ଅହମର୍ଥḫ ପୁରୋ ଦ୍ରଵ୍ଯପ୍ରତିବିମ୍ବକରḫ ପରେ । ରତ୍ନେ ତଦ୍ଵିଲଯାଦ୍ ଆସ୍ତେ ତଦରାଗମ୍ ଅବିମ୍ବନମ୍
‘ମୁଁ’ ଭାବ ପ୍ରଥମେ ବସ୍ତୁଗୁଡିକର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ହେବାର କାରଣ ହୁଏ; ଯେତେବେଳେ ଏହି ଭାବ ମଣିରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ, ତାହାର ଆସକ୍ତି ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେବା ବନ୍ଦ କରେ।
ଅହମର୍ଥḫ ପୁରୋ ଦ୍ରଵ୍ଯପ୍ରତିବିମ୍ବପ୍ରଦଶ୍ ଚିତି । ତଚ୍ଛାନ୍ତୌ ସା ନିରାଭାସା ପରମା କେଵଲାଯତେ
‘ମୁଁ’ ଭାବ ପ୍ରଥମେ ଚେତନାରେ ବସ୍ତୁଗୁଡିକର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଉଥିବା; ଯେତେବେଳେ ଏହି ଭାବ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଚେତନା ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ନିର୍ମଳ ଏବଂ ଏକା ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଅହମର୍ଥାମ୍ବୁଦେ କ୍ଷୀଣେ ପରମାର୍ଥଶରନ୍ନଭଃ । ପରଯାନନ୍ତଯା ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ସ୍ଵଚ୍ଛଯାଚ୍ଛଂ ଵିରାଜତେ
‘ମୁଁ’ ଭାବର ସାଗର ଶୁନ୍ୟ ହେଲେ, ପରମ ସତ୍ୟର ଶରତ ଆକାଶ ଅନନ୍ତ ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ ଶ୍ରୀର ଚମକରେ ଶୋଭା ପାଏ।
ଅହମର୍ଥମଲୋନ୍ମୁକ୍ତମ୍ ଅହନ୍ତାତାମ୍ରମ୍ ଅଙ୍ଗ ଚେତ୍ । ତଦ୍ ପରଂ ପରମାଭାସଂ ସମ୍ପନ୍ନଂ ହେମକାନ୍ତିମତ୍
‘ମୁଁ’ ଭାବର ମଲିନତା ଦୂର ହେଲେ, ପ୍ରିୟ ମିତ୍ର, ଅହଂକାରର ତାମ୍ବା ଏବେ ସୁନା ହେଉଛି; ତାପରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦୀପ୍ତି ଏବଂ ସୁନାର ଚମକ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ।
ଯଥା ନିରଭିଧାର୍ଥଶ୍ରୀର୍ ଭଜତ୍ଯ୍ ଅଵ୍ଯପଦେଶ୍ଯତାମ୍ । ତଥାନହନ୍ତାହନ୍ତେଯଂ ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵମ୍ ଅଧିଗଚ୍ଛତି
ଯେପରି କୌଣସି ଜିନିଷର ମହିମା ନାମ ଓ ବର୍ଣ୍ଣନା ଛାଡ଼ି ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ମୁଁ ଓ ମୋର ଭାବ ଛାଡ଼ିଲେ, ସେହି ଅହଂକାର ହୀନତା ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ସତ୍ଯ୍ ଅହନ୍ତ୍ଵେ ସ୍ଥିତଂ ବ୍ରହ୍ମ ସନାମେଵ ପଦାର୍ଥଵତ୍ । ଶାନ୍ତଵତ୍ ସଦ୍ ଇଵାସଦ୍ଵତ୍ ତଦ୍ଵତ୍ ସଵ୍ଯପଦେଶଵତ୍
ଯେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମ ଏହି 'ମୁଁ' ଭାବରେ ରହିଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହାକୁ ନାମ ଦିଆଯାଏ ଏବଂ ଏହା ଜିନିଷ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ; ଶାନ୍ତି, ସତ୍ୟ, ଅସତ୍ୟ ଭଳି, ଏହିପରି ଏହା ନାମ ଦ୍ୱାରା ପରିଚିତ ହୁଏ।
ଅହମର୍ଥୋ ଜଗଦ୍ବୀଜଂ ଯଦି ଦଗ୍ଧମ୍ ଅଭାଵନାତ୍ । ତଦ୍ ଅହଂ ତ୍ଵଂ ଜଗଦ୍ ବନ୍ଧ ଇତ୍ଯାଦେẖ କଲନୈଵ କା
ଯଦି 'ମୁଁ' ଭାବ, ଯାହା ଏହି ସଂସାରର ମୂଳ, ଅବିଚାର ଦ୍ୱାରା ପୁରାଇ ଦିଆଯାଏ, ତେବେ 'ମୁଁ', 'ତୁମେ', 'ଜଗତ', 'ବନ୍ଧନ' ଓ ଏହାପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧାରଣା କରିବାର କଣ ଅର୍ଥ ରହିଯାଏ?
ସଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ଶିଵମ୍ ଆତ୍ମେତି ପରେ ନାମକଲଙ୍କିତା । ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅହନ୍ତା କୁମ୍ଭତ୍ଵାଦ୍ ଇଵ ମୃଦ୍ଧାତୁଵିସ୍ମୃତିଃ
ସତ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମ, ଶିବ, ଆତ୍ମା — ଏହାମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦୃଷ୍ଟିରେ ନାମ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ; ଅହଂକାର ଏମିତି ଉଠେ, ଯେପରି ମାଟିର ମୂଳ ଭୁଲି, କୁମ୍ଭ ଭାବ ମନେ ପଡ଼େ।
ଅହମର୍ଥାଦ୍ ଇଯଂ ବୀଜାତ୍ ସତ୍ତା ଵିଷଲତୋତ୍ଥିତା । ଯସ୍ଯାଂ ଜଗନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତାନି ଫଲାନ୍ଯ୍ ଆଯାନ୍ତି ଯାନ୍ତି ଚ
ଏହି 'ମୁଁ' ଭାବରୁ ଏହି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଏକ ମଣ୍ଡ ମାନେ ବିଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ; ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ଜଗତ ଆସନ୍ତି ଓ ଯାଆନ୍ତି, ଯେପରି ଫଳ ଆସେ ଓ ଯାଏ।
ସାଦ୍ରିଦ୍ଯୂର୍ଵୀନଦୀଶେଯଂ ରୂପାଲୋକୈଷଣାଦିକା । ଅହମର୍ଥସ୍ଯ ମରିଚବୀଜସ୍ଯାନ୍ତଶ୍ ଚମତ୍କୃତିଃ
ପାହାଡ, ମାଟି, ନଦୀ ଓ ଏହାର ଆକୃତି, ଆଲୋକ ଓ ଆଶା-ଆକାଂକ୍ଷା ଭରିଥିବା ଏହି ସଂସାର, 'ମୁଁ' ଭାବର ତାରା ସଦୃଶ ବିଜ ମଧ୍ୟରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଦ୍ଯୌẖ କ୍ଷମା ଵାଯୁର୍ ଆକାଶଂ ପର୍ଵତାସ୍ ସରିତୋ ଦିଶଃ । ଇତ୍ଯ୍ ଆମୋଦୋ ଽହମର୍ଥୋଗ୍ରକୁସୁମସ୍ଯ ଵିକାସିନଃ
ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ପବନ, ଖାଲି ଜାଗା, ପାହାଡ, ନଦୀ ଓ ଦିଗବଳୟ—ଏସବୁ 'ମୁଁ' ଭାବର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଫୁଲର ଖୁସିବାସ, ଯେଉଁଠାରେ ଏହା ଖିଲିଯାଏ।
ଅହମର୍ଥḫ ପ୍ରଵିସୃତḫ ପ୍ରକଟୀକୁରୁତେ ଜଗତ୍ । ସଦ୍ରୂପାଲୋକମନନଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତ ଇଵ ଵାସରଃ
'ମୁଁ' ଭାବ ପ୍ରସାରିତ ହେଲେ, ସଂସାର ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ; ଯେପରି ଦିନ ଆରମ୍ଭ ହେଲେ ଆକୃତି, ଆଲୋକ ଓ ଚିନ୍ତା ଦେଖାଯାଏ।
ପ୍ରଵୃତ୍ତେନ ଦିନେନାଭା ପ୍ରକଟୀକ୍ରିଯତେ ଯଥା । ଅସଜ୍ ଜଗଦ୍ ଅହନ୍ତ୍ଵେନ କ୍ଷଣାନ୍ ନିର୍ମୀଯତେ ତଥା
ଯେପରି ଦିନ ଆରମ୍ଭ ହେଲେ ରାତିର ଅଭାବ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ, ସେପରି 'ମୁଁ' ଭାବ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ଏହି ଅସତ୍ୟ ସଂସାର କ୍ଷଣେ କ୍ଷଣେ ତିଆରି ହୁଏ।
ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅର୍ଥଦୁସ୍ତୈଲଲଵୋ ବ୍ରହ୍ମଣି ଵାରିଣି । ପ୍ରସୃତୋ ଯତ୍ ତଦ୍ ଆଶ୍ଵ୍ ଏତତ୍ ତ୍ରିଜଗଚ୍ଚକ୍ରିକଂ ସ୍ଥିତମ୍
'ମୁଁ' ଭାବ ତେଲ ଫୋଟା ପରି ଅସଲିଲେ, ବ୍ରହ୍ମ ଜଳରେ ମିଶି ତିନି ଲୋକର ଚକ୍ର ଭଳି ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୁଏ।
ଉନ୍ମେଷମାତ୍ରେଣାହନ୍ତା ଜଗନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନୁଭଵତ୍ଯ୍ ଅହୋ । ନ ନିମେଷେଣ ଦୃଗ୍ ଇଵ ସତ୍ଯାନୀତ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ 'ମୁଁ' ଭାବ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅନୁଭବ କରେ; ଯେପରି ଚକ୍ଷୁ ଦେଖିଲେ ସତ୍ୟ-ଅସତ୍ୟ ସବୁକୁ ଦେଖିଥାଏ, ତେଣୁ ଏହି ଭାବ ଅନ୍ୟଥା ହୁଏନାହିଁ।
ଅହମର୍ଥେ ପ୍ରଵିସୃତେ ସଂସାରୋ ହ୍ଯ୍ ଅନୁଭୂଯତେ । ନାନ୍ତର୍ଲଯପରିକ୍ଷୀଣେ ଲୋଚନସ୍ଯେଵ ତାରକେ
'ମୁଁ' ଭାବ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲେ ସଂସାର ଅନୁଭବ ହୁଏ; ଏହା ଭିତରେ ଲୟ ହେଲେ, ଚକ୍ଷୁର ତାରା ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଦୃଷ୍ଟି ହେଲେ ଯେପରି, ସେପରି ଏହା କ୍ଷୀଣ ହୁଏ।
ଅହମଂଶେ ନିରଂଶତ୍ଵଂ ନୀତେ ଶାଶ୍ଵତସଂଵିଦା । ଶାମ୍ଯତୀଯମ୍ ଅଶେଷେଣ ସଂସାରମୃଗତୃଷ୍ଣିକା
ଯେତେବେଳେ ମୋର 'ମୁଁ' ଭାବଟି ଶାଶ୍ୱତ ଜ୍ଞାନରେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ଲିନ୍ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହି ସଂସାରର ମୃଗତୃଷ୍ଣା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ସ୍ଵସଂଵିଦ୍ଭାଵନାମାତ୍ରସାଧ୍ଯେ ଽସ୍ମିନ୍ ଵରଵସ୍ତୁନି । ସିଦ୍ଧମାତ୍ରାତ୍ମନି ସ୍ଵୈରଂ ମା ଖେଦଂ ଗଚ୍ଛ ମା ଭ୍ରମୀଃ
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସତ୍ୟକୁ ନିଜ ଜ୍ଞାନର ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ଉପଲବ୍ଧ କରାଯାଏ, ଯାହା ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ—ତୁମେ ନିଜେ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ରୁହ, ଚିନ୍ତା କରନି, ଭ୍ରମିତ ହେଉନି।
ସ୍ଵଯତ୍ନମାତ୍ରସଂସାଧ୍ଯାଦ୍ ଅସହାଯାଦିସାଧନାତ୍ । ଅନହଂଵେଦନାନ୍ ନାନ୍ଯଚ୍ ଛ୍ରେଯḫ ପଶ୍ଯାମି ତେ ଽନଘ
ଏହା କେବଳ ନିଜ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା, କୌଣସି ବାହ୍ୟ ସାହାଯ୍ୟ ବିନା, ଏବଂ ଅହଂକାର ଅଭାବରେ ସାଧ୍ୟ ହୁଏ; ଏହାଠାରୁ ଉତ୍ତମ କିଛି ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଦେଖୁନି, ହେ ନିର୍ମଳ।
ଵିସ୍ମୃତ୍ଯାହନ୍ତ୍ଵମ୍ ଆସ୍ସ୍ଵ ପ୍ରଵିସୃତଵିଭଵୋ ଭୂଷିତାଶେଷଵିଶ୍ଵୋ ଵିଷ୍ଵକ୍ଶୈଲାନ୍ତରିକ୍ଷକ୍ଷିତିଜଲଧିମରୁନ୍ମାର୍ଗରୂପୋ ଽମଲାତ୍ମା । ସ୍ଵସ୍ଥଶ୍ ଶାନ୍ତୋ ଵିଶୋକẖ କରଣମଲକଲାଵର୍ଜିତୋ ନିଷ୍ପ୍ରପଞ୍ଚୋ ନିସ୍ସଞ୍ଚାରଶ୍ ଚରାତ୍ମା ସକଲମ୍ ଅସକଲଂ ଚେତି ସିଦ୍ଧାନ୍ତସାରଃ
ଅହଂକାରକୁ ଭୁଲିଯାଅ ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମାରେ ବସିଯାଅ, ଯାହାର ମହିମା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରେ—ପାହାଡ଼, ଆକାଶ, ଭୂମି, ସମୁଦ୍ର, ବାୟୁ ଓ ଶୂନ୍ୟରେ—ପ୍ରକାଶିତ; ଯିଏ ନିଜେ ସ୍ଥିର, ଶାନ୍ତ, ଦୁଃଖରହିତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନର ମଳରୁ ଦୂର, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଓ ଚଳନରୁ ପାରେ, ଜୀବନ୍ତ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଓ ଅସମସ୍ତ ଉଭୟ; ଏହିଠି ଉପଦେଶର ସାର।
ସ୍ଵଭାଵମ୍ ଅଵଜିତ୍ଯାଦାଵ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ସଚେତସାମ୍ । ପ୍ରଵର୍ତତେ ଵିଵେକେ ଯସ୍ ସର୍ଵଂ ତସ୍ଯାଶୁ ସିଧ୍ଯତି
ଯେଉଁଜଣେ ଆରମ୍ଭରୁ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନର ସ୍ୱଭାବକୁ ଜୟ କରି, ବିବେକରେ କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ କାମକୁ ଶୀଘ୍ର ସଫଳ କରିପାରନ୍ତି।
ସ୍ଵଭାଵମାତ୍ରଂ ଯେନାନ୍ତର୍ ନ ଜିତଂ ଦଗ୍ଧବୁଦ୍ଧିନା । ତସ୍ଯୋତ୍ତମପଦପ୍ରାପ୍ତିସ୍ ସିକତାତୈଲଦୁର୍ଲଭା
ଯାହାଙ୍କର ମନ ଭ୍ରମରେ ଭସିଯାଇଛି ଏବଂ ଭିତରର ସ୍ୱଭାବକୁ ଜୟ କରିପାରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ଏମିତି ଦୁର୍ଲଭ ଯେ, ବାଲିରୁ ତେଲ ମିଳିବା ପରି।
ଶୁଦ୍ଧେ ଽଲ୍ପୋ ଽପ୍ଯ୍ ଉପଦେଶୋ ହି ନିର୍ମଲାଦର୍ଶତୈଲଵତ୍ । ଲଗତ୍ଯ୍ ଉତ୍ତାନଚିତ୍ତେ ତୁ ନାଦର୍ଶ ଇଵ ମୌକ୍ତିକମ୍
ଯେଉଁମନ ପବିତ୍ର ଓ ସ୍ୱଚ୍ଛ, ସେଠାରେ ଅଳ୍ପ ଉପଦେଶ ମଧ୍ୟ ନିର୍ମଳ ଆଇନାରେ ତେଲ ପଡିବା ପରି ଲାଗିଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଅସ୍ଥିର ମନରେ ଏହା ଟିକିନଥାଏ, ଯେପରି ଆଇନା ଉପରେ ମୁକ୍ତା ରହିପାରେନି।
ଅତ୍ରୈଵୋଦାହରନ୍ତୀମମ୍ ଇତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍ । ମମ ପୂର୍ଵଂ ଭୁସୁଣ୍ଡେନ କଥିତଂ ମେରୁମୂର୍ଧନି
ଏଠି ଏହି ପୁରାତନ କଥା କୁହାଯାଏ, ଯାହାକି ପୂର୍ବରୁ ମୋତେ ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ଭୁସୁଣ୍ଡ ଏହି କଥା କହିଥିଲେ।
ପୁରା ଭୁସୁଣ୍ଡẖ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିତ୍ ପୃଷ୍ଟ ଆସୀତ୍ କଥାନ୍ତରେ । ମଯା କଦାଚିଦ୍ ଏକାନ୍ତେ ମେରୋଶ୍ ଶିଖରକୋଟରେ
ଏକଥର ମୁଁ ଏକାନ୍ତରେ, ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ଗୁହାରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ଭୁସୁଣ୍ଡଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ କଥା ହେଉଥିବା ସମୟରେ କିଛି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲି।
ମୁଗ୍ଧବୁଦ୍ଧିମ୍ ଅନାତ୍ମଜ୍ଞଂ କଞ୍ଚିତ୍ ତ୍ଵଂ ଚିରଜୀଵିତମ୍ । ସ୍ମରସୀତି ମଯା ପୃଷ୍ଟେନୋକ୍ତଂ ତେନେଦମ୍ ଅଙ୍ଗ ମେ
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲି: 'ତୁମେ କୌଣସି ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଥିବା, ଭ୍ରମିତ ମନ ଓ ଆତ୍ମାକୁ ନ ଜାଣିଥିବା କାହାକୁ ମନେ ପକାଅଛ?' ତେଣୁ ସେ ମୋତେ ଏଭଳି କହିଲେ, ଓ ପ୍ରିୟ।
ଆସୀଦ୍ ଵିଦ୍ଯାଧରḫ ପୂର୍ଵମ୍ ଅନାତ୍ମଜ୍ଞସ୍ ସୁଖୋଚିତଃ । ଲୋକାଲୋକୋତ୍ତରେ ଶୃଙ୍ଗେ ଶୁଷ୍କ ଆର୍ଯୋ ଽଵିଚାରଵାନ୍
ପୂର୍ବେ ଜଣେ ବିଦ୍ୟାଧର ଥିଲେ, ସେ ଆତ୍ମାକୁ ନ ଜାଣିଥିଲେ, ସୁଖରେ ଆସକ୍ତ ଓ ଶୁଷ୍କ ଚିତ୍ତ, ଉଚ୍ଚ ଚରିତ୍ର ଥିଲେ, ଭେଦବୁଦ୍ଧି ନଥିଲା, ସେ ଲୋକ ଓ ଅତିତ ଲୋକ ମଧ୍ୟର ଶିଖରରେ ବସିଥିଲେ।
ତପସା ବହୁରୂପେଣ ଯମେନ ନିଯମେନ ଚ । ଅକ୍ଷୀଣାଯୁର୍ ଵ୍ଯତିଷ୍ଠତ୍ ସ ପୁରା କଲ୍ପଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ତପସ୍ୟା, ସଂଯମ ଓ ନିୟମ ଦ୍ୱାରା, ଅକ୍ଷୟ ଆୟୁଷ୍ୟ ସହିତ ଚାରିଟି ମହାକଳ୍ପ ଯାଏଁ ବଞ୍ଚିଥିଲେ।
ତତଶ୍ ଚତୁର୍ଥେ କଲ୍ପାନ୍ତେ ଵିଵେକସ୍ ତସ୍ଯ ତୂଦଭୂତ୍ । ଵିଡୂରସ୍ଯେଵ ଵୈଡୂର୍ଯମ୍ ଔଚିତ୍ଯାଜ୍ ଜଲଦୋଦଯାତ୍
ଚତୁର୍ଥ କଳ୍ପର ଶେଷରେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ବିବେକ ଉଦୟ ହେଲା; ଏହା ଏମିତି, ଯେମିତି ଜଳ ବର୍ଷିଲେ ବୈଡୂର୍ୟ ମଣି ନିଜ ଉପଯୁକ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖାଏ।
ପୁନର୍ମୃତିḫ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଜରା ଚେତି ଵିଚାରଯନ୍ । ଲଜ୍ଜେ ଽହଂ ତତ୍ କିମ୍ ଏକଂ ସ୍ଯାତ୍ ସ୍ଥିରମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଵମୃଶ୍ଯ ସଃ
ପୁନି ପୁନି ମୃତ୍ୟୁ, ପୁନି ପୁନି ଜନ୍ମ ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଭାବିଲେ—‘କାହିଁକି କେବଳ ଗୋଟିଏ ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥିର ରହେ ନାହିଁ?’—ଏହି ଭାବରେ ସେ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ।