ସର୍ଵତ୍ର ସର୍ଵଦା ସନ୍ତି ସୁସୂକ୍ଷ୍ମାଣ୍ଯ୍ ଏଵ ଖାଦ୍ ଅପି । କଲ୍ପନାମାତ୍ରସାରତ୍ଵାନ୍ ନ ଦହ୍ଯନ୍ତେ ମନାଗ୍ ଅପି
ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଓ ସମୟରେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଜିନିଷ ଅଛି, ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ। ଏହାମାନଙ୍କର ସାର୍ଥକତା କେବଳ କଳ୍ପନା ହେବାରୁ, ସେମାନେ କେବେ ଦହିଯାଉନାହାନ୍ତି।
ତାନ୍ଯ୍ ଏଵ ଦୃଢଭାଵତ୍ଵାତ୍ ସ୍ଵେଷୁ ଲୋକେଷୁ ତେଷ୍ଵ୍ ଅଲମ୍ । ମତାନ୍ଯ୍ ଏଵ ଚିଦଂଶସ୍ଯ ସର୍ଵଗତ୍ଵାଦ୍ ଭଵାନ୍ ଇଵ
ନିଜ ନିଜ ଲୋକରେ ଏହି ଜିନିଷମାନେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଅଛିବାରୁ, ସେମାନେ ପ୍ରକୃତ ମନାଯାନ୍ତି। ଚେତନା ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବାରୁ, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ପରି ମନାଯାନ୍ତି।
ପ୍ରତିବିମ୍ବପୁରାଣୀଵ ପୁରḫ ପ୍ରାଣସରିଦ୍ରଯେ । ଅନୂଢାନ୍ଯ୍ ଅପି ଚୋହ୍ଯନ୍ତେ ସୂଢାନ୍ଯ୍ ଅପି ଚ ନୈଵ ଚ
ଏକ ନଗର ଭିତରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଯେପରି ଭରିଯାଇଥାଏ, ସେହିପରି ପ୍ରାଣ ନଦୀରେ ଯେଉଁମାନେ ଏକତ୍ର ହୋଇନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକତ୍ର ହୋଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଭାବିଯାଏ; ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଏକତ୍ର ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତାହା ସତ୍ୟରେ ନୁହେଁ।
ସୌରଭାଣି ସମୁହ୍ଯନ୍ତେ ଵାତାଙ୍ଗସ୍ଥାନି ରାଘଵ । ଜଗନ୍ତି ପ୍ରାଣସଂସ୍ଥାନି ଵ୍ଯୋମାତ୍ମକତଯା ତଥା
ରାଘବ, ବାୟୁରେ ଲଗିଥିବା ଅଙ୍ଗରେ ସୁଗନ୍ଧ ଅନୁଭବ ହୁଏ; ଏହିପରି ପ୍ରାଣରେ ଅବସ୍ଥିତ ଜଗତଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ ଆକାଶର ସ୍ୱଭାବରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
କୁମ୍ଭେ ଦେଶାନ୍ତରଂ ନୀତେ ଯଥାନ୍ତର୍ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ନାନ୍ଯତା । ସ୍ପନ୍ଦନାଦିମଯେ ଚିତ୍ତେ ତଥୈଵ ତ୍ରିଜଗଦ୍ଭ୍ରମେ
ଏକ ଘଡ଼ାକୁ ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ନେଲେ ଘଡ଼ା ଭିତରେ ଥିବା ଆକାଶରେ କିଛି ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୁଏନାହିଁ; ଏହିପରି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅନୁସ୍ପନ୍ଦନ ଭରା ଚିତ୍ତରେ ତିନି ଜଗତର ଭ୍ରମ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ଇତ୍ଥଂ ଜଗଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଇଯମ୍ ଅସତ୍ଯୈଵୋଦିତୈଵ ତେ । ନ ଵିନଶ୍ଯତି ନୋଦେତି କେଵଲଂ ବ୍ରହ୍ମରୂପିଣୀ
ଏଭଳି ଏହି ଜଗତର ଭ୍ରମ, ଯାହାକୁ ଅସତ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି, ଏହା ନ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହା କେବଳ ବ୍ରହ୍ମର ରୂପ।
ଯଦି ଵାପ୍ଯ୍ ଊହ୍ଯତେ ଵାତୈସ୍ ତତ୍ ତଦ୍ ଅସ୍ଯା ନ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ । ତଦନ୍ତସ୍ସଂସ୍ଥିତୈସ୍ ସ୍ପନ୍ଦୋ ନାଵି କୋଶଗତୈର୍ ଇଵ
ଯଦି ବା ବାତାସରେ ଏହା ହିଲୁଚି ବୋଲି ଭାବିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହାର ସ୍ୱଭାବ କେବେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ; ଏହାର ଭିତରେ ଯେଉଁ ଉତ୍ସାହ ରହିଛି, ସେଠି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛି, ଯେପରି ଜାହାଜର ଭିତରେ ଥିବା ଆନ୍ଦୋଳନ ଭଳି।
ଯଥା ସ୍ପନ୍ଦୋ ଽଙ୍ଗ ଲଗ୍ନୋ ଽପି ନାଵ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସଂସ୍ଥିତୈର୍ ଅପି । ନ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ ତଥା ବ୍ରହ୍ମ ତତ୍ସଂସ୍ଥୈସ୍ ତନ୍ମଯୈର୍ ଅପି
ଯେପରି ଜାହାଜର ଅଙ୍ଗକୁ ଲାଗିଥିବା ଆନ୍ଦୋଳନ ମଧ୍ୟ, ଭିତରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଅନୁଭବ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେପରି ବ୍ରହ୍ମକୁ ମଧ୍ୟ, ତାହାରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇଥିବା କିମ୍ବା ତାହାରେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯଥା ଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ ଲଘୌ ସଦ୍ମାନୁଭୂଯତେ । ଯକ୍ଷସ୍ଯ ପାଦପସ୍ତମ୍ଭେ ପରମାଣୌ ତଥା ଜଗତ୍
ଯେପରି ଏକ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ ଘର ଭିତରେ ଛୋଟ ଲାଗେ, ସେପରି ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଯକ୍ଷର ପାଦ ତଳେ କିମ୍ବା ଏକ ଅଣୁ ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ ହୁଏ।
ଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଅଲ୍ପମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅତିବୃହଲ୍ ଲଘୁସତ୍ତ୍ଵୋ ଽଭିମନ୍ଯତେ । ମୂଷିକା ସ୍ଵାଞ୍ଜଲିଦ୍ରଵ୍ଯମ୍ ଇଵ ପଙ୍କମ୍ ଇଵାର୍ଭକଃ
ଅତି ଛୋଟ ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁଠାରେ ଅଳ୍ପ ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ଅଛି, ସେଠି ବଡ଼ ମନେ ହୁଏ; ଯେପରି ଏକ ମୂଷିକା ତାହାର ହାତରେ ଥିବା ଖାଦ୍ୟକୁ ବଡ଼ ଭାବେ ଭାବେ, କିମ୍ବା ଏକ ଶିଶୁ ମାଟିକୁ ବଡ଼ ଭାବେ ଦେଖେ।
ଅସତ୍ଯ୍ ଏଵ ଖରୂପେ ଽସ୍ମିଞ୍ ଜଗଦାଖ୍ଯେ ଵିଦୋ ଭ୍ରମେ । ଲୋକାନ୍ତରାଦ୍ର୍ଯୋଘମଯୀ ସୁଦୃଢାଜ୍ଞସ୍ଯ ଭାଵନା
ଏହି ସଂସାରଟି ଅସତ୍ୟ ଏବଂ ଖାଲି ଆକାଶ ପରି ଅସାର; ଏଠାରେ ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ଭ୍ରମପୂର୍ଣ୍ଣ କଳ୍ପନା, ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃଢ଼ ଏବଂ ଭାରୀ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଧାରଣାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ।
ଇଦଂ ହେଯମ୍ ଉପାଦେଯମ୍ ଇଦମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅଜ୍ଞତା । ଯସ୍ଯ ତସ୍ଯ ଭଵାଯାସ୍ତି ସର୍ଵଜ୍ଞସ୍ଯାପି ମୂଢତା
‘ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ, ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ’—ଏପରି ଭିତରରେ ଥିବା ଅଜ୍ଞାନ ହେଉଛି ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର କାରଣ; ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା ଜଣେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି।
ସଚେତନୋ ହ୍ଯ୍ ଅଵଯଵୀ ଚେତତ୍ଯ୍ ଅଵଯଵାନ୍ ଯଥା । ସ୍ଵାନ୍ତର୍ ଏଵ ତତଂ ଜୀଵସ୍ ତ୍ରିଜଗଦ୍ ବୁଧ୍ଯତେ ତଥା
ଯେପରି ଜୀବନ୍ତ ଦେହ ନିଜ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ସେପରି ଜୀବ ମଧ୍ୟ ନିଜ ମନରେ ତିନିଟି ଜଗତକୁ ଅନୁଭବ କରେ।
ସଂଵିଦାତ୍ମ ପରାକାଶମ୍ ଅନନ୍ତମ୍ ଅହମ୍ ଅଵ୍ଯଯଃ । ଵ୍ଯୋମ୍ନୋ ଽଵଯଵରୂପାଣି ତସ୍ଯେମାନି ଜଗନ୍ତି ମେ
ମୁଁ ଅନନ୍ତ, ଅବିନାଶୀ, ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶ; ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ମୋର ଆକାଶର ଅଙ୍ଗସ୍ୱରୂପ।
ସଚେତନୋ ଽଯḫପିଣ୍ଡୋ ଽନ୍ତẖ କ୍ଷୁରସୂଚ୍ଯାଦିକଂ ଯଥା । ବୁଧ୍ଯତେ ବୁଧ୍ଯତେ ତଦ୍ଵଜ୍ ଜୀଵୋ ଽନ୍ତସ୍ ତ୍ରିଜଗଦ୍ଭ୍ରମମ୍
ଯେପରି ଜୀବନ୍ତ ମାଂସପିଣ୍ଡ ଭିତରେ ରୁଅ, ସୁଇ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ସେହିପରି ଜୀବ ନିଜ ଭିତରେ ଏହି ତିନିଟି ଜଗତର ମାୟାକୁ ଅନୁଭବ କରେ।
ଅଚିତ୍ ସଚିଦ୍ ଵା ମୃତ୍ପିଣ୍ଡଶ୍ ଶରାଵୋଦଞ୍ଚନାଦିକମ୍ । ଯଥାଙ୍ଗଂ ମନୁତେ ଜୀଵସ୍ ତଥାଙ୍ଗଂ ମନୁତେ ଜଗତ୍
ଚେତନ ହେଉ କି ଅଚେତନ, ମାଟିର ଗୋଲା ଯେପରି ଆକାର ଅନୁଯାୟୀ ନିଜକୁ ମାଟିର ଭାଣ୍ଡ କିମ୍ବା କପ୍ ବୋଲି ଭାବେ, ସେହିପରି ଜୀବ ନିଜ ଆକାର ଅନୁଯାୟୀ ଏହି ଜଗତକୁ ଭାବେ।
ଚିଦ୍ ଅଚିଦ୍ ଵାଙ୍କୁରୋ ଦେହେ ଵୃକ୍ଷତ୍ଵଂ ମନ୍ଯତେ ଯଥା । ଵୃକ୍ଷଶବ୍ଦାର୍ଥରହିତଂ ବ୍ରହ୍ମେଦଂ ତ୍ରିଜଗତ୍ ତଥା
ଚେତନ କିମ୍ବା ଅଚେତନ ହେଉ, ଦେହର ଅଙ୍କୁର ଯେପରି ନିଜକୁ ଗଛ ବୋଲି ଭାବେ, ସେହିପରି ଏହି ତିନିଟି ଜଗତ ଗଛର ଏକାର୍ଥ ନଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମ ବୋଲି ଭାବାଯାଏ।
ଚିଦ୍ ଵାଚିଦ୍ ଵା ଯଥାଦର୍ଶୋ ବିମ୍ବିତଂ ଵାପ୍ଯ୍ ଅବିମ୍ବିତମ୍ । ନଗରଂ ଵେତ୍ତି ନୋ ଵାପି ତଥା ବ୍ରହ୍ମ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
ଚେତନ କିମ୍ବା ଅଚେତନ ହେଉ, ଦର୍ପଣ ଯେପରି କେବେ ଚିତ୍ର ପ୍ରତିବିମ୍ବ କରେ କିମ୍ବା କରେନାହିଁ, ସେଠାରେ ସହରକୁ ଜାଣିପାରେ କିମ୍ବା ନାହିଁ—ସେହିପରି ବ୍ରହ୍ମ ଏହି ତିନିଟି ଜଗତ।
ଦେଶକାଲକ୍ରିଯାଦ୍ରଵ୍ଯମାତ୍ରମ୍ ଏଵ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍ । ଅହନ୍ତ୍ଵଜଗତୋସ୍ ତେନ ଭେଦୋ ନାସ୍ତି ତଦାତ୍ମନୋଃ
ଏହି ତିନି ଜଗତ କେବଳ ଦେଶ, କାଳ, କ୍ରିୟା ଓ ପଦାର୍ଥ ମାତ୍ର। ଏହିପରି, 'ମୁଁ' ଓ ଏହି ବିଶ୍ୱ ଏକେ ମୂଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ତେଣୁ ଏହାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
କଲ୍ପିତେନୋପମାନେନ ଯଦ୍ ଏତଦ୍ ଉପଦିଶ୍ଯତେ । ଅତ୍ରୋପମୈକଦେଶେନ ଉପମେଯସଧର୍ମତା
ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ଉପମା ଦେଇ କିଛି ବୁଝାଯାଉଛି, ସେଠି ଉପମା ଓ ଯାହାକୁ ବୁଝାଯାଉଛି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବଳ ଅଂଶିକ ସାଦୃଶ୍ୟ ରହିଛି।
ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ କିଞ୍ଚିଜ୍ ଜଗତ୍ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍ । ଅମୁଞ୍ଚତḫ ପରାଣୁତ୍ଵଂ ଜୀଵସ୍ଯୈତତ୍ ସ୍ମୃତଂ ଵପୁଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ କିଛି ଦେଖାଯାଉଛି, ସେଥିରେ ଚଳନଶୀଳ କିମ୍ବା ଅଚଳ ଯାହା ହେଉ, ତାହାର ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମତାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଉନାହିଁ; ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପକୁ ଜୀବର ଦେହ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସର୍ଵସଂଵେଦନତ୍ଯାଗେ ଶୁଦ୍ଧସତ୍ତାସ୍ପଦେ ପଦେ । ନ ମନାଗ୍ ଅପି ଭେଦୋ ଽସ୍ତି ନିସ୍ସଙ୍ଗୋପଲକୋଶଯୋଃ
ସମସ୍ତ ଅନୁଭୂତିକୁ ଛାଡ଼ି ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱରୂପରେ ବସିଲେ, ନିର୍ଲିପ୍ତ ଆତ୍ମା ଓ ପରମାତ୍ମା ମଧ୍ୟରେ କିଛିମାତ୍ର ଭିନ୍ନତା ରହିନାହିଁ।
ଯୋ ଯୋ ନାମ ସମୁଲ୍ଲେଖୋ ଯତ୍ର ଯତ୍ର ଯଥା ଯଥା । ଯଦା ଯଦା ଯେନ ଯେନ ପଯସସ୍ ସ ଯଥା ଦ୍ରଵଃ
ଯେଉଁଠି, ଯେପରି, ଯେତେବେଳେ, ଯେଉଁପରି ଭାବନା ଉପଜେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଜଳର ତରଳତା ଯେପରି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ, ସେପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଯୋ ଯୋ ନାମ ଵିକଲ୍ପାଂଶୋ ଯତ୍ର ଯତ୍ର ଯଥା ଯଥା । ଯଦା ଯଦା ଯେନ ଯେନ ଚୀଯତେ ସ ତଥେହ ଚିତ୍
ଯେଉଁଠି, ଯେପରି, ଯେତେବେଳେ, ଯେଉଁପରି କଳ୍ପନାର ଯେଉଁ ଅଂଶ ଉପଜେ, ସେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଚେତନାର ଏକ ଏକ ପ୍ରସାର ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଅଚିତ୍ତ୍ଵାନ୍ ନାସ୍ତି ମନସି ସଙ୍କଲ୍ପẖ ଖ ଇଵାଙ୍କୁରଃ । ଚିତ୍ତ୍ଵାତ୍ ତୁ ଚେତସୋ ଵିଦ୍ଧି ଚିତେର୍ ଏଵେହ କଲ୍ପନମ୍
ଚେତନା ବିନା ମନ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଏଠାରେ ଇଚ୍ଛା ଉପଜିପାରେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ଅଂକୁର ହୁଏନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଚେତନା ଥିବାରୁ, ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ମନର ଗଠନ ଚେତନାରୁ ହେଉଛି ବୋଲି ଜାଣ।
ଯା ଯୋଦେତି ଵିକଲ୍ପଶ୍ରୀର୍ ଅପ୍ରବୁଦ୍ଧାଶଯଂ ପ୍ରତି । ସର୍ଵଗତ୍ଵାଦ୍ ଅନନ୍ତତ୍ଵାଚ୍ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନସ୍ ସା ନ ସନ୍ମଯୀ
ଯେଉଁ ଅଜାଗୃତ ମନ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ କଳ୍ପନାର ଯେଉଁ ଭାସ୍କର୍ଯ୍ୟ ଉପଜେ, ଚେତନା ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପି ଓ ଅନନ୍ତ ଥିବାରୁ, ସେଠି ଏହା ସତ୍ତାର ସ୍ୱରୂପ ନୁହେଁ।
ସର୍ଵସଙ୍କଲ୍ପକଲନା ସତ୍ଯେତ୍ଯ୍ ଆବାଲମ୍ ଅକ୍ଷତମ୍ । ସ୍ଵପ୍ନାଦାଵ୍ ଅନୁଭୂତୋ ଽନ୍ତର୍ ଅର୍ଥẖ କେନାପଲପ୍ସ୍ଯତେ
ସମସ୍ତ ଭାବନା ଏବଂ କଳ୍ପନା ଆରମ୍ଭରୁ ଅଟୁଟ ଭାବେ ସତ୍ୟ ବୋଲି ମନାଯାଏ; ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଏପରି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅନୁଭୂତିର ଅର୍ଥ କିଏ ଅସ୍ୱୀକାର କରିପାରିବ?
ସଙ୍କଲ୍ପୋ ଵାସ୍ତ୍ଵ୍ ଅସଙ୍କଲ୍ପୋ ଯୋ ଯ ଆଲିଖିତଶ୍ ଚିତା । ସୋ ଽନୁଭୂତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅସତ୍ଯସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଅସତ୍ଯସ୍ଯୈଵ ନୋ ସତଃ
ଭାବନା ହେଉ କି ଭାବନାର ଅଭାବ, ମନରେ ଯେଉଁଠି ଯାହା ଚିତ୍ରିତ ହୁଏ, ଯଦି ସେଠାରେ ସତ୍ୟତା ନାହିଁ, ତେବେ ଅନୁଭବ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେଠି ସତ୍ୟ ହୁଏନାହିଁ; କାରଣ, ଅସତ୍ୟ କେବେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ହୋଇପାରେନାହିଁ।
ଅସତ୍ଯତାଭିଧଂ ସତ୍ଯଂ ମୁକ୍ତ ଏଵ ଭଵେଚ୍ ଛିଵଃ । ସୋ ଽତିଵାହିକଦେହୈକପରିକ୍ଷଯଵିକାସଵାନ୍
ଯାହାକୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ତାହା ପ୍ରକୃତରେ ଅସତ୍ୟ, ସେହିଥିରେ ମୁକ୍ତି ଅଛି ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ; ଏହା ଏକ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଥିବା ଦେହର ବିଲୟ ଓ ବିକାଶ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନଟ।
ଜଗନ୍ତି ଵାତୈର୍ ଉହ୍ଯନ୍ତେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଶଲ୍ମଲିତୂଲଵତ୍ । ନୋହ୍ଯନ୍ତେ ଚୋପଲାନୀଵ ନ ଚ ସନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ କଲ୍ପନାତ୍
ବିଶ୍ୱଗୁଡ଼ିକୁ ଆକାଶରେ ପବନ ଗୋଟିଏ ଶିମୁଲ ତୁଳା ପରି ଉଠାଇ ନେଇଯାଏ; ଏହାମାନେ ପୁଣି ପଥର ପରି ଅଉଠାଯାନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ପ୍ରକୃତରେ କଳ୍ପନା ବ୍ୟତୀତ ସେମାନେ ଅଛନ୍ତି ନାହିଁ।