ପ୍ରସରନ୍ତି ଯତଶ୍ ଚିତ୍ରାସ୍ ସଂସାରାସାରଦୃଷ୍ଟଯଃ । ଅକ୍ଷଯାମୃତସମ୍ପୂର୍ଣାଦ୍ ଅମ୍ଭୋଦାଦ୍ ଇଵ ଵୃଷ୍ଟଯଃ
ଯାହାରୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ସଂସାର ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏ, ସେଠାରୁ ଅକ୍ଷୟ ଅମୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମେଘରୁ ବର୍ଷା ପଡ଼ିବା ପରି ଏହି ଦୃଶ୍ୟମାନ ସଂସାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଆଵିର୍ଭାଵତିରୋଭାଵମଯ୍ଯସ୍ ତ୍ରିଭୁଵନୋର୍ମଯଃ । ସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଵିରତଂ ଯସ୍ମିନ୍ ଘୃଣାଵ୍ ଇଵ ମରୀଚଯଃ
ଯେଉଁଠି ତିନି ଜଗତର ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଆସିବା ଓ ଯିବାର ରୂପରେ ଅବିରତ ଝଲମଲ କରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ କିରଣଗୁଡ଼ିକ ଝିଙ୍କା ମାରିବା ପରି।
ନାଶରୂପୋ ଽଵିନାଶାତ୍ମା ଯୋ ଽନ୍ତସ୍ସ୍ଥସ୍ ସର୍ଵଵସ୍ତୁଷୁ । ଗୁପ୍ତୋ ଯୋ ଵ୍ଯତିରିକ୍ତୋ ଽପି ସର୍ଵଭାଵେଷୁ ସଂସ୍ଥିତଃ
ଯାହା ନାଶର ରୂପ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅବିନାଶୀ, ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁର ଭିତରେ ଥାଏ, ଲୁଚିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଅଲଗା ଭାବେ ବିଦ୍ୟମାନ।
ପ୍ରକୃତିଵ୍ରତତିର୍ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଜାତା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡସତ୍ଫଲା । ଚିତ୍ତମୂଲେନ୍ଦ୍ରିଯଦଲା ଯେନ ନୃତ୍ଯତି ଵାଯୁନା
ଆକାଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସ୍ବାଭାବିକ ଲତା, ଯାହାର ଫଳ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ, ମନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ତାହାର ପତ୍ର, ଏବଂ ବାୟୁରେ ନୃତ୍ୟ କରେ।
ଯଶ୍ ଚିନ୍ମଣିଃ ପ୍ରକଚତି ପ୍ରତିଦେହସମୁଦ୍ଗକମ୍ । ଯସ୍ମିନ୍ନ୍ ଇନ୍ଦୌ ସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତା ଜଗଜ୍ଜାଲମରୀଚଯଃ
ଯେ ଚେତନାର ମଣି ଏହି ଶରୀର ପ୍ରତିଟିରୁ ଉଦ୍ଭାସିତ ହେଉଛି, ଯେଉଁଥିରେ, ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ ଭଳି, ଏହି ସମସ୍ତ ସଂସାରର ଝାଲି ଚମକୁଛି।
ପ୍ରଶାନ୍ତଚିଦ୍ଘନେ ଯସ୍ମିନ୍ ସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅମୃତଵର୍ଷିଣି । ଧାରାଜଲାନି ଭୂତାନି ଦୃଷ୍ଟଯସ୍ ତଡିତସ୍ ସ୍ଫୁଟାଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଶାନ୍ତ ଚେତନାର ଦେହରେ, ଅମୃତ ବର୍ଷା କରୁଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ, ପଞ୍ଚଭୂତ ଧାରା ଭଳି ବହୁଛି, ଦୃଷ୍ଟିଗୁଡ଼ିକ ମେଘରେ ବିଜୁଳି ଭଳି ଚମକୁଛି।
ଚମତ୍କୁର୍ଵନ୍ତି ଵସ୍ତୂନି ଯଦାଲୋକନଯା ମିଥଃ । ଅସଜ୍ ଜାତମ୍ ଅସଦ୍ ଯେନ ଯେନ ସତ୍ ସତ୍ତ୍ଵମ୍ ଆଗତମ୍
ଏହାର ଆଲୋକରେ ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ିକ ପରସ୍ପରେ ଚମକୁଛି; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଅସତ୍ୟ ଅସତ୍ୟ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ସତ୍ୟ ସତ୍ତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ଚଲତୀଦମ୍ ଅନିଚ୍ଛସ୍ଯ କାଯାଯୋ ଯସ୍ଯ ସନ୍ନିଧୌ । ଜଡଂ ପରମରତ୍ନସ୍ଯ ଶାନ୍ତମ୍ ଆତ୍ମନି ତିଷ୍ଠତଃ
ଏହି ଚଳିତ ଶରୀର ଅଇଚ୍ଛିକ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେଇ ପରମ ରତ୍ନର ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାହା ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ଭାବରେ ବସିଛି।
ନିଯତିର୍ ଦେଶକାଲୌ ଚ ଚଲନଂ ସ୍ପନ୍ଦନଂ କ୍ରିଯାଃ । ଇତି ଯେନ ଗତଂ ସତ୍ତାଂ ସର୍ଵସତ୍ତ୍ଵାଭିଗାମିନା
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଭାଗ୍ୟ, ସ୍ଥାନ, ସମୟ, ଚଳନ, କମ୍ପନ ଓ କ୍ରିୟାଗୁଡ଼ିକ ଆସିଯାଏ ଓ ଯାଏ, ଏହି ସବୁ ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଛୁଇଁଯାଏ।
ଶୁଦ୍ଧସଂଵିନ୍ମଯତ୍ଵାଦ୍ ଯଃ ଖଂ ଭଵେଦ୍ ଵ୍ଯୋମଵିତ୍ତଯା । ପଦାର୍ଥଵିତ୍ତଯାର୍ଥତ୍ଵମ୍ ଅଵତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅନିଷ୍ଠିତଃ
ଏହାର ସ୍ୱଚ୍ଛ ଜ୍ଞାନ ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା, ଆକାଶ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଜ୍ଞାନରେ ଏହା ଆକାଶ ପରି ହୁଏ; ପଦାର୍ଥ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଜ୍ଞାନରେ ପଦାର୍ଥର ଅବସ୍ଥାକୁ ଧାରଣ କରେ, କିନ୍ତୁ କେବେଉଁ ଏହାରେ ଅଟୁଟ ରହେନାହିଁ।
କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅପୀଵ ଜଗତାଂ ମହତାମ୍ ଅନନ୍ତସ୍ପନ୍ଦଂ ନ କିଞ୍ଚନ କରୋତି କଦାଚନାପି । ସ୍ଵାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଅନସ୍ତମଯସଂଵିଦି ନିର୍ଵିକାରେ ତ୍ଯକ୍ତୋଦଯସ୍ଥିତିମତିସ୍ ସ୍ଥିତ ଏକ ଏଵ
ଏହା ବଡ଼ ବଡ଼ ବିଶ୍ୱମାନେର ଅସୀମ କ୍ରିୟା କରୁଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ କେବେଉଁ ସତ୍ୟରେ କିଛି କରେନାହିଁ; ନିଜ ଅକ୍ଷୟ ଓ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଜ୍ଞାନରେ ଏକାକି ଅବିଚଳ ରହିଥାଏ, ଉଦୟ ଓ ଅବସ୍ଥାନର ସମସ୍ତ ଧାରଣାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇ।
ଅସ୍ଯ ଦେଵାତିଦେଵସ୍ଯ ପରସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ । ଜ୍ଞାନାଦ୍ ଏଵ ପରା ସିଦ୍ଧିର୍ ନ ତ୍ଵ୍ ଅନୁଷ୍ଠାନଖେଦଦା
ଏହି ଦେବମାନେର ଦେବ, ପରମ ଆତ୍ମା ପାଇଁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି କେବଳ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ, କୌଣସି କ୍ରିୟା କଲାର କ୍ଲାନ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ଅତ୍ର ଜ୍ଞାନମ୍ ଅନୁଷ୍ଠାନଂ ନ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଉପଯୁଜ୍ଯତେ । ମୃଗତୃଷ୍ଣାଜଲଭ୍ରାନ୍ତିଶାନ୍ତିଵେଦନରୂପି ତତ୍
ଏଠାରେ କେବଳ ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ତାହାର ପ୍ରୟୋଗ ଦରକାର, ଅନ୍ୟ କିଛି ଉପକାରୀ ନୁହେଁ। ଏହା ମୃଗମରୀଚିକାରେ ପାଣି ଦେଖି ଭ୍ରମ ହେବା ପରେ, ସେଇ ଭ୍ରମ ଶାନ୍ତ ହେଲେ ଯେମିତି ଆରାମ ମିଳେ, ସେଭଳି ଅନୁଭୂତି।
ନ ଚୈଷ ଦୂରେ ନାକାଶେ ନାଲଭ୍ଯୋ ଵିଷମୋ ନ ଚ । ସ୍ଵାନନ୍ଦଭାସରୂପୋ ଽସୌ ସ୍ଵଦେହାଦ୍ ଏଵ ଲଭ୍ଯତେ
ଏହା କୌଣସି ଦୂର ସ୍ଥାନରେ ନୁହେଁ, ଆକାଶରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ପାଇବାକୁ କଷ୍ଟକର ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହା ନିଜର ଆନନ୍ଦର ଆଲୋକ, ଏବଂ ଏହି ଆଲୋକ ନିଜ ଦେହରେ ମିଳିଥାଏ।
କିଞ୍ଚିନ୍ ନୋପକରୋତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ତପୋଦାନଵ୍ରତାଦିକମ୍ । ସ୍ଵଭାଵମାତ୍ରଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଋତେ ନାତ୍ରାସ୍ତି ସାଧନମ୍
ଏଠାରେ ତପସ୍ୟା, ଦାନ କିମ୍ବା ବ୍ରତ ଭଳି କୌଣସି କାମ କିଛି ଉପକାର କରେନାହିଁ। ନିଜର ସ୍ୱଭାବରେ ବିଶ୍ରାମ ଛାଡ଼ି, ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ।
ଶାସ୍ତ୍ରସତ୍ସଙ୍ଗସଦ୍ଯୋଗିପରତୈଵାତ୍ର କେଵଲମ୍ । ସାଧନଂ ବୋଧନଂ ମୋହଜାଲସ୍ଯ ଯଦ୍ ଅକୃତ୍ରିମମ୍
ଏଠାରେ ଶାସ୍ତ୍ର, ସତ୍ସଙ୍ଗ ଏବଂ ସତ୍ୟ ଯୋଗୀଙ୍କର ସହଯୋଗ ମାତ୍ର ଉପାୟ ଓ ଜ୍ଞାନ ଅଟୁଟ ଅଛି; ଯେଉଁଠି ମୋହର ଜାଲକୁ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ ଦୂର କରାଯାଏ।
ଅଯଂ ସ ଦେଵ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ସମ୍ପରିଜ୍ଞାନମାତ୍ରତଃ । ଜନ୍ତୋର୍ ନ ଜାଯତେ ଦୁଃଖଂ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତତ୍ଵମ୍ ଏତି ଚ
ଏହି ଜଣେ ଦେବତା ବୋଲି ଯେତେବେଳେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଚିହ୍ନିବାକୁ ମିଳେ, ସେତେବେଳେ ଜୀବର ଦୁଃଖ ହୁଏ ନାହିଁ ଏବଂ ସେ ଜୀବନ୍ତ ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ସମ୍ପରିଜ୍ଞାତମାତ୍ରେଣ କିଲାନେନାତ୍ମନାତ୍ମନି । ପୁନର୍ ଦୋଷା ନ ବାଧନ୍ତେ ମରଣାଦ୍ଯାଃ କଦାଚନ
ଏହି ନିଶ୍ଚିତ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ଆତ୍ମାକୁ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟରେ ଚିହ୍ନିଲେ, ପୁଣି ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୋଷ କେବେ ଆଘାତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଦେଵଦେଵୋ ମହାନ୍ ଏଷ କୁତୋ ଦୂରାଦ୍ ଅଵାପ୍ଯତେ । ତପସା କେନ ତୀଵ୍ରେଣ କ୍ଲେଶେନ କିଯତାଥଵା
ଏହି ମହାନ୍ ଦେବଦେବତା କେମିତି ଦୂରରୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ? କେଉଁ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା, କେଉଁ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା କେତେ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଏହା ସମ୍ଭବ?
ସ୍ଵପୌରୁଷପ୍ରଯତ୍ନେନ ଵିଵେକେନ ଵିକାସିନା । ସ ଦେଵୋ ଜ୍ଞାଯତେ ରାମ ନ ତପସ୍ସ୍ନାନକର୍ମଭିଃ
ହେ ରାମ, ଏହି ଦେବତାକୁ ନିଜ ଉଦ୍ୟମ ଓ ବୃହତ୍ ବିବେକ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ତପସ୍ୟା, ସ୍ନାନ କିମ୍ବା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ରାଗଦ୍ଵେଷତମଃକ୍ରୋଧମଦମାତ୍ସର୍ଯଵର୍ଜନମ୍ । ଵିନା ରାମ ତପୋଦାନଂ କ୍ଲେଶ ଏଵ ନ ଵାସ୍ତଵମ୍
ହେ ରାମ, ଯଦି ଆସକ୍ତି, ଦ୍ୱେଷ, ଅନ୍ଧକାର, କ୍ରୋଧ, ଅହଂକାର ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାକୁ ଛାଡ଼ି ନହେଁ, ତେବେ ତପସ୍ୟା ଓ ଦାନ କେବଳ ଦୁଃଖର କାରଣ, ସତ୍ୟରେ କିଛି ଉପକାର କରେ ନାହିଁ।
ରାଗାଦ୍ଯୁପହତେ ଚିତ୍ତେ ଵଞ୍ଚଯିତ୍ଵା ପରଂ ଧନମ୍ । ଯଦ୍ ଅର୍ଜ୍ଯତେ ତତୋ ଦାନାଦ୍ ଯସ୍ଯାର୍ଥସ୍ ତସ୍ଯ ତତ୍ଫଲମ୍
ଯେତେବେଳେ ମନ ଆସକ୍ତି ଓ ଏହାଦି ଦ୍ୱାରା ଦୂଷିତ ହୁଏ, ଏବଂ ଅନ୍ୟର ଧନକୁ ଠକେଇ ନେଇ ଯାହା ଦାନ ଦିଆଯାଏ, ତାହାର ଫଳ ମାତ୍ର ସେଇ ମୂଳ ମାଲିକଙ୍କୁ ମିଳେ।
ରାଗାଦ୍ଯୁପହତେ ଚିତ୍ତେ ଵ୍ରତାଦି କ୍ରିଯତେ ଚ ଯତ୍ । ସ ଦମ୍ଭଃ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ତସ୍ଯ ଫଲମ୍ ଅସ୍ତି ମନାଙ୍ ନ ଵା
ଯଦି ମନ ଆସକ୍ତି ଓ ଏହାଦି ଦ୍ୱାରା ଦୂଷିତ ଅଛି, ଏବଂ ଏମିତି ଅବସ୍ଥାରେ ବ୍ରତ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ, ତେବେ ତାହାକୁ ଢୋଙ୍ଗ କୁହାଯାଏ; ଏହାର ଫଳ କିମ୍ବା ତ ଅତି ଅଳ୍ପ, କିମ୍ବା ମୁଁହେଁ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାତ୍ ପୁରୁଷଯତ୍ନେନ ମୁଖ୍ଯମ୍ ଔଷଧମ୍ ଆହରେତ୍ । ସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜନାସଙ୍ଗଂ ସଂସୃତିଵ୍ଯାଧିନାଶନମ୍
ସେଥିପାଇଁ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଚେଷ୍ଟାରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଔଷଧ ଅର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ୍—ଯାହା ହେଉଛି ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗ; ଏହିଠାରେ ସଂସାର ରୋଗର ନାଶ ହୁଏ।
ଅତ୍ରୈକଂ ପୌରୁଷଂ ଯତ୍ନଂ ଵର୍ଜଯିତ୍ଵେତରା ଗତିଃ । ସର୍ଵଦୁଃଖକ୍ଷଯପ୍ରାପ୍ତୌ ନ କାଚିଦ୍ ଉପପଦ୍ଯତେ
ଏଠାରେ ନିଜର ଚେଷ୍ଟା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ଶେଷ ପାଇଁ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ।
ଶୃଣୁ ତତ୍ ପୌରୁଷଂ କୀଦୃଗ୍ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନସ୍ଯ ଲବ୍ଧଯେ । ଯେନ ଶାମ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଶେଷେଣ ରାଗଦ୍ଵେଷଵିଷୂଚିକାଃ
ଶୁଣ, କେମିତି ନିଜର ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷର ସମସ୍ତ ଅସୁବିଧା ସାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଯଥାସମ୍ଭଵଯା ଵୃତ୍ତ୍ଯା ଲୋକଶାସ୍ତ୍ରାଵିରୁଦ୍ଧଯା । ସନ୍ତୋଷସନ୍ତୁଷ୍ଟମନା ଭୋଗଗର୍ଧଂ ପରିତ୍ଯଜନ୍
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁପରି ଉପାୟ ମିଳିପାରିବ, ସେଠି ଲୋକ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ସହିତ ବିରୋଧ ନ କରି, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ଖୁସି ମନ ରଖି, ଭୋଗର ଲୋଭକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ।
ଯଥାସମ୍ଭଵମ୍ ଉଦ୍ଯୋଗାଦ୍ ଅନୁଦ୍ଵିଗ୍ନତଯା ସ୍ଵଯା । ସାଧୁସଙ୍ଗମସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରପରତାଂ ପ୍ରଥମଂ ଶ୍ରଯେତ୍
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁପରି ଚେଷ୍ଟା ସମ୍ଭବ, ଭୟ ବା ଅଶାନ୍ତି ଛାଡ଼ି, ପ୍ରଥମେ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଓ ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ପ୍ରତି ଭକ୍ତିକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିବା ଉଚିତ।
ଯଥାପ୍ରାପ୍ତାର୍ଥସନ୍ତୁଷ୍ଟୋ ଯୋ ଗର୍ହିତମ୍ ଉପେକ୍ଷତେ । ସାଧୁସଙ୍ଗମସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରରତଶ୍ ଶୀଘ୍ରଂ ସ ମୁଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ନିଜ ପାଖକୁ ଯେଉଁଠିକି ଆସେ, ତାହାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହେ, ଦୁଷ୍କର୍ମକୁ ଅବହେଳା କରେ, ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଓ ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଆନନ୍ଦ ମାନେ, ସେ ବେଗୁନେ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ଵିଚାରଣାପରିଜ୍ଞାତସ୍ଵଭାଵସ୍ଯ ମହାମତେଃ । ଅନୁକମ୍ପ୍ଯା ଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତେ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣ୍ଵିନ୍ଦ୍ରଶଙ୍କରାଃ
ଯିଏ ଚିନ୍ତା ଓ ଅନ୍ୱେଷଣ ଦ୍ୱାରା ଜଗତର ସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବକୁ ନୁହେଁ ବୁଝିପାରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଶିବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦୟା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ।