କଥଯତ୍ଯ୍ ଅଥ ମଯ୍ଯ୍ ଏଵଂ ସ ଵିଦ୍ଯାଧରନାଯକଃ । ଆସୀତ୍ ସଂଶାନ୍ତସଂଵିତ୍ତିସ୍ ସମାଧିପରିଣାମଵାନ୍
ଏଭଳି ମତେ କହିବା ସମୟରେ, ସେ ଭିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କର ନେତା ଶାନ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ବିଲୀନ ହେଲେ, ଏବଂ ସମାଧିରେ ପରିଣତ ହେଇ ରହିଲେ।
ପ୍ରବୋଧ୍ଯମାନୋ ଽପି ମଯା ଭୂଯୋ ଭୂଯସ୍ ତତସ୍ ତତଃ । ନ ପପାତ ପୁରୋଦୃଶ୍ଯେ ପରଂ ନିର୍ଵାଣମ୍ ଆଗତଃ
ମୁଁ ପୁଣିପୁଣି ଚେତନାକୁ ଫେରାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି, କିନ୍ତୁ ସେ ପୁଣି ବାହ୍ୟ ଜଗତକୁ ଫେରିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ପରମ ନିର୍ବାଣକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ।
ସ ପ୍ରାପ ପରମଂ ସ୍ଥାନଂ ତାଵନ୍ମାତ୍ରପ୍ରବୋଧନାତ୍ । କେନଚିନ୍ ନାଧିକେନାଙ୍ଗ ଯତ୍ନେନାତିଶଯୈଷିଣା
ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ଜାଗୃତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ, ପ୍ରିୟ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ନୁହେଁ, ଅତିରିକ୍ତ ଚେଷ୍ଟା କିମ୍ବା ଅତି ଆଗ୍ରହରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଅତ ଉକ୍ତଂ ମଯା ନାମ ଯଦି ଶୁଦ୍ଧେ ହି ଚେତସି । ଉପଦେଶḫ ପ୍ରସରତି ତୈଲବିନ୍ଦୁର୍ ଇଵାମ୍ଭସି
ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ କହିଛି: ଯଦି ମନ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ଉପଦେଶ ଜଳରେ ତେଲ ଫୁଟିବା ପରି ସାରା ମନରେ ଫେଲିଯାଏ।
ନାହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅସ୍ତି ତେନାନ୍ତର୍ ମୈଵଂ ଭାଵଯ ଶାନ୍ତଯେ । ଏତାଵତ୍ଯ୍ ଉପଦେଶୋକ୍ତିḫ ପରମା ନେତରାସ୍ତି ହି
ମନର ଭିତରେ 'ମୁଁ ଅଛି' ଭାବ ନାହିଁ; ଶାନ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ଏହାକୁ ଅନ୍ୟଭାବେ ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ଉପଦେଶ ହିଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଏହା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ଏଷୈଵାଭଵ୍ଯମନସି ପତିତା ପ୍ରପଲାଯତେ । ଉତ୍ତାନେ ମସୃଣାଦର୍ଶେ ମୁକ୍ତାଫଲମ୍ ଇଵାତଲମ୍
ଏହି ଉପଦେଶ ଅଯୋଗ୍ୟ ମନରେ ପଡିଲେ, ଏହା ଚାଲିଯାଏ, ଉପରକୁ ଥିବା ଚକଚକି ଆଇନାରୁ ମୁକୁତା ଗୁଡିଯିବା ପରି।
ଭଵ୍ଯେ ତୁ ଶାନ୍ତେ ମନସି ଲଗତ୍ଯ୍ ଅଭ୍ଯେତି ଚ ଦ୍ଯୁତିମ୍ । ପ୍ରଵିଶ୍ଯାନ୍ତର୍ ଵିଚାରାଖ୍ଯାମ୍ ଅର୍ଚିର୍ ଅର୍କମଣାଵ୍ ଇଵ
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ମନରେ ଏହା ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଅନ୍ତରେ ଚାଲିଯାଇ ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକ ଭଳି ଚମକେ, ମଣିରେ ରଶ୍ମି ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ପରି।
ଅହମ୍ଭାଵନମ୍ ଏଵୋଚ୍ଚୈର୍ ବୀଜଂ ଦୁẖଖାଖ୍ଯଶଲ୍ମଲେଃ । ମମେଦଂ ତଦ୍ଵଶାଦ୍ ଏତି ଶାଖାପ୍ରସରକାରଣମ୍
‘ମୁଁ’ ଭାବନା ଏହି ଦୁଃଖ ଗଛର ମୂଳ ବିଜ; ଏହିଠାରୁ ‘ଏହା ମୋର’ ଭାବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ଗଛର ଶାଖା ପ୍ରସାରିତ ହେବାର କାରଣ ହୁଏ।
ଅହମାଦୌ ମମେତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ ତତ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରଵର୍ତତେ । ଇଦମର୍ଥଶତାନର୍ଥକାରିଣୀ ଭଵଭାଵିନୀ
ପ୍ରଥମେ ‘ମୁଁ’ ଭାବ ଆସେ, ତାପରେ ମନରେ ‘ଏହା ମୋର’ ଭାବ ଉପଜେ; ଏହିଠାରୁ ଇଚ୍ଛା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଏହା ଅନେକ ବସ୍ତୁ ଉପଜାଇ ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ର ଚାଲାଇଥାଏ।
ଏଵଂଵିଧା ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୂଢା ଅପି ଚିରାଯୁଷଃ । ଭଵନ୍ତି ନିଯମୋ ହ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ଦୀର୍ଘାଯୁଷ୍ଟ୍ଵସ୍ଯ କାରଣମ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୂଢ଼ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଭୋଗ କରନ୍ତି; କାରଣ ଆୟୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।
ଅନ୍ତଶ୍ଶୁଦ୍ଧମନସ୍କା ଯେ ସୁଚିରାଯାଭଵପ୍ରଦମ୍ । ମନାଗ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉପଦିଷ୍ଟାସ୍ ତେ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ପରଂ ପଦମ୍
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମନ ଭିତରେ ପବିତ୍ର ଓ ଯେଉଁମାନେ ବହୁଦିନ ଧରି ସଂସାର ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯଦି କିଛି ଅଳ୍ପ ଶିଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାନ୍ତି।
ମେରୁମୂର୍ଧନି ମାମ୍ ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ସ ଵିହଗାଧିପଃ । ତୂଷ୍ଣୀଂ ବଭୂଵ ମୁକ୍ତାତ୍ମା ଵୃଷ୍ଟମୂକ ଇଵାମ୍ବୁଦଃ
ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ଏଭଳି କହି, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ରାଜା ଭୁଷୁଣ୍ଡା ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲେ, ତାଙ୍କର ଆତ୍ମା ମୁକ୍ତ ହେଲା, ଯେପରି ଏକ ବର୍ଷାମେଘ ତାହାର ଗର୍ଜନ ଶୁନ୍ୟ କରି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଅହମ୍ ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯ ତଂ ସିଦ୍ଧଂ ଵିଦ୍ଯାଧରପଥା ପୁନଃ । ପ୍ରାପ୍ତ ଆତ୍ମାସ୍ପଦଂ ରାମ ମୁନିମଣ୍ଡଲମଣ୍ଡିତମ୍
ମୁଁ ସେ ସିଦ୍ଧପୁରୁଷଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ପୁଣି ଭିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କର ପଥରେ ଯାଇ, ମୁନିମାନଙ୍କର ମଣ୍ଡଳରେ ଶୋଭିତ ଆତ୍ମାର ନିବାସକୁ ପହଞ୍ଚିଲି, ହେ ରାମ।
ଏତତ୍ ତଵାଦ୍ଯ କଥିତଂ ବଲିଭୁକ୍କଥୋତ୍ଥଂ ଵିଦ୍ଯାଧରୋପଶମନଂ ଲଘୁବୋଧନୋତ୍ଥମ୍ । ଅସ୍ମିନ୍ ଭୁସୁଣ୍ଡଵିହଗେନ୍ଦ୍ରସମାଗମେ ମେ ଚୈକାଦଶେହ ହି ଗତାନି ମହାଯୁଗାନି
ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ବଳିଙ୍କର କଥାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି କାହାଣୀ କହିଲି, ଯାହା ଭିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ଓ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ବୁଝାମଣି ପାଇଁ; ଏହି ଭୁଷୁଣ୍ଡା ପକ୍ଷୀରାଜ ଓ ମୋର ସାଙ୍ଗରେ ମିଳନରେ ଏକାଦଶ ମହାଯୁଗ କଟିଗଲା।
ଅନହଂଵେଦନାଦ୍ ଏଵ ଶୁଭାଶୁଭଫଲପ୍ରଦା । ସଂସାରଫଲିନୀ ନୂନମ୍ ଇଚ୍ଛାନ୍ତର୍ ଉପଶାମ୍ଯତି
ଅହଂକାର ଭାବ ନଥିଲେ, ଯେ ଇଚ୍ଛାରୁ ଜଗତରେ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ, ସେଇ ଇଚ୍ଛା ନିଶ୍ଚୟ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଅନହଂଵେଦନାଭ୍ଯାସାତ୍ ସମଲୋଷ୍ଟାଶ୍ମକାଞ୍ଚନଃ । ଭୂତ୍ଵା ଶାନ୍ତଭଵାପୀଡୋ ନ ନରḫ ପରିତାମ୍ଯତି
ଅହଂକାର ଭାବକୁ ଛାଡିବାର ଅଭ୍ୟାସରେ, ମଣିଷ ମାଟି, ପଥର ଓ ସୁନାକୁ ସମାନ ଭାବେ ଦେଖେ; ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେଠାରେ ଦୁଃଖ ରହିନଥାଏ।
ସ୍ଵସତ୍ତାପୁଟକୋଡ୍ଡୀନḫ ପରବୋଧବଲେରିତଃ । ଅହମିତ୍ଯର୍ଥପାଷାଣୋ ନ ଜାନେ କ୍ଵାଶୁ ଗଚ୍ଛତି
ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଖୋଲରେ ମଜବୁତ ହୋଇଥିବା 'ମୁଁ' ଭାବର ପଥର, ଉଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତିରେ ଚଳିତ, ଏହା କେଉଁଠି ଶୀଘ୍ର ଯାଏ, ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ।
ଅହନ୍ତାପୁଟକୋଡ୍ଡୀନୋ ବ୍ରହ୍ମଵୀରବଲେରିତଃ । ଶରୀରଯନ୍ତ୍ରପାଷାଣୋ ନ ଜାନେ କ୍ଵାଶୁ ଗଚ୍ଛତି
ଅହଂକାର ଭାବର ଖୋଲରେ ମଜବୁତ ହୋଇଥିବା ଶରୀରର ପଥର, ବ୍ରହ୍ମ ଶୂରବୀରର ଶକ୍ତିରେ ଚଳିତ, ଏହା କେଉଁଠି ଶୀଘ୍ର ଯାଏ, ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ।
ଅହମର୍ଥହିମଂ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅନହନ୍ତାଵିଦର୍ଚିଷା । ଉଡ୍ଡୀଯେଵ ଵିଲୀନଂ ସନ୍ ନ ଜାନେ କ୍ଵାଶୁ ଗଚ୍ଛତି
ମୋ ଭିତରେ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଅହଂକାର ନଥିବା ଆଲୋକରେ ହଳକା ହୋଇ ହିମ ପରି ଗଳିଯାଏ, ଏହା କେଉଁଠି ଯାଉଛି, ମୁଁ ଜାଣେନି।
ଅହଂରସୋ ଵିଲୀନୋ ଽନ୍ତର୍ ଅନହନ୍ତାଵିଦର୍ଚିଷା । ଶରୀରପର୍ଣାଦ୍ ଉଦ୍ଵର୍ଣାନ୍ ନ ଜାନେ କ୍ଵାଶୁ ଗଚ୍ଛତି
'ମୁଁ' ବୋଧର ସାର ମୋ ଭିତରେ ଅହଂକାର ନଥିବା ଆଲୋକରେ ଗଳିଯାଏ, ଏହା ଶରୀରର ପତ୍ରରୁ ଉଠିଯାଏ, କିନ୍ତୁ କେଉଁଠି ଯାଉଛି, ମୁଁ ଜାଣେନି।
ଶରୀରପର୍ଣାନ୍ ନିଷ୍ପୀତୋ ହ୍ଯ୍ ଅହମ୍ଭାଵରସାସଵଃ । ଅନହନ୍ତାର୍କମାର୍ଗେଣ ପରତାମ୍ ଅଧିଗଚ୍ଛତି
ଶରୀରର ପତ୍ରରୁ 'ମୁଁ' ବୋଧର ମଦିରା ପିଉଯାଏ, ଏହା ଅହଂକାର ନଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥରେ ଚାଲି ଶ୍ରେଷ୍ଠତାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ।
ଶଯନେ କର୍ଦମେ ଶୈଲେ ଗୃହେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ସ୍ଥଲେ ଜଲେ । ସ୍ଥୂଲା ସୂକ୍ଷ୍ମା ନିରାକାରା ରୂପାନ୍ତରଗତାପି ଚ
ଶୟନରେ, କାଦିରେ, ପାହାଡ଼ରେ, ଘରେ, ଆକାଶରେ, ଭୂମିରେ କିମ୍ବା ପାଣିରେ — ମୋଟ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ନିରାକାର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ରୂପରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ...
ଯତ୍ର ତତ୍ର ସ୍ଥିତା ସୁପ୍ତା ପ୍ରବୁଦ୍ଧା ଭସ୍ମତାଂ ଗତା । ମୃତା ପୀତା ନିମଗ୍ନା ଚ ଦୂରସ୍ଥା ନିକଟା ସତୀ
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଦେହ ରହିଥାଏ, ସେଠି ଶୋଇଥିବା, ଜାଗିଥିବା, ଛାର ହୋଇଯାଇଥିବା, ମରିଯାଇଥିବା, ଖାଇଯାଇଥିବା, ଅତି ଗଭୀରରେ ବୁଡ଼ିଯାଇଥିବା, ଦୂରେ କିମ୍ବା ନିକଟରେ ଥିବା — ଯେଉଁଠି ନାହିଁ ଅର୍ଥ ନୁହେଁ।
ଶରୀରଵଟଧାନାନ୍ତସ୍ସ୍ଥିତାହନ୍ତ୍ଵନଵାଙ୍କୁରା । ଶାଖାଜାଲଂ ତନୋତ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚୈସ୍ ସଂସାରାଖ୍ଯମ୍ ଇଦଂ କ୍ଷଣାତ୍
ଦେହ ଗଛର ଖୋଲିରେ ନୂଆ ମୁଣ୍ଡିଆ ଅହଂଭାବ ଉଦିଉଛି, ଏହି ଅହଂ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସଂସାର ନାମକ ଶାଖାର ଜାଲ ବିସ୍ତାର କରିଦେଉଛି।
ଅହନ୍ତ୍ଵଵଟଧାନାନ୍ତସ୍ସ୍ଥିତୋ ଦେହବୃହଦ୍ଦ୍ରୁମଃ । ସଂସାରଶାଖାନିଵହଂ ଯତ୍ର ତତ୍ର ତନୋତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଅହଂଭାବ ଗଛର ଖୋଲିରେ ଦେହ ନାମକ ବଡ଼ ଗଛ ଦଢ଼ିଅଛି, ଯେଉଁଠି ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଠି ସଂସାର ନାମର ଅନେକ ଶାଖା ଅଧିକ ପରିମାଣରେ ଫାଲିଯାଏ।
ଶାଖାଶତେଦ୍ଧଦଲପୁଷ୍ପଫଲୋ ଦ୍ରୁମୋ ଽସ୍ତି ବୀଜୋଦରେ ନ ତୁ ଦୃଶା ପରିଦୃଶ୍ଯତେ ଽସୌ । ଦେହୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅହନ୍ତ୍ଵକଣିକାନ୍ତର୍ ଅଶେଷଦୃଶ୍ଯସଂଵିତ୍ପରୀତ ଇତି ଦୃଶ୍ଯଦୃଶୈଵ ଦୃଷ୍ଟମ୍
ସେଠି ଶତଶଖା, ପତ୍ର, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଥିବା ଏକ ଗଛ ଅଛି, ଯାହାର ବିଜ ଭିତରେ ଲୁଚିଛି, କିନ୍ତୁ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଦେଖିହେବା ନୁହେଁ; ଏହିପରି, ଦେହ ମଧ୍ୟ ଅହଂ ର ଅଣୁ ଭିତରେ ଅନୁଭୂତିରେ ଢାକିଯାଇଛି, ଏହା କେବଳ ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
ଦେହାଦ୍ ଅହନ୍ତ୍ଵମ୍ ଅନଵାପ୍ତଵତୋ ଵିଚାରୈର୍ ଵିଦ୍ଵ୍ଯୋମମାତ୍ରଵପୁଷୋ ଵପୁଷୋ ଽଥ ଵୋଚ୍ଚୈଃ । ନାହନ୍ତ୍ଵବୀଜଜଠରାଦ୍ ଅସତୋ ଽଭ୍ଯୁଦେତି ସଂସାରଵୃକ୍ଷ ଇହ ବୋଧମହାଗ୍ନିଦଗ୍ଧାତ୍
ଯେଉଁଜଣ ଦେହରେ 'ମୁଁ' ଭାବକୁ ଅନୁଭବ କରିନାହାନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କର ଦେହ କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଅସୀମ ଚେତନାରେ ଅଟୁଟ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବିଚାର ଦ୍ୱାରା ଅସତର ଗର୍ଭରୁ ଅହଂକାରର ମୁଁ-ବୀଜ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ; ଏଠାରେ ଜ୍ଞାନର ଦୀପ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ସଂସାରର ବୃକ୍ଷ ପୁରାପୁରି ଜଳିଯାଏ।
ମରଣଂ ସର୍ଵନାଶାତ୍ମ ନ କଦାଚନ ଵିଦ୍ଯତେ । ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପାନ୍ତର୍ ଅସ୍ଥୈର୍ଯଂ ମୃତିର୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଭିଧୀଯତେ
ମୃତ୍ୟୁ, ଯାହା ସମସ୍ତର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଶ, କେବେ ଏହି ପ୍ରକୃତିରେ ଅଛିନାହିଁ; ମୃତ୍ୟୁ ନାମରେ ଯାହାକୁ କୁହାଯାଏ, ସେଟା ନିଜର ଚିନ୍ତାର ଅସ୍ଥିରତା ମାତ୍ର।
ପଶ୍ଯ ମେ ପୁର ଉହ୍ଯନ୍ତେ ଇଵ ମନ୍ଦରମେରଵଃ । ଅନୂଢା ଅପି ଦିଗ୍ଵାତୈସ୍ ସରିଦ୍ବିମ୍ବିତଶୈଲଵତ୍
ଦେଖ, ମୋ ନଗରରେ ମନ୍ଦର ଓ ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଉଖାଡ଼ି ଦିଆଯାଇଛି ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ, ଯଦିଓ ସେଗୁଡ଼ିକ ଆସଲେ ଉଖାଡ଼ି ଦିଆଯାଇନାହିଁ; ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ନଦୀରେ ପାହାଡ଼ର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଜଳର ଧାରା ସହ ହଳିଯାଏ।
ଉପର୍ଯ୍ ଉପର୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅନ୍ତẖ କଦଲୀଦଲପୀଠଵତ୍ । ଶ୍ଲିଷ୍ଟାଶ୍ଲିଷ୍ଟାẖ ଖରୂପାẖ ଖେ ମିଥସ୍ ସଂସୃତଯସ୍ ସ୍ଥିତାଃ
କଦଳୀ ଗଛର ପତ୍ର ଭଳି ଭିତରେ ଭିତରେ, ବାହାରେ ବାହାରେ ଏହି ଆକୃତିଗୁଡ଼ିକ ଜଡି ଓ ଅଲଗା, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଦ୍ରୢଢ଼, ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରେ ଏକାଉଁଠି ଖେତ୍ରରେ ଏକାଉଁଠି ମିଶି ରହିଛି।