ଵିରାଡ୍ଜୀଵାଚ୍ ଚନ୍ଦ୍ରମସୋ ଜୀଵଭୂତାନି ଦେହିନାମ୍ । ପ୍ରସରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ନଜାତାନି ପ୍ରାଲେଯଵିସରାତ୍ମନା
ବିରାଟ୍ ଜୀବରୁ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି, ଦେହଧାରୀ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଜୀବଗୁଡିକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଖାଦ୍ୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଏହି ପ୍ରାଣୀମାନେ, ବରଫର ତତ୍ତ୍ୱ ପରି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଅନ୍ତି।
ତାନ୍ଯ୍ ଏଵ ଦେହିଦେହେଷୁ ଜୀଵା ଜୀଵନ୍ତି ଜୀଵିଷୁ । ମନୋଭୂତା ଵିଚେଷ୍ଟନ୍ତେ କର୍ମ ଜନ୍ମସୁ କାରଣମ୍
ଏହି ଜୀବମାନେ ଦେହଧାରୀମାନଙ୍କର ଦେହରେ ବସିଥାନ୍ତି; ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟ ହିଁ ଜନ୍ମର କାରଣ ହୁଏ।
ଏଵଂ ଵିରାଟ୍ ସହସ୍ରାଣି ମହାକଲ୍ପଶତାନି ଚ । ଗତାନ୍ଯ୍ ଅଥ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ନାନାଚାରାଣି ସନ୍ତି ଚ
ଏଭଳି, ହଜାର-ହଜାର ବିରାଟ୍ ଜୀବ ଏବଂ ଶତ-ଶତ ମହାକଳ୍ପ ଗତି ହୋଇଛି, ଆସିବେ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଆଚରଣ ସହିତ ଅଛନ୍ତି।
ସର୍ଵତୋ ଽନୁଭଵରୂପଯାନଯା ସତ୍ତଯୋତ୍ତମପଦାଦ୍ ଅଭିନ୍ନଯା । ଅନ୍ତଵର୍ଜିତମହାଙ୍ଗସଙ୍ଗଯା ତିଷ୍ଠତୀତି ପୁରୁଷḫ ପରଂ ଵିରାଟ୍
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅନୁଭୂତିର ରୂପରେ, ଉତ୍ତମ ପଦରୁ ଅଭିନ୍ନ ଥିବା, ସୀମାହୀନ ଏବଂ ବିଶାଳ ଅଙ୍ଗସମୂହ ସହିତ, ଶେଷ ନଥିବା ବିରାଟ୍ ପୁରୁଷ ସର୍ବଦା ବସିଥାନ୍ତି।
ସଙ୍କଲ୍ପପୁରୁଷସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏଷ ଯଦ୍ ଯତ୍ କଲ୍ପଯତି ସ୍ଵଯମ୍ । ତତ୍ ତଥା ତାଦୃଶଂ ପଞ୍ଚଭୂତାତ୍ମ ଭଵତୀଵ ଖମ୍
ଏହି କଳ୍ପନାର ମନୁଷ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ଯାହାକୁ ନିଜେ ଭାବେ, ସେହି ଭାବେ ଏହା ପଞ୍ଚଭୂତର ମିଶ୍ରଣ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ଆକାଶ ଭଳି ଅନୁଭୂତି ହୁଏ।
ସର୍ଵଂ ନାମ ଜଗଜ୍ଜାତଂ ତତ୍ସଙ୍କଲ୍ପଂ ଵିଦୁର୍ ବୁଧାଃ । ତାଦୃଗ୍ରୂପଂ ପଞ୍ଚକାତ୍ମଵିଷଯୋନ୍ମୁଖମ୍ ଆଗତମ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଜାଣନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଯାହାକୁ ନାମରେ ଡାକାଯାଏ, ସେହି କଳ୍ପନାର ଫଳ; ଏହା ପଞ୍ଚଭୂତର ସ୍ୱଭାବ ନେଇ ଅନୁଭୂତି ପାଇବାକୁ ଆସିଥାଏ।
ଜଗତ୍ପଦାର୍ଥସାର୍ଥସ୍ଯ ଵିରାଟ୍ ସର୍ଵସ୍ଯ କାରଣମ୍ । କାରଣସ୍ଯ ସମାନ୍ଯ୍ ଏଵ କାର୍ଯାଣି ଚ ଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅତଃ
ଏହି ବିରାଟ୍ ଜଗତର ସମସ୍ତ ପଦାର୍ଥ ଓ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ମୂଳ କାରଣ; ଏହି ସାଧାରଣ କାରଣରୁ ତାହାର ଫଳ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଯଥୈଷ ସ ଵିରାଡ୍ ଏଵଂ ଵିରାଟ୍ ପ୍ରତ୍ଯେକମ୍ ଆତ୍ମନି । ସ୍ଵସଂଵିଦି ପ୍ରସରତି ବୋଧଵାନ୍ ନ ତ୍ଵ୍ ଅବୋଧଵାନ୍
ଯେପରି ବିରାଟ୍ ଅଛି, ସେପରି ବିରାଟ୍ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆତ୍ମାରେ ନିଜ ଜ୍ଞାନରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ; ଜ୍ଞାନ ଥିଲେ ଏହା ଜଣାଯାଏ, ଅଜ୍ଞାନ ଥିଲେ ନୁହେଁ।
ଆସରୀସୃପମ୍ ଆରୁଦ୍ରମ୍ ଏଵମ୍ ଅଭ୍ଯୁତ୍ଥିତୋ ଭ୍ରମଃ । ଅଣାଵ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଦ୍ରିଵିସ୍ତାରୋ ବୀଜକୋଶ ଇଵ ଦ୍ରୁମଃ
ଏହି ଭ୍ରମ ଏକ ସାପର ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ; ଏହା ଏକ ଅଣୁ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଭାବରେ ପହଞ୍ଚିଯାଏ, ପହାଡ଼ ଭଳି ଚାଉଡ଼ା ହୁଏ, ଯେପରି ଗଛ ଏକ ବିଜ ମାନ୍ଦାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଆସରୀସୃପମ୍ ଆରୁଦ୍ରଂ ଵିରାଟ୍ ପ୍ରତ୍ଯେକମ୍ ଆତ୍ମନି । ପରାଣାଵ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତାତ୍ମା ବୋଧତୋ ନ ତ୍ଵ୍ ଅବୋଧତଃ
ଏହି ସାପର ଭଳି ଭୟଙ୍କର ବିରାଟ୍ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆତ୍ମାରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ; ଅତି ଛୋଟ ଅଣୁ ମଧ୍ୟରେ ଅନନ୍ତ ଆତ୍ମା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ଯାଦୃଗ୍ ଏଵ ଵିରାଡାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଷ ଵିସ୍ତାର ଆଗତଃ । ତାଦୃଗ୍ ଏଵେହ ସର୍ଵସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅଣୁମାତ୍ରେ ଽପି ଭୂତକେ
ବିରାଟ୍ ଆତ୍ମାରେ ଯେତେ ଭାବରେ ବିସ୍ତାର ହୋଇଛି, ସେହି ଭାବରେ ଏଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବରେ, ଏକ ଅଣୁ ମଧ୍ୟରେ ମିଳିଥାଏ।
ପରମାର୍ଥେନ ନ ସ୍ଥୂଲଂ ନ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ କିଞ୍ଚନ କ୍ଵଚିତ୍ । ଯଦ୍ ଯଥା ଭାଵିତଂ ଯତ୍ର ତତ୍ ତଥାଶ୍ଵ୍ ଅନୁଭୂଯତେ
ପରମ ସତ୍ୟରେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ କିଛି ଦୃଢ଼ କିମ୍ବା ସୂକ୍ଷ୍ମ ନୁହେଁ; ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଭଳି ଭାବିତ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ତାହା ତେଣିଏ ଅନୁଭବ ହୁଏ।
ମନଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରମସୋ ଜାତଂ ମନସଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ଥିତଃ । ଜୀଵାଜ୍ ଜୀଵୋ ଽଥ ଵୈକୈଷା ସତ୍ତା ଦ୍ରଵଜଲାଙ୍ଗଵତ୍
ମନ ଚନ୍ଦ୍ରରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଚନ୍ଦ୍ର ମନରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛି; ଜୀବ ଜୀବରୁ ଉପଜେ, ଯେପରି ଜଳରେ ତରଳତା ଅଛି।
ଶୁକ୍ରସାରଂ ଵିଦୁର୍ ଜୀଵଂ ପ୍ରାଲେଯକଣସନ୍ନିଭମ୍ । ଆନନ୍ଦୋ ବଲସନ୍ଦୋହସ୍ ତତ ଏଵ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଲୋକେ କହନ୍ତି ଯେ ଶୁକ୍ରର ମୂଳ ହେଉଛି ଜୀବ, ଯାହା ହିମକଣା ପରି; ଏହିଠାରୁ ଶକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦର ସମୁହ ଉପଜେ।
ତଂ ଚେତତି ଚିଦାଭାସଂ ପୂର୍ଵମ୍ ଆତ୍ମା ସ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମନା । ତତ୍ର ତନ୍ମଯତାଂ ଧତ୍ତେ ତେନ ତନ୍ମଯରୂପିଣୀମ୍
ଆତ୍ମା ପ୍ରଥମେ ସ୍ୱୟଂ ଚେତନାର ପ୍ରତିବିମ୍ବକୁ ଅନୁଭବ କରେ; ସେଠାରେ ଆତ୍ମା ଏହାର ସାଥିରେ ଏକତା ଅନୁଭବ କରି, ଏହି ଆକାରକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ।
ଜୀଵସଂଵିଦ୍ ଅଥୈଷାନ୍ତର୍ ଯଦ୍ ଉପାଯାତି ପଞ୍ଚତାମ୍ । ନ ତତ୍ର କାରଣଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଵିଦ୍ଯତେ ନ ଚ କାର୍ଯତା
ଯେତେବେଳେ ଜୀବର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଜ୍ଞାନ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୁଏ, ସେଠାରେ କୌଣସି କାରଣ କିମ୍ବା ଫଳ ମିଳେନାହିଁ।
ପ୍ରତିଯୋଗିଵ୍ଯଵଚ୍ଛିତ୍ତେର୍ ଅଭାଵାତ୍ ସ୍ଵତ୍ଵଭାଵଯୋଃ । ସ୍ଵଭାଵୋକ୍ତିର୍ ନ ଚୈଵାତ୍ର ଭଵତ୍ଯ୍ ଅର୍ଥାନୁସାରିଣୀ
ଆତ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାତ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତିବିରୋଧ ଭିନ୍ନତା ନଥିବାରୁ, ଏଠାରେ ସ୍ୱଭାବ ଉପରେ କହିଥିବା କଥା ମାନେ ଅର୍ଥକୁ ଅନୁସରି ନାହିଁ ।
ଜୀଵୋ ଜୀଵତ୍ଵମ୍ ଏଵ ସ୍ଵଂ ଜୀଵତ୍ଵାଦ୍ ଏଵ ଚ ସ୍ଵତଃ । ଅନ୍ତସ୍ତ୍ଵେନ ବହିଷ୍ଟ୍ଵେନ ଦୃଶ୍ଯତ୍ଵେନ ଚ ଭାଵଯନ୍
ଜୀବ ନିଜର ଜୀବତ୍ୱକୁ ନିଜ ଜୀବତ୍ୱରୁ ଅନୁଭବ କରେ, ନିଜକୁ ଭିତର, ବାହାର ଓ ଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରେ ।
ନୀହାରେଣେଵ ସଂଵୀତଶ୍ ଚେତ୍ଯଵସ୍ତୁପରାଯଣଃ । ଜାତ୍ଯନ୍ଧ ଇଵ ପନ୍ଥାନମ୍ ଆଵୃତାତ୍ମା ନ ପଶ୍ଯତି
କୁହୁଡିରେ ଢାକା ପରି, ବସ୍ତୁ ଉପରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ, ଜନ୍ମାନ୍ଧ ପରି ନିଜ ଦୃଷ୍ଟି ଆବୃତ ହୋଇଥିବା ଆତ୍ମା ପଥକୁ ଦେଖିପାରେନି ।
ଜଗଜ୍ଜୃମ୍ଭିକଯା ଜୀଵସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅନୈକ୍ଯଦ୍ଵିତ୍ଵଯା ସ୍ଥିତଃ । ସ୍ପନ୍ଦଶକ୍ତ୍ଯେଵ ପଵନସ୍ ସ୍ଵାତ୍ମନୋ ଽଭିନ୍ନଯାନଯା
ଜୀବ ଜଗତର ବିସ୍ତାର ଦ୍ୱାରା ଏକତା ନଥିବା ଦ୍ୱିତ୍ୱରେ ରହିଥାଏ, ଯେପରି ହଲେ ହାଲାର ଶକ୍ତି ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ସହ ଅଭିନ୍ନ ଅଛି ।
ଶୁଦ୍ଧଂ ବୁଦ୍ଧମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ଜୀଵୋ ଜନିତଵାସନଃ । ଆଦ୍ଯଂ କ୍ଷୀଵ ଇଵାତ୍ମାନମ୍ ଆଵୃତାତ୍ମା ନ ପଶ୍ଯତି
ପ୍ରକୃତିରେ ଶୁଧ୍ଧ, ଜାଗୃତ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନଥିବା ଆତ୍ମା, ଯେଉଁ ଜୀବ ଜନ୍ମର ଅଭିନିବେଶରେ ଢାକି ଯାଇଛି; ଏହା ଏମିତି, ଯେପରିକି ଧୂଳିରେ ଢାକି ଥିବା ଆଇନା ନିଜ ପ୍ରତିବିମ୍ବକୁ ଦେଖିପାରେନି।
ଅଜ୍ଞାନସ୍ଯ ମହାଗ୍ରନ୍ଥେର୍ ମିଥ୍ଯାଵେଦ୍ଯାତ୍ମନୋ ଽସତଃ । ଅହମିତ୍ଯର୍ଥରୂପସ୍ଯ ଭେଦୋ ମୋକ୍ଷ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ଅଜ୍ଞାନର ଏହି ବଡ଼ ଗଠିକୁ, ଯାହା ଅସତ୍ୟ ଏବଂ 'ମୁଁ' ଭାବର ଅସଲି ଆତ୍ମା ଭାବରେ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ, ଛେଦ କରିବାକୁ ମୁକ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଵ୍ଯପଗତଘନଚେତନସ୍ ସମନ୍ତାଦ୍ ଅହମ୍ ଇତି ନୂନମ୍ ଅବୁଧ୍ଯମାନ ଆସ୍ସ୍ଵ । ଅନଭିଧପରଚେତନୈକରୂପସ୍ ସଦସଦସନ୍ ନ ସଦା ସଦୋଦିତଶ୍ ଚ
ଯେତେବେଳେ ଏହି ଘନ ଅହଂଭାବ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଅପସାରି ଯାଏ, ସେତେବେଳେ 'ମୁଁ' ଭାବକୁ କେବେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଶୁଧ୍ଧ ଏବଂ ଅନୁଚ୍ଚାରିତ ଚେତନାର ଏକାଟି ରୂପ ହେଇ ରହନ୍ତି, ଯେଉଁ ନ ସତ୍ ନ ଅସତ୍, କିନ୍ତୁ ସଦା ସତ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ।
ଜ୍ଞାନିନୈଵ ସଦା ଭାଵ୍ଯଂ ରାମ ନ ଜ୍ଞାନବନ୍ଧୁନା । ଅଜ୍ଞତୈଵ ଵରଂ ମନ୍ଯେ ନ ପୁନର୍ ଜ୍ଞାନବନ୍ଧୁତା
ହେ ରାମ, ସଦା ଜ୍ଞାନୀ ଭାବରେ ରହିବା ଉଚିତ, କେବଳ ଜ୍ଞାନର ସାଥୀ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ମୁଁ ଭାବୁଛି, କେବଳ ଜ୍ଞାନର ସାଥୀ ହେବାଠାରୁ ଅଜ୍ଞାନ ରହିବା ଭଲ।
କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ ଜ୍ଞାନବନ୍ଧୁର୍ ଜ୍ଞାନୀ ଚୈଵ କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ । କିଂ ଫଲଂ ଜ୍ଞାନବନ୍ଧୁତ୍ଵେ ଜ୍ଞାନିତ୍ଵେ ଽପି ଚ କିଂ ଫଲଂ
‘ଜ୍ଞାନର ସହଚର’ କହିଲେ କ’ଣ ଅର୍ଥ, ଏବଂ ‘ଜ୍ଞାନୀ’ କହିଲେ କ’ଣ ଅର୍ଥ? ଜ୍ଞାନର ସହଚର ହେବାର ଫଳ କ’ଣ, ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀ ହେବାର ଫଳ କ’ଣ?
ଵ୍ଯାଚଷ୍ଟେ ଯḫ ପଠତି ଚ ଶାସ୍ତ୍ରଂ ଭୋଗାଯ ଶିଲ୍ପିଵତ୍ । ଯତତେ ନ ତ୍ଵ୍ ଅନୁଷ୍ଠାନେ ଜ୍ଞାନବନ୍ଧୁସ୍ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରେ ଏବଂ ପଢିଥିବା ସମୟରେ ମାନେ ଆନନ୍ଦ ପାଇବା ପାଇଁ, ଏକ କଳାକାର ଭଳି, କିନ୍ତୁ ପ୍ରୟୋଗ କରିବାରେ ଚେଷ୍ଟା କରେନାହିଁ, ସେ ଜ୍ଞାନର ସହଚର ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ।
କର୍ମସ୍ପନ୍ଦେଷୁ ନୋ ବୋଧḫ ଫଲିତୋ ଯସ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯତେ । ବୋଧଶିଲ୍ପୋପଜୀଵିତ୍ଵାଜ୍ ଜ୍ଞାନବନ୍ଧୁସ୍ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯାହାର କାର୍ଯ୍ୟର ଚଳାଚଳରେ ଜ୍ଞାନର ଫଳ ଦେଖାଯାଏନାହିଁ, ଯିଏ ଜ୍ଞାନକୁ କଳା ଭଳି ଜୀବିକା ଭାବରେ ନେଇଥାଏ, ସେ ଜ୍ଞାନର ସହଚର ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ।
ଵସନାଶନମାତ୍ରେଣ ତୁଷ୍ଟାଶ୍ ଶାସ୍ତ୍ରଫଲେନ ଯେ । ଅଜ୍ଞାଞ୍ ଜ୍ଞାନାଂଶବନ୍ଧୂଂସ୍ ତାନ୍ ଵିଦ୍ଯାଚ୍ ଛାସ୍ତ୍ରାର୍ଥଶିଲ୍ପିନଃ
ଯିଏ କେବଳ ଇଚ୍ଛା ନଶ୍ଟ ହେବାରେ ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ରର ଫଳରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହିଥାଏ, ସେମାନେ ଅଜ୍ଞାନୀ, ଜ୍ଞାନର ସହଚର, ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥକୁ କଳା ଭଳି ବୁଝିଥିବା ଲୋକ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ।
ପ୍ରଵୃତ୍ତିଲକ୍ଷଣେ ଧର୍ମେ ଵର୍ତତେ ଯଶ୍ ଶ୍ରୁତୋଚିତମ୍ । ଅଦୂରଵର୍ତିଜ୍ଞାନତ୍ଵାଜ୍ ଜ୍ଞାନବନ୍ଧୁସ୍ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଧର୍ମର ଚିହ୍ନ ରହିଛି, ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଚାଲିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନରୁ ଅତି ଦୂର ନୁହେଁ; ସେ ଜ୍ଞାନର ମିତ୍ର ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ।
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନଂ ଵିଦୁର୍ ଜ୍ଞାନଂ ଜ୍ଞାନାନ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯାନି ଯାନି ତୁ । ତାନି ଜ୍ଞାନାଵଭାସାନି ସାରସ୍ଯାନଵବୋଧନାତ୍
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନକୁ ଏହି ଜଗତର ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ; ଅନ୍ୟ ଯେତେ ଜ୍ଞାନ ଅଛି, ସେଗୁଡିକ ତାହାର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ମାତ୍ର, କାରଣ ଏହାର ମୂଳ ଅର୍ଥକୁ ଧରିପାରିନାହିଁ।