ଵିଦ୍ଧି ସର୍ଵଦୋଷସମାଶ୍ରଯମ୍ । ଅସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵାପଦସ୍ ସନ୍ତି ଲତା ମଧୁରସେ ଯଥା
ଅନୁଭୂତି ଓ କଳ୍ପନାକୁ ସମସ୍ତ ଦୋଷର ମୂଳ ଭାବିବାକୁ ଚିହ୍ନିବା; ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ, ଦୁଃଖ ଏଭଳି ଉପଜେ, ଯେପରି ମଧୁର ଲତାର ରସରେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ବିପଦ ଉପଜେ।
ସଂସାରମାର୍ଗେ ଗହନେ ଵାସନାଵେଶଵାହିନଃ । ଉପଯାତି ଵିଚିତ୍ରୋଚ୍ଚୈର୍ ଵୃତ୍ତଵୃତ୍ତାନ୍ତସନ୍ତତିଃ
ସଂସାରର ଗଭୀର ପଥରେ, ଆଗ୍ରହର ଶକ୍ତିରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ନିରନ୍ତର ଘଟଣାମାଳା କେବେ କେବେ ଉଚ୍ଚ ଶିଖରକୁ ପହଞ୍ଚି ଚାଲିଥାଏ।
ଵିଵେକିନୋ ଵାସନଯା ସହ ସଂସାରସମ୍ଭ୍ରମଃ । କ୍ଷୀଯତେ ମାଧଵସ୍ଯାନ୍ତେ ଶନୈର୍ ଵନମ୍ ଇଵାରସମ୍
ଯିଏ ବିବେକୀ, ସେଠି ସଂସାରର ଅସ୍ତିରତା ଓ ଆଗ୍ରହ ଦୀରେ-ଦୀରେ ବସନ୍ତ ଶେଷରେ ରସହୀନ ଜଙ୍ଗଲର ପରି କ୍ଷୟ ହୋଇଯାଏ।
ଅସ୍ଯାସ୍ ସଂସୃତିସଲ୍ଲକ୍ଯା ଵାସନୋତ୍ସେଧକାରିଣୀ । କଦଲ୍ଯା ଘନଜାଲିନ୍ଯା ରସଲେଖେଵ ମାଧଵୀ
ଏହି ସଂସାର ଲତାର ଆଗ୍ରହ ନାଶକ କ୍ରିୟା, କଦଳୀର ଘନ ଗୁଛରେ ମଧୁର ରସର ଚିହ୍ନ ପରି, ମାଧବୀ ଲତାର ପରି ଅଛି।
ସଂସାରାବ୍ଧିତଯୋଦେତି ଵାସନାତ୍ମା ରସଶ୍ ଚିତୌ । ଯଥା ଵନତଯାନ୍ତସ୍ସ୍ଥୋ ମଧୁମାସରସẖ କ୍ଷିତୌ
ସଂସାରର ଅପାର ସମୁଦ୍ରରେ ଉପଜିଥିବା ଭାବନାର ରସ ଚେତନାରେ ମିଶିଯାଏ, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲର ଅନ୍ତରେ ଚାଇତ୍ର ମାସର ରସ ମାଟିରେ ଲୁଚିଥାଏ।
ଚିନ୍ମାତ୍ରାଦ୍ ଅମଲାଚ୍ ଛୂନ୍ଯାଦ୍ ଋତେ କିଞ୍ଚିନ୍ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ନାନ୍ଯତ୍ କ୍ଵଚିଦ୍ ଅପର୍ଯନ୍ତେ ଖେ ଶୂନ୍ଯତ୍ଵେତରଦ୍ ଯଥା
ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଓ ନିର୍ମଳ ଶୂନ୍ୟତା ଛଡ଼ି ଏଠାରେ କିଛି ଅଛିନାହିଁ; ଅନନ୍ତ ଆକାଶରେ ଶୂନ୍ୟତା ଭଳି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ଵେଦନାତ୍ମା ରସୋ ଽସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯ ଇତି ଯା ପ୍ରତିଭା ସ୍ଥିରା । ଏଷାଵିଦ୍ଯା ଭ୍ରମସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏଷ ଏଷ ସଂସାର ଆତତଃ
ଅନ୍ୟ କିଛି ରସ, ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି ବୋଲି ଦୃଢ଼ ଭାବ ଯେଉଁଟି ମନରେ ରହିଯାଏ, ସେଇ ଅଜ୍ଞାନ, ଭ୍ରମ ଏବଂ ଏହିଠାରେ ସଂସାରର ଏକ ବିସ୍ତୃତ ଅଞ୍ଚଳ।
ଅନାଲୋଚନସଂସିଦ୍ଧ ଆଲୋକେନୈଷ ନଶ୍ଯତି । ଅସଦାତ୍ମା ସଦାଭାସୋ ବାଲଵେତାଲଵତ୍ କ୍ଷଣାତ୍
ଅନ୍ତର୍ଦ୍ରଷ୍ଟି ନଥିଲେ ଏହା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଯାଏ, ଆଲୋକ ଆସିଲେ ଏହା ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ଅସତ୍ୟ ଆତ୍ମା ଯେପରି ସତ୍ୟ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, ଏହା ଶିଶୁର ଭୂତ ଭଳି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ସର୍ଵଦୃଶ୍ଯଦୃଶୋ ବୋଧେ ବୋଧସାରତଯୈକତାମ୍ । ଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଶେଷମହୀପୀଠସରିତ୍ପୂର ଇଵାର୍ଣଵେ
ସମସ୍ତ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁ ଓ ଦେଖୁଥିବା ଜଣେ, ଜ୍ଞାନର ମୂଳ ଭାବରେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାନ୍ତି—ଯେପରି ଭୂମିର ସମସ୍ତ ନଦୀ ଏକାଠି ହୋଇ ସାଗରରେ ମିଶିଯାଉଥିବା ପରି।
ମୃଣ୍ମଯଂ ହି ଯଥା ଭାଣ୍ଡଂ ମୃଚ୍ଛୂନ୍ଯଂ ତୁ ନ ଲଭ୍ଯତେ । ଚିନ୍ମଯଂ ହି ତଥା ଚେତ୍ଯଂ ଚିଚ୍ଛୂନ୍ଯଂ ତୁ ନୋପଲଭ୍ଯତେ
ଯେପରି ମାଟିର ମଣ୍ଡା ମାଟି ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, କିନ୍ତୁ ମାଟି ନିଜେ ମଣ୍ଡା ରୂପରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ; ସେପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁ ଚେତନାରୁ ହୋଇଥିବା, ଚେତନା ନିଜେ ବସ୍ତୁ ବିନା ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ।
ବୋଧାଵବୁଦ୍ଧଂ ଯଦ୍ ଵସ୍ତୁ ବୋଧ ଏଵ ତଦ୍ ଉଚ୍ଯତେ । ନାବୋଧଂ ବୁଧ୍ଯତେ ବୋଧୋ ଵୈରୂପ୍ଯାତ୍ ତେନ ନାନ୍ଯଥା
ଜ୍ଞାନ ଭିତରେ ଯେଉଁ ବସ୍ତୁ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ, ସେହି ବସ୍ତୁକୁ ଜ୍ଞାନ ହିସାବରେ ଗଣାଯାଏ; ଅଜ୍ଞାନ କେବେ ଜ୍ଞାନ ଭାବରେ ଅନୁଭୂତି ହୁଏନାହିଁ, କାରଣ ଏହା ବିରୋଧାଭାସ।
ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦର୍ଶନଦୃଶ୍ଯେଷୁ ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ବୋଧମାତ୍ରତା । ସାରସ୍ ତେନ ତଦନ୍ଯତ୍ଵଂ ନାସ୍ତି କିଞ୍ଚିତ୍ ଖପୁଷ୍ପଵତ୍
ଦେଖୁଥିବା ଜଣେ, ଦେଖିବା ଅନୁଭୂତି ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁ—ପ୍ରତ୍ୟେକଟିରେ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଛଡ଼ା କିଛି ନାହିଁ; ଏହି ଜ୍ଞାନ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ଫୁଲ ନାହିଁ।
ସଜାତୀଯସ୍ ସଜାତୀଯେନୈକତାମ୍ ଅନୁଗଚ୍ଛତି । ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯାନୁଭଵସ୍ ତେନ ଭଵତ୍ଯ୍ ଏକତ୍ଵନିଶ୍ଚଯଃ
ଏହି ପ୍ରକୃତିର ସମାନ ପ୍ରକାର ଜିନିଷ ନିଜ ପ୍ରକାର ସହ ସହଜରେ ଏକତାକୁ ପାଇଁ ଯାଉଛି; ଏହିଭଳି ପ୍ରତିଏକର ଅନୁଭବ ଦ୍ୱାରା ଏକତାର ନିଶ୍ଚିତତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଯଦି କାଷ୍ଠୋପଲାଦୀନାଂ ନ ଭଵେଦ୍ ବୋଧରୂପତା । ତତ୍ ସଦାନୁପଲମ୍ଭସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଏତେଷାମ୍ ଅସତାମ୍ ଇଵ
ଯଦି କାଠ, ପଥର ଓ ଏପରି ଜିନିଷରେ ଜାଗୃତତାର ସ୍ୱଭାବ ନଥାନ୍ତା, ତେବେ ସେଗୁଡିକୁ ସଦା ଦେଖିବାକୁ ନମିଳିଥାନ୍ତା, ଏହା ଅସତ୍ୟ ଜିନିଷର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିବା ପରି ହେଇଯିବା।
ଯଦା ତ୍ଵ୍ ଅଶେଷା ଦୃଶ୍ଯଶ୍ରୀର୍ ବୋଧମାତ୍ରୈକରୂପିଣୀ । ତଦାନ୍ଯେଵାପ୍ଯ୍ ଅନନ୍ଯୈଵ ସତୀ ବୋଧେନ ବୋଧ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ସମସ୍ତ ଚମକ ଏକମାତ୍ର ଜାଗୃତତାର ରୂପ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ଜାଗୃତତା ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଏ, କାରଣ ଏହା ତାହାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ।
ସର୍ଵଂ ଜଗଦ୍ଗତଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ବୋଧମାତ୍ରମ୍ ଇଦଂ ତତମ୍ । ସ୍ପନ୍ଦମାତ୍ରଂ ଯଥା ଵାଯୁର୍ ଜଲମାତ୍ରଂ ଯଥାର୍ଣଵଃ
ସମସ୍ତ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଜଗତ ଏକମାତ୍ର ଜାଗୃତତାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ; ଯେପରିକି ପବନ କେବଳ ତରଙ୍ଗ, ଏବଂ ସାଗର କେବଳ ଜଳ।
ମିଶ୍ରୀଭୂତା ଅପି ହ୍ଯ୍ ଏତେ ଜତୁକାଷ୍ଠାଦଯୋ ଯଥା । ମିଥୋଽନନୁଭଵାମିଶ୍ରା ଐକ୍ଯଂ ହ୍ଯ୍ ଅନୁଭଵୋ ମିଥଃ
ଯେପରି ଲାକ ଓ କାଠ ମିଶିଲେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଏକାତ୍ମ ହୁଅନାହିଁ, ଏହିପରି ମାନେ ମିଶିଥିବାରେ କେବଳ ନିକଟତା ରହିଥାଏ, ଏକତା ତାହାଁଠାରେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରତିଏକ ଅନୁଭବ ହୁଏ।
ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯାନୁଭଵୋ ହ୍ଯ୍ ଐକ୍ଯମ୍ ଐକ୍ଯଂ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଵେଦନମ୍ । ଯଥାମ୍ଭସୋẖ କ୍ଷୀରଯୋର୍ ଵା ନ କାଷ୍ଠଜତୁନୋର୍ ଇଵ
ସତ୍ୟ ଏକତା ହେଉଛି ପ୍ରତିଏକର ଅନୁଭବ, ଏକତା ହେଉଛି ପ୍ରତିଏକର ଜାଣିବା—ଏହା ଜଳ ଓ ଦୁଧ ମିଶିବା ପରି, କାଠ ଓ ଲାକ ମିଶିବା ପରି ନୁହେଁ।
ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ବନ୍ଧାଯ ନାହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ମୁକ୍ତଯେ । ଏତାଵନ୍ମାତ୍ରକେ ଭଦ୍ରେ ସ୍ଵାଯତ୍ତେ କିମ୍ ଅଶକ୍ତତା
‘ମୁଁ ଅଛି’ ଭାବରେ ଆସେ ବନ୍ଧନ; ‘ମୁଁ ନାହିଁ’ ଭାବରେ ଆସେ ମୁକ୍ତି। ଏହି ଯତେକ ଜଣା, ଏହା ନିଜ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଥିଲେ, ତେବେ କାହିଁକି ଅସହାୟତା ରହିବ?
ଚନ୍ଦ୍ରଦ୍ଵଯପ୍ରତ୍ଯଯଵନ୍ ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବୁବୁଦ୍ଧିଵତ୍ । କିମ୍ ଅନୁତ୍ଥିତ ଏଵାଯମ୍ ଅସଦ୍ ଏଵାହମ୍ ଉତ୍ଥିତଃ
ଦୁଇଟି ଚନ୍ଦ୍ର ଦେଖିବା ବା ମୃଗତୃଷ୍ଣାରେ ଜଳ ଦେଖିବା ପରି, ଯଦି ଏହି ଭାବ ଉଠିନାହିଁ, ତେବେ ଏହା ଅସତ୍ୟ; ଉଠିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଅସତ୍ୟ।
ମମେଦମ୍ ଇତି ବନ୍ଧାଯ ନ ମମେତ୍ଯ୍ ଏଵ ମୁକ୍ତଯେ । ଏତାଵନ୍ମାତ୍ରକେ ଵସ୍ତୁନ୍ଯ୍ ଆତ୍ମାଯତ୍ତେ କିମ୍ ଅଜ୍ଞତା
‘ଏହା ମୋର’ ଭାବିଲେ ଜଡା ହୁଏ; ‘ଏହା ମୋର ନୁହେଁ’ ଭାବିଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଯଦି ଏହି ଏକାଉଁ ଯଥାର୍ଥ ଏବଂ ଏହା ଆତ୍ମାରେ ନିର୍ଭର କରେ, ତେବେ ଅଜ୍ଞାନ କାହିଁକି ରହିବ?
ଯẖ କାଷ୍ଠବଦରନ୍ଯାଯୋ ଯୋ ଘଟାକାଶଯୋସ୍ ସ୍ଥିତଃ । ସ ସମ୍ବନ୍ଧୋ ଽପି ନୈଵୈକ୍ଯମ୍ ଐକ୍ଯମ୍ ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଵେଦନମ୍
କାଠ ଓ ବଦରା ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ, କିମ୍ବା ଘଡ଼ିର ଭିତର ଓ ବାହାର ଆକାଶ—ଏପରି ସମ୍ପର୍କ ସତ୍ୟ ଏକତା ନୁହେଁ; ଏକତା ହେଉଛି ପରସ୍ପର ଜାଣିବା।
ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଵେଦନଂ ତ୍ଵ୍ ଐକ୍ଯଂ ଭାଗଶୋ ଗତମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ଅଜଡଂ ତଜ୍ ଜଡଂ ଵାପି ନୈକଂ ରୂପଂ ଵିମୁଞ୍ଚତି
କିନ୍ତୁ ପରସ୍ପର ଜାଣିବା ହେଉଛି ସତ୍ୟ ଏକତା—ଏହା ଅଂଶିକ ଭାବେ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରୟାପ୍ତ। ଜଡ ହେଉ କି ଅଜଡ, ଏହା ନିଜର ରୂପକୁ ଛାଡ଼ି ନାହିଁ।
ନାଜଡୋ ଜଡତାମ୍ ଏତି ସ୍ଵଭାଵା ହ୍ଯ୍ ଅନପାଯିନଃ । ଯଚ୍ ଚାଜଡଂ ଜଡଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ଦୃଷ୍ଟେ ତତ୍ରାସ୍ତି ନୈକତା
ଅଜଡ ଜଡ ହେବାକୁ ଯାଏ ନାହିଁ, କାରଣ ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ଅପରିବର୍ତ୍ତନୀୟ। ଯେତେବେଳେ ଅଜଡକୁ ଜଡ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେଠାରେ ସତ୍ୟ ଏକତା ନାହିଁ।
ଵାସନାଵେଶଵଲିତାẖ କୁଵିକାରଶତାତ୍ମଭିଃ । ସଂସାରାରଣ୍ଯକୁହରେ ନୃତ୍ଯନ୍ତି ହତକର୍ମଭିଃ
ମନରେ ଲୁଚିଥିବା ଆଗ୍ରହର ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶି, ଅନେକ ବିକୃତିରେ ଭରିଥିବା ମନେ, ଦୁଃଖଦାୟକ କର୍ମରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇ ସଂସାରର ଅନ୍ଧାର ଜଙ୍ଗଲର ଗୁହାରେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି।
ଵାସନାରଜ୍ଜୁନା କୃଷ୍ଟା ଦୂରଂ ନୀତାସ୍ ସ୍ଵକର୍ମଭିଃ । ଵ୍ରଜନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଧୋଽଧୋ ଧାଵନ୍ତଶ୍ ଶିଲାଶ୍ ଶୈଲଚ୍ଯୁତା ଇଵ
ଆଗ୍ରହର ରସିରେ ଟାଣି ନିଯାଯି, ନିଜ କର୍ମରେ ଦୂରକୁ ନେଇଯାଯି, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ରୁ ଖସିଥିବା ପଥର ପରି ତଳକୁ ତଳକୁ ଗଡ଼ିଯାନ୍ତି।