ଅନ୍ତଶ୍ଶୁଦ୍ଧମନସ୍କା ଯେ ସୁଚିରାଯାଭଵପ୍ରଦମ୍ । ମନାଗ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉପଦିଷ୍ଟାସ୍ ତେ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ପରଂ ପଦମ୍
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମନ ଭିତରେ ପବିତ୍ର ଓ ଯେଉଁମାନେ ବହୁଦିନ ଧରି ସଂସାର ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯଦି କିଛି ଅଳ୍ପ ଶିଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାନ୍ତି।
ମେରୁମୂର୍ଧନି ମାମ୍ ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ସ ଵିହଗାଧିପଃ । ତୂଷ୍ଣୀଂ ବଭୂଵ ମୁକ୍ତାତ୍ମା ଵୃଷ୍ଟମୂକ ଇଵାମ୍ବୁଦଃ
ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ଏଭଳି କହି, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ରାଜା ଭୁଷୁଣ୍ଡା ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲେ, ତାଙ୍କର ଆତ୍ମା ମୁକ୍ତ ହେଲା, ଯେପରି ଏକ ବର୍ଷାମେଘ ତାହାର ଗର୍ଜନ ଶୁନ୍ୟ କରି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଅହମ୍ ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯ ତଂ ସିଦ୍ଧଂ ଵିଦ୍ଯାଧରପଥା ପୁନଃ । ପ୍ରାପ୍ତ ଆତ୍ମାସ୍ପଦଂ ରାମ ମୁନିମଣ୍ଡଲମଣ୍ଡିତମ୍
ମୁଁ ସେ ସିଦ୍ଧପୁରୁଷଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ପୁଣି ଭିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କର ପଥରେ ଯାଇ, ମୁନିମାନଙ୍କର ମଣ୍ଡଳରେ ଶୋଭିତ ଆତ୍ମାର ନିବାସକୁ ପହଞ୍ଚିଲି, ହେ ରାମ।
ଏତତ୍ ତଵାଦ୍ଯ କଥିତଂ ବଲିଭୁକ୍କଥୋତ୍ଥଂ ଵିଦ୍ଯାଧରୋପଶମନଂ ଲଘୁବୋଧନୋତ୍ଥମ୍ । ଅସ୍ମିନ୍ ଭୁସୁଣ୍ଡଵିହଗେନ୍ଦ୍ରସମାଗମେ ମେ ଚୈକାଦଶେହ ହି ଗତାନି ମହାଯୁଗାନି
ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ବଳିଙ୍କର କଥାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି କାହାଣୀ କହିଲି, ଯାହା ଭିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ଓ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ବୁଝାମଣି ପାଇଁ; ଏହି ଭୁଷୁଣ୍ଡା ପକ୍ଷୀରାଜ ଓ ମୋର ସାଙ୍ଗରେ ମିଳନରେ ଏକାଦଶ ମହାଯୁଗ କଟିଗଲା।
ଅନହଂଵେଦନାଦ୍ ଏଵ ଶୁଭାଶୁଭଫଲପ୍ରଦା । ସଂସାରଫଲିନୀ ନୂନମ୍ ଇଚ୍ଛାନ୍ତର୍ ଉପଶାମ୍ଯତି
ଅହଂକାର ଭାବ ନଥିଲେ, ଯେ ଇଚ୍ଛାରୁ ଜଗତରେ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ, ସେଇ ଇଚ୍ଛା ନିଶ୍ଚୟ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଅନହଂଵେଦନାଭ୍ଯାସାତ୍ ସମଲୋଷ୍ଟାଶ୍ମକାଞ୍ଚନଃ । ଭୂତ୍ଵା ଶାନ୍ତଭଵାପୀଡୋ ନ ନରḫ ପରିତାମ୍ଯତି
ଅହଂକାର ଭାବକୁ ଛାଡିବାର ଅଭ୍ୟାସରେ, ମଣିଷ ମାଟି, ପଥର ଓ ସୁନାକୁ ସମାନ ଭାବେ ଦେଖେ; ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେଠାରେ ଦୁଃଖ ରହିନଥାଏ।
ସ୍ଵସତ୍ତାପୁଟକୋଡ୍ଡୀନḫ ପରବୋଧବଲେରିତଃ । ଅହମିତ୍ଯର୍ଥପାଷାଣୋ ନ ଜାନେ କ୍ଵାଶୁ ଗଚ୍ଛତି
ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଖୋଲରେ ମଜବୁତ ହୋଇଥିବା 'ମୁଁ' ଭାବର ପଥର, ଉଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତିରେ ଚଳିତ, ଏହା କେଉଁଠି ଶୀଘ୍ର ଯାଏ, ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ।
ଅହନ୍ତାପୁଟକୋଡ୍ଡୀନୋ ବ୍ରହ୍ମଵୀରବଲେରିତଃ । ଶରୀରଯନ୍ତ୍ରପାଷାଣୋ ନ ଜାନେ କ୍ଵାଶୁ ଗଚ୍ଛତି
ଅହଂକାର ଭାବର ଖୋଲରେ ମଜବୁତ ହୋଇଥିବା ଶରୀରର ପଥର, ବ୍ରହ୍ମ ଶୂରବୀରର ଶକ୍ତିରେ ଚଳିତ, ଏହା କେଉଁଠି ଶୀଘ୍ର ଯାଏ, ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ।
ଅହମର୍ଥହିମଂ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅନହନ୍ତାଵିଦର୍ଚିଷା । ଉଡ୍ଡୀଯେଵ ଵିଲୀନଂ ସନ୍ ନ ଜାନେ କ୍ଵାଶୁ ଗଚ୍ଛତି
ମୋ ଭିତରେ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଅହଂକାର ନଥିବା ଆଲୋକରେ ହଳକା ହୋଇ ହିମ ପରି ଗଳିଯାଏ, ଏହା କେଉଁଠି ଯାଉଛି, ମୁଁ ଜାଣେନି।
ଅହଂରସୋ ଵିଲୀନୋ ଽନ୍ତର୍ ଅନହନ୍ତାଵିଦର୍ଚିଷା । ଶରୀରପର୍ଣାଦ୍ ଉଦ୍ଵର୍ଣାନ୍ ନ ଜାନେ କ୍ଵାଶୁ ଗଚ୍ଛତି
'ମୁଁ' ବୋଧର ସାର ମୋ ଭିତରେ ଅହଂକାର ନଥିବା ଆଲୋକରେ ଗଳିଯାଏ, ଏହା ଶରୀରର ପତ୍ରରୁ ଉଠିଯାଏ, କିନ୍ତୁ କେଉଁଠି ଯାଉଛି, ମୁଁ ଜାଣେନି।
ଶରୀରପର୍ଣାନ୍ ନିଷ୍ପୀତୋ ହ୍ଯ୍ ଅହମ୍ଭାଵରସାସଵଃ । ଅନହନ୍ତାର୍କମାର୍ଗେଣ ପରତାମ୍ ଅଧିଗଚ୍ଛତି
ଶରୀରର ପତ୍ରରୁ 'ମୁଁ' ବୋଧର ମଦିରା ପିଉଯାଏ, ଏହା ଅହଂକାର ନଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥରେ ଚାଲି ଶ୍ରେଷ୍ଠତାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ।
ଶଯନେ କର୍ଦମେ ଶୈଲେ ଗୃହେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ସ୍ଥଲେ ଜଲେ । ସ୍ଥୂଲା ସୂକ୍ଷ୍ମା ନିରାକାରା ରୂପାନ୍ତରଗତାପି ଚ
ଶୟନରେ, କାଦିରେ, ପାହାଡ଼ରେ, ଘରେ, ଆକାଶରେ, ଭୂମିରେ କିମ୍ବା ପାଣିରେ — ମୋଟ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ନିରାକାର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ରୂପରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ...
ଯତ୍ର ତତ୍ର ସ୍ଥିତା ସୁପ୍ତା ପ୍ରବୁଦ୍ଧା ଭସ୍ମତାଂ ଗତା । ମୃତା ପୀତା ନିମଗ୍ନା ଚ ଦୂରସ୍ଥା ନିକଟା ସତୀ
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଦେହ ରହିଥାଏ, ସେଠି ଶୋଇଥିବା, ଜାଗିଥିବା, ଛାର ହୋଇଯାଇଥିବା, ମରିଯାଇଥିବା, ଖାଇଯାଇଥିବା, ଅତି ଗଭୀରରେ ବୁଡ଼ିଯାଇଥିବା, ଦୂରେ କିମ୍ବା ନିକଟରେ ଥିବା — ଯେଉଁଠି ନାହିଁ ଅର୍ଥ ନୁହେଁ।
ଶରୀରଵଟଧାନାନ୍ତସ୍ସ୍ଥିତାହନ୍ତ୍ଵନଵାଙ୍କୁରା । ଶାଖାଜାଲଂ ତନୋତ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚୈସ୍ ସଂସାରାଖ୍ଯମ୍ ଇଦଂ କ୍ଷଣାତ୍
ଦେହ ଗଛର ଖୋଲିରେ ନୂଆ ମୁଣ୍ଡିଆ ଅହଂଭାବ ଉଦିଉଛି, ଏହି ଅହଂ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସଂସାର ନାମକ ଶାଖାର ଜାଲ ବିସ୍ତାର କରିଦେଉଛି।
ଅହନ୍ତ୍ଵଵଟଧାନାନ୍ତସ୍ସ୍ଥିତୋ ଦେହବୃହଦ୍ଦ୍ରୁମଃ । ସଂସାରଶାଖାନିଵହଂ ଯତ୍ର ତତ୍ର ତନୋତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଅହଂଭାବ ଗଛର ଖୋଲିରେ ଦେହ ନାମକ ବଡ଼ ଗଛ ଦଢ଼ିଅଛି, ଯେଉଁଠି ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଠି ସଂସାର ନାମର ଅନେକ ଶାଖା ଅଧିକ ପରିମାଣରେ ଫାଲିଯାଏ।
ଶାଖାଶତେଦ୍ଧଦଲପୁଷ୍ପଫଲୋ ଦ୍ରୁମୋ ଽସ୍ତି ବୀଜୋଦରେ ନ ତୁ ଦୃଶା ପରିଦୃଶ୍ଯତେ ଽସୌ । ଦେହୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅହନ୍ତ୍ଵକଣିକାନ୍ତର୍ ଅଶେଷଦୃଶ୍ଯସଂଵିତ୍ପରୀତ ଇତି ଦୃଶ୍ଯଦୃଶୈଵ ଦୃଷ୍ଟମ୍
ସେଠି ଶତଶଖା, ପତ୍ର, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଥିବା ଏକ ଗଛ ଅଛି, ଯାହାର ବିଜ ଭିତରେ ଲୁଚିଛି, କିନ୍ତୁ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଦେଖିହେବା ନୁହେଁ; ଏହିପରି, ଦେହ ମଧ୍ୟ ଅହଂ ର ଅଣୁ ଭିତରେ ଅନୁଭୂତିରେ ଢାକିଯାଇଛି, ଏହା କେବଳ ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
ଦେହାଦ୍ ଅହନ୍ତ୍ଵମ୍ ଅନଵାପ୍ତଵତୋ ଵିଚାରୈର୍ ଵିଦ୍ଵ୍ଯୋମମାତ୍ରଵପୁଷୋ ଵପୁଷୋ ଽଥ ଵୋଚ୍ଚୈଃ । ନାହନ୍ତ୍ଵବୀଜଜଠରାଦ୍ ଅସତୋ ଽଭ୍ଯୁଦେତି ସଂସାରଵୃକ୍ଷ ଇହ ବୋଧମହାଗ୍ନିଦଗ୍ଧାତ୍
ଯେଉଁଜଣ ଦେହରେ 'ମୁଁ' ଭାବକୁ ଅନୁଭବ କରିନାହାନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କର ଦେହ କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଅସୀମ ଚେତନାରେ ଅଟୁଟ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବିଚାର ଦ୍ୱାରା ଅସତର ଗର୍ଭରୁ ଅହଂକାରର ମୁଁ-ବୀଜ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ; ଏଠାରେ ଜ୍ଞାନର ଦୀପ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ସଂସାରର ବୃକ୍ଷ ପୁରାପୁରି ଜଳିଯାଏ।
ମରଣଂ ସର୍ଵନାଶାତ୍ମ ନ କଦାଚନ ଵିଦ୍ଯତେ । ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପାନ୍ତର୍ ଅସ୍ଥୈର୍ଯଂ ମୃତିର୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଭିଧୀଯତେ
ମୃତ୍ୟୁ, ଯାହା ସମସ୍ତର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଶ, କେବେ ଏହି ପ୍ରକୃତିରେ ଅଛିନାହିଁ; ମୃତ୍ୟୁ ନାମରେ ଯାହାକୁ କୁହାଯାଏ, ସେଟା ନିଜର ଚିନ୍ତାର ଅସ୍ଥିରତା ମାତ୍ର।
ପଶ୍ଯ ମେ ପୁର ଉହ୍ଯନ୍ତେ ଇଵ ମନ୍ଦରମେରଵଃ । ଅନୂଢା ଅପି ଦିଗ୍ଵାତୈସ୍ ସରିଦ୍ବିମ୍ବିତଶୈଲଵତ୍
ଦେଖ, ମୋ ନଗରରେ ମନ୍ଦର ଓ ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଉଖାଡ଼ି ଦିଆଯାଇଛି ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ, ଯଦିଓ ସେଗୁଡ଼ିକ ଆସଲେ ଉଖାଡ଼ି ଦିଆଯାଇନାହିଁ; ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ନଦୀରେ ପାହାଡ଼ର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଜଳର ଧାରା ସହ ହଳିଯାଏ।
ଉପର୍ଯ୍ ଉପର୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅନ୍ତẖ କଦଲୀଦଲପୀଠଵତ୍ । ଶ୍ଲିଷ୍ଟାଶ୍ଲିଷ୍ଟାẖ ଖରୂପାẖ ଖେ ମିଥସ୍ ସଂସୃତଯସ୍ ସ୍ଥିତାଃ
କଦଳୀ ଗଛର ପତ୍ର ଭଳି ଭିତରେ ଭିତରେ, ବାହାରେ ବାହାରେ ଏହି ଆକୃତିଗୁଡ଼ିକ ଜଡି ଓ ଅଲଗା, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଦ୍ରୢଢ଼, ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରେ ଏକାଉଁଠି ଖେତ୍ରରେ ଏକାଉଁଠି ମିଶି ରହିଛି।
ପଶ୍ଯ ମେ ପୁର ଉହ୍ଯନ୍ତେ ଇତି ଵାକ୍ଯାର୍ଥମ୍ ଅକ୍ଷତମ୍ । ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅଵଗଚ୍ଛାମି ଯଥାଵନ୍ ମୁନିନାଯକ
ମୁଁ 'ମୋ ସହରରେ ଦେଖ, ସେମାନେ ଚଳିଯାଉଛନ୍ତି' ଏହି କଥାର ସଠିକ୍ ଅର୍ଥକୁ ଭଲଭାବରେ ବୁଝିପାରୁନାହିଁ, ମୁନିମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ।
ପ୍ରାଣସ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରେ ଚିତ୍ତଂ ଚିତ୍ତସ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରେ ଜଗତ୍ । ଵିଦ୍ଯତେ ଵିଵିଧାକାରଂ ବୀଜସ୍ଯାନ୍ତର୍ ଇଵ ଦ୍ରୁମଃ
ଶ୍ୱାସ ଭିତରେ ମନ ଅଛି, ମନର ଭିତରେ ସମଗ୍ର ଜଗତ ଅଛି, ଏହା ନିଜର ନିଜର ଆକାରରେ ପ୍ରକଟିତ ହୁଏ, ଯେପରି ଗଛ ଗୋଟିଏ ମାଞ୍ଜିର ଭିତରେ ଅଛି।
ମୃତେ ପୁଂସି ନଭୋଵାତୈର୍ ମିଲନ୍ତି ପ୍ରାଣଵାଯଵଃ । ସରିଜ୍ଜଲୈର୍ ଇଵାମ୍ଭୋଧିଜଲାନ୍ଯ୍ ଆତ୍ମଦ୍ରୁତାନି ହି
ମଣିଷ ମରିଗଲେ, ପ୍ରାଣବାୟୁ ଆକାଶ ଓ ପବନ ସହିତ ମିଶିଯାଏ, ଯେପରି ନଦୀର ଜଳ ନିଜ ଗତିରେ ସମୁଦ୍ରରେ ମିଶିଯାଏ।
ଇତଶ୍ ଚେତଶ୍ ଚ ଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ତେଷାମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଜଗନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ଵ୍ଯୋମଵାତଵିନୁନ୍ନାନାଂ ସଙ୍କଲ୍ପୈକାତ୍ମକାନ୍ଯ୍ ଅପି
ଏଠୁ ଓ ସେଠୁ ମନ ଚଳିଯାଏ; ସେମାନଙ୍କର ଭିତରେ ଅନେକ ଜଗତ ଅଛି, ସେଗୁଡିକ ମନର ଚିନ୍ତାରେ ଗଠିତ, ଆକାଶ ଓ ପବନର ଝଟକାରେ ବିକ୍ରିତ ହୁଏ।
ସପ୍ରାଣଵାତୈḫ ପଵନୈସ୍ ସ୍ଫୁରତ୍ସଙ୍କଲ୍ପଗର୍ଭିତୈଃ । ସର୍ଵା ଏଵ ଦିଶḫ ପୂର୍ଣାḫ ପଶ୍ଯାମୀମାସ୍ ସମନ୍ତତଃ
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦେଖୁଛି, ସେଠାରେ ସଜୀବ ପ୍ରାଣବାୟୁ ଭରିଛି, ଏହି ବାୟୁଗୁଡିକ ମନର ଇଚ୍ଛାର ମୂଳ ନେଇ ଅନୁସ୍ପନ୍ଦିତ ହେଉଛି ।
ଅତ୍ରୈତେ ପଶ୍ଯ ପଶ୍ଯାମି ସଙ୍କଲ୍ପଜଗତାଂ ଗଣୈଃ । ବୁଦ୍ଧିଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ସମୁହ୍ଯନ୍ତେ ପୁରୋ ମନ୍ଦରମେରଵଃ
ଏଠାରେ ଦେଖ, ମୋ ସାମ୍ନାରେ ମୁଁ ଚିନ୍ତାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବିଭିନ୍ନ ଜଗତ୍ମାନେ ଏକଠା ହୋଇଥିବାକୁ ଦେଖୁଛି; ବୁଦ୍ଧିର ଦୃଷ୍ଟିରେ ମନ୍ଦରା ଓ ମେରୁ ପର୍ବତ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଏକଠି ହୋଇଛନ୍ତି ।
ଖଵାତେ ଽନ୍ତର୍ ମୃତପ୍ରାଣାḫ ପ୍ରାଣାନାମ୍ ଅନ୍ତରେ ମନଃ । ମନସୋ ଽନ୍ତର୍ ଜଗଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ତିଲେ ତୈଲମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ବାୟୁର ଚଳନର ମଧ୍ୟରେ ନିର୍ଜୀବ ପ୍ରାଣ ରହିଛି; ପ୍ରାଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମନ ଅଛି; ଏହି ମନର ଭିତରେ, ତିଳ ମଧ୍ୟରେ ତେଲ ଥିବା ପରି, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ଅଛି ବୋଲି ଜାଣ ।
ଖଵାତୈẖ ଖେ ମୃତପ୍ରାଣା ଯଥୋହ୍ଯନ୍ତେ ମନୋମଯାଃ । ଉହ୍ଯନ୍ତେ ଵୈ ତଥୈତାନି ତଦଙ୍ଗାନି ଜଗନ୍ତ୍ଯ୍ ଅପି
ଆକାଶରେ ବାୟୁର ଚଳନ ଦ୍ୱାରା ମନରୁ ଗଠିତ ନିର୍ଜୀବ ପ୍ରାଣଗୁଡିକ ଏଠାଠିକି ଚାଲିଯାନ୍ତି; ଏହିପରି, ଏହାର ଅଂଶ ଭାବରେ ଥିବା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଚାଲିଯାନ୍ତି ।
ସଭୂତାନ୍ଯ୍ ଅମ୍ବରୋର୍ଵ୍ଯାଦିଵୃନ୍ଦାନି ତ୍ରିଜଗନ୍ତ୍ଯ୍ ଅପି । ଉହ୍ଯନ୍ତେ ଵାପ୍ଯ୍ ଅନୂଢାନି ପୁରସ୍ ସର୍ଵତ୍ର ଗନ୍ଧଵତ୍
ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ, ଏହି ତିନି ଜଗତ ଯେଉଁଠି ଦେଖାଯାଉଛି କିମ୍ବା ଅଦୃଶ୍ୟ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସବୁଠାରେ ସୁଗନ୍ଧ ଭଳି ବହିନେଯାଯିଛି।
ତାନି ବୁଦ୍ଧ୍ଯୈଵ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ନ ଦୃଶା ରଘୁନନ୍ଦନ । ପୁରସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପରୂପାଣି ସ୍ଵସ୍ଵପ୍ନପୁରପୂରଵତ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ, ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ରଘୁବଂଶୀ। ଏହାମାନେ ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଭାବର ଆକାରରେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ, ନିଜ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ସହର ଭଳି।