ତତୋ ଽସ୍ମିନ୍ ଵିଚରନ୍ ସର୍ଗେ ଶକ୍ରାନ୍ତେ ଶକ୍ରତାଂ ଗତଃ । ଚକାର ଜଗତାଂ ରାଜ୍ଯଂ ଵୃତ୍ତାନ୍ତଶତଶୋଭିତମ୍
ତାପରେ, ଏହି ସୃଷ୍ଟିରେ ଘୁରିବା ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶାସନର ଶେଷରେ ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ପଦବୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ ଏବଂ ଅନେକ ଘଟଣାରେ ଶୋଭିତ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ରାଜ୍ୟ କଲେ।
ଵିଦ୍ଯାଧରକୁଲାଧୀଶ ଇହାଦ୍ଯୈଵ ସ ଦେଵରାଟ୍ । ତସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କୁଲୋତ୍ପନ୍ନ ଇତି ଵିଦ୍ଧି ଯଥାସ୍ଥିତମ୍
ଆଜି ଏଠାରେ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ହେଉଛନ୍ତି ବିଦ୍ୟାଧର କୁଳର ଅଧିପତି; ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଂଶରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ବୋଲି ଯଥାସ୍ଥିତି ଜାଣ।
ତତୋ ହୃଦଯବୀଜସ୍ଥପ୍ରାଙ୍ମୁଖାଭ୍ଯାସଯୋଗତଃ । ବିସଜାଲଵିଲାସାଦିଵୃତ୍ତାନ୍ତମ୍ ଅନୁଭୂତଵାନ୍
ତାପରେ, ହୃଦୟର ମୂଳକୁ ଦୃଢ଼ ଚିନ୍ତା କରିବା ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା, ସେ ପଦ୍ମ ତନ୍ତୁର ଖେଳ ଭଳି ବିଭିନ୍ନ ଅନୁଭୂତି ଅନୁଭବ କଲେ।
ଯଥୈଷ ଶକ୍ରẖ କଥିତସ୍ ତ୍ରସରେଣୂଦରାସ୍ପଦଃ । ବିସଵାଲାସ୍ପଦଶ୍ ଚୈତତ୍କୁଲଜẖ କାନ୍ତିମାନ୍ ଅଥ
ଯେପରି ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏକ ଧୂଳିକଣା ଭିତରେ ବସିଥିବା ବେଳେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି, ସେପରି ଏହି ତେଜସ୍ବୀ, ସେହି ବଂଶରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିବା, ପଦ୍ମ ତନ୍ତୁ ଭିତରେ ବସିଥିଲେ।
ତଥା ଶତସହସ୍ରାଣି ତତ୍ରତଶ୍ ଚାନ୍ଯତଶ୍ ଚ ଖେ । ତାଦୃଶଵ୍ଯଵହାରାଣି ସମତୀତାନି ସନ୍ତି ଚ
ଏଭଳି ଶତ ହଜାର ଘଟଣା ଏଠାରେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଆକାଶରେ ଘଟିଛି ଓ ଏବେ ବି ଅଛି।
ଵହତୀଯମ୍ ଅଵିଚ୍ଛିନ୍ନା ଚିରାଯୈଵଂ ତରଙ୍ଗିଣୀ । ତାତ ଦୃଶ୍ଯସରିତ୍ ପ୍ରୌଢା ମୂଢା ରୂଢେଵ ତତ୍ପଦେ
ହେ ପୁତ୍ର, ଏହି ଦୃଶ୍ୟମୟ ନଦୀ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅବିରତ ଭାବେ ବହୁଛି, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଭ୍ରମିତ ନଦୀ ପରି ତାହାର ଅବସ୍ଥାରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ।
ଇତି ମାଯେଯମ୍ ଆଦୀର୍ଘା ପ୍ରସୃତୋପଶମୋନ୍ମୁଖୀ । ସତ୍ଯାଵଲୋକମାତ୍ରାତିଵିଲଯୈକଵିଲାସିନୀ
ଏହି ଦୀର୍ଘ ମାୟା ଏଭଳି ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଛି, ଶାନ୍ତି ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଏବଂ ସତ୍ୟର ଦର୍ଶନ ମାତ୍ରରେ ଗଲିଯିବାକୁ ଆନନ୍ଦ ମାନେ।
ଯତẖ କୁତଶ୍ଚିନ୍ ମାଯେଯଂ ଯତ୍ର କ୍ଵଚନ ଵାନଘ । ଯଥା କଥଞ୍ଚିତ୍ ସମ୍ପନ୍ନମାତ୍ରୈଵ ପରିଦୃଶ୍ଯତେ
ହେ ନିର୍ମଳ, ଏହି ମାୟା କେଉଁଠୁ ଆସିଛି କିମ୍ବା କେଉଁଠି ଦେଖାଯାଉଛି, ଯେପରି ଯେପରି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ସେମାନେ ମାତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବା ସମୟରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଅହମ୍ଭାଵଚମତ୍କାରମାତ୍ରାଦ୍ ଵୃଷ୍ଟିର୍ ଇଵାମ୍ବୁଦାତ୍ । ଜାଯତେ ମିହିକେଵାଶୁ ପ୍ରେକ୍ଷାମାତ୍ରଵିନାଶିନୀ
ମୁଁ ବୋଧର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମାତ୍ରରୁ 'ମୁଁ' ବାଟିଆ ଭାବ ଉପଜେ, ଯେପରି ମେଘରୁ ବର୍ଷା ହୁଏ। ଏହି 'ମୁଁ' ଭାବ ତୁରନ୍ତ, ତାର୍କିକ ଦୃଷ୍ଟି ପଡିଲେ, ତୁଷାର ଭଳି ଗଳିଯାଏ।
ମୈନାଂ ପତାଭିମତଦର୍ଶନ ପଶ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯମୁକ୍ତଂ ସ୍ଵଭାଵମ୍ ଅଵଭାସନମାତ୍ରତତ୍ତ୍ଵମ୍ । ସର୍ଵାର୍ଥଶୂନ୍ଯମ୍ ଅତ ଏଵ ଚ ଶୂନ୍ଯରୂପମ୍ ଏକଂ ଖମାତ୍ରମ୍ ଇଵ ମାତ୍ର ଵିକଲ୍ପମ୍ ଏହି
ହେ ମନ, ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ସେହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖ। ଦେଖ, ଦୃଶ୍ୟର ସ୍ୱଭାବ କେବଳ ଦେଖାଯିବା ମାତ୍ର, ଏହାର କୌଣସି ସାର୍ଥକତା ନାହିଁ, ଏହା ଶୂନ୍ୟ ଆକାରର, ଏକ ମାତ୍ର ଭାବନାରେ ଥିବା, ଶୁଦ୍ଧ ଆକାଶ ପରି।
ଯତ୍ରାହନ୍ତ୍ଵଂ ଜଗତ୍ ତତ୍ର ପୂର୍ଵମ୍ ଆଗତ୍ଯ ତିଷ୍ଠତି । ପରାଣ୍ଵନ୍ତର୍ ଅପୀନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ତ୍ରସରେଣୂଦରେ ଯଥା
ଯେଉଁଠାରେ 'ମୁଁ' ବାଟିଆ ଭାବ ଅଛି, ସେଠାରେ ପ୍ରଥମେ ସଂସାର ଆସି ଦଢ଼ିଯାଏ। ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରର ସୂକ୍ଷ୍ମ ସ୍ଥିତି ଗୁଡିକ ଧୁଳିକଣା ମଧ୍ୟରେ ଥାଏ, ସେଭଳି।
ଭ୍ରମସ୍ଯ ଜାଗତସ୍ଯାସ୍ଯ ଜାତସ୍ଯାକାଶଵର୍ଣଵତ୍ । ଅହମ୍ଭାଵୋ ଽଭିମନ୍ତ୍ରାତ୍ମା ମୂଲମ୍ ଆଦ୍ଯମ୍ ଉଦାହୃତମ୍
ଏହି ମାୟାମୟ ସଂସାର, ଯାହା ଆକାଶର ରଙ୍ଗ ପରି ଉପଜିଛି, ଏହାର ମୂଳ ଏବଂ ପ୍ରଥମ କାରଣ 'ମୁଁ' ବାଟିଆ ଭାବ, ଯାହାର ସ୍ୱଭାବ ଅଭିମାନ।
ଵାସନାରସସଂସିକ୍ତାଦ୍ ଅହମ୍ବୀଜକଣାଦ୍ ଅଯମ୍ । ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ରୌ ଵ୍ଯୋମଵିପିନେ ଜାଯତେ ତ୍ରିଜଗଦ୍ଦ୍ରୁମଃ
ମନର ଲୁକାଇଥିବା ଆଶା-ଆକାଂକ୍ଷାର ରସରେ ଭିଜିଥିବା 'ମୁଁ' ବିଜୁରୁ, ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ପାହାଡ଼ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଆକାଶର ଅବସରେ ଏହି ତିନି ଜଗତର ଗଛ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ତାରକାପୁଷ୍ପନିକରୋ ଵିନୀଲାଚଲପଲ୍ଲଵଃ । ସରିତ୍ସାରସିରାପୂରୋ ଵାସନାସାରସତ୍ଫଲଃ
ଏହି ଗଛର ତାରାମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ଫୁଲର ଗୁଛ, ନୀଳ ପାହାଡ଼ ହେଉଛି ତରୁଣ ପତ୍ର, ନଦୀ ଏବଂ ହ୍ରଦ ହେଉଛି ଏହାର ପୂର୍ଣ୍ଣତା, ଏବଂ ଫଳ ହେଉଛି ଲୁକାଇଥିବା ଆଶା-ଆକାଂକ୍ଷାର ସାର।
ଅହନ୍ତ୍ଵସଲିଲସ୍ଯେଦଂ ଜଗତ୍ ସ୍ପନ୍ଦ ଉଦାହୃତଃ । ଚିଚ୍ଚମତ୍କରଣେ ସ୍ଵାଦୁ ଵାସନାଵିସରଦ୍ରସଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗତି 'ମୁଁ' ଭାବନାର ପାଣିର ତରଙ୍ଗ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଚେତନାର ଆନନ୍ଦରେ, ଲୁକାଇଥିବା ଆଶା-ଆକାଂକ୍ଷାର ସ୍ବାଦ ସାରାଏ।
ତାରକାଶୀକରାସାରୋ ନଭୋଽନନ୍ତନିଖାତଵାନ୍ । ଭାଵାଭାଵମହାଵର୍ତୋ ନାନାଗିରିତରଙ୍ଗକଃ
ତାରାର ଆଲୋକର ତୁଷାର ଏହି ଗଛର ସାର, ଅନନ୍ତ ଆକାଶର ଗଭୀରତାରେ ଲୁଚିଛି; ଅସ୍ତି ଓ ନାସ୍ତିର ବଡ଼ ଘୂର୍ଣ୍ଣିରେ ବିଭିନ୍ନ ପାହାଡ଼ର ତରଙ୍ଗ ଦେଖାଯାଏ।
ତ୍ରିଲୋକୀଵିଲିଖଲ୍ଲେଖୋ ଵିଲୋଲାଲୋକଫେନିଲଃ । ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡବୁଦ୍ବୁଦୋଦ୍ଭେଦẖ କଵାଟାପୀଡପୀଵରଃ
ତିନି ଲୋକ ଏକ ଅତି ସାଧାରଣ ଚିହ୍ନ, ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଡାହାଡ଼ିଆ ଫେଣ ଭଳି ଅସ୍ଥିର; ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଏକ ଫୁଲିଉଠିଥିବା ବୁଲବୁଲି, ଯାହାର ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହୋଇ ରହିଛି।
ଭୂପୀଠଦୃଢଦିଣ୍ଡୀରପିଣ୍ଡଶ୍ ଚିଦ୍ଘନମଣ୍ଡଵାନ୍ । ଚିତ୍ରାଜଵଞ୍ଜଵୀଭାଵମଜ୍ଜନୋନ୍ମଜ୍ଜନାତ୍ମକଃ
ପୃଥିବୀ ଏକ ଦୃଢ଼ ଢୋଳ ଭଳି, ଦେହ ହେଉଛି ଗଢ଼ିତ ଚେତନାର ଗଠିଆ ଗଠି; ଏହା ବିଚିତ୍ର ଓ ତୁରନ୍ତ ବଦଳୁଥିବା ରୂପରେ ଉଠେ ଓ ଡୁବେ, ସବୁବେଳେ ଉପରେ ଓ ତଳେ ଯାଉଛି।
ଜରାମରଣମୋହାଦିଵୀଚୀଚଯଚମତ୍କୃତିଃ । ଉତ୍ପନ୍ନଧ୍ଵଂସଦେହାଦିବିନ୍ଦୁଵୃନ୍ଦୈକମନ୍ଦିରଃ
ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ମୋହ ଭଳି ତରଙ୍ଗର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ; ଦେହ ଓ ତାହାର ନାଶ ଉପଜି ଓ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ସବୁ କିଛି ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିନ୍ଦୁରେ ଏକତ୍ରିତ।
ଅହନ୍ତ୍ଵପଵନସ୍ପନ୍ଦୋ ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଵଗମ୍ଯତାମ୍ । ଅହନ୍ତ୍ଵଚନ୍ଦ୍ରସୌଗନ୍ଧ୍ଯଂ ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ବୁଧ୍ଯତାମ୍
ଏହିପରି ବୁଝିବା ଉଚିତ୍— 'ମୁଁ' ବୋଲି ଯେଉଁ ପବନ ହଲେଲା ତାହାକୁ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମାର ସୁଗନ୍ଧ 'ମୁଁ' ଭାବ, ସେପରି ଏହି ଜଗତକୁ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଚିହ୍ନିବା ଯାଉଛି।
ନାହନ୍ତ୍ଵଜଗତୀ ଭିନ୍ନେ ପଵନସ୍ପନ୍ଦଵତ୍ ସଦା । ପଯୋ ଦ୍ରଵତ୍ଵମ୍ ଇଵ ଚ ଵହ୍ନିର୍ ଔଷ୍ଣ୍ଯମ୍ ଇଵାପି ଚ
ମୁଁ ଏବଂ ଏହି ସଂସାର ଅଲଗା ନୁହେଁ; ଦୁହିଁଝଣି ସଦା ସଙ୍ଗେ ରହେ, ଯେପରି ଜଳରେ ତାର ତରଳତା ଅଛି, କିମ୍ବା ଅଗ୍ନିରେ ତାର ତାପ ରହିଥାଏ।
ଜଗଦ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅହମର୍ଥେ ଽନ୍ତର୍ ଅହମ୍ ଅସ୍ତି ଜଗଦ୍ଧୃଦି । ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଭାଵିନୀ ହ୍ଯ୍ ଏତେ ଆଧାରାଧେଯଵତ୍ ସ୍ଥିତେ
ଏହି ସଂସାର ମୋ ପାଇଁ ଅଛି, ଏବଂ ମୁଁ ସଂସାରର ହୃଦୟରେ ବସିଛି; ଏହି ଦୁଇଟି ସଦା ଏକାଠି ରହେ, ଯେପରି ଆଧାର ଓ ଯାହାକୁ ଧରିରଖାଯାଏ।
ଜଗଦ୍ବୀଜମ୍ ଅହନ୍ତ୍ଵଂ ଯୋ ମାର୍ଷ୍ଟି ବୋଧାଦ୍ ଅଵେଦନାତ୍ । ଅଲଂ ଚିତ୍ରଂ ଜଲେନେଵ ତେନ ଧୌତଂ ଜଗନ୍ମଲମ୍
ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସଂସାରର ମୂଳ 'ମୁଁ'ଭାବକୁ ଦୂର କରେ, ସେ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଦାଗ ଧୋଇ ଦେବା ପରି ସଂସାରର ମଳକୁ ପରିଷ୍କାର କରେ।
ଅହନ୍ତ୍ଵଂ ନାମ ତତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଵିଦ୍ଯାଧର ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ଅକାରଣମ୍ ଅଵସ୍ତୁତ୍ଵାଚ୍ ଛଶଶୃଙ୍ଗମ୍ ଇଵୋଦିତମ୍
'ମୁଁ'ଭାବ ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ, ହେ ବିଦ୍ୟାଧର; ଏହାର କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ, ଏହା ଅସତ୍ୟ, ଏହାକୁ ଖରାଗୋଷାର ଶିଙ୍ଗା ପରି କେବଳ କଥା ହେବାକୁ କୁହାଯାଇଛି।
ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ୍ ଅତିତତେ ଽନନ୍ତେ ସକଲୋଲ୍ଲେଖଵର୍ଜିତେ । ଅହନ୍ତ୍ଵଂ କାରଣାଭାଵାନ୍ ନ କଦାଚନ ସନ୍ମଯମ୍
ଯେଉଁ ପରବ୍ରହ୍ମ ଅତୀତ, ଅନନ୍ତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭେଦରୁ ମୁକ୍ତ, ସେଠାରେ କେବେ ମୁଁ-ଭାବ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ ନାହିଁ, କାରଣ ତାହା ହେବା ପାଇଁ କୌଣସି ଆଧାର ନାହିଁ।
ଅଵସ୍ତୁନ୍ଯ୍ ଓତୁଶୃଙ୍ଗାଦୌ ନ ସମ୍ଭଵତି କାରଣମ୍ । ଅତୋ ଽହନ୍ତ୍ଵାଦି ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵନ୍ଧ୍ଯାସୁତ ଇଵ କ୍ଵଚିତ୍
ଯେପରି ଖରା ଖରଗୋଷ୍ଠୀରେ କେବେ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ, ସେପରି 'ମୁଁ' ଭାବ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧାରଣା କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ଯେପରି ବଞ୍ଚା ଜନ୍ମ ନଥିବା ପୁଅ ପରି।
ତଦଭାଵାଜ୍ ଜଗନ୍ ନାସ୍ତି ଚିତ୍ତ୍ଵଂ ଜଗଦଭାଵତଃ । ଶିଷ୍ଟଂ ନିର୍ଵାଣମ୍ ଏଵାତଶ୍ ଶାନ୍ତମ୍ ଆସ୍ସ୍ଵ ଯଥାସୁଖମ୍
ଏହାମାନେ ନଥିବାରୁ, ସଂସାର ନାହିଁ; ଓ ସଂସାର ନଥିଲେ ମନ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ, ସେହି ନିର୍ବାଣ ମାତ୍ର। ଏହିପରି ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ଯେପରି ଚାହଁ, ସେପରି ବସ।
ଅଭାଵାଦ୍ ଉପପତ୍ତିସ୍ଥାଦ୍ ଏଵଂ ଜଗଦହନ୍ତ୍ଵଯୋଃ । ରୂପାଲୋକମନସ୍କାରାଶ୍ ଶାନ୍ତାସ୍ ତଵ ଭଵେତରତ୍
ସଂସାର ଓ 'ମୁଁ' ଭାବ ନଥିଲେ, ତୋର ପାଇଁ ରୂପ, ଦୃଷ୍ଟି ଓ ମନର ଧାରଣା ସବୁ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, କାରଣ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ହରାଇଦେଇଛନ୍ତି।
ଯନ୍ ନାସ୍ତି ତତ୍ ତୁ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଶେଷଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅସି ଧ୍ରୁଵମ୍ । ସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଽସି ମା ଭୂଯୋ ନିର୍ମୂଲାଂ ଭ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଆହର
ଯାହା ନାହିଁ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ନାହିଁ। ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଛି, ସେ ଶାନ୍ତି ଅଟୁଟ ଅଛି, ଏବଂ ତୁମେ ସେଇ ଶାନ୍ତି। ତୁମେ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇଛ, ପୁଣିଥରେ ମୂଳହୀନ ଭ୍ରମାକୁ ମନେ ଆଣିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ଵ୍ଯପଗତକଲନାକଲଙ୍କଶୁଦ୍ଧଶ୍ ଶିଵମ୍ ଅସି ଶାନ୍ତମ୍ ଅସୀଶ୍ଵରୋ ଽସି ନିତ୍ଯମ୍ । ଖମ୍ ଇଵ ଭଵସି ସର୍ଵତୋପମାନଂ ଜଗଦ୍ ଅପି ଵା ପରମାଣୁରୂପମ୍ ଏଵ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଭେଦ ଓ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ, ପବିତ୍ର, ଶାନ୍ତ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ସଦା ସ୍ୱାଧୀନ। ଆକାଶ ପରି, ସମସ୍ତର ମାପ, ଏବଂ ଏହି ସଂସାର ମଧ୍ୟ ଏକ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଂଶର ରୂପ ଅଟୁଟ ଅଛି।