ଆସ୍ତେ ଽନସ୍ତମିତୋ ଭାସ୍ଵାନ୍ ଅଜୋ ଦେଵୋ ନିରାମଯଃ । ସର୍ଵଦା ସର୍ଵକୃତ୍ ସର୍ଵଃ ପରମାତ୍ମା ମହେଶ୍ଵରଃ
ଯିଏ କେବେ ଅସ୍ତମିତ ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ, ଅଜନ୍ମା, ଦିବ୍ୟ ଓ ନିର୍ମଳ, ସେଇ ପ୍ରଭାମୟ ପରମାତ୍ମା ସବୁବେଳେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର କର୍ତ୍ତା ଓ ମହାଶ୍ୱର ଭାବେ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି ।
ଯତୋ ଵାଚୋ ନିଵର୍ତନ୍ତେ ଯୋ ମୁକ୍ତୈର୍ ଅଵଗମ୍ଯତେ । ଯସ୍ଯ ଚାତ୍ମାଦିକାସ୍ ସଞ୍ଜ୍ଞାଃ କଲ୍ପିତା ନ ସ୍ଵଭାଵଜାଃ
ଯାହାଠାରୁ ଶବ୍ଦ ଫେରିଯାଏ, ଯିଏକି ମୁକ୍ତମନ୍ଦଳୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରାଯାନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କର 'ଆତ୍ମା' ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାମଗୁଡ଼ିକ କେବଳ କଳ୍ପନା, ସ୍ୱଭାବଜ ନୁହେଁ ।
ଯଃ ପୁମାନ୍ ସାଙ୍ଖ୍ଯଦୃଷ୍ଟୀନାଂ ବ୍ରହ୍ମ ଵେଦାନ୍ତଵାଦିନାମ୍ । ଵିଜ୍ଞାନମାତ୍ରଂ ଵିଜ୍ଞାନଵିଦାମ୍ ଏକାନ୍ତନିର୍ମଲମ୍
ଯିଏ ସାଂଖ୍ୟ ଦର୍ଶନରେ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବେ, ବେଦାନ୍ତୀୟମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଭାବେ, ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ପବିତ୍ର ଜ୍ଞାନ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ସେଇ ପୁରୁଷ।
ଯଶ୍ ଶୂନ୍ଯଵାଦିନାଂ ଶୂନ୍ଯଂ ଭାସକୋ ଯୋ ଽର୍କତେଜସାମ୍ । ଵକ୍ତା ସ୍ମର୍ତା ଋତଂ ଭୋକ୍ତା ଦ୍ରଷ୍ଟା କର୍ତା ସଦୈଵ ଯଃ
ଯିଏ ଶୂନ୍ୟବାଦୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୂନ୍ୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଲୋକ, ସେ ସଦା କଥାହେବା, ସ୍ମରଣ କରିବା, ସତ୍ୟ ଭୋଗ କରିବା, ଦେଖିବା ଓ କାମ କରିବା ହେଉଛନ୍ତି।
ସଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ ଯୋ ଜଗତି ଯୋ ଦେହସ୍ଥୋ ଽପି ଦୂରଗଃ । ଚିତ୍ପ୍ରକାଶୋ ହ୍ଯ୍ ଅଯଂ ଯସ୍ମାଦ୍ ଆଲୋକ ଇଵ ଭାସ୍ଵତଃ
ଯିଏ ଏହି ସଂସାରରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଥିବା ଓ ନଥିବା ଦୁହେଁ, ଦେହରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଇ ଚେତନାର ଆଲୋକ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଆଲୋକ ବିକିରିତ ହୁଏ।
ଯସ୍ମାଦ୍ ଵିଷ୍ଣ୍ଵାଦଯୋ ଦେଵାସ୍ ସୂର୍ଯାଦ୍ ଇଵ ମରୀଚଯଃ । ଯସ୍ମାଜ୍ ଜଗନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତାନି ବୁଦ୍ବୁଦା ଜଲଧେର୍ ଇଵ
ଯାହାଠାରୁ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ କିରଣ ଯେପରି, ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ଯାହାଠାରୁ ଅନେକ ବିଶ୍ୱ, ସମୁଦ୍ରରୁ ବୁଲବୁଲି ଯେପରି, ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ଯଂ ଯାନ୍ତି ଦୃଶ୍ଯଵୃନ୍ଦାନି ପଯାଂସୀଵ ମହାମ୍ବୁଧିମ୍ । ଯ ଆତ୍ମାନଂ ପଦାର୍ଥଂ ଚ ପ୍ରକାଶଯତି ଦୀପଵତ୍
ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁ ନଦୀମାନେ ଯେପରି ମହାସାଗରକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେପରି ଲୀନ ହୁଅନ୍ତି; ଯେଉଁଠି ନିଜକୁ ଏବଂ ସମସ୍ତକୁ ଦୀପବତ୍ ପ୍ରକାଶ କରେ।
ଆକାଶେ ଯଶ୍ ଶରୀରେ ଚ ଦୃଷତ୍ସ୍ଵ୍ ଅପ୍ସୁ ଲତାସୁ ଚ । ପାଂସୁଷ୍ଵ୍ ଅଦ୍ରିଷୁ ଵାତେଷୁ ପାତାଲେଷୁ ଚ ସଂସ୍ଥିତଃ
ଯେଉଁଠି ଆକାଶ, ଶରୀର, ପାହାଡ଼, ପାଣି, ଲତା, ଧୂଳି, ପର୍ବତ, ପବନ ଏବଂ ତଳଭୂମିରେ ବ୍ୟାପିତ ଅଛି।
ଯଃ ପ୍ଲାଵଯତି ସଂରବ୍ଧଂ ପୁର୍ଯଷ୍ଟକମ୍ ଇତସ୍ ତତଃ । ଯେନ ମୂକୀକୃତା ମୂଢାଶ୍ ଶିଲା ଧ୍ଯାନମ୍ ଇଵାସ୍ଥିତାଃ
ଯେଉଁଠି ଶରୀରର ଆଠଟି ଅଂଶକୁ ଏଠୁ ସେଠାକୁ ତୀବ୍ର ଭାବରେ ଭରି ଦେଉଛି; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୂଢ଼ମାନେ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ପାଥର ପରି ନିରବ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଵ୍ଯୋମ ଯେନ କୃତଂ ଶୂନ୍ଯଂ ଶୈଲା ଯେନ ଘନୀକୃତାଃ । ଆପୋ ଦ୍ରୁତାଃ କୃତା ଯେନ ଦୀପ୍ତୋ ଯସ୍ଯ ଵଶାଦ୍ ରଵିଃ
ଯାହା ଆକାଶକୁ ଶୂନ୍ୟ କରେ, ପାହାଡ଼କୁ ଦୃଢ଼ କରେ, ପାଣିକୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ବହାଇଦେଉଛି, ଏବଂ ଯାହାର ଶକ୍ତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୀବ୍ର ଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
ପ୍ରସରନ୍ତି ଯତଶ୍ ଚିତ୍ରାସ୍ ସଂସାରାସାରଦୃଷ୍ଟଯଃ । ଅକ୍ଷଯାମୃତସମ୍ପୂର୍ଣାଦ୍ ଅମ୍ଭୋଦାଦ୍ ଇଵ ଵୃଷ୍ଟଯଃ
ଯାହାରୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ସଂସାର ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏ, ସେଠାରୁ ଅକ୍ଷୟ ଅମୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମେଘରୁ ବର୍ଷା ପଡ଼ିବା ପରି ଏହି ଦୃଶ୍ୟମାନ ସଂସାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଆଵିର୍ଭାଵତିରୋଭାଵମଯ୍ଯସ୍ ତ୍ରିଭୁଵନୋର୍ମଯଃ । ସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଵିରତଂ ଯସ୍ମିନ୍ ଘୃଣାଵ୍ ଇଵ ମରୀଚଯଃ
ଯେଉଁଠି ତିନି ଜଗତର ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଆସିବା ଓ ଯିବାର ରୂପରେ ଅବିରତ ଝଲମଲ କରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ କିରଣଗୁଡ଼ିକ ଝିଙ୍କା ମାରିବା ପରି।
ନାଶରୂପୋ ଽଵିନାଶାତ୍ମା ଯୋ ଽନ୍ତସ୍ସ୍ଥସ୍ ସର୍ଵଵସ୍ତୁଷୁ । ଗୁପ୍ତୋ ଯୋ ଵ୍ଯତିରିକ୍ତୋ ଽପି ସର୍ଵଭାଵେଷୁ ସଂସ୍ଥିତଃ
ଯାହା ନାଶର ରୂପ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅବିନାଶୀ, ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁର ଭିତରେ ଥାଏ, ଲୁଚିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଅଲଗା ଭାବେ ବିଦ୍ୟମାନ।
ପ୍ରକୃତିଵ୍ରତତିର୍ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଜାତା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡସତ୍ଫଲା । ଚିତ୍ତମୂଲେନ୍ଦ୍ରିଯଦଲା ଯେନ ନୃତ୍ଯତି ଵାଯୁନା
ଆକାଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସ୍ବାଭାବିକ ଲତା, ଯାହାର ଫଳ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ, ମନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ତାହାର ପତ୍ର, ଏବଂ ବାୟୁରେ ନୃତ୍ୟ କରେ।
ଯଶ୍ ଚିନ୍ମଣିଃ ପ୍ରକଚତି ପ୍ରତିଦେହସମୁଦ୍ଗକମ୍ । ଯସ୍ମିନ୍ନ୍ ଇନ୍ଦୌ ସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତା ଜଗଜ୍ଜାଲମରୀଚଯଃ
ଯେ ଚେତନାର ମଣି ଏହି ଶରୀର ପ୍ରତିଟିରୁ ଉଦ୍ଭାସିତ ହେଉଛି, ଯେଉଁଥିରେ, ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ ଭଳି, ଏହି ସମସ୍ତ ସଂସାରର ଝାଲି ଚମକୁଛି।
ପ୍ରଶାନ୍ତଚିଦ୍ଘନେ ଯସ୍ମିନ୍ ସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅମୃତଵର୍ଷିଣି । ଧାରାଜଲାନି ଭୂତାନି ଦୃଷ୍ଟଯସ୍ ତଡିତସ୍ ସ୍ଫୁଟାଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଶାନ୍ତ ଚେତନାର ଦେହରେ, ଅମୃତ ବର୍ଷା କରୁଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ, ପଞ୍ଚଭୂତ ଧାରା ଭଳି ବହୁଛି, ଦୃଷ୍ଟିଗୁଡ଼ିକ ମେଘରେ ବିଜୁଳି ଭଳି ଚମକୁଛି।
ଚମତ୍କୁର୍ଵନ୍ତି ଵସ୍ତୂନି ଯଦାଲୋକନଯା ମିଥଃ । ଅସଜ୍ ଜାତମ୍ ଅସଦ୍ ଯେନ ଯେନ ସତ୍ ସତ୍ତ୍ଵମ୍ ଆଗତମ୍
ଏହାର ଆଲୋକରେ ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ିକ ପରସ୍ପରେ ଚମକୁଛି; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଅସତ୍ୟ ଅସତ୍ୟ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ସତ୍ୟ ସତ୍ତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ଚଲତୀଦମ୍ ଅନିଚ୍ଛସ୍ଯ କାଯାଯୋ ଯସ୍ଯ ସନ୍ନିଧୌ । ଜଡଂ ପରମରତ୍ନସ୍ଯ ଶାନ୍ତମ୍ ଆତ୍ମନି ତିଷ୍ଠତଃ
ଏହି ଚଳିତ ଶରୀର ଅଇଚ୍ଛିକ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେଇ ପରମ ରତ୍ନର ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାହା ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ଭାବରେ ବସିଛି।
ନିଯତିର୍ ଦେଶକାଲୌ ଚ ଚଲନଂ ସ୍ପନ୍ଦନଂ କ୍ରିଯାଃ । ଇତି ଯେନ ଗତଂ ସତ୍ତାଂ ସର୍ଵସତ୍ତ୍ଵାଭିଗାମିନା
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଭାଗ୍ୟ, ସ୍ଥାନ, ସମୟ, ଚଳନ, କମ୍ପନ ଓ କ୍ରିୟାଗୁଡ଼ିକ ଆସିଯାଏ ଓ ଯାଏ, ଏହି ସବୁ ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଛୁଇଁଯାଏ।
ଶୁଦ୍ଧସଂଵିନ୍ମଯତ୍ଵାଦ୍ ଯଃ ଖଂ ଭଵେଦ୍ ଵ୍ଯୋମଵିତ୍ତଯା । ପଦାର୍ଥଵିତ୍ତଯାର୍ଥତ୍ଵମ୍ ଅଵତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅନିଷ୍ଠିତଃ
ଏହାର ସ୍ୱଚ୍ଛ ଜ୍ଞାନ ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା, ଆକାଶ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଜ୍ଞାନରେ ଏହା ଆକାଶ ପରି ହୁଏ; ପଦାର୍ଥ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଜ୍ଞାନରେ ପଦାର୍ଥର ଅବସ୍ଥାକୁ ଧାରଣ କରେ, କିନ୍ତୁ କେବେଉଁ ଏହାରେ ଅଟୁଟ ରହେନାହିଁ।
କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅପୀଵ ଜଗତାଂ ମହତାମ୍ ଅନନ୍ତସ୍ପନ୍ଦଂ ନ କିଞ୍ଚନ କରୋତି କଦାଚନାପି । ସ୍ଵାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଅନସ୍ତମଯସଂଵିଦି ନିର୍ଵିକାରେ ତ୍ଯକ୍ତୋଦଯସ୍ଥିତିମତିସ୍ ସ୍ଥିତ ଏକ ଏଵ
ଏହା ବଡ଼ ବଡ଼ ବିଶ୍ୱମାନେର ଅସୀମ କ୍ରିୟା କରୁଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ କେବେଉଁ ସତ୍ୟରେ କିଛି କରେନାହିଁ; ନିଜ ଅକ୍ଷୟ ଓ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଜ୍ଞାନରେ ଏକାକି ଅବିଚଳ ରହିଥାଏ, ଉଦୟ ଓ ଅବସ୍ଥାନର ସମସ୍ତ ଧାରଣାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇ।
ଅସ୍ଯ ଦେଵାତିଦେଵସ୍ଯ ପରସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ । ଜ୍ଞାନାଦ୍ ଏଵ ପରା ସିଦ୍ଧିର୍ ନ ତ୍ଵ୍ ଅନୁଷ୍ଠାନଖେଦଦା
ଏହି ଦେବମାନେର ଦେବ, ପରମ ଆତ୍ମା ପାଇଁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି କେବଳ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ, କୌଣସି କ୍ରିୟା କଲାର କ୍ଲାନ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ଅତ୍ର ଜ୍ଞାନମ୍ ଅନୁଷ୍ଠାନଂ ନ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଉପଯୁଜ୍ଯତେ । ମୃଗତୃଷ୍ଣାଜଲଭ୍ରାନ୍ତିଶାନ୍ତିଵେଦନରୂପି ତତ୍
ଏଠାରେ କେବଳ ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ତାହାର ପ୍ରୟୋଗ ଦରକାର, ଅନ୍ୟ କିଛି ଉପକାରୀ ନୁହେଁ। ଏହା ମୃଗମରୀଚିକାରେ ପାଣି ଦେଖି ଭ୍ରମ ହେବା ପରେ, ସେଇ ଭ୍ରମ ଶାନ୍ତ ହେଲେ ଯେମିତି ଆରାମ ମିଳେ, ସେଭଳି ଅନୁଭୂତି।
ନ ଚୈଷ ଦୂରେ ନାକାଶେ ନାଲଭ୍ଯୋ ଵିଷମୋ ନ ଚ । ସ୍ଵାନନ୍ଦଭାସରୂପୋ ଽସୌ ସ୍ଵଦେହାଦ୍ ଏଵ ଲଭ୍ଯତେ
ଏହା କୌଣସି ଦୂର ସ୍ଥାନରେ ନୁହେଁ, ଆକାଶରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ପାଇବାକୁ କଷ୍ଟକର ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହା ନିଜର ଆନନ୍ଦର ଆଲୋକ, ଏବଂ ଏହି ଆଲୋକ ନିଜ ଦେହରେ ମିଳିଥାଏ।
କିଞ୍ଚିନ୍ ନୋପକରୋତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ତପୋଦାନଵ୍ରତାଦିକମ୍ । ସ୍ଵଭାଵମାତ୍ରଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଋତେ ନାତ୍ରାସ୍ତି ସାଧନମ୍
ଏଠାରେ ତପସ୍ୟା, ଦାନ କିମ୍ବା ବ୍ରତ ଭଳି କୌଣସି କାମ କିଛି ଉପକାର କରେନାହିଁ। ନିଜର ସ୍ୱଭାବରେ ବିଶ୍ରାମ ଛାଡ଼ି, ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ।
ଶାସ୍ତ୍ରସତ୍ସଙ୍ଗସଦ୍ଯୋଗିପରତୈଵାତ୍ର କେଵଲମ୍ । ସାଧନଂ ବୋଧନଂ ମୋହଜାଲସ୍ଯ ଯଦ୍ ଅକୃତ୍ରିମମ୍
ଏଠାରେ ଶାସ୍ତ୍ର, ସତ୍ସଙ୍ଗ ଏବଂ ସତ୍ୟ ଯୋଗୀଙ୍କର ସହଯୋଗ ମାତ୍ର ଉପାୟ ଓ ଜ୍ଞାନ ଅଟୁଟ ଅଛି; ଯେଉଁଠି ମୋହର ଜାଲକୁ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ ଦୂର କରାଯାଏ।
ଅଯଂ ସ ଦେଵ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ସମ୍ପରିଜ୍ଞାନମାତ୍ରତଃ । ଜନ୍ତୋର୍ ନ ଜାଯତେ ଦୁଃଖଂ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତତ୍ଵମ୍ ଏତି ଚ
ଏହି ଜଣେ ଦେବତା ବୋଲି ଯେତେବେଳେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଚିହ୍ନିବାକୁ ମିଳେ, ସେତେବେଳେ ଜୀବର ଦୁଃଖ ହୁଏ ନାହିଁ ଏବଂ ସେ ଜୀବନ୍ତ ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ସମ୍ପରିଜ୍ଞାତମାତ୍ରେଣ କିଲାନେନାତ୍ମନାତ୍ମନି । ପୁନର୍ ଦୋଷା ନ ବାଧନ୍ତେ ମରଣାଦ୍ଯାଃ କଦାଚନ
ଏହି ନିଶ୍ଚିତ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ଆତ୍ମାକୁ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟରେ ଚିହ୍ନିଲେ, ପୁଣି ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୋଷ କେବେ ଆଘାତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଦେଵଦେଵୋ ମହାନ୍ ଏଷ କୁତୋ ଦୂରାଦ୍ ଅଵାପ୍ଯତେ । ତପସା କେନ ତୀଵ୍ରେଣ କ୍ଲେଶେନ କିଯତାଥଵା
ଏହି ମହାନ୍ ଦେବଦେବତା କେମିତି ଦୂରରୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ? କେଉଁ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା, କେଉଁ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା କେତେ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଏହା ସମ୍ଭବ?
ସ୍ଵପୌରୁଷପ୍ରଯତ୍ନେନ ଵିଵେକେନ ଵିକାସିନା । ସ ଦେଵୋ ଜ୍ଞାଯତେ ରାମ ନ ତପସ୍ସ୍ନାନକର୍ମଭିଃ
ହେ ରାମ, ଏହି ଦେବତାକୁ ନିଜ ଉଦ୍ୟମ ଓ ବୃହତ୍ ବିବେକ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ତପସ୍ୟା, ସ୍ନାନ କିମ୍ବା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।