ଯଥେଦଂ ନ ସ୍ଥିତଂ ଵିଶ୍ଵଂ ନୋତ୍ପନ୍ନଂ ନ ଚ ଵିଦ୍ଯତେ । ତଥା କଥଯ ମେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଯେନୈତନ୍ ନିଶ୍ଚିତଂ ଭଵେତ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ନ ସ୍ଥିର, ନ ଉତ୍ପନ୍ନ, ନ ଅସ୍ତି — ଏହିପରି ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ମୋତେ କହ, ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚିତ ହେବ।
ନାସମନ୍ଵିତଵାଗ୍ ଅସ୍ମି ଶୃଣୁ ରାଘଵ କଥ୍ଯତେ । ଯଥେଦମ୍ ଅସଦ୍ ଆଭାତି ଵନ୍ଧ୍ଯାପୁତ୍ର ଇଵାରଵୀ
ମୋର କଥା ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ରାଘବ, ଶୁଣ, ମୁଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରୁଛି — ଯେପରି ଏହା ଅସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ମୃଗମାରୁ ମାନେ ଜଣେ ବନ୍ଧ୍ୟାର ପୁଅ ପରି।
ଇଦମ୍ ଆଦାଵ୍ ଅନୁତ୍ପନ୍ନଂ ସର୍ଗାଦୌ ତେନ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ଇଦଂ ହି ମନସା ଭାତି ସ୍ଵପ୍ନାଦୌ ପତ୍ତନଂ ଯଥା
ଆରମ୍ଭରେ ଏହା କେବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନଥିଲା; ତେଣୁ କିଛି ନାହିଁ। ଏହା ମନରେ ଦେଖାଯାଏ, ସ୍ୱପ୍ନରେ ଏକ ସହର ପରି।
ମନ ଏଵ ଚ ସର୍ଗାଦାଵ୍ ଅନୁତ୍ପନ୍ନମ୍ ଅସଦ୍ଵପୁଃ । ତଥୈତଚ୍ ଛୃଣୁ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଥୈତଦ୍ ଅନୁଭୂଯତେ
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ମନ ଅସତ୍ୟ ରୂପରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନଥିଲା। ଏହିପରି କିପରି ଅନୁଭବ ହୁଏ, ତାହା ମୁଁ ଏବେ କହିବି, ଶୁଣ।
ମନୋ ଦୃଶ୍ଯମଯଂ ଦୋଷଂ ତନୋତୀମଂ କ୍ଷଯାତ୍ମକମ୍ । ଅସଦ୍ ଏଵାସଦାକାରଂ ସ୍ଵପ୍ନସ୍ ସ୍ଵପ୍ନାନ୍ତରଂ ଯଥା
ମନ ଦୃଶ୍ୟରେ ଗଠିତ ଥିବା ଏହି ଦୋଷକୁ ସୃଷ୍ଟି କରେ, ଯାହା ନଶ୍ୱରତାର ସ୍ୱଭାବର। ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ତଥାପି ଅସତ୍ୟର ଆକାର ଧାରଣ କରେ, ଯେପରି ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ ଭିତରେ ଆଉ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ।
ତତ୍ ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଵୈରମ୍ ଏଵାଶୁ ସଙ୍କଲ୍ପଯତି ଦେହକମ୍ । ତେନେଯମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଜାଲଶ୍ରୀର୍ ଵିତତେନ ଵିତନ୍ଯତେ
ସେଇ ମନ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଦେହକୁ କଳ୍ପନା କରେ। ଏହି ଦ୍ୱାରା ଏହି ମାୟାର ଚମତ୍କାର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ।
ସ୍ଫୁରତି ଗଚ୍ଛତି ଵଲ୍ଗତି ଯାଚତେ ଭଵତି ମଜ୍ଜତି ସଂହରତି ସ୍ଵଯମ୍ । ଅମରତାମ୍ ଉପଯାତ୍ଯ୍ ଅପି କେଵଲଂ ଚଲତି ଚଞ୍ଚଲଶକ୍ତିତଯା ମନଃ
ମନ ଜଳିଉଠେ, ଚଳିଯାଏ, ନାଚେ, ଅନୁରୋଧ କରେ, ହୁଏ, ଡୁବିଯାଏ, ନିଜେ ଆପଣକୁ ସଂହାର କରେ। ଏହା ଅମରତାକୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କରେ, କିନ୍ତୁ କେବଳ ନିଜର ଅସ୍ଥିର ଶକ୍ତିରେ ଚଞ୍ଚଳ ହୁଏ।
ଭଗଵନ୍ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲ କିମ୍ ଇଵେହ ମନୋ ଭ୍ରମେ । ଵିଦ୍ଯତେ କଥମ୍ ଉତ୍ପନ୍ନଂ ମନୋ ମାଯାମଯଂ କୁତଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ଏଠାରେ ମନର ଏହି ଭ୍ରମ କ'ଣ? ଏହା କିପରି ଅଛି, ମନ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ଏହି ମାୟାମୟ ମନ କେଉଁଠୁ ଆସେ?
ଉତ୍ପତ୍ତିମ୍ ଆଦାଵ୍ ଇତି ମେ ସମାସେନ ଵଦ ପ୍ରଭୋ । ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯସି ତତଶ୍ ଶିଷ୍ଟଂ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ଵଦତାଂ ଵର
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆରମ୍ଭରେ ସୃଷ୍ଟି କିପରି ହେଲା, ଦୟାକରି ଛୋଟରେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ । ପରେ ଆପଣ ଯାହା ବାକି ଅଛି, ସେସବୁ ବିସ୍ତାରରେ କହିବେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା ।
ମହାପ୍ରଲଯସମ୍ପତ୍ତାଵ୍ ଅସତ୍ତାଂ ସମୁପାଗତେ । ଅଶେଷଦୃଶ୍ଯେ ସର୍ଗାଦୌ ଶାନ୍ତମ୍ ଏଵାଵଶିଷ୍ଯତେ
ବଡ଼ ପ୍ରଳୟ ଆସିଲେ ଓ ସମସ୍ତ କିଛି ଅସତ୍ୟ ହେଲେ, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ କେବଳ ଶାନ୍ତି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ ।
ଆସ୍ତେ ଽନସ୍ତମିତୋ ଭାସ୍ଵାନ୍ ଅଜୋ ଦେଵୋ ନିରାମଯଃ । ସର୍ଵଦା ସର୍ଵକୃତ୍ ସର୍ଵଃ ପରମାତ୍ମା ମହେଶ୍ଵରଃ
ଯିଏ କେବେ ଅସ୍ତମିତ ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ, ଅଜନ୍ମା, ଦିବ୍ୟ ଓ ନିର୍ମଳ, ସେଇ ପ୍ରଭାମୟ ପରମାତ୍ମା ସବୁବେଳେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର କର୍ତ୍ତା ଓ ମହାଶ୍ୱର ଭାବେ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି ।
ଯତୋ ଵାଚୋ ନିଵର୍ତନ୍ତେ ଯୋ ମୁକ୍ତୈର୍ ଅଵଗମ୍ଯତେ । ଯସ୍ଯ ଚାତ୍ମାଦିକାସ୍ ସଞ୍ଜ୍ଞାଃ କଲ୍ପିତା ନ ସ୍ଵଭାଵଜାଃ
ଯାହାଠାରୁ ଶବ୍ଦ ଫେରିଯାଏ, ଯିଏକି ମୁକ୍ତମନ୍ଦଳୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରାଯାନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କର 'ଆତ୍ମା' ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାମଗୁଡ଼ିକ କେବଳ କଳ୍ପନା, ସ୍ୱଭାବଜ ନୁହେଁ ।
ଯଃ ପୁମାନ୍ ସାଙ୍ଖ୍ଯଦୃଷ୍ଟୀନାଂ ବ୍ରହ୍ମ ଵେଦାନ୍ତଵାଦିନାମ୍ । ଵିଜ୍ଞାନମାତ୍ରଂ ଵିଜ୍ଞାନଵିଦାମ୍ ଏକାନ୍ତନିର୍ମଲମ୍
ଯିଏ ସାଂଖ୍ୟ ଦର୍ଶନରେ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବେ, ବେଦାନ୍ତୀୟମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଭାବେ, ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ପବିତ୍ର ଜ୍ଞାନ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ସେଇ ପୁରୁଷ।
ଯଶ୍ ଶୂନ୍ଯଵାଦିନାଂ ଶୂନ୍ଯଂ ଭାସକୋ ଯୋ ଽର୍କତେଜସାମ୍ । ଵକ୍ତା ସ୍ମର୍ତା ଋତଂ ଭୋକ୍ତା ଦ୍ରଷ୍ଟା କର୍ତା ସଦୈଵ ଯଃ
ଯିଏ ଶୂନ୍ୟବାଦୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୂନ୍ୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଲୋକ, ସେ ସଦା କଥାହେବା, ସ୍ମରଣ କରିବା, ସତ୍ୟ ଭୋଗ କରିବା, ଦେଖିବା ଓ କାମ କରିବା ହେଉଛନ୍ତି।
ସଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ ଯୋ ଜଗତି ଯୋ ଦେହସ୍ଥୋ ଽପି ଦୂରଗଃ । ଚିତ୍ପ୍ରକାଶୋ ହ୍ଯ୍ ଅଯଂ ଯସ୍ମାଦ୍ ଆଲୋକ ଇଵ ଭାସ୍ଵତଃ
ଯିଏ ଏହି ସଂସାରରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଥିବା ଓ ନଥିବା ଦୁହେଁ, ଦେହରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଇ ଚେତନାର ଆଲୋକ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଆଲୋକ ବିକିରିତ ହୁଏ।
ଯସ୍ମାଦ୍ ଵିଷ୍ଣ୍ଵାଦଯୋ ଦେଵାସ୍ ସୂର୍ଯାଦ୍ ଇଵ ମରୀଚଯଃ । ଯସ୍ମାଜ୍ ଜଗନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତାନି ବୁଦ୍ବୁଦା ଜଲଧେର୍ ଇଵ
ଯାହାଠାରୁ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ କିରଣ ଯେପରି, ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ଯାହାଠାରୁ ଅନେକ ବିଶ୍ୱ, ସମୁଦ୍ରରୁ ବୁଲବୁଲି ଯେପରି, ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ଯଂ ଯାନ୍ତି ଦୃଶ୍ଯଵୃନ୍ଦାନି ପଯାଂସୀଵ ମହାମ୍ବୁଧିମ୍ । ଯ ଆତ୍ମାନଂ ପଦାର୍ଥଂ ଚ ପ୍ରକାଶଯତି ଦୀପଵତ୍
ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁ ନଦୀମାନେ ଯେପରି ମହାସାଗରକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେପରି ଲୀନ ହୁଅନ୍ତି; ଯେଉଁଠି ନିଜକୁ ଏବଂ ସମସ୍ତକୁ ଦୀପବତ୍ ପ୍ରକାଶ କରେ।
ଆକାଶେ ଯଶ୍ ଶରୀରେ ଚ ଦୃଷତ୍ସ୍ଵ୍ ଅପ୍ସୁ ଲତାସୁ ଚ । ପାଂସୁଷ୍ଵ୍ ଅଦ୍ରିଷୁ ଵାତେଷୁ ପାତାଲେଷୁ ଚ ସଂସ୍ଥିତଃ
ଯେଉଁଠି ଆକାଶ, ଶରୀର, ପାହାଡ଼, ପାଣି, ଲତା, ଧୂଳି, ପର୍ବତ, ପବନ ଏବଂ ତଳଭୂମିରେ ବ୍ୟାପିତ ଅଛି।
ଯଃ ପ୍ଲାଵଯତି ସଂରବ୍ଧଂ ପୁର୍ଯଷ୍ଟକମ୍ ଇତସ୍ ତତଃ । ଯେନ ମୂକୀକୃତା ମୂଢାଶ୍ ଶିଲା ଧ୍ଯାନମ୍ ଇଵାସ୍ଥିତାଃ
ଯେଉଁଠି ଶରୀରର ଆଠଟି ଅଂଶକୁ ଏଠୁ ସେଠାକୁ ତୀବ୍ର ଭାବରେ ଭରି ଦେଉଛି; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୂଢ଼ମାନେ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ପାଥର ପରି ନିରବ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଵ୍ଯୋମ ଯେନ କୃତଂ ଶୂନ୍ଯଂ ଶୈଲା ଯେନ ଘନୀକୃତାଃ । ଆପୋ ଦ୍ରୁତାଃ କୃତା ଯେନ ଦୀପ୍ତୋ ଯସ୍ଯ ଵଶାଦ୍ ରଵିଃ
ଯାହା ଆକାଶକୁ ଶୂନ୍ୟ କରେ, ପାହାଡ଼କୁ ଦୃଢ଼ କରେ, ପାଣିକୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ବହାଇଦେଉଛି, ଏବଂ ଯାହାର ଶକ୍ତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୀବ୍ର ଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
ପ୍ରସରନ୍ତି ଯତଶ୍ ଚିତ୍ରାସ୍ ସଂସାରାସାରଦୃଷ୍ଟଯଃ । ଅକ୍ଷଯାମୃତସମ୍ପୂର୍ଣାଦ୍ ଅମ୍ଭୋଦାଦ୍ ଇଵ ଵୃଷ୍ଟଯଃ
ଯାହାରୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ସଂସାର ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏ, ସେଠାରୁ ଅକ୍ଷୟ ଅମୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମେଘରୁ ବର୍ଷା ପଡ଼ିବା ପରି ଏହି ଦୃଶ୍ୟମାନ ସଂସାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଆଵିର୍ଭାଵତିରୋଭାଵମଯ୍ଯସ୍ ତ୍ରିଭୁଵନୋର୍ମଯଃ । ସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଵିରତଂ ଯସ୍ମିନ୍ ଘୃଣାଵ୍ ଇଵ ମରୀଚଯଃ
ଯେଉଁଠି ତିନି ଜଗତର ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଆସିବା ଓ ଯିବାର ରୂପରେ ଅବିରତ ଝଲମଲ କରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ କିରଣଗୁଡ଼ିକ ଝିଙ୍କା ମାରିବା ପରି।
ନାଶରୂପୋ ଽଵିନାଶାତ୍ମା ଯୋ ଽନ୍ତସ୍ସ୍ଥସ୍ ସର୍ଵଵସ୍ତୁଷୁ । ଗୁପ୍ତୋ ଯୋ ଵ୍ଯତିରିକ୍ତୋ ଽପି ସର୍ଵଭାଵେଷୁ ସଂସ୍ଥିତଃ
ଯାହା ନାଶର ରୂପ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅବିନାଶୀ, ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁର ଭିତରେ ଥାଏ, ଲୁଚିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଅଲଗା ଭାବେ ବିଦ୍ୟମାନ।
ପ୍ରକୃତିଵ୍ରତତିର୍ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଜାତା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡସତ୍ଫଲା । ଚିତ୍ତମୂଲେନ୍ଦ୍ରିଯଦଲା ଯେନ ନୃତ୍ଯତି ଵାଯୁନା
ଆକାଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସ୍ବାଭାବିକ ଲତା, ଯାହାର ଫଳ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ, ମନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ତାହାର ପତ୍ର, ଏବଂ ବାୟୁରେ ନୃତ୍ୟ କରେ।
ଯଶ୍ ଚିନ୍ମଣିଃ ପ୍ରକଚତି ପ୍ରତିଦେହସମୁଦ୍ଗକମ୍ । ଯସ୍ମିନ୍ନ୍ ଇନ୍ଦୌ ସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତା ଜଗଜ୍ଜାଲମରୀଚଯଃ
ଯେ ଚେତନାର ମଣି ଏହି ଶରୀର ପ୍ରତିଟିରୁ ଉଦ୍ଭାସିତ ହେଉଛି, ଯେଉଁଥିରେ, ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ ଭଳି, ଏହି ସମସ୍ତ ସଂସାରର ଝାଲି ଚମକୁଛି।
ପ୍ରଶାନ୍ତଚିଦ୍ଘନେ ଯସ୍ମିନ୍ ସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅମୃତଵର୍ଷିଣି । ଧାରାଜଲାନି ଭୂତାନି ଦୃଷ୍ଟଯସ୍ ତଡିତସ୍ ସ୍ଫୁଟାଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଶାନ୍ତ ଚେତନାର ଦେହରେ, ଅମୃତ ବର୍ଷା କରୁଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ, ପଞ୍ଚଭୂତ ଧାରା ଭଳି ବହୁଛି, ଦୃଷ୍ଟିଗୁଡ଼ିକ ମେଘରେ ବିଜୁଳି ଭଳି ଚମକୁଛି।
ଚମତ୍କୁର୍ଵନ୍ତି ଵସ୍ତୂନି ଯଦାଲୋକନଯା ମିଥଃ । ଅସଜ୍ ଜାତମ୍ ଅସଦ୍ ଯେନ ଯେନ ସତ୍ ସତ୍ତ୍ଵମ୍ ଆଗତମ୍
ଏହାର ଆଲୋକରେ ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ିକ ପରସ୍ପରେ ଚମକୁଛି; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଅସତ୍ୟ ଅସତ୍ୟ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ସତ୍ୟ ସତ୍ତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ଚଲତୀଦମ୍ ଅନିଚ୍ଛସ୍ଯ କାଯାଯୋ ଯସ୍ଯ ସନ୍ନିଧୌ । ଜଡଂ ପରମରତ୍ନସ୍ଯ ଶାନ୍ତମ୍ ଆତ୍ମନି ତିଷ୍ଠତଃ
ଏହି ଚଳିତ ଶରୀର ଅଇଚ୍ଛିକ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେଇ ପରମ ରତ୍ନର ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାହା ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ଭାବରେ ବସିଛି।
ନିଯତିର୍ ଦେଶକାଲୌ ଚ ଚଲନଂ ସ୍ପନ୍ଦନଂ କ୍ରିଯାଃ । ଇତି ଯେନ ଗତଂ ସତ୍ତାଂ ସର୍ଵସତ୍ତ୍ଵାଭିଗାମିନା
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଭାଗ୍ୟ, ସ୍ଥାନ, ସମୟ, ଚଳନ, କମ୍ପନ ଓ କ୍ରିୟାଗୁଡ଼ିକ ଆସିଯାଏ ଓ ଯାଏ, ଏହି ସବୁ ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଛୁଇଁଯାଏ।
ଶୁଦ୍ଧସଂଵିନ୍ମଯତ୍ଵାଦ୍ ଯଃ ଖଂ ଭଵେଦ୍ ଵ୍ଯୋମଵିତ୍ତଯା । ପଦାର୍ଥଵିତ୍ତଯାର୍ଥତ୍ଵମ୍ ଅଵତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅନିଷ୍ଠିତଃ
ଏହାର ସ୍ୱଚ୍ଛ ଜ୍ଞାନ ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା, ଆକାଶ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଜ୍ଞାନରେ ଏହା ଆକାଶ ପରି ହୁଏ; ପଦାର୍ଥ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଜ୍ଞାନରେ ପଦାର୍ଥର ଅବସ୍ଥାକୁ ଧାରଣ କରେ, କିନ୍ତୁ କେବେଉଁ ଏହାରେ ଅଟୁଟ ରହେନାହିଁ।