ଯେ ପରାଂ ଦୃଷ୍ଟିମ୍ ଆଯାତାସ୍ ସଂସୃତେḫ ପାରଦର୍ଶିନଃ । ନ ତେ କର୍ମ ପ୍ରଶଂସନ୍ତି କୂପଂ ନଦ୍ଯାଂ ପିବନ୍ନ୍ ଇଵ
ଯେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ସଂସାରର ଗତିକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି, ସେମାନେ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ନଦୀରୁ ପାଣି ପିଇବା ଲୋକ କୂଆକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେନାହିଁ ।
ଯେ ବଦ୍ଧଵାସନା ମୂଢାẖ କର୍ମ ଶଂସନ୍ତି ତେ ଽନଘ । ଶ୍ରୁତିସ୍ମୃତ୍ଯୁଦିତଂ ତେନ ଵିନାଧୋଽଧḫ ପତନ୍ତି ତେ
ଯେମାନେ ଇଚ୍ଛାରେ ବାନ୍ଧା ଓ ମୂଢ଼, ସେମାନେ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ହେ ନିର୍ମଳ; ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ସ୍ମୃତିର ଉପଦେଶ ବିନା, ସେମାନେ ବାରମ୍ବାର ତଳକୁ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି ।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ପତନ୍ତ୍ଯ୍ ଅର୍ଥଂ ଧୃଷ୍ଟଗୃଧ୍ରା ଇଵାମିଷମ୍ । ତାନି ସଂଯମ୍ଯ ମନସା ଯୁକ୍ତ ଆସୀତ ତତ୍ପରଃ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକ ତାଙ୍କର ବିଷୟକୁ ଗୃଦ୍ଧ ଗୃଧ୍ର ପରି ମାଂସ ପାଇଁ ଦୂତିରେ ଲାଗିଯାନ୍ତି; ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକୁ ମନରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଦୃଢ଼ ରହିବା ଉଚିତ।
ନାସନ୍ନିଵେଶଂ ହେମାସ୍ତି ନାସର୍ଗଂ ବ୍ରହ୍ମ ଵିଦ୍ଯତେ । କିଂ ତୁ ସର୍ଗାଦିଶବ୍ଦାର୍ଥମୁକ୍ତଂ ଯୁକ୍ତମ୍ ଅତଶ୍ ଶିଵମ୍
‘ଅସତ୍’ ନାମକ କୌଣସି ସୁନାର ଥାନ ନାହିଁ, ଏବଂ ପ୍ରକୃତିରୁ ଅଲଗା କୌଣସି ‘ବ୍ରହ୍ମ’ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ବସ୍, ସୃଷ୍ଟି ଓ ଦିଗରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଶବ୍ଦଗୁଡିକ ଯଥାଯଥି ଉପଯୋଗ ହୋଇଛି—ଏହି ଭଳି ଶିବ ତଥ୍ୟ।
ଏକାନ୍ଧକାରେ ସମ୍ପନ୍ନେ ଵ୍ଯଵହାରୋ ଯୁଗକ୍ଷଯେ । ନିର୍ଵିଭାଗୋ ନିରାଭାସୋ ଯଥା ବ୍ରହ୍ମଘନେ ତଥା
ଯେତେବେଳେ ଏକାନ୍ଧାର ଯୁଗର ଶେଷରେ ପ୍ରବଳ ହୋଇଯାଏ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ, ଏକତା ଓ ରୂପହୀନ ଅବସ୍ଥା ହୁଏ—ଏହା ବ୍ରହ୍ମର ଏକ ଅଣ୍ଡରେ ଯେମିତି।
ଅଭ୍ରୋଦରେ ଽଭ୍ରଭାଗାନାଂ ସ୍ପନ୍ଦାସ୍ପନ୍ଦମଯୀ ଯଥା । ସ୍ଵସଂଵିଦାତ୍ମିକା ସତ୍ତା ଭୂତାନାମ୍ ଈଶ୍ଵରେ ତଥା
ଏକ ମେଘର ଭିତରେ, ମେଘର ଅଂଶଗୁଡିକ କେବେ ଚଳିତ, କେବେ ଅଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାନ୍ତି; ଏହିପରି, ଭଗବାନଙ୍କ ଭିତରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନିଜ ଜ୍ଞାନର ଗୁଣରେ ଅଛି।
ଜଲସ୍ଯାନ୍ତର୍ ଜଲାଂଶାନାଂ ଦ୍ଵୈତାଦ୍ଵୈତମଯୋ ଯଥା । ସ୍ଵସଂଵିଦାତ୍ମା ସ୍ଵସ୍ପନ୍ଦସ୍ ତଥା ବ୍ରହ୍ମଣି ଭୂତଦୃକ୍
ଯେପରି ଜଳର ଭିତରେ ଜଳର ଅଂଶଗୁଡିକ ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବରେ ରହିଥାଏ, ସେହିପରି ବ୍ରହ୍ମରେ ଭୂତମାନଙ୍କର ଅନୁଭୂତି ନିଜ ସ୍ୱ-ଜ୍ଞାନ ଓ ନିଜ ଉତ୍ସାହ ଭାବରେ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ।
ଯଥାମ୍ବରେ ଽମ୍ବରାଂଶାନାଂ ଦ୍ଵୈତାଦ୍ଵୈତୈକତାତ୍ମନି । ସ୍ଵସଂଵିଦାତ୍ମିକା ସତ୍ତା ଭୂତାନାମ୍ ଈଶ୍ଵରେ ତଥା
ଯେପରି ଆକାଶର ଭିତରେ ଆକାଶର ଅଂଶଗୁଡିକ ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଏକତାରେ ଏକାତ୍ମ ଭାବରେ ରହିଥାଏ, ସେହିପରି ଈଶ୍ୱରରେ ଭୂତମାନଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନିଜ ସ୍ୱ-ଜ୍ଞାନର ଗୁଣରେ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ।
ଅନନ୍ଯାଵଯଵଵ୍ଯାପ୍ତିର୍ ଯଥାଵଯଵିନି ସ୍ଥିତା । ଅନନ୍ଯା ସୃଷ୍ଟିର୍ ଆଭାତି ତଥାନଵଯଵେ ଶିଵେ
ଯେପରି ଅଂଶଗୁଡିକ ଅନ୍ୟ ଅଂଶରୁ ଭିନ୍ନ ନହୋଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଥାଏ, ସେହିପରି ଅଂଶହୀନ ଶିବରେ ସୃଷ୍ଟି ଅନ୍ୟ କିଛି ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଜଗତୋ ଽନ୍ତର୍ ଅହଂରୂପମ୍ ଅହଂରୂପାନ୍ତରେ ଜଗତ୍ । ସ୍ଥିତମ୍ ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଵଲିତଂ କଦଲୀଦଲପୀଠଵତ୍
ଏହି ବିଶ୍ୱର ଭିତରେ 'ମୁଁ' ର ଆକୃତି ଅଛି, ଏବଂ 'ମୁଁ' ର ଆକୃତିରେ ବିଶ୍ୱ ଅଛି; ଏହି ଦୁଇଟି ଏକାପରେ ଏକା, ପ୍ରତିବିମ୍ବ ହୋଇ ରହିଛି, କଦଳୀ ଗଛର ପତ୍ର ପିଠା ଭଳି।
ରୂପାଲୋକମନସ୍କାରୈ ରନ୍ଧ୍ରୈର୍ ବହିର୍ ଇଵ ସ୍ଥିତାମ୍ । ସୃଷ୍ଟିଂ ପଶ୍ଯତି ଜୀଵୋ ଽନ୍ତସ୍ ସରସୀମ୍ ଇଵ ପର୍ଵତଃ
ଜୀବ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଚିନ୍ତାର ଜନ୍ମଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ବାହାରକୁ ଦେଖୁଥିବା ପରି ସୃଷ୍ଟିକୁ ଦେଖେ, ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ନିଜ ଭିତରେ ଏକ ଝିଲିକୁ ଦେଖେ।
ଜୀଵୋ ଜଗତ୍ତଯାତ୍ମାନଂ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଯମ୍ ଅକାରଣମ୍ । ହେମେଵ କଟକାଦିତ୍ଵଂ ତଦ୍ ଅପଶ୍ଯନ୍ ନ ପଶ୍ଯତି
ଏହି ଜୀବ କୌଣସି ସତ୍ୟ କାରଣ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱ ଭାବରେ ଦେଖେ; ଯେପରି ସୁନା ନିଜକୁ ଚିନିପାରି ନଥିଲେ, ତାହା ନିଜକୁ କଟକ ବା ଅନ୍ୟ ଗହଣା ଭାବରେ ଦେଖେ।
ଜୀଵନ୍ତୋ ଽପି ନ ଜୀଵନ୍ତି ମ୍ରିଯନ୍ତେ ନ ମୃତା ଅପି । ସନ୍ତୋ ଽପି ନ ଚ ସନ୍ତୀଵ ପରାଵରଵିଦଶ୍ ଶୁଭାଃ
ଜୀବନ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଜୀବନ୍ତ ନୁହେଁ; ମୃତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ମୃତ ନୁହେଁ; ଅଛନ୍ତି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି ନୁହେଁ—ଏହିପରି ଉତ୍ତମ ଓ ଅଧମ ଜ୍ଞାନୀ ଶୁଭ ଲୋକମାନେ।
ପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ ସର୍ଵକର୍ମାଣି କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅପି ନ ପଶ୍ଯତି । ଗୃହକର୍ମାଣି ଗେହସ୍ଥୋ ଗୋଷ୍ଠଭାଣ୍ଡମନା ଇଵ
ଜାଗୃତ ଲୋକ ସମସ୍ତ କାମ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜକୁ କର୍ତ୍ତା ଭାବେ ଦେଖେନାହିଁ; ଯେପରି ଗୃହସ୍ଥ ଗୃହ କାମ କରୁଥିବାବେଳେ ମନ ଗୋ ଓ ତାଙ୍କ ସାମଗ୍ରୀରେ ରହିଥାଏ।
ଵିରାଡ୍ ହୃଦି ଯଥା ଚନ୍ଦ୍ରḫ ପ୍ରତିଦେହଂ ତଥା ସ୍ଥିତଃ । ଜୀଵୋ ହିମକଣାକାରସ୍ ସ୍ଥୂଲେ ସ୍ଥୂଲୋ ଲଘୌ ଲଘୁଃ
ଯେପରି ଏକ ଚାନ୍ଦ ହୃଦୟରେ ପ୍ରତିଏକ ଜଣଙ୍କ ମନରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ବିଶ୍ୱପୁରୁଷ ମଧ୍ୟ ସବୁଠି ଅଛନ୍ତି। ଜୀବ ହିମକଣା ପରି, ଯେଉଁଠି ଦୃଢ଼ ଅଟୁଟ, ସେଠି ଦୃଢ଼; ଯେଉଁଠି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସେଠି ସୂକ୍ଷ୍ମ।
ଅହମାତ୍ମା ତ୍ରିକୋଣତ୍ଵମ୍ ଉପଗଚ୍ଛତି କଲ୍ପନାତ୍ । ଅସଦ୍ ଏଵ ସଦାଭାସଂ ମନ୍ଯତେ ଚେତନାଦ୍ ଵପୁଃ
ଆତ୍ମା କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା ତ୍ରିକୋଣ ଆକାର ନେଇଥାଏ; ଚେତନା ଅସତ୍ୟକୁ ସତ୍ୟ ଭାବି, ଏକ ଦେହ ନେଇଥାଏ ଯାହା କେବଳ ଦେଖାଯାଏ।
କର୍ମକୋଶେ ତ୍ରିକୋଣେ ତୁ ଶୁକ୍ରସାରୋ ଽଵତିଷ୍ଠତେ । ଦେହେ ଜୀଵୋ ଽହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମା ସ୍ଵାମୋଦẖ କୁସୁମେ ଯଥା
କର୍ମର ତ୍ରିକୋଣ ଭଣ୍ଡାରରେ ଜୀବନ ରସ ଅଛି; ଦେହରେ, 'ମୁଁ' ଭାବି ଜୀବ ଅଛି, ଫୁଲର ଗନ୍ଧ ପରି।
ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଶୁକ୍ରସ୍ଥା ସଂଵିଦ୍ ଆପାଦମସ୍ତକମ୍ । ଵିସରତ୍ଯ୍ ଅଖିଲେ ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନା ଯଥା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମଣ୍ଡପେ
'ମୁଁ' ଭାବରେ ଜୀବନ ରସରେ ଥିବା ଚେତନା ମୁଣ୍ଡୁଠୁ ପାଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ଯେପରି ଚାନ୍ଦର ଆଲୋକ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ।
ଅକ୍ଷରନ୍ଧ୍ରପ୍ରଣାଲେନ ଵିଵୃତଂ ଵେଦନୋଦକମ୍ । ଵ୍ଯାପ୍ନୋତି ତ୍ରିଜଗଦ୍ ଧୂମୋ ଵିଯନ୍ ମେଘତଯା ଯଥା
ସୂକ୍ଷ୍ମ ନାଡୀ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭୂତିର ଜଳ ଖୋଲିଗଲା ପରେ, ଏହା ତିନି ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପିଯାଏ, ଯେପରି ଧୂଆଁ ଆକାଶରେ ମେଘ ଭଳି ଚାଲିଯାଏ।
ଦେହେ ଯଦ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଶେଷେ ଽସ୍ମିନ୍ ବହିର୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଚ ଵେଦନମ୍ । ଵିଦ୍ଯତେ ତତ୍ ତଥାପ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ଶୁକ୍ରେ ଽସ୍ତି ଘନଵାସନମ୍
ଏହି ଦେହର ଭିତର ଓ ବାହାର ଦିଗରେ ଅନୁଭୂତି ସ everywhere ଅଛି, ତଥାପି ଏଠାରେ ଶୁକ୍ରରେ ଏହାର ଘନ ଆଶ୍ରୟ ଅଛି।
ଜୀଵସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପମାତ୍ରାତ୍ମା ଯତ୍ସଙ୍କଲ୍ପୋ ଽଵତିଷ୍ଠତେ । ହୃଦି ଭୂତ୍ଵା ସ ଏଵାଶୁ ବହିḫ ପ୍ରସରତି ସ୍ଫୁଟମ୍
ଜୀବ ମନର ଇଚ୍ଛାର ଗଠନା; ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ହୃଦୟରେ ଦୃଢ଼ ହୁଏ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ବାହାରକୁ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ।
ଯଥାସ୍ଥିତାସ୍ଯାଂ ନିଶ୍ଚିନ୍ତାଂ ଵର୍ଜଯିତ୍ଵାମ୍ବରୋପମାମ୍ । ନ କଯାଚିଦ୍ ଅପି ସ୍ଥିତ୍ଯା ଶାମ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଇତି ଭ୍ରମଃ
ଯିଏ ନିଜରେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଓ ଆକାଶ ସଦୃଶ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଛଡ଼ି, 'ମୁଁ ଯେକୌଣସି ଅବସ୍ଥାରେ ଶାନ୍ତ' ଭାବନା ଭ୍ରମ ଅଟେ।
ଚିନ୍ତା ତୁ ଚିନ୍ତ୍ଯମାନାପି ଭାଵନୀଯାମ୍ବରୋପମା । ଅହମ୍ଭାଵୋପଶମନେ ଶମନେନ କ୍ରମେଣ ତେ
ଚିନ୍ତାକୁ ଯଦି ଚିନ୍ତା କରାଯାଏ, ତାହା ଏକ ଭାବନାର ଆକାଶ ପରି; ତୁମେ ଆହମ୍ଭାବକୁ ଦୀରେ-ଦୀରେ ଶାନ୍ତ କରିଲେ, ଏହି ଚିନ୍ତା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ତଜ୍ଜ୍ଞା ଵ୍ଯଵହରନ୍ତୀହ ଭାଵ୍ଯଭାଵନଵର୍ଜିତମ୍ । ଅରୂପାଲୋକମନନଂ ମୌନଦାରୁନରା ଇଵ
ଯେଉଁଜଣ ଏହାକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେ ଏଠାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ସମୟରେ ଭାବନା ଓ ଭାବନାର ଅଭାବରୁ ମୁକ୍ତ; ସେମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତନ ରୂପହୀନ, ଶାନ୍ତ ଦାରୁ-ସନ୍ନାସୀ ପରି।
ଅକିଞ୍ଚିଦ୍ଭାଵନୋ ଯସ୍ ସ୍ଯାତ୍ ସ ମୁକ୍ତ ଇତି କଥ୍ଯତେ । ଜୀଵନ୍ନ୍ ଆକାଶଵିଶଦୋ ବଦ୍ଧସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯ ଇଵ ସ୍ଫୁଟମ୍
ଯାହାର ମନ କିଛି ନୁହେଁ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସେ ମୁକ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ସେ ଜୀବନ୍ତ, ଆକାଶ ପରି ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଅନ୍ୟଜଣ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ବନ୍ଧା।
ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଶୁକ୍ରସ୍ଥା ସଂଵିଦ୍ ଆପାଦମସ୍ତକମ୍ । ଵିସରତ୍ଯ୍ ଅଖିଲେ ଦେହେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ଽର୍କପ୍ରଭା ଯଥା
‘ମୁଁ’ ଭାବରେ ଯେ ସଚେତନା ଶୁକ୍ରରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସେ ମୁଣ୍ଡୁଠୁ ପାଉଯାଏଁ ସମସ୍ତ ଦେହରେ ବ୍ୟାପିଯାଏ, ଯେପରି ଦିନାମଣିର ଆଲୋକ ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ବିସ୍ତାରିତ।
ଦୃଙ୍ ନେତ୍ରଂ ସ୍ଵଦନଂ ଜିହ୍ଵା ଶ୍ରୁତିଶ୍ ଶ୍ରୋତ୍ରଂ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅସୌ । ଇତ୍ଯାଦ୍ଯା ଵାସନାḫ ପଞ୍ଚ ବଦ୍ଧ୍ଵା ତାସୁ ନିମଜ୍ଜତି
ଦୃଷ୍ଟି ହେଉଛି ଆଖି, ରୁଚି ହେଉଛି ଜିହ୍ବା, ଶୁଣିବା ହେଉଛି କାନ—ଏଭଳି ପାଞ୍ଚଟି ଆଗ୍ରହରେ ବାନ୍ଧି ନିଜକୁ, ସେ ଏମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଲିନ ହୋଇଯାଏ।
ଵିଦ୍ଭାଵୋ ଽକ୍ଷତଯୋଦେତି ମନୋ ଭୂତ୍ଵୈକଦେଶତଃ । ସର୍ଵଗୋ ଽପି ରସୋ ଭୂମୌ ଯଥାଙ୍କୁରତଯା ମଧୌ
ମନ ଏକ ଭାଗରୁ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ଭାବରେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଯେପରି ଦ୍ରବ୍ୟର ରସ ସମସ୍ତ ଭୂମିରେ ରହିଥିଲେ ମଧୁର ଅଙ୍କୁର ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ଯୋ ଭାଵଯତି ଭାଵେଷୁ ନେହ ରୂଢେଷ୍ଵ୍ ଅଭାଵତାମ୍ । ତସ୍ଯାଯତ୍ନଵତୋ ଦୁẖଖମ୍ ଅନନ୍ତଂ ନୋପଶାମ୍ଯତି
ଯେ ଜଣେ ଜଗତର ବସ୍ତୁଗୁଡିକୁ ଚିନ୍ତା କରେ, କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡିକୁ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରେନି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଚେଷ୍ଟା ନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନନ୍ତ ଦୁଃଖ ଆସେନି।
ଯେନ କେନଚିଦ୍ ଆଚ୍ଛନ୍ନୋ ଯେନ କେନଚିଦ୍ ଆଶିତଃ । ଯତ୍ର କ୍ଵଚନ ଶାଯୀ ଜ୍ଞସ୍ ସମ୍ରାଡ୍ ଇଵ ଵିରାଜତେ
ଯେ କିଛି ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯାଇଛି, ଯେ କିଛି ଦ୍ୱାରା ଧାରଣ କରାଯାଇଛି, ଯେଉଁଠି ଶୋଇଛି—ଏଭଳି ଜ୍ଞାନୀ ଏକ ରାଜା ଭଳି ଚମକିଉଠେ।