ସ୍ତ୍ରୀବାଲପୁରୁଷାଦୀନାଂ ଵାସ୍ତଵ୍ଯାନାମ୍ ଇତସ୍ ତତଃ । କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ସ୍ଥାପିତା ଯତ୍ର ନାନାରଚନଯାନ୍ତରେ
ଏହି ମଣ୍ଡପ ଭିତରେ ଯେଉଁଠାରେ ଜଣେ ଜଣେ ନାରୀ, ଶିଶୁ, ପୁରୁଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସିବାକୁ ଥାନ୍ତି, ସେଠି ସେମାନଙ୍କର ଖେଳାର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଅନେକ ଖେଳନା ରଖାଯାଇଛି ।
ଭୂତବୀଜପରାପୂର୍ଣତମୋଽରିଷୁ ସଘୁଙ୍ଘୁମାଃ । ତମḫପ୍ରକାଶଚିତ୍ରାଢ୍ଯା ଲୋକାନ୍ତରସମୁଦ୍ଗକାଃ
ସେଠି ଏମିତି ଖେଳନା ଅଛି, ଯେଉଁଠି ପଞ୍ଚଭୂତର ବିଜ ଭରିଛି, କିଛି ମଧୁର ଧ୍ୱନି କରେ, କିଛି ଗଭୀର ଅନ୍ଧାରରେ ଭରିଥାଏ, କିଛି ଆଲୋକ ଓ ଛାୟାରେ ଶୋଭିତ, ଆଉ କିଛି ଅନ୍ୟ ଜଗତ ରୂପରେ ତିଆରି ।
ଆମୋଦସୁଭଗା ଲୋଲଜଲଦାଵଲିପଲ୍ଲଵାଃ । ଲୀଲାପଦ୍ମାẖ କରେ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଵିଲୋଲାẖ କଲ୍ପପାଦପାଃ
ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ମେଘମାଳା ଓ ଫୁଲିଥିବା ଡାଳିଗୁଡ଼ିକ ଝୁଲୁଛି, ଜଣେ ଝିଅର ହାତରେ ଖେଳୁଥିବା ପଦ୍ମ ଓ କମ୍ପିଥିବା କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଅଛି।
ବାଲନିଶ୍ଶ୍ଵାସଚଲିତାẖ କନ୍ଦୁକାନି କୁଲାଚଲାଃ । ସନ୍ଧ୍ଯାମ୍ବୁଦାẖ କର୍ଣପୂରାଶ୍ ଚାମରାଶ୍ ଶରଦମ୍ବୁଦାଃ
ଶିଶୁମାନଙ୍କର ହଳକା ଶ୍ୱାସରେ ଗୋଲା ଖେଳୁଛି, ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ଖେଳନା ହେବାକୁ ଯାଇଛି, ସଂଧ୍ୟାର ମେଘ ଅଳଙ୍କାର ହେଉଛି, ଚାମର ଓ ଶରଦ୍ ମେଘ ଦେଖାଯାଉଛି।
କଲ୍ପାନ୍ତକାଲଜଲଦାସ୍ ତାଲଵୃନ୍ତପଦଂ ଗତାଃ । ଭୂତଲଂ ଦ୍ଯୂତଫଲକଂ ଵିତାନଂ ତାରକାମ୍ବରମ୍
ଯୁଗାନ୍ତର ମେଘଗୁଡ଼ିକ ତାଳପତ୍ର ପଙ୍ଖା ହୋଇଯାଇଛି, ପୃଥିବୀ ହେଉଛି ଖେଳର ତକ୍ତା, ଛତ୍ର ହେଉଛି ତାରାମୟ ଆକାଶ।
ଭୂତସାରପରାଵର୍ତେ ଦ୍ଯୂତେ ଽକ୍ଷାଶ୍ ଶଶିଭାନଵଃ । ଵ୍ଯୋମାଜିରେ ଜଗଦ୍ଗ୍ରାମପଣେ ଗୃହନିଵାସିନାମ୍
ଏହି ବିଶ୍ୱ ଖେଳରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ଗୁଟି, ଖେଳସ୍ଥଳ ହେଉଛି ଆକାଶ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଗ୍ରାମ ଓ ଘର ହେଉଛି ଖେଳର ଚକ।
ତଥୈଵାଯଂ ଜଗଦ୍ରୂପସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପସ୍ ସନ୍ ସମୁତ୍ଥିତଃ । ଚିଚ୍ଚମତ୍କାରମାତ୍ରାତ୍ମା ଚିତ୍ରକୃଚ୍ଚିତ୍ତଚିତ୍ରଵତ୍
ଏହି ପ୍ରପଞ୍ଚ ମଧ୍ୟ, ଚିନ୍ତାର ଆକାର ଭାବରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମାତ୍ର ଅଟୁଟ ରୂପ। ଏହା ମନର ଚିତ୍ର ଭଳି, ମନର କଳ୍ପନା ଭିତରେ ମାତ୍ର ଅଛି।
ଅସତ୍ଯମ୍ ଏଵ ସ୍ଫୁରତି ତଥା ସତ୍ଯଂ ଵିଲୀଯତେ । ଵିଲୀଯତେ ନ ସ୍ଫୁରତି ସର୍ଵମ୍ ଅସ୍ତି ନ ଚାସ୍ତି ଚ
ଯାହା ଅସତ୍ୟ, ତାହା ଅଛି ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ; ଏହିପରି, ଯାହା ସତ୍ୟ, ତାହା ଗଳିଯାଏ। ଏହା ଗଳିଯାଏ ଏବଂ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ—ସବୁ କିଛି ଅଛି ମଧ୍ୟ, ନାହିଁ ମଧ୍ୟ।
ଅସମୁତ୍ଥିତ ଏଵାଯଂ କୁତୋ ଽପୀଵ ସମୁତ୍ଥିତଃ । ହେମ୍ନୀଵ କଟକାଦିତ୍ଵଂ ସଂସାରୋଦାରକୋଟରଃ
ଏହା କେବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କେଉଁଠୁ ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ବୋଲି ଲାଗେ। ସୁନାରୁ କଙ୍ଗନ ଭଳି, ଏହି ବିଶାଳ ସଂସାର ମଧ୍ୟ ଏଭଳି।
ଚିଚ୍ଚମତ୍କାର ଏଵାଯମ୍ ଅଚିତ୍କଚନସଙ୍କ୍ଷଯଃ । ଅତ୍ଯନ୍ତମ୍ ଏଵ ସ୍ଵାଯତ୍ତୋ ଯଥେଚ୍ଛସି ତଥା କୁରୁ
ଏହା ଚେତନାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମାତ୍ର, ଜଡ ଆବରଣର ଶେଷ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ—ଯେପରି ଚାହଁ, ସେପରି କର।
ଯଦାନ୍ନପାନଦାନାଦାଵ୍ ଅନାଦରମ୍ ଉପେଯିଵାନ୍ । ତସ୍ଯେଦଂ ପଶ୍ଚିମଂ ଜନ୍ମ ନ ସ କର୍ମସୁ ମଜ୍ଜତି
ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ, ପାନୀୟ କିମ୍ବା ଦାନ ଇତ୍ୟାଦି ପ୍ରତି ଅସାଧାରଣ ଉଦାସୀନ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହି ତାଙ୍କର ଶେଷ ଜନ୍ମ ହୁଏ; ସେ ପୁଣି କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଜଡିତ ହେଉନାହିଁ।
ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵିଵେକପଦଵୀମ୍ ଅସି ପାଵନାତ୍ମନ୍ ପୁଣ୍ଯାଂ ପଵିତ୍ରିତଜଗତ୍ତ୍ରିତଯାଂ ଦ୍ଵିତୀଯାମ୍ । ନାଧḫ ପତିଷ୍ଯସି ପୁନର୍ ମନସାମୁନେତି ଜାନାମି ମୈତଦ୍ ଅମଲଂ ପଦମ୍ ଉତ୍ସୃଜ ତ୍ଵମ୍
ହେ ପବିତ୍ର ହୃଦୟ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ତୁମେ ବିବେକର ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛ; ଏହି ପବିତ୍ର ଦ୍ୱିତୀୟ ପଥ ତିନି ଜଗତକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରେ। ମୁଁ ଜାଣେ, ତୁମେ ପୁଣି ଏହି ମନର ଦୁନିଆରେ ପଡିବେ ନାହିଁ। ଏହି ନିର୍ମଳ ଅବସ୍ଥାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ।
ଅବୁଧ୍ଯମାନଶ୍ ଚେତ୍ଯାଦି ଚିଦ୍ରୂପମ୍ ଅପି ଚାନଘ । ଶାନ୍ତଚିଦ୍ଘନ ଏଵାସ୍ସ୍ଵ ନିର୍ମଲାମ୍ବ୍ଵନ୍ତର୍ ଅଂଶୁଵତ୍
ଅଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନ, ଏବଂ ଜିନିଷଗୁଡ଼ିକୁ ଜାଣିବା, ସବୁ କିଛି ଚେତନାର ରୂପ। ହେ ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମା, ଶାନ୍ତ ଚେତନାର ଏକ ଏକାଠି ରହ, ଯେପରି ନିର୍ମଳ ପାଣିର ଭିତରେ ଏକ କିରଣ ରହିଥାଏ।
ଅଚେତନଂ ଚେତନାନ୍ତଶ୍ ଚେତନାଦ୍ ଏଵ ଵିଦ୍ଯତେ । ଵୈସାଦୃଶ୍ଯେ ଽପି ସଦୃଶଂ ପଯୋରାଶାଵ୍ ଇଵାନଲଃ
ଅଚେତନ ଜିନିଷ ଚେତନାର ଭିତରେ ଅଛି, ଏବଂ ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଜଣାଯାଏ। ଦେଖିବାକୁ ଭିନ୍ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ଏକରକମ୍—ଯେପରି ଜଳରାଶି ଭିତରେ ଅଗ୍ନି ରହିଥାଏ।
ସା ଚେତନାଚେତନଯୋର୍ ହେତୁଶ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵାତ୍ମନୈଵ ଚିତ୍ । ଵିନାଶୋତ୍ପାଦଯୋର୍ ଵହ୍ନିଜ୍ଵାଲଯୋḫ ପଵନୋ ଯଥା
ଚେତନ ଓ ଅଚେତନ ସବୁର କାରଣ ହେଉଛି ସେଇ ଚେତନା; ଯେପରିକି ଆଗୁନିର ଜ୍ୱାଳା ଉଠିବା ଓ ନିଶ୍ୱାସିବାର କାରଣ ହେଉଛି ପବନ।
ନାହମ୍ ଅସ୍ତୀତି ଚିଦ୍ରୂପମ୍ ଇତି ଵିଶ୍ରାନ୍ତିର୍ ଅସ୍ତୁ ତେ । ତତୋ ଯଥା ଯାଦୃଶେନ ଭୂଯତେ ତାଦୃଶୋ ଭଵ
ତୁମେ ଏହି ଭାବନାରେ ମନକୁ ଶାନ୍ତ କର—'ମୁଁ ଏହି ଦେହ ନୁହେଁ, ମୋର ଅଲଗା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ'। ଏହିପରି ଯେପରି ଘଟେ, ସେହିପରି ହେଉ।
ଚିଦ୍ରୂପସ୍ ସର୍ଵଭାଵାନାମ୍ ଅନ୍ତର୍ ବହିର୍ ଅସି ସ୍ଥିତଃ । ପ୍ରସନ୍ନାମ୍ବୁଭରସ୍ଯାନ୍ତର୍ ବହିଶ୍ ଚୈଵ ଯଥାତପଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ଥିବା ଚେତନା ସ୍ୱରୂପ; ଯେପରି ନିର୍ମଳ ପାଣିର ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ରହିଥାଏ।
ନାଯମ୍ ଅସ୍ମୀତି ଚିଦ୍ରୂପଂ ଚିତୌ ଚେଲ୍ ଲଗ୍ନମ୍ ଅଙ୍ଗ ତେ । ନ ଚାନ୍ଯଶ୍ ଚେତି ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମରୂପଃ କେନାସି ମୀଯସେ
ହେ ପ୍ରିୟ, ଯଦି 'ମୁଁ ଏହି ନୁହେଁ' ବୋଧ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାରେ ଲୟ ହୁଏ ଏବଂ 'ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ' ବୋଧ ରହେ, ତେବେ ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ ହେଉଛ। ଏହି ସ୍ୱରୂପକୁ କିଏ ମାପିପାରିବ?
ସସୁରାସୁରପାତାଲଭୂଵିଷ୍ଟପମ୍ ଇଵୋତ୍ଥିତମ୍ । ନାନାଜଵଞ୍ଜଵୀଭାଵକ୍ରିଯାକାଲମ୍ ଇଵାକୁଲମ୍
ଏହା ଦେବତା, ଦାନବ, ପାତାଳ ଓ ପୃଥିବୀର ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ଲୋକମାନେ ଭରିଥିବା ପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଚତୁର ଚଳାଚଳ ଓ କାଳର ଖେଳ ଭଳି ଅସ୍ଥିର ଓ ଅଶାନ୍ତ ରହିଥାଏ।
ଯଥା ରଙ୍ଗମଯଂ କୁଡ୍ଯେ ଜଗନ୍ ମୌନମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍ । ତଥା ଚିଚ୍ଚିତ୍ରକଚିତଂ ଖକୁଡ୍ଯେ ଚାତ୍ମସଂସ୍ଥିତମ୍
ଯେପରି ଦେଉଳର ଦିଵାଳରେ ଚିତ୍ର ଶାନ୍ତ ଭାବେ ରହିଥାଏ, ସେପରି ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ ଚେତନାର ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଆଲଙ୍କୃତ ଆକାଶସଦୃଶ ଦିଵାଳରେ ନିର୍ବିକାର ରହିଥାଏ।
ତେନୈଵ ଭୂଯତେ ଭୂରି ଯଚ୍ ଚିତୌ କଚିତମ୍ ସ୍ଵତଃ । ଅଚେତନଂ ଚେତନଂ ଵା ଯଥେଚ୍ଛସି ତଥା କୁରୁ
ଚେତନାରେ ଯେଉଁଠି ଯାହା ସ୍ୱତଃସ୍ଫୁର୍ତ୍ତି ଭାବେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଏ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ବହୁତ ପ୍ରକାର ଅନୁଭବ ହୁଏ; ସେଠାରେ ଜଡ କିମ୍ବା ଚେତନ ଯେପରି ଦେଖିବାକୁ ଚାହଁ, ସେପରି କର।
ଚିଚ୍ଚମତ୍କୃତଯୋ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତା ଜଗତ୍ତଯା । ଅର୍କାଂଶୁଵଦ୍ ଅରୋଧିନ୍ଯସ୍ ସ୍ଵେଚ୍ଛାଵିଦିତଵେଦିନାମ୍
ଚେତନାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରୂପଗୁଡିକ ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ଆକାଶରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଅବରୋଧ ନ ହୋଇ ଚାଲିଯାଏ, ସେପରି ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଜ୍ଞାନ ଲାଗିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଅନାୟାସରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ତିମିରାଵୃତଦୃଷ୍ଟୀନାଂ ଯଥା କେଶୋଣ୍ଡୁକାଦି ଖେ । ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଜଗଦ୍ରୂପମ୍ ଅନାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵ ତିଷ୍ଠତାମ୍
ଯେମିତି ଅନ୍ଧାରରେ ଦୃଷ୍ଟି ଆବୃତ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଆକାଶରେ କେଶ ବା ଗୋଲା ଦେଖିଥାନ୍ତି, ସେହିପରି ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ନୁହଁନ୍ତି ବୋଲି ଭାବିଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ସଂସାରର ରୂପ ଦେଖାଯାଏ।
ଏତଜ୍ ଜଗତ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଵବୋଧରୂପମ୍ ଆଭାସମାତ୍ରମ୍ ଉଦିତଂ ଚ ନ ଚୋଦିତଂ ଚ । ଅର୍କାଂଶୁଜାଲରଚନାନଗରାଭମ୍ ଅତ୍ର କୁଡ୍ଯାଦି ସତ୍ଯମ୍ ଇଦମ୍ ଅସ୍ତି ନ ଖେ ଲତେଵ
ଏହି ସଂସାର, 'ତୁମେ', 'ମୁଁ' ଇତ୍ୟାଦି ଭାବମାନେ କେବଳ ଜ୍ଞାନର ଉପସ୍ଥିତି ମାତ୍ର, ଏହା କୌଣସି କାରଣ ବିନା ଉଦିତ ହୁଏ; ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣରେ ଗଢ଼ା ଏକ ସହର ଭଳି, ଏଠାରେ ଦିଵାଲ ଆଦି ସତ୍ୟ ଲାଗେ, କିନ୍ତୁ ଆକାଶରେ ବେଳ ଭଳି ଏହାର କୌଣସି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ଵିଦ୍ଯତେ ଚେତନାଦ୍ ଏଵ ଚେତନେ ଽନ୍ତର୍ ଅଚେତନମ୍ । ଜଲେ ଽଗ୍ନିର୍ ଇଵ ଚିଜ୍ ଜାଡ୍ଯେ ନାତୋ ଭିନ୍ନେ ମନାଗ୍ ଅପି
ଯଦି କେବଳ ଚେତନା ଅଛି, ତେବେ ଚେତନ ମଧ୍ୟରେ ଅଚେତନ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେଟି ଜଳରେ ଅଗ୍ନି ଭଳି; ଜଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଚେତନା କିଛି ଅଲଗା ନୁହଁ, ଏକ ତିନିକି ମାତ୍ରାରେ ମଧ୍ୟ ନୁହଁ।
ତଦ୍ ଵେଦନାଵେଦନଯୋର୍ ଅଭେଦାତ୍ ସ୍ଵସ୍ଥମ୍ ଆସିତମ୍ । ନିର୍ଯନ୍ତ୍ରମ୍ ଏଵ ଚିତ୍ରସ୍ଥଜ୍ଞପ୍ତିଵଦ୍ ଵ୍ଯୋମମଧ୍ଯଵତ୍
ଯେହেতୁ ଜାଣିବା ଓ ନ ଜାଣିବା ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଅବିରତ ରହିଥାଏ, ଯେପରି ଚିତ୍ରକୁ ଦେଖିବା ଅନୁଭୂତି, କିମ୍ବା ଆକାଶର ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱାଧୀନତା।
ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ୍ ଅଶେଷଶକ୍ତିତ୍ଵାଦ୍ ଅଵିତ୍ତ୍ଵଂ ଵିଦ୍ଯତେ ତଥା । ଅକ୍ଷୁବ୍ଧେ ଵିମଲେ ତୋଯେ ଭାଵୀ ଫେନଲଵୋ ଯଥା
ବ୍ରହ୍ମରେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଥିବାଦ୍ୱାରା, ଅଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟ ଅଛି; ଯେପରି ଶାନ୍ତ ଏବଂ ପ୍ରସ୍ନ୍ନ ପାଣିରେ ଫେନ ହେବାର ସମ୍ଭାବନା ଥାଏ, ସେପରି।
ନ କାରଣଂ ଵିନୋଦେତି ଜଲାତ୍ ଫେନଲଵୋ ଯଥା । ନ କାରଣଂ ଵିନୋଦେତି ସର୍ଗାଦି ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ ତଥା
ଯେପରି କୌଣସି କାରଣ ଛାଡ଼ି ପାଣିରୁ ଫେନ ହୁଏନାହିଁ, ସେପରି କୌଣସି କାରଣ ଛାଡ଼ି ବ୍ରହ୍ମରୁ ସୃଷ୍ଟି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କିଛି ହୁଏନାହିଁ।
ନ ଚ କାରଣମ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ସର୍ଗୋତ୍ପତ୍ତାଵ୍ ଅକାରଣେ । ନାତସ୍ ସଞ୍ଜାଯତେ କିଞ୍ଚିଜ୍ ଜଗଦାଦି ନ ନଶ୍ଯତି
ଏଠାରେ ସୃଷ୍ଟି ହେବାର କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ; ଏହିଠାରୁ, ବିଶ୍ୱ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ, ନ ନଶ୍ୱର ହୁଏ।
ଅତ୍ଯନ୍ତଂ କାରଣାଭାଵାନ୍ ନ କିଞ୍ଚିଜ୍ ଜାଯତେ ଜଗତ୍ । ମରାଵ୍ ଅମ୍ବ୍ଵ୍ ଇଵ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଦୃଷ୍ଟମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଗ୍ରତୋ ଜଗତ୍
ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କାରଣ ନଥିବାରୁ, ବିଶ୍ୱ ଭାବେ କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ; ଯେପରି ମରୁଭୂମିର ମାୟାଜାଳରେ ପାଣି ଦେଖାଯାଏ କିନ୍ତୁ ଥାଏନାହିଁ, ସେପରି ବିଶ୍ୱ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ନାହିଁ।