ଇତ୍ଥଂ ନିର୍ମୋକ୍ଷଦୋଷସ୍ ସ୍ଯାନ୍ ନ ଚ ତସ୍ଯାଂଶସମ୍ଭଵଃ । ଯସ୍ମାଦ୍ ଦେଵର୍ଷିମୁନଯୋ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ମୁକ୍ତିଭାଜନମ୍
ଏହିପରି ମୁକ୍ତିର ଅଭାବର ଦୋଷ ରହିଯାଏ, ଏହାର କୌଣସି ଅଂଶ ମିଳେନି। ଏହିକାରଣରୁ ଦେବତା, ଋଷି ଓ ମୁନିମାନେ ମୁକ୍ତିର ପାତ୍ର ଭାବେ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ଯଦି ସ୍ଯାଜ୍ ଜଗଦାଦୀଦଂ ତତ୍ ସ୍ଯାନ୍ ମୋକ୍ଷୋ ନ କସ୍ଯଚିତ୍ । ବାହ୍ଯସ୍ଥମ୍ ଅସ୍ତୁ ହୃତ୍ସ୍ଥଂ ଵା ଦୃଶ୍ଯଂ ନାଶାଯ କେଵଲମ୍
ଯଦି ଏହି ସଂସାର ଓ ତାହାର ଆରମ୍ଭ ସତ୍ୟରେ ଅଛି, ତେବେ କାହା ପାଇଁ ମୁକ୍ତି ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ବାହାରେ କିମ୍ବା ମନରେ ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ଅଛି, ସେମାନେ କେବଳ ନଷ୍ଟ ହେବା ପାଇଁ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଇମାଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ତ୍ଵଂ ଶୃଣୁ ରାମାତିଭୀଷଣାମ୍ । ଯାମ୍ ଉତ୍ତରେଣ ଗ୍ରନ୍ଥେନ ନୂନଂ ତ୍ଵମ୍ ଅଵବୁଧ୍ଯସେ
ତେଣୁ ରାମ, ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ନିଶ୍ଚୟକୁ ଆମେ ସୁଣ। ଏହା ଆଗରେ ଯେଉଁ ଉପଦେଶ ମିଳିବ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ବୁଝିପାରିବ।
ଅଯମ୍ ଆକାଶଭୂତାଦିରୂପୋ ଽହଂ ଚେତି ଲକ୍ଷିତଃ । ଜଗଚ୍ଛବ୍ଦସ୍ଯ ନାମାର୍ଥୋ ନନୁ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ କଶ୍ଚନ
ଏହି 'ମୁଁ' ଯାହାକୁ ଆକାଶ ଓ ପଞ୍ଚଭୂତ ଆଦିର ଆକାର ଭାବରେ ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଏ, ଏବଂ 'ଜଗତ' ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିବା ଶବ୍ଦ—ଏହି ଦୁଇଟିର ମୂଳରେ କୌଣସି ସତ୍ୟ ଅର୍ଥ ନାହିଁ।
ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଦୃଶ୍ଯଜାଲଂ ପୁରୋଗତମ୍ । ଏକଂ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ତତ୍ ସର୍ଵମ୍ ଅଜରାମରମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍
ଏଠାରେ ଯେଉଁ କିଛି ଦେଖାଯାଉଛି, ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଜାଲ—ସେସବୁ ଏକମାତ୍ର ବ୍ରହ୍ମ ଅଟୁଟ, ଅଜର, ଅମର ଓ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ।
ପୂର୍ଣେ ପୂର୍ଣଂ ପ୍ରସରତି ଶାନ୍ତେ ଶାନ୍ତଂ ପରଂ ସ୍ଥିତମ୍ । ଵ୍ଯୋମନ୍ଯ୍ ଏଵୋଦିତଂ ଵ୍ଯୋମ ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମଣି ତିଷ୍ଠତି
ପୂର୍ଣ୍ଣରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଶାନ୍ତିରେ ପରମ ଶାନ୍ତି ବସିଥାଏ; ଆକାଶରେ ଆକାଶ ଦେଖାଯାଏ; ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ନ ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତି ନୋ ଦୃକ୍ ଚ ନ ଦ୍ରଷ୍ଟା ନ ଚ ଦର୍ଶନମ୍ । ନ ଶୂନ୍ଯଂ ନୋ ଜଡଂ ନୋ ଚିଚ୍ ଛାନ୍ତମ୍ ଏଵେଦମ୍ ଆତତମ୍
ଏଠାରେ କିଛି ଦେଖାଯାଉନାହିଁ, କିମ୍ବା କେହି ଦେଖୁଛି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଦେଖିବା କାମ କିମ୍ବା ଦେଖୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଏଠି ଶୂନ୍ୟ କିମ୍ବା ଜଡ କିମ୍ବା ଚେତନା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ—ସେଇ ଶାନ୍ତି ମାତ୍ର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିସ୍ତାରିତ।
ଵନ୍ଧ୍ଯାପୁତ୍ରେଣ ପିଷ୍ଟୋ ଽଦ୍ରିଶ୍ ଶଶଶୃଙ୍ଗଂ ପ୍ରମାଯତେ । ପ୍ରସାର୍ଯ ଭୁଜସଙ୍ଘାତଂ ଶିଲା ନୃତ୍ଯତି ତାଣ୍ଡଵମ୍
ଏଠି ଅଜନ୍ମା ଜିଅର ପୁଅ ପାହାଡ଼କୁ ଚୁରୁଣ କରୁଛି; ଖରାଗୋଷ୍ଠୀର ଶିଂଗ ମାପାଯାଉଛି; ପାଥର ହାତ ପସାରି ତାଣ୍ଡବ ନୃତ୍ୟ କରୁଛି।
ସ୍ରଵନ୍ତି ସିକତାସ୍ ତୈଲଂ ପଠନ୍ତ୍ଯ୍ ଉପଲପୁତ୍ରିକାଃ । ଗର୍ଜନ୍ତି ଚିତ୍ରଜଲଦା ଇତୀଵେଦଂ ଵଚଃ ପ୍ରଭୋ
ବାଳି ରୁପରେ ତେଲ ବହୁଛି; ପାଥରର ଝିଅମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ପଢ଼ୁଛନ୍ତି; ଚିତ୍ରିତ ମେଘ ଗର୍ଜନ କରୁଛି—ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଭଳି କଥା ହେଉଛି।
ଜରାମରଣଦୁଃଖାଦିଶୈଲାକାଶମଯଂ ଜଗତ୍ । ନାସ୍ତୀତି କିମ୍ ଇଦଂ ନାମ ଭଵତାପି ମମୋଚ୍ଯତେ
ଏହି ସଂସାରଟିଏ ବୃଦ୍ଧା, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଦୁଃଖର ଆକାଶରେ ତିଆରି ହେବାକୁ କୁହାଯାଏ—ତେବେ ଆମେ ଦୁଇଜଣ କାହିଁକି ଏହାକୁ ଅସଲି ଅଛି ବୋଲି କହୁଛୁ?
ଯଥେଦଂ ନ ସ୍ଥିତଂ ଵିଶ୍ଵଂ ନୋତ୍ପନ୍ନଂ ନ ଚ ଵିଦ୍ଯତେ । ତଥା କଥଯ ମେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଯେନୈତନ୍ ନିଶ୍ଚିତଂ ଭଵେତ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ନ ସ୍ଥିର, ନ ଉତ୍ପନ୍ନ, ନ ଅସ୍ତି — ଏହିପରି ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ମୋତେ କହ, ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚିତ ହେବ।
ନାସମନ୍ଵିତଵାଗ୍ ଅସ୍ମି ଶୃଣୁ ରାଘଵ କଥ୍ଯତେ । ଯଥେଦମ୍ ଅସଦ୍ ଆଭାତି ଵନ୍ଧ୍ଯାପୁତ୍ର ଇଵାରଵୀ
ମୋର କଥା ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ରାଘବ, ଶୁଣ, ମୁଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରୁଛି — ଯେପରି ଏହା ଅସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ମୃଗମାରୁ ମାନେ ଜଣେ ବନ୍ଧ୍ୟାର ପୁଅ ପରି।
ଇଦମ୍ ଆଦାଵ୍ ଅନୁତ୍ପନ୍ନଂ ସର୍ଗାଦୌ ତେନ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ଇଦଂ ହି ମନସା ଭାତି ସ୍ଵପ୍ନାଦୌ ପତ୍ତନଂ ଯଥା
ଆରମ୍ଭରେ ଏହା କେବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନଥିଲା; ତେଣୁ କିଛି ନାହିଁ। ଏହା ମନରେ ଦେଖାଯାଏ, ସ୍ୱପ୍ନରେ ଏକ ସହର ପରି।
ମନ ଏଵ ଚ ସର୍ଗାଦାଵ୍ ଅନୁତ୍ପନ୍ନମ୍ ଅସଦ୍ଵପୁଃ । ତଥୈତଚ୍ ଛୃଣୁ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଥୈତଦ୍ ଅନୁଭୂଯତେ
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ମନ ଅସତ୍ୟ ରୂପରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନଥିଲା। ଏହିପରି କିପରି ଅନୁଭବ ହୁଏ, ତାହା ମୁଁ ଏବେ କହିବି, ଶୁଣ।
ମନୋ ଦୃଶ୍ଯମଯଂ ଦୋଷଂ ତନୋତୀମଂ କ୍ଷଯାତ୍ମକମ୍ । ଅସଦ୍ ଏଵାସଦାକାରଂ ସ୍ଵପ୍ନସ୍ ସ୍ଵପ୍ନାନ୍ତରଂ ଯଥା
ମନ ଦୃଶ୍ୟରେ ଗଠିତ ଥିବା ଏହି ଦୋଷକୁ ସୃଷ୍ଟି କରେ, ଯାହା ନଶ୍ୱରତାର ସ୍ୱଭାବର। ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ତଥାପି ଅସତ୍ୟର ଆକାର ଧାରଣ କରେ, ଯେପରି ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ ଭିତରେ ଆଉ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ।
ତତ୍ ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଵୈରମ୍ ଏଵାଶୁ ସଙ୍କଲ୍ପଯତି ଦେହକମ୍ । ତେନେଯମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଜାଲଶ୍ରୀର୍ ଵିତତେନ ଵିତନ୍ଯତେ
ସେଇ ମନ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଦେହକୁ କଳ୍ପନା କରେ। ଏହି ଦ୍ୱାରା ଏହି ମାୟାର ଚମତ୍କାର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ।
ସ୍ଫୁରତି ଗଚ୍ଛତି ଵଲ୍ଗତି ଯାଚତେ ଭଵତି ମଜ୍ଜତି ସଂହରତି ସ୍ଵଯମ୍ । ଅମରତାମ୍ ଉପଯାତ୍ଯ୍ ଅପି କେଵଲଂ ଚଲତି ଚଞ୍ଚଲଶକ୍ତିତଯା ମନଃ
ମନ ଜଳିଉଠେ, ଚଳିଯାଏ, ନାଚେ, ଅନୁରୋଧ କରେ, ହୁଏ, ଡୁବିଯାଏ, ନିଜେ ଆପଣକୁ ସଂହାର କରେ। ଏହା ଅମରତାକୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କରେ, କିନ୍ତୁ କେବଳ ନିଜର ଅସ୍ଥିର ଶକ୍ତିରେ ଚଞ୍ଚଳ ହୁଏ।
ଭଗଵନ୍ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲ କିମ୍ ଇଵେହ ମନୋ ଭ୍ରମେ । ଵିଦ୍ଯତେ କଥମ୍ ଉତ୍ପନ୍ନଂ ମନୋ ମାଯାମଯଂ କୁତଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ଏଠାରେ ମନର ଏହି ଭ୍ରମ କ'ଣ? ଏହା କିପରି ଅଛି, ମନ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ଏହି ମାୟାମୟ ମନ କେଉଁଠୁ ଆସେ?
ଉତ୍ପତ୍ତିମ୍ ଆଦାଵ୍ ଇତି ମେ ସମାସେନ ଵଦ ପ୍ରଭୋ । ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯସି ତତଶ୍ ଶିଷ୍ଟଂ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ଵଦତାଂ ଵର
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆରମ୍ଭରେ ସୃଷ୍ଟି କିପରି ହେଲା, ଦୟାକରି ଛୋଟରେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ । ପରେ ଆପଣ ଯାହା ବାକି ଅଛି, ସେସବୁ ବିସ୍ତାରରେ କହିବେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା ।
ମହାପ୍ରଲଯସମ୍ପତ୍ତାଵ୍ ଅସତ୍ତାଂ ସମୁପାଗତେ । ଅଶେଷଦୃଶ୍ଯେ ସର୍ଗାଦୌ ଶାନ୍ତମ୍ ଏଵାଵଶିଷ୍ଯତେ
ବଡ଼ ପ୍ରଳୟ ଆସିଲେ ଓ ସମସ୍ତ କିଛି ଅସତ୍ୟ ହେଲେ, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ କେବଳ ଶାନ୍ତି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ ।
ଆସ୍ତେ ଽନସ୍ତମିତୋ ଭାସ୍ଵାନ୍ ଅଜୋ ଦେଵୋ ନିରାମଯଃ । ସର୍ଵଦା ସର୍ଵକୃତ୍ ସର୍ଵଃ ପରମାତ୍ମା ମହେଶ୍ଵରଃ
ଯିଏ କେବେ ଅସ୍ତମିତ ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ, ଅଜନ୍ମା, ଦିବ୍ୟ ଓ ନିର୍ମଳ, ସେଇ ପ୍ରଭାମୟ ପରମାତ୍ମା ସବୁବେଳେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର କର୍ତ୍ତା ଓ ମହାଶ୍ୱର ଭାବେ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି ।
ଯତୋ ଵାଚୋ ନିଵର୍ତନ୍ତେ ଯୋ ମୁକ୍ତୈର୍ ଅଵଗମ୍ଯତେ । ଯସ୍ଯ ଚାତ୍ମାଦିକାସ୍ ସଞ୍ଜ୍ଞାଃ କଲ୍ପିତା ନ ସ୍ଵଭାଵଜାଃ
ଯାହାଠାରୁ ଶବ୍ଦ ଫେରିଯାଏ, ଯିଏକି ମୁକ୍ତମନ୍ଦଳୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରାଯାନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କର 'ଆତ୍ମା' ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାମଗୁଡ଼ିକ କେବଳ କଳ୍ପନା, ସ୍ୱଭାବଜ ନୁହେଁ ।
ଯଃ ପୁମାନ୍ ସାଙ୍ଖ୍ଯଦୃଷ୍ଟୀନାଂ ବ୍ରହ୍ମ ଵେଦାନ୍ତଵାଦିନାମ୍ । ଵିଜ୍ଞାନମାତ୍ରଂ ଵିଜ୍ଞାନଵିଦାମ୍ ଏକାନ୍ତନିର୍ମଲମ୍
ଯିଏ ସାଂଖ୍ୟ ଦର୍ଶନରେ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବେ, ବେଦାନ୍ତୀୟମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଭାବେ, ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ପବିତ୍ର ଜ୍ଞାନ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ସେଇ ପୁରୁଷ।
ଯଶ୍ ଶୂନ୍ଯଵାଦିନାଂ ଶୂନ୍ଯଂ ଭାସକୋ ଯୋ ଽର୍କତେଜସାମ୍ । ଵକ୍ତା ସ୍ମର୍ତା ଋତଂ ଭୋକ୍ତା ଦ୍ରଷ୍ଟା କର୍ତା ସଦୈଵ ଯଃ
ଯିଏ ଶୂନ୍ୟବାଦୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୂନ୍ୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଲୋକ, ସେ ସଦା କଥାହେବା, ସ୍ମରଣ କରିବା, ସତ୍ୟ ଭୋଗ କରିବା, ଦେଖିବା ଓ କାମ କରିବା ହେଉଛନ୍ତି।
ସଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ ଯୋ ଜଗତି ଯୋ ଦେହସ୍ଥୋ ଽପି ଦୂରଗଃ । ଚିତ୍ପ୍ରକାଶୋ ହ୍ଯ୍ ଅଯଂ ଯସ୍ମାଦ୍ ଆଲୋକ ଇଵ ଭାସ୍ଵତଃ
ଯିଏ ଏହି ସଂସାରରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଥିବା ଓ ନଥିବା ଦୁହେଁ, ଦେହରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଇ ଚେତନାର ଆଲୋକ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଆଲୋକ ବିକିରିତ ହୁଏ।
ଯସ୍ମାଦ୍ ଵିଷ୍ଣ୍ଵାଦଯୋ ଦେଵାସ୍ ସୂର୍ଯାଦ୍ ଇଵ ମରୀଚଯଃ । ଯସ୍ମାଜ୍ ଜଗନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତାନି ବୁଦ୍ବୁଦା ଜଲଧେର୍ ଇଵ
ଯାହାଠାରୁ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ କିରଣ ଯେପରି, ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ଯାହାଠାରୁ ଅନେକ ବିଶ୍ୱ, ସମୁଦ୍ରରୁ ବୁଲବୁଲି ଯେପରି, ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ଯଂ ଯାନ୍ତି ଦୃଶ୍ଯଵୃନ୍ଦାନି ପଯାଂସୀଵ ମହାମ୍ବୁଧିମ୍ । ଯ ଆତ୍ମାନଂ ପଦାର୍ଥଂ ଚ ପ୍ରକାଶଯତି ଦୀପଵତ୍
ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁ ନଦୀମାନେ ଯେପରି ମହାସାଗରକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେପରି ଲୀନ ହୁଅନ୍ତି; ଯେଉଁଠି ନିଜକୁ ଏବଂ ସମସ୍ତକୁ ଦୀପବତ୍ ପ୍ରକାଶ କରେ।
ଆକାଶେ ଯଶ୍ ଶରୀରେ ଚ ଦୃଷତ୍ସ୍ଵ୍ ଅପ୍ସୁ ଲତାସୁ ଚ । ପାଂସୁଷ୍ଵ୍ ଅଦ୍ରିଷୁ ଵାତେଷୁ ପାତାଲେଷୁ ଚ ସଂସ୍ଥିତଃ
ଯେଉଁଠି ଆକାଶ, ଶରୀର, ପାହାଡ଼, ପାଣି, ଲତା, ଧୂଳି, ପର୍ବତ, ପବନ ଏବଂ ତଳଭୂମିରେ ବ୍ୟାପିତ ଅଛି।
ଯଃ ପ୍ଲାଵଯତି ସଂରବ୍ଧଂ ପୁର୍ଯଷ୍ଟକମ୍ ଇତସ୍ ତତଃ । ଯେନ ମୂକୀକୃତା ମୂଢାଶ୍ ଶିଲା ଧ୍ଯାନମ୍ ଇଵାସ୍ଥିତାଃ
ଯେଉଁଠି ଶରୀରର ଆଠଟି ଅଂଶକୁ ଏଠୁ ସେଠାକୁ ତୀବ୍ର ଭାବରେ ଭରି ଦେଉଛି; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୂଢ଼ମାନେ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ପାଥର ପରି ନିରବ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଵ୍ଯୋମ ଯେନ କୃତଂ ଶୂନ୍ଯଂ ଶୈଲା ଯେନ ଘନୀକୃତାଃ । ଆପୋ ଦ୍ରୁତାଃ କୃତା ଯେନ ଦୀପ୍ତୋ ଯସ୍ଯ ଵଶାଦ୍ ରଵିଃ
ଯାହା ଆକାଶକୁ ଶୂନ୍ୟ କରେ, ପାହାଡ଼କୁ ଦୃଢ଼ କରେ, ପାଣିକୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ବହାଇଦେଉଛି, ଏବଂ ଯାହାର ଶକ୍ତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୀବ୍ର ଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।