ତତ୍ତାମ୍ ଉପଗତେ ଭାଵେ ରାଗଦ୍ଵେଷାଦିଵାସନା । ଶାମ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅସ୍ପନ୍ଦିତେ ଵାତେ ସ୍ପନ୍ଦସଙ୍କ୍ଷୁବ୍ଧତା ଯଥା
ସେଇ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ଆସକ୍ତି ଓ ଦ୍ୱେଷ ଭଳି ସମସ୍ତ ଆଦତ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରିକି ପବନ ନିର୍ମଳ ହେଲେ ଚଳନର କ୍ଷୁଭ୍ଧତା ଶମିତ ହୁଏ।
ଅସମ୍ଭଵତି ସର୍ଵସ୍ମିନ୍ ଦିଗ୍ଭୂମ୍ଯାକାଶରୂପିଣି । ପ୍ରକାଶ୍ଯେ ଯାଦୃଶଂ ରୂପଂ ପ୍ରକାଶସ୍ଯାମଲଂ ଭଵେତ୍
ଯେତେବେଳେ କିଛି ନଥାଏ—ସମସ୍ତ କିଛି ଦିଗ, ଭୂମି ଓ ଆକାଶର ସ୍ୱରୂପ ହୋଇଯାଏ—ସେତେବେଳେ ଶୁଦ୍ଧ ଆଲୋକର କେଉଁ ରୂପ ଥାଇପାରିବ?
ତ୍ରିଜଗତ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅହଂ ଚେତି ଦୃଶ୍ଯେ ଽସତ୍ତାମ୍ ଉପାଗତେ । ଦ୍ରଷ୍ଟୁସ୍ ସ୍ଯାତ୍ କେଵଲୀଭାଵସ୍ ତାଦୃଶୋ ଵିମଲାତ୍ମନଃ
ଦୃଶ୍ୟ—ତିନି ଜଗତ, ତୁମେ ଓ ମୁଁ—ଯେତେବେଳେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହରାଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଦ୍ରଷ୍ଟା ପ୍ରକୃତ ପବିତ୍ର ସ୍ୱରୂପରେ ବିଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଏହିଅଟି ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମାର ସ୍ୱଭାବ।
ଅନନ୍ତାଖିଲଶୈଲାଦିପ୍ରତିବିମ୍ବେ ହି ଯାଦୃଶୀ । ସ୍ଯାଦ୍ ଦର୍ପଣେ ଦର୍ପଣତା କେଵଲାତ୍ମସ୍ଵରୂପିଣୀ
ଅନନ୍ତ ପାହାଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦର୍ପଣରେ ଯେପରି ଦର୍ପଣ ସେଇ ଦର୍ପଣ ହିସାବରେ ରହିଥାଏ, ସେପରି ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମାର ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱରୂପ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହିଥାଏ।
ଅହଂ ତ୍ଵଂ ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯାଦୌ ପ୍ରଶାନ୍ତେ ଦୃଶ୍ଯସମ୍ଭ୍ରମେ । ସ୍ଯାତ୍ ତାଦୃଶୀ କେଵଲତା ସ୍ଥିତେ ଦ୍ରଷ୍ଟର୍ଯ୍ ଅଵୀକ୍ଷକେ
ମୁଁ, ତୁମେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍—ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଭ୍ରମ ଯେତେବେଳେ ସ୍ଥିର ହୋଇ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଦେଖୁଥିବା ମନେ, ଯିଏ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁନାହିଁ, ସେଠାରେ ଏକମାତ୍ରତା ପ୍ରକଟିତ ହୁଏ।
ସଚ୍ ଚେନ୍ ନ ଶାମ୍ଯତୀଦଂ ଵା ନାଭାଵୋ ଵିଦ୍ଯତେ ସତଃ । ଅସତ୍ତାଂ ଚ ନ ଵିଦ୍ମୋ ଽସ୍ମିନ୍ ଦୃଶ୍ଯେ ଦୋଷପ୍ରଦାଯିନି
ଯଦି ଏହି ଭ୍ରମ ଶାନ୍ତ ହେଉନାହିଁ, ତେବେ ଯାହା ଅଛି ତାହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ; ଏହି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦୁଃଖଦାୟକ ଜଗତ୍ରେ ଆମେ ଅସ୍ତିତ୍ୱହୀନତାକୁ ଜାଣିପାରୁନାହିଁ।
ତସ୍ମାତ୍ କଥମ୍ ଇଯଂ ଶାମ୍ଯେଦ୍ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଦୃଶ୍ଯଵିଷୂଚିକା । ନାନୋଦ୍ଭଵଭ୍ରମକରୀ ଦୁଃଖସନ୍ତତିଦାଯିନୀ
ଏହି ଭ୍ରମ ଓ ଦୁଃଖର ଶୃଙ୍ଖଳା ଦେଉଥିବା ଦେଖିବାର ଜ୍ୱର କିପରି ଶାନ୍ତ ହେବ, ବ୍ରହ୍ମନ୍? ଏହା କେବେ ଶାନ୍ତ ହୁଏନାହିଁ, ସେଉଁଥିରୁ ଭ୍ରମ ଓ ଦୁଃଖ ପ୍ରକଟିତ ହୁଏ।
ଅସ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯପିଶାଚସ୍ଯ ଶାନ୍ତ୍ଯୈ ମନ୍ତ୍ରମ୍ ଇମଂ ଶୃଣୁ । ରାମାତ୍ଯନ୍ତମ୍ ଅଯଂ ଯେନ ମୃତିମ୍ ଏଷ୍ଯତି ନଙ୍କ୍ଷ୍ଯତି
ଏହି ଦେଖିବାର ଭୂତକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଏହି ମନ୍ତ୍ରଟି ଶୁଣ, ରାମ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଭ୍ରମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହେବ।
ଯଦ୍ ଅସ୍ତି ତସ୍ଯ ନାଶୋ ଽସ୍ତି ନ କଦାଚନ ରାଘଵ । ତସ୍ମାତ୍ ତନ୍ ନଷ୍ଟମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ବୀଜଭୂତଂ ଭଵେଦ୍ ଧୃଦି
ହେ ରାଘବ, ଯେଉଁଠି କିଛି ଅଛି, ତାହାର ଶେଷ ନିଶ୍ଚିତ। ଏହିପରି, କିଛି ନଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାହାର ବୀଜ ମନରେ ଲୁଚି ରହିଯାଏ।
ସ୍ମୃତିବୀଜା ଚିଦାକାଶେ ପୁନର୍ ଉଦ୍ଭୂଯ ଦୃଶ୍ଯଧୀଃ । ଲୋକଶୈଲାମ୍ବରାକାରଂ ଦୋଷଂ ଵିତନୁତେ ଽତନୁମ୍
ସ୍ମୃତିର ବୀଜ ଚେତନାର ଆକାଶରେ ପୁଣି ଉଦ୍ଭବ ହୋଇ, ଦୃଶ୍ୟ ଭାବନାକୁ ଜନ୍ମ ଦିଏ, ଯାହା ମୂଳତଃ ନିରାର୍ଥକ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସଂସାର, ପାହାଡ଼ ଓ ଆକାଶ ରୂପେ ଦୋଷକୁ ବିସ୍ତାର କରେ।
ଇତ୍ଥଂ ନିର୍ମୋକ୍ଷଦୋଷସ୍ ସ୍ଯାନ୍ ନ ଚ ତସ୍ଯାଂଶସମ୍ଭଵଃ । ଯସ୍ମାଦ୍ ଦେଵର୍ଷିମୁନଯୋ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ମୁକ୍ତିଭାଜନମ୍
ଏହିପରି ମୁକ୍ତିର ଅଭାବର ଦୋଷ ରହିଯାଏ, ଏହାର କୌଣସି ଅଂଶ ମିଳେନି। ଏହିକାରଣରୁ ଦେବତା, ଋଷି ଓ ମୁନିମାନେ ମୁକ୍ତିର ପାତ୍ର ଭାବେ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ଯଦି ସ୍ଯାଜ୍ ଜଗଦାଦୀଦଂ ତତ୍ ସ୍ଯାନ୍ ମୋକ୍ଷୋ ନ କସ୍ଯଚିତ୍ । ବାହ୍ଯସ୍ଥମ୍ ଅସ୍ତୁ ହୃତ୍ସ୍ଥଂ ଵା ଦୃଶ୍ଯଂ ନାଶାଯ କେଵଲମ୍
ଯଦି ଏହି ସଂସାର ଓ ତାହାର ଆରମ୍ଭ ସତ୍ୟରେ ଅଛି, ତେବେ କାହା ପାଇଁ ମୁକ୍ତି ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ବାହାରେ କିମ୍ବା ମନରେ ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ଅଛି, ସେମାନେ କେବଳ ନଷ୍ଟ ହେବା ପାଇଁ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଇମାଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ତ୍ଵଂ ଶୃଣୁ ରାମାତିଭୀଷଣାମ୍ । ଯାମ୍ ଉତ୍ତରେଣ ଗ୍ରନ୍ଥେନ ନୂନଂ ତ୍ଵମ୍ ଅଵବୁଧ୍ଯସେ
ତେଣୁ ରାମ, ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ନିଶ୍ଚୟକୁ ଆମେ ସୁଣ। ଏହା ଆଗରେ ଯେଉଁ ଉପଦେଶ ମିଳିବ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ବୁଝିପାରିବ।
ଅଯମ୍ ଆକାଶଭୂତାଦିରୂପୋ ଽହଂ ଚେତି ଲକ୍ଷିତଃ । ଜଗଚ୍ଛବ୍ଦସ୍ଯ ନାମାର୍ଥୋ ନନୁ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ କଶ୍ଚନ
ଏହି 'ମୁଁ' ଯାହାକୁ ଆକାଶ ଓ ପଞ୍ଚଭୂତ ଆଦିର ଆକାର ଭାବରେ ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଏ, ଏବଂ 'ଜଗତ' ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିବା ଶବ୍ଦ—ଏହି ଦୁଇଟିର ମୂଳରେ କୌଣସି ସତ୍ୟ ଅର୍ଥ ନାହିଁ।
ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଦୃଶ୍ଯଜାଲଂ ପୁରୋଗତମ୍ । ଏକଂ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ତତ୍ ସର୍ଵମ୍ ଅଜରାମରମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍
ଏଠାରେ ଯେଉଁ କିଛି ଦେଖାଯାଉଛି, ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଜାଲ—ସେସବୁ ଏକମାତ୍ର ବ୍ରହ୍ମ ଅଟୁଟ, ଅଜର, ଅମର ଓ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ।
ପୂର୍ଣେ ପୂର୍ଣଂ ପ୍ରସରତି ଶାନ୍ତେ ଶାନ୍ତଂ ପରଂ ସ୍ଥିତମ୍ । ଵ୍ଯୋମନ୍ଯ୍ ଏଵୋଦିତଂ ଵ୍ଯୋମ ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମଣି ତିଷ୍ଠତି
ପୂର୍ଣ୍ଣରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଶାନ୍ତିରେ ପରମ ଶାନ୍ତି ବସିଥାଏ; ଆକାଶରେ ଆକାଶ ଦେଖାଯାଏ; ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ନ ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତି ନୋ ଦୃକ୍ ଚ ନ ଦ୍ରଷ୍ଟା ନ ଚ ଦର୍ଶନମ୍ । ନ ଶୂନ୍ଯଂ ନୋ ଜଡଂ ନୋ ଚିଚ୍ ଛାନ୍ତମ୍ ଏଵେଦମ୍ ଆତତମ୍
ଏଠାରେ କିଛି ଦେଖାଯାଉନାହିଁ, କିମ୍ବା କେହି ଦେଖୁଛି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଦେଖିବା କାମ କିମ୍ବା ଦେଖୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଏଠି ଶୂନ୍ୟ କିମ୍ବା ଜଡ କିମ୍ବା ଚେତନା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ—ସେଇ ଶାନ୍ତି ମାତ୍ର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିସ୍ତାରିତ।
ଵନ୍ଧ୍ଯାପୁତ୍ରେଣ ପିଷ୍ଟୋ ଽଦ୍ରିଶ୍ ଶଶଶୃଙ୍ଗଂ ପ୍ରମାଯତେ । ପ୍ରସାର୍ଯ ଭୁଜସଙ୍ଘାତଂ ଶିଲା ନୃତ୍ଯତି ତାଣ୍ଡଵମ୍
ଏଠି ଅଜନ୍ମା ଜିଅର ପୁଅ ପାହାଡ଼କୁ ଚୁରୁଣ କରୁଛି; ଖରାଗୋଷ୍ଠୀର ଶିଂଗ ମାପାଯାଉଛି; ପାଥର ହାତ ପସାରି ତାଣ୍ଡବ ନୃତ୍ୟ କରୁଛି।
ସ୍ରଵନ୍ତି ସିକତାସ୍ ତୈଲଂ ପଠନ୍ତ୍ଯ୍ ଉପଲପୁତ୍ରିକାଃ । ଗର୍ଜନ୍ତି ଚିତ୍ରଜଲଦା ଇତୀଵେଦଂ ଵଚଃ ପ୍ରଭୋ
ବାଳି ରୁପରେ ତେଲ ବହୁଛି; ପାଥରର ଝିଅମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ପଢ଼ୁଛନ୍ତି; ଚିତ୍ରିତ ମେଘ ଗର୍ଜନ କରୁଛି—ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଭଳି କଥା ହେଉଛି।
ଜରାମରଣଦୁଃଖାଦିଶୈଲାକାଶମଯଂ ଜଗତ୍ । ନାସ୍ତୀତି କିମ୍ ଇଦଂ ନାମ ଭଵତାପି ମମୋଚ୍ଯତେ
ଏହି ସଂସାରଟିଏ ବୃଦ୍ଧା, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଦୁଃଖର ଆକାଶରେ ତିଆରି ହେବାକୁ କୁହାଯାଏ—ତେବେ ଆମେ ଦୁଇଜଣ କାହିଁକି ଏହାକୁ ଅସଲି ଅଛି ବୋଲି କହୁଛୁ?
ଯଥେଦଂ ନ ସ୍ଥିତଂ ଵିଶ୍ଵଂ ନୋତ୍ପନ୍ନଂ ନ ଚ ଵିଦ୍ଯତେ । ତଥା କଥଯ ମେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଯେନୈତନ୍ ନିଶ୍ଚିତଂ ଭଵେତ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ନ ସ୍ଥିର, ନ ଉତ୍ପନ୍ନ, ନ ଅସ୍ତି — ଏହିପରି ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ମୋତେ କହ, ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚିତ ହେବ।
ନାସମନ୍ଵିତଵାଗ୍ ଅସ୍ମି ଶୃଣୁ ରାଘଵ କଥ୍ଯତେ । ଯଥେଦମ୍ ଅସଦ୍ ଆଭାତି ଵନ୍ଧ୍ଯାପୁତ୍ର ଇଵାରଵୀ
ମୋର କଥା ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ରାଘବ, ଶୁଣ, ମୁଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରୁଛି — ଯେପରି ଏହା ଅସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ମୃଗମାରୁ ମାନେ ଜଣେ ବନ୍ଧ୍ୟାର ପୁଅ ପରି।
ଇଦମ୍ ଆଦାଵ୍ ଅନୁତ୍ପନ୍ନଂ ସର୍ଗାଦୌ ତେନ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ଇଦଂ ହି ମନସା ଭାତି ସ୍ଵପ୍ନାଦୌ ପତ୍ତନଂ ଯଥା
ଆରମ୍ଭରେ ଏହା କେବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନଥିଲା; ତେଣୁ କିଛି ନାହିଁ। ଏହା ମନରେ ଦେଖାଯାଏ, ସ୍ୱପ୍ନରେ ଏକ ସହର ପରି।
ମନ ଏଵ ଚ ସର୍ଗାଦାଵ୍ ଅନୁତ୍ପନ୍ନମ୍ ଅସଦ୍ଵପୁଃ । ତଥୈତଚ୍ ଛୃଣୁ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଥୈତଦ୍ ଅନୁଭୂଯତେ
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ମନ ଅସତ୍ୟ ରୂପରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନଥିଲା। ଏହିପରି କିପରି ଅନୁଭବ ହୁଏ, ତାହା ମୁଁ ଏବେ କହିବି, ଶୁଣ।
ମନୋ ଦୃଶ୍ଯମଯଂ ଦୋଷଂ ତନୋତୀମଂ କ୍ଷଯାତ୍ମକମ୍ । ଅସଦ୍ ଏଵାସଦାକାରଂ ସ୍ଵପ୍ନସ୍ ସ୍ଵପ୍ନାନ୍ତରଂ ଯଥା
ମନ ଦୃଶ୍ୟରେ ଗଠିତ ଥିବା ଏହି ଦୋଷକୁ ସୃଷ୍ଟି କରେ, ଯାହା ନଶ୍ୱରତାର ସ୍ୱଭାବର। ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ତଥାପି ଅସତ୍ୟର ଆକାର ଧାରଣ କରେ, ଯେପରି ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ ଭିତରେ ଆଉ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ।
ତତ୍ ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଵୈରମ୍ ଏଵାଶୁ ସଙ୍କଲ୍ପଯତି ଦେହକମ୍ । ତେନେଯମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଜାଲଶ୍ରୀର୍ ଵିତତେନ ଵିତନ୍ଯତେ
ସେଇ ମନ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଦେହକୁ କଳ୍ପନା କରେ। ଏହି ଦ୍ୱାରା ଏହି ମାୟାର ଚମତ୍କାର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ।
ସ୍ଫୁରତି ଗଚ୍ଛତି ଵଲ୍ଗତି ଯାଚତେ ଭଵତି ମଜ୍ଜତି ସଂହରତି ସ୍ଵଯମ୍ । ଅମରତାମ୍ ଉପଯାତ୍ଯ୍ ଅପି କେଵଲଂ ଚଲତି ଚଞ୍ଚଲଶକ୍ତିତଯା ମନଃ
ମନ ଜଳିଉଠେ, ଚଳିଯାଏ, ନାଚେ, ଅନୁରୋଧ କରେ, ହୁଏ, ଡୁବିଯାଏ, ନିଜେ ଆପଣକୁ ସଂହାର କରେ। ଏହା ଅମରତାକୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କରେ, କିନ୍ତୁ କେବଳ ନିଜର ଅସ୍ଥିର ଶକ୍ତିରେ ଚଞ୍ଚଳ ହୁଏ।
ଭଗଵନ୍ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲ କିମ୍ ଇଵେହ ମନୋ ଭ୍ରମେ । ଵିଦ୍ଯତେ କଥମ୍ ଉତ୍ପନ୍ନଂ ମନୋ ମାଯାମଯଂ କୁତଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ଏଠାରେ ମନର ଏହି ଭ୍ରମ କ'ଣ? ଏହା କିପରି ଅଛି, ମନ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ଏହି ମାୟାମୟ ମନ କେଉଁଠୁ ଆସେ?
ଉତ୍ପତ୍ତିମ୍ ଆଦାଵ୍ ଇତି ମେ ସମାସେନ ଵଦ ପ୍ରଭୋ । ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯସି ତତଶ୍ ଶିଷ୍ଟଂ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ଵଦତାଂ ଵର
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆରମ୍ଭରେ ସୃଷ୍ଟି କିପରି ହେଲା, ଦୟାକରି ଛୋଟରେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ । ପରେ ଆପଣ ଯାହା ବାକି ଅଛି, ସେସବୁ ବିସ୍ତାରରେ କହିବେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା ।
ମହାପ୍ରଲଯସମ୍ପତ୍ତାଵ୍ ଅସତ୍ତାଂ ସମୁପାଗତେ । ଅଶେଷଦୃଶ୍ଯେ ସର୍ଗାଦୌ ଶାନ୍ତମ୍ ଏଵାଵଶିଷ୍ଯତେ
ବଡ଼ ପ୍ରଳୟ ଆସିଲେ ଓ ସମସ୍ତ କିଛି ଅସତ୍ୟ ହେଲେ, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ କେବଳ ଶାନ୍ତି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ ।