ଵିଷମାଶାଵିଷୈର୍ ଏଭିର୍ ଵିଷଯେନ୍ଦ୍ରିଯପନ୍ନଗୈଃ । ଯେ ନ ଦଷ୍ଟା ନ ଦୃଷ୍ଟାସ୍ ତେ ଦ୍ଵିତ୍ରା ଏଵ ଜଗତ୍ଯ୍ ଅପି
ଆଶାର ବିଷରେ ଭରିଥିବା ଏହି ବିଷୟ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ସାପମାନେ ଯାହାକୁ ଦଂଶନ କରିନାହାନ୍ତି କିମ୍ବା ଦେଖିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଜଗତରେ ଗଣନାରେ ଗୋଟିଏ-ଦୁଇଏ ମାନେ ଅଛନ୍ତି।
ଭୋଗଭୀମେଭଵଲିତାଂ ତୃଷ୍ଣାତରଲଵାଗୁରାମ୍ । ଲୋଭୋଗ୍ରକରଵାଲାଢ୍ଯାଂ କୋପକୁନ୍ତକୁଲାଙ୍କିତାମ୍
ଭୋଗର ଭୟଙ୍କର ଧାରାରେ ଜଡିଯାଇ, ତୃଷ୍ଣାର ଅସ୍ଥିର ଜାଳରେ ଫସି, ଲୋଭର ଭୟଙ୍କର ନଖରେ ଆଢ଼ି, କ୍ରୋଧର କଣ୍ଟାରେ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଯାଏ।
ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵଜାଲରଥଵ୍ଯାପ୍ତାମ୍ ଅହଙ୍କାରାନୁପାଲିତାମ୍ । ଚେଷ୍ଟାତୁରଙ୍ଗମାକୀର୍ଣାଂ କାମକୋଲାହଲାକୁଲାମ୍
ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱର ରଥରେ ଭରି ରହିଛି, ମନର ଅହଂକାର ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛି, କାର୍ଯ୍ୟର ଅଶ୍ୱମାନେ ଏଠି ଅସ୍ଥିର ଭାବରେ ଦୌଡ଼ୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆକାଂକ୍ଷାର କୋଳାହଳରେ ଏହା ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି।
ଶରୀରସୀମାନ୍ତଗତାଂ ଦୁରିନ୍ଦ୍ରିଯପତାକିନୀମ୍ । ଯେ ଜେତୁମ୍ ଉଦ୍ଯତାସ୍ ତାତ ତ ଏଵେହ ହି ସଦ୍ଭଟାଃ
ଯେମାନେ ଏହି ଶରୀରକୁ ଜିତିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଯାହାର ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଏବଂ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ତାଙ୍କର ପତାକା ହେବା ସତ୍ୱେ, ହେ ପ୍ରିୟ, ସେମାନେ ଏଠି ସତ୍ୟ ସାହସୀ ବୀର।
ସୁସାଧ୍ଯẖ କରଟୋଦ୍ଭେଦୋ ମତ୍ତୈରାଵଣଦନ୍ତିନଃ । ନୋତ୍ପଥପ୍ରତିପନ୍ନାନାଂ ସ୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ଵିନିଗ୍ରହଃ
ମଗର ମୁହଁ ଖୋଲିବା କିମ୍ବା ମଦମସ୍ତ ହାତୀର ଦାଢ଼ି ଦମନ କରିବା ସହଜ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଠିକ୍ ପଥରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଆଣିବା ଏତେ ସହଜ ନୁହେଁ।
ପୌରୁଷସ୍ଯ ମହତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ସତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ମହତଶ୍ ଶ୍ରିଯଃ । ଇନ୍ଦ୍ରିଯାକ୍ରମଣଂ ସାଧୋ ସୀମାନ୍ତୋ ମହତାମ୍ ଇହ
ପୁରୁଷାର ସାହସ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଏବଂ ଶ୍ରୀର ମଧ୍ୟରେ, ହେ ସାଧୁ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଏଠି ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ମାନ୍ୟତା।
ତାଵଦ୍ ଉତ୍ତମତାମ୍ ଏତି ପୁମାନ୍ ଅପି ଦିଵୌକସାମ୍ । କୃପଣୈର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ଯାଵନ୍ ନ ସ୍ଵୈର୍ ଏଵ ନିପୀଡ୍ଯତେ
ଏକ ମଣିଷ ନିଜ ଦୁର୍ବଳ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ହେଉନାହିଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଯାଵଜ୍ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯୋ ଜନ୍ତୁସ୍ ତାଵନ୍ ମେରୁର୍ ଇଵୋନ୍ନତଃ । ଜିତଶ୍ ଚେଦ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ଯାତି ତୃଣାଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅପକୃଷ୍ଟତାମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେକୁ ଜୟ କରିଥାଏ, ସେ ମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ଉଚ୍ଚ ରହେ; କିନ୍ତୁ ଯଦି ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ହରାଇଦେଇଥାଏ, ସେ ଘାସର ତିନି ପତ୍ର ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ନିମ୍ନ ହୋଇଯାଏ।
ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯା ମହାସତ୍ତ୍ଵା ଯେ ତ ଏଵ ନରା ଭୁଵି । ଶେଷାନ୍ ଅହମ୍ ଇମାନ୍ ମନ୍ଯେ ମାଂସଯନ୍ତ୍ରଗଣାଂଶ୍ ଚଲାନ୍
ଯେମାନେ ମହାବଳୀ ଏବଂ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେକୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ସତ୍ୟ ପୁରୁଷ; ଅନ୍ୟମାନେ ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ କେବଳ ମାଂସର ଯନ୍ତ୍ର ଭଳି ଅସ୍ଥିର ଏବଂ ଚଞ୍ଚଳ।
ମନସ୍ସେନାପତେସ୍ ସେନାମ୍ ଇମମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯପଞ୍ଚକମ୍ । ଜେତୁଂ ଚେଦ୍ ଅସ୍ତି ମେ ଯତ୍ନୋ ଜଯାମି ତଦ୍ ଅଲଂ ମୁନେ
ମୁଁ ଯଦି ମନକୁ ସେନାପତି କରି, ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ସେନାକୁ ଜୟ କରିବାକୁ ପ୍ରୟାସ କରିପାରିବି, ତେବେ, ମୁନି, ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ବିଜୟୀ ହେବି।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯୋତ୍ତମରୋଗାଣାଂ ଭୋଗାଶାଵର୍ଜନାଦ୍ ଋତେ । ନୌଷଧାନି ନ ତୀର୍ଥାନି ନ ଚ ମନ୍ତ୍ରାḫ ପ୍ରଶାନ୍ତଯେ
ଭୋଗ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ିବା ଛଡ଼ା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଗୁରୁତର ରୋଗର ଚିକିତ୍ସା କୌଣସି ଔଷଧ, ପବିତ୍ର ସ୍ନାନସ୍ଥଳ କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କେବେ ହୁଏନାହିଁ।
ନୀତୋ ଽସ୍ମି ପରମଂ ଖେଦମ୍ ଅଭିଧାଵଦ୍ଭିର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯୈଃ । ଏକ ଏଵ ମହାରଣ୍ଯେ ତସ୍କରୈḫ ପଥିକୋ ଯଥା
ମୋତେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ଏମିତି କ୍ଲାନ୍ତ କରିଦେଇଛନ୍ତି, ଯେପରି ଏକାକୀ ଜଣେ ଯାତ୍ରୀ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ଚୋରମାନେ ଧାଉଛନ୍ତି।
ପଙ୍କଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅପ୍ରସନ୍ନାନି ମଦ୍ଗୁଦୌର୍ଭାଗ୍ଯଵନ୍ତି ଚ । ଗନ୍ଧିଶେଵାଲତୁଚ୍ଛାନି ପଲ୍ଵଲାନୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଚ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଅସ୍ପଷ୍ଟ, କ୍ଲେଶପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଅଭାଗା ଜଳାଶୟ ପରି, ଯେଉଁଠାରେ ମାଟି, ଅନାବଶ୍ୟକ ଘାସ ଏବଂ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଥିବା ଝାଡ଼ି ଭରିଛି।
ଦୁରତିକ୍ରମଣୀଯାନି ନୀହାରଗହନାନି ଚ । ଜୀଵିତାନନ୍ତଜାଲାନି ଜଙ୍ଗଲାନୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଚ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଏମିତି ଜଙ୍ଗଲ ପରି, ଯେଉଁଠାରେ ଘନ କୁହୁଡି ରହିଛି, ଯାହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର, ଏବଂ ଏଠାରେ ଜୀବନର ଅନେକ ଫାନ୍ଦ ପସରିଛି।
ପଙ୍କଜାନି ସରନ୍ଧ୍ରାଣି ସୁଦୁର୍ଲକ୍ଷ୍ଯଗୁଣାନି ଚ । ଗ୍ରନ୍ଥିମନ୍ତି ଜଡାଙ୍ଗାନି ମୃଣାଲାନୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଚ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ କାଦାରେ ଥିବା ପଦ୍ମ ଫୁଲ ପରି, ଅନେକ ଛିଦ୍ର ଓ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଗୁଣ ଥିବା, ଗଠିଆ ଓ କଠିନ ଡଣ୍ଡା ଭଳି ଅସ୍ତିର ଓ ଜଡ଼ ଅଂଶ ଅଛି।
ରୂକ୍ଷାଣି ରତ୍ନଲୁବ୍ଧାନି କଲ୍ଲୋଲଵଲିତାନି ଚ । ଦୁର୍ଗ୍ରହଗ୍ରାହଘୋରାଣି କ୍ଷାରାମ୍ବୂନୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଚ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ କଠୋର, ରତ୍ନ ପାଇଁ ଲୋଭୀ, ତରଙ୍ଗରେ ଉଠା-ପଡ଼ା ହେଉଥିବା, ଲୁଣ ମିଶିତ ପାଣି ପରି ତୀବ୍ର ଓ ଅପରିଚିତ, ଧରିବାକୁ କଷ୍ଟଦାୟକ ଓ ଭୟଙ୍କର।
ବାନ୍ଧଵୋଦ୍ଵେଗଦାଯୀନି ଦେହାନ୍ତରପରାଣି ଚ । କରୁଣାକ୍ରନ୍ଦକାରୀଣି ମରଣାନୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଚ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ପରିବାରକୁ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ଅନ୍ୟ ଦେହରେ ଆସକ୍ତି ରଖେ, ଦୟାଳୁ କନ୍ଦନ ହେବାର କାରଣ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଉପକରଣ।
ଅଵିଵେକିଷ୍ଵ୍ ଅମିତ୍ରାଣି ମିତ୍ରାଣି ଚ ଵିଵେକିଷୁ । ଗହନାତତଶୂନ୍ଯାନି କାନନାନୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଚ
ଯେଉଁମାନେ ବିବେକହୀନ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଶତ୍ରୁ; ବିବେକୀଙ୍କ ପାଇଁ ମିତ୍ର। ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଗଭୀର, ବିସ୍ତୃତ ଓ ଶୂନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲ ପରି।
ଘନାସ୍ଫୋଟାନ୍ଯ୍ ଅସାରାଣି ମଲିନାନି ଜଡାନି ଚ । ଵିଦ୍ଯୁତ୍ପ୍ରକାଶାନ୍ଯ୍ ଏତାନି ମହାଭ୍ରାଣୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଚ
ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଘନ ମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି, ମୂଲ୍ୟହୀନ, ଅଶୁଦ୍ଧ ଓ ଜଡ଼; ତଥାପି ସେଗୁଡ଼ିକ ମହା ମେଘରୁ ବିଜୁଳି ଚମକିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ।
କ୍ଷୁଦ୍ରପ୍ରାଣିଗୃହୀତାନି ଵର୍ଜିତାନି କୃତାତ୍ମଭିଃ । ରଜସ୍ତମୋଽଭିଭୂତାନି ସ୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯାଣ୍ଯ୍ ଅଵଟାନି ଚ
ସେଗୁଡ଼ିକ ଛୋଟ ଜୀବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଖଳ କରାଯାଇଛି, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏଗୁଡ଼ିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି, ରଜ ଓ ତମ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଅସହାୟ ଓ ଅଶକ୍ତ।
ପାତନୈକାନ୍ତଦକ୍ଷାଣି ଦୋଷାଶୀଵିଷଵନ୍ତି ଚ । ରୂକ୍ଷକଣ୍ଟକଲଗ୍ନାନି ଶ୍ଵଭ୍ରାଗ୍ରାଣୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଚ
ଏଗୁଡ଼ିକ ତଳକୁ ପତନ କରାଇବାରେ ମାତ୍ର ଦକ୍ଷ, ଦୋଷର ବିଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, କଠୋର ଓ କାଣ୍ଟା ଲାଗିଥିବା, ଅନ୍ଧକାର ଖାଇର କିନାରାରେ ବସିଥିବା — ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଏଭଳି।
ଆତ୍ମମ୍ଭରୀଣ୍ଯ୍ ଅନାର୍ଯାଣି ସାହସୈକରତାନି ଚ । ଅନ୍ଧକାରଵିକାରୀଣି ରକ୍ଷାଂସି ସ୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଚ
ଏଗୁଡ଼ିକ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥରେ ଲାଗିଥିବା, ଅନାର୍ୟ, ସବୁବେଳେ ଅସାବଧାନ କାମରେ ମଗ୍ନ, ଅନ୍ଧକାରରେ ବିକୃତ — ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଦେଖିବାକୁ ଦେମନ୍ତି ପରି।
ଅନ୍ତଶ୍ଶୂନ୍ଯାନ୍ଯ୍ ଅସାରାଣି ଵକ୍ରାଣି ଗ୍ରନ୍ଥିମନ୍ତି ଚ । ଦହନୈକାନ୍ତଯୋଗ୍ଯାନି ଦୁର୍ଦାରୂଣୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଚ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଭିତରେ ଖାଲି, ଅସାର, ବାଙ୍କା, ଗଠିଆ, ଜଳାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ କଟିବାକୁ କଠିନ।
ଘନମୋହପ୍ରତର୍ଦାନି ଦୁଷ୍କୂପଗହନାନି ଚ । ମହାଵକରତୁଚ୍ଛାନି କୁପୁରାଣୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଚ
ଏହାମାନେ ଘନ ମୋହରେ ପିଟାଯାଇଛି, ଚାଲିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର, ବଡ଼ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଖାଲି, ଭଙ୍ଗୁର ସହର ଭଳି—ଏହି ହେଉଛି ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ।
ଅନନ୍ତେଷୁ ପଦାର୍ଥେଷୁ କରଣାନି ଘଟାଦିଷୁ । ସଭ୍ରମାଣି ସପଙ୍କାନି ଚକ୍ରାଙ୍ଗାନୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଚ
ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜିନିଷ ମଧ୍ୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ମଟି ଓ ଏମିତି ଜିନିଷରେ ଚକ୍ର ଓ ଧୁରି ଭଳି, ଭ୍ରମିତ, କାଦାରେ ଲିପ୍ତ ଏବଂ ଚକ୍ରର ଆଂଶ ଭଳି ଅଂଶ ଥିବା।
ଆପନ୍ନିମଗ୍ନମ୍ ଇମମ୍ ଏଵମ୍ ଅକିଞ୍ଚନଂ ତ୍ଵଂ ମାମ୍ ଉଦ୍ଧରୋଦ୍ଧରଣଶୀଲ ଦଯୋଦଯେନ । ଯେ ନାମ କେଚନ ଜଗତ୍ସୁ ଜଯନ୍ତି ସନ୍ତସ୍ ତତ୍ସଙ୍ଗମଂ ପରମଶୋକହରଂ ଵଦନ୍ତି
ମୁଁ ଏଭଳି ଦୁଃଖର କାଦାରେ ଡୁବିଛି, କିଛି ନଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି; ହେ ଉଦ୍ଧାର କରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ତୁମର ଦୟାରେ ମୋତେ ଉଠାଇଦିଅ। ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁଠି ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ଜିତିଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗକୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୁଃଖ ହରାଇବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ତତସ୍ ତସ୍ଯ ମଯା ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ ତଚ୍ ଛ୍ରୁତ୍ଵା ପାଵନଂ ଵଚଃ । ଇଦମ୍ ଉକ୍ତଂ ଯଥାପୃଷ୍ଟଂ ସୁସ୍ପଷ୍ଟପଦଯା ଗିରା
ତାପରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର କଥା ଶୁଣି, ଆପଣ ଯେପରି ପଚାରିଥିଲେ, ସେହିପରି ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ସରଳ ଭାଷାରେ ମୁଁ ଉତ୍ତର ଦେଲି।
ସାଧୁ ଵିଦ୍ଯାଧରାଧୀଶ ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ବୁଦ୍ଧୋ ଽସି ଭୂତଯେ । ଭଵାନ୍ଧକୂପକୁହରାଚ୍ ଚିରେଣୋତ୍ଥାତୁମ୍ ଇଚ୍ଛସି
ଶାବାଶ, ହେ ବିଦ୍ୟାଧରମାନ୍ୟ! ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଜାଗ୍ରତ ହେଲା। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଏହି ଭବସାଗରର ଅନ୍ଧକାର ଖାଇଁଠୁ ବାହାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ।
ପାଵନୀଯଂ ତଵ ମତୀ ରାଜତେ ଶୁଦ୍ଧରୂପିଣୀ । ଵିଵେକେନାନଲେନେଵ କନକଦ୍ରଵସନ୍ତତିଃ
ତୁମର ମନ, ଯାହା ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ଏବେ ଶୁଭ୍ର ରୂପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛି—ଯେପରି ବିବେକର ଅଗ୍ନିରେ ଗଳିଥିବା ସୁନାର ଧାରା ଚମକେ।
ଉପଦେଶଗିରାମ୍ ଅର୍ଥମ୍ ଆଦତ୍ତେ ହାରିହେଲଯା । ମକୁରେ ନିର୍ମଲେ ଦ୍ରଵ୍ଯମ୍ ଅଯତ୍ନେନୈଵ ବିମ୍ବତେ
ତୁମେ ଉପଦେଶର କଥାର ଅର୍ଥକୁ ସହଜ ଭାବରେ ଧରିପାରୁଛ, ଯେପରି ଏକ ପରିସ୍କାର ଆଇନାରେ ଜିନିଷ ସ୍ୱତଃସ୍ଫୁର୍ତ୍ତିରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଏ।