ସାହନ୍ତାଦିଜଗଚ୍ଛାନ୍ତୌ ବୋଧେ ସଂଵିତ୍କଲାତ୍ମନି । ଦୀପସଂଶାନ୍ତିସଙ୍କାଶସ୍ ତ୍ଯାଗସ୍ ସିଧ୍ଯତି ନାନ୍ଯଥା
'ମୁଁ' ବୋଧରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ଏବଂ ଚେତନାର ମୂଳ ଜ୍ଞାନରେ ଦୀପର ଶାନ୍ତି ପରି ଶାନ୍ତି ଆସିଲେ, ତେବେ ମାତ୍ର ତ୍ୟାଗ ସଫଳ ହୁଏ; ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।
ନ ତ୍ଯାଗẖ କର୍ମସନ୍ତ୍ଯାଗୋ ବୋଧସ୍ ତ୍ଯାଗ ଇତି ସ୍ମୃତଃ । ଅଜଗତ୍ପ୍ରତିଭୈକାତ୍ମା ଯୋ ଽନହନ୍ତାଦିର୍ ଅଵ୍ଯଯଃ
ତ୍ୟାଗ ମାନେ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ନୁହେଁ; ଏହାକୁ ଅଜ୍ଞାନର ତ୍ୟାଗ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା 'ମୁଁ' ବୋଧ ନଥିବା ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ଏକ ଅସତ୍ୟ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ସ୍ୱରୂପ।
ଅଯଂ ସୋ ଽହମ୍ ଇଦଂ ତନ୍ ମେ ଇତି ନିସ୍ସ୍ନେହଦୀପଵତ୍ । ଶାନ୍ତେ ପରମନିର୍ଵାଣଂ ପ୍ରବୋଧାତ୍ମୈଵ ଶିଷ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ମନୁଷ୍ୟ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ଏକ ଦୀପ ଭଳି ନିର୍ଲିପ୍ତ ରହିଥାଏ, ଏବଂ 'ଏହା ସେଇ, ମୁଁ ଏହି, ଏହା ମୋର' ବୋଲି ଭାବେ, ସେତେବେଳେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତିରେ କେବଳ ଜାଗୃତ ଆତ୍ମା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ।
ଅଯଂ ସୋ ଽହମ୍ ଇଦଂ ତନ୍ ମେ ଶାନ୍ତମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଯସ୍ଯ ନୋ । ନ ଜ୍ଞାନଂ ତସ୍ଯ ନୋ ଶାନ୍ତିର୍ ନ ତ୍ଯାଗୋ ନ ଚ ନିର୍ଵୃତିଃ
ଯାହାଙ୍କର ମନରେ 'ଏହା ସେଇ, ମୁଁ ଏହି, ଏହା ମୋର, ଏହା ଶାନ୍ତ' ବୋଧ ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ନ ଜ୍ଞାନ ରହିଥାଏ, ନ ଶାନ୍ତି, ନ ତ୍ୟାଗ, ଏବଂ ନ ଆନନ୍ଦ।
ମମେଦମ୍ ଅଯମ୍ ଏଵାହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏତାଵତି ଯẖ କ୍ଷଯଃ । ବୋଧାତ୍ମା ଶିଵଂ ଶାନ୍ତଂ ତୁ ତସ୍ମାଦ୍ ଅନ୍ଯନ୍ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠାରେ 'ଏହା ମୋର, ମୁଁ ଏହି' ବୋଧ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, ସେଠାରେ କେବଳ ଶାନ୍ତ, ମଙ୍ଗଳମୟ, ଜାଗୃତ ଆତ୍ମା ଅଛି; ଏହା ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ଜଣାଯାଏ ନାହିଁ।
ଅହମଂଶେ ଚିତା କ୍ଷୀଣେ ସର୍ଵମ୍ ଏଵ କ୍ଷଯଂ ଗତମ୍ । ନ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଚ କ୍ଵଚିତ୍ କ୍ଷୀଣଂ ନିର୍ଵାଣୈକଘନଂ ସ୍ଥିତମ୍
ଯେତେବେଳେ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଚିତ୍ତରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, ସମସ୍ତ କିଛି ଶେଷ ହୋଇଯାଏ; କୌଣସିଠି କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହେନାହିଁ, କେବଳ ଏକମାତ୍ର ନିର୍ବାଣର ଏକାଠି ଅବସ୍ଥା ରହିଯାଏ।
ଅହଂଵିଦ୍ ଅନହଂଵିତ୍ତ୍ଵାଦ୍ ଏଵ ଶାମ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଵିଘ୍ନତଃ । ଏତାଵନ୍ମାତ୍ରସାଧ୍ଯେଯଂ କିମ୍ ଏଵେଯଂ କଦର୍ଥନା
ମୁଁ ଭାବ ନଥିବାବେଳେ, 'ମୁଁ ନୁହେଁ' ଭାବ ଆସିଲେ, ସହଜରେ ଏହି ଅନୁଭୂତି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ। ଏହିଟି ହେଉଛି ଆପଣଙ୍କୁ କରିବାକୁ ପଡିବା କାମ। ଏହା ଛଡା ଅନ୍ୟ କିଛି ଜଟିଳତା କାହିଁକି ଆଣିବେ?
ଅହଂ ନାହମ୍ ଇତି ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ନ ଚ ଵିତ୍ତ୍ଵାଦ୍ ଋତେ ଽସ୍ତି ସା । ଵିତ୍ତ୍ଵଂ ଚାକାଶଵିଶଦମ୍ ଅତẖ କ୍ଵୈଷା ଭ୍ରମସ୍ଥିତିଃ
'ମୁଁ' ଓ 'ମୁଁ ନୁହେଁ' ଭାବର ଭ୍ରମ କେବଳ 'ମୁଁ' ଭାବ ଥିବାରୁ ହୁଏ; ଏହା ଛଡା ଏହି ଭ୍ରମ ଅଛିନାହିଁ। 'ମୁଁ' ଭାବ ଆକାଶ ପରି ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଖାଲି; ତେଣୁ ଏହି ଭ୍ରମର ଅବସ୍ଥା କେଉଁଠି ଅଛି?
ନ ଭ୍ରମୋ ଭ୍ରମଣଂ ନୈଵ ନ ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଭ୍ରମକୋ ଽସ୍ତି ଵା । ଅନାଲୋକନମ୍ ଏଵେଦମ୍ ଆଲୋକାନ୍ ନେଦମ୍ ଅସ୍ତି ତେ
ନା ଭ୍ରମ ଅଛି, ନା ଭ୍ରମଣ ଅଛି, ନା ଭ୍ରାନ୍ତି କିମ୍ବା ଭ୍ରମର କାରଣ ଅଛି। ଏହା କେବଳ ଦୃଷ୍ଟି ନଥିବା ଅବସ୍ଥା। ଦୃଷ୍ଟି ଆସିଲେ, ଏହି ଅବସ୍ଥା ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଅଛିନାହିଁ।
ଵିଦ୍ଧି ଵିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଏଵେଦମ୍ ଅସଦ୍ରୂପୋପମଂ ତତମ୍ । ଓଁ ଅଲଂ ମୌନମ୍ ଆସ୍ସ୍ଵୈଵଂ ସର୍ଵଂ ନିର୍ଵାଣମାତ୍ରକମ୍
ଏହା କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ଅସତ୍ୟର ଛାୟା ପରି ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପି ଅଛି। ଓଁ—ବସ, ଏଭଳି ନିରବ ରୁହନ୍ତୁ; ସମସ୍ତ କିଛି କେବଳ ନିର୍ବାଣ ଅଟୁଟ।
ଯେନୈଵାଶୁ ନିମେଷେଣ ତ୍ଵ୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଚେତତି । ତେନୈଵ ନାହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଚେତିତ୍ଵାଶୁ ନ ଶୋଚ୍ଯତେ
ଯେ ସମୟରେ ତୁମେ ‘ମୁଁ ଅଛି’ ବୋଲି ଭାବୁଛ, ସେଇ ସମୟରେ ‘ମୁଁ ନାହିଁ’ ବୋଲି ମଧ୍ୟ ଭାବିପାର। ଏହି ଭାବନା ଆସିଲେ, ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେବାକୁ କାହିଁକି ପଡିବ?
ଅହମ୍ଭାଵଂ ନଞର୍ଥେନ ନିର୍ଵାପ୍ଯାରୂଢବାଣଵତ୍ । ଅଜସ୍ରମ୍ ଆସଵକ୍ଷୀଵସ୍ ତିଷ୍ଠାଵଷ୍ଟବ୍ଧତତ୍ପଦଃ
‘ମୁଁ’ ବୋଲି ଯେ ଅଭିମାନ, ତାକୁ ନାକାରାର୍ଥକ ଭାବନା ସହିତ ଶାନ୍ତ କର। ଏହା ଏକ ତୀର ଲାଗିଥିବା ପରି ଅଟୁଟ ଅବସ୍ଥାରେ ରହି, ସେହି ଦଶାରେ ଅଚଳ ଓ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଅବିରତ ରୁହ।
ସନଞର୍ଥାମ୍ ଅହନ୍ତାଂ ତ୍ଵଂ ଚେତନ୍ନ୍ ଏଵମ୍ ଅନାରତମ୍ । ସର୍ଵଭାଵୈର୍ ଅନାରୂଢୋ ଭଵ ତୀର୍ଣଭଵାର୍ଣଵଃ
ତୁମେ ଯଦି ସଦା ‘ମୁଁ’ ଓ ତାହାର ବିପରୀତ ଭାବନାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥାଅ, ତେବେ କୌଣସି ଅବସ୍ଥାରେ ଆଟକିବ ନାହଅ, ଏବଂ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇପାରିବ।
ସ୍ଵଭାଵମାତ୍ରାଵଜଯେ ସ୍ଵଯଂ ଯସ୍ଯ ନ ଵୀରତା । ତସ୍ଯୋତ୍ତମପଦପ୍ରାପ୍ତୌ ପଶୋର୍ ବ୍ରୂହି କଥୈଵ କା
ଯେଉଁଠାରେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବକୁ ଜୟ କରିବା ପାଇଁ ନିଜରେ ସାହସ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଏମିତି ଲୋକେ କେମିତି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବ? ଏହା ତ ପଶୁ ସମାନ ଅବସ୍ଥା।
ଷଡ୍ଵର୍ଗୋ ନିର୍ଜିତḫ ପୂର୍ଵଂ ଯେନୋତ୍ତମଵିଦା ସ୍ଵତଃ । ଭାଜନଂ ସ ପ୍ରକର୍ଷାଣାଂ ନେତରୋ ନରଗର୍ଦଭଃ
ଯେଉଁଠି ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଛଅ ପ୍ରକାରର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ପୂର୍ବରୁ ଜିତ କରାଯାଇଛି, ସେଉଁଠି ମାତ୍ର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତାର ପାତ୍ର ମିଳେ; ଅନ୍ୟଥା, ଅନ୍ୟମାନେ ମାନବ ଗଧା ପରି ଅଛନ୍ତି।
ଯସ୍ଯ ସ୍ଵାନ୍ତର୍ ମନୋଵୃତ୍ତିର୍ ଜୀଯମାନା ଜିତାଥ ଵା । ଵିଷଯସ୍ ସ ଵିଵେକାନାଂ ସ ପୁମାନ୍ ଇତି କଥ୍ଯତେ
ଯାହାର ମନ ଭିତରର ଚିନ୍ତାଧାରା ଜିତାଯାଉଛି କିମ୍ବା ଜିତାଯାଇଛି, ସେଉଁଠି ବିବେକ ଥାଏ; ଏମିତି ଲୋକଙ୍କୁ ଏହି ପ୍ରକୃତ ପୁରୁଷ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅର୍ଥୋ ଦୃଷଦ୍ ଇଵାମ୍ଭୋଧୌ ଯୋ ଯ ଆପତତି ତ୍ଵଯି । ତସ୍ମାଦ୍ ଏଵ ପଲାଯ୍ଯାସ୍ସ୍ଵ ନାହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଭାଵନାତ୍
ଯେଉଁଠି କୌଣସି ବସ୍ତୁ, ପାଥର ଭଳି ସାଗରକୁ ପଡ଼ିଯାଏ, ସେଉଁଠି ତୁମେ 'ମୁଁ ଏହା ନୁହେଁ' ବୋଲି ଭାବନା କରି, ସେଠାରୁ ଦୂରେଇଯିବା ଉଚିତ।
ନାହମ୍ ଅସ୍ମୀତି ବୁଦ୍ଧ୍ଵାପି ସୋପପତ୍ତିକମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ଜ୍ଞାନାଜ୍ ଜ୍ଞୋ ଜ୍ଞପ୍ତିମାତ୍ରଂ ଚ କିମ୍ ଅଜ୍ଞ ଇଵ ମୁହ୍ଯସି
‘ମୁଁ ଏହା ନୁହେଁ’ ବୋଲି ବୁଝିବା ସହ ବ୍ୟବହାରିକ ଭାବେ ମଧ୍ୟ ଧାରଣ କରିଥିବା ସତ୍ୱେ, ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଜ୍ଞାନର ମାତ୍ର ଅବଧି ହେବା ସତ୍ୱେ, କାହିଁକି ଅଜ୍ଞାନୀ ପରି ଭ୍ରମିତ ହେଉଛ?
ନ ଜ୍ଞେ ଽହମର୍ଥତାସ୍ତୀହ ହେମ୍ନୀଵ କଟକାଦିତା । ଭ୍ରାନ୍ତିମାତ୍ରାଦ୍ ଋତେ ସା ଚ ଶାମ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମରଣେନ ତେ
ଏଠାରେ 'ମୁଁ ଜଣେ ଜଣାଇବାଳି' ବୋଲି କିଛି ନିଜସ୍ୱ ସତ୍ୟତା ନାହିଁ; ଯେପରି ଶୁଣାରେ କେବଳ କଂକଣ ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ, ସେପରି ଏହା କେବଳ ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ତୁମେ ଏହାକୁ ମନେ ନକରିଲେ ସେ ଭ୍ରମ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଯୋ ଯୋ ଭାଵ ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ ତ୍ଵଯି ସ୍ପନ୍ଦ ଇଵାନିଲେ । ନାହମ୍ ଅସ୍ମୀତି ଚିଦ୍ଵୃତ୍ତ୍ଯା ତମ୍ ଅନାଧାରତାଂ ନଯ
ତୁମ ମନରେ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଭାବ ଉଠିଆସେ, ଯେପରି ପବନରେ ହଲଚଳ ହୁଏ, 'ମୁଁ ଏହା ନୁହେଁ' ବୋଲି ଜାଣି, ସେଭଳି ଭାବକୁ ଆଶ୍ରୟହୀନ କରିଦେ।
ଲୋଭୋ ଲଜ୍ଜା ମଦୋ ମୋହୋ ଯେନାଦାଵ୍ ଇତି ନୋ ଜିତାଃ । ନିରର୍ଥକମ୍ ଅନର୍ଥେ ଽସ୍ମିନ୍ ସ କିମର୍ଥଂ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଯିଏ ଆରମ୍ଭରୁ ଲୋଭ, ଲଜ୍ଜା, ଅହଂକାର ଓ ମୂଢତାକୁ ଜୟ କରିନାହାନ୍ତି, ସେ ଏହି ଦୁଃଖମୟ ସଂସାରରେ କାହିଁକି ଅର୍ଥହୀନ କାମ କରୁଛନ୍ତି?
ଅହନ୍ତ୍ଵଂ ପଵନେ ସ୍ପନ୍ଦ ଇଵ ଯତ୍ ତ୍ଵଯି ସଂସ୍ଥିତମ୍ । ପରମାତ୍ମନି ତନ୍ ନାନ୍ଯଦ୍ ଏତତ୍ ସ୍ପନ୍ଦ ଇଵାନିଲେ
ତୁମରେ ଯେଉଁ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଅଛି, ଯେପରି ପବନରେ ହଲଚଳ ହୁଏ, ସେହି 'ମୁଁ' ବୋଧ ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ, ସେଟିଏ ପରମ ଆତ୍ମା; ଏହା ପବନର ହଲଚଳ ପରି।
ଅସର୍ଗସଂଵିଦା ସର୍ଗḫ ପରେ ଽସ୍ତୀତି ଵିରାଜତେ । ସନ୍ନିଵେଶଵିଶେଷେଣ ଦୁରର୍ଥୋ ଽପି ହି ଶୋଭତେ
ସୃଷ୍ଟି ନହେବାର ଜ୍ଞାନ ମାଧ୍ୟମରେ ସୃଷ୍ଟିର ଧାରଣା ଚମକେ। ଯେଉଁ ଦୁର୍ବୋଧ ଦେଖାଯାଏ, ତାହା ନିଜସ୍ୱ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ମଧୁର ଲାଗେ।
ପରମାତ୍ମା ତୁ ନୋଦେତି ନାସ୍ତଂ ଯାତି କଦାଚନ । ନ ଚାସ୍ମାଦ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଅସ୍ତୀତି କୋ ଭାଵୋ ଽଭାଵ ଏଵ ଵା
ପରମାତ୍ମା କେବେ ଉଦୟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, କେବେ ଅସ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହାଠାରୁ ଅଲଗା କିଛି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ତେଣୁ ଏଠାରେ ଅସ୍ତି କିମ୍ବା ନାସ୍ତି କୁହିବାର କିଛି ଅର୍ଥ ନାହିଁ।
ପରଂ ପରେ ପରାପୂର୍ଣଂ ଶାନ୍ତେ ଶାନ୍ତଂ ଶିଵଶ୍ ଶିଵେ । ଇତ୍ଯେଵମାତ୍ରଂ ଵିତତଂ ନାହଂ ନ ଚ ଜଗନ୍ ନ ଧୀଃ
ପରମ ହେଉଛି ପରମ, ପୂର୍ଣ୍ଣତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶାନ୍ତିରେ ଶାନ୍ତ, ଶିବରେ ଶିବ। ଏହି ଏକା ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଛି; 'ମୁଁ', ଜଗତ କିମ୍ବା ଚିନ୍ତା ଏଠାରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ନୁହେଁ।
ଅନିର୍ଵାଣଂ ଵିନିର୍ଵାଣେ ଶାନ୍ତେ ଶାନ୍ତଂ ଶିଵେ ଶିଵମ୍ । ନିର୍ଵାଣମ୍ ଅପି ନିର୍ଵାଣେ ସନଞର୍ଥଂ ନ ଵାପି ତତ୍
ଅମୋକ୍ଷ ମୋକ୍ଷରେ, ଶାନ୍ତି ଶାନ୍ତିରେ, ଶିବ ଶିବରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ। ମୋକ୍ଷ ମଧ୍ୟ ମୋକ୍ଷରେ କେବେ ଅର୍ଥବାନ୍, କେବେ ଅର୍ଥହୀନ।
ଶସ୍ତ୍ରାଘାତାḫ ପ୍ରସହ୍ଯନ୍ତେ ସହ୍ଯନ୍ତେ ଵ୍ଯାଧିଵେଦନାଃ । ନାହମ୍ ଇତ୍ଯେଵମାତ୍ରସ୍ଯ ସହନେ କା କଦର୍ଥନା
ଅସ୍ତ୍ରର ଆଘାତ ସହିଯାଏ, ରୋଗର ବେଦନା ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ଭୋଗ କରେ; କିନ୍ତୁ 'ମୁଁ ନୁହେଁ' ବୋଧରେ ଯିଏ ଅଟୁଟ ରହେ, ସେଠାରେ ସହିବାରେ କଣସି କଷ୍ଟ ରହିନଥାଏ?
ଜଗତ୍ପଦାର୍ଥସାର୍ଥାନାମ୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଙ୍କୁରୋ ଽକ୍ଷଯଃ । ତସ୍ମିନ୍ ନିର୍ମୂଲତାଂ ନୀତେ ଜଗନ୍ ନିର୍ମୂଲତାଂ ଗତମ୍
ଏହି ସଂସାରର ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଓ ତାଙ୍କର ଅର୍ଥ ମଧ୍ୟରେ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଅମର ଅଙ୍କୁର ଭଳି; ଯେତେବେଳେ ଏହାକୁ ମୂଳସହିତ ଉପାଡ଼ି ଦିଆଯାଏ, ସଂସାର ମଧ୍ୟ ମୂଳହୀନ ହୋଇଯାଏ।
ବାଷ୍ପେଣେଵାହମର୍ଥେନ ନିସ୍ସାରେଣାପି ସାରଵାନ୍ । ଶ୍ଯାମଲḫ ପରମାଦର୍ଶସ୍ ତଚ୍ଛାନ୍ତୌ ସମ୍ପ୍ରସୀଦତି
ଯେପରି ନିରାର୍ଥକ ଲୁହ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ ତାହାରେ କିଛି ଅର୍ଥ ରହିଥାଏ, ସେପରି 'ମୁଁ' ବୋଧ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ମୂଲ୍ୟ ଦେଇଥାଏ; ଏହି ଶାନ୍ତିରେ ଅନ୍ଧକାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦର୍ପଣ ଶାନ୍ତି ପାଏ।
ଅହମର୍ଥḫ ପରେ ଵାଯୌ ସ୍ପନ୍ଦସ୍ ତତ୍ପ୍ରଶମେ ତୁ ତତ୍ । ଅନିର୍ଦେଶ୍ଯମ୍ ଅନାଭାସମ୍ ଅନନ୍ତମ୍ ଅଜମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍
'ମୁଁ' ବୋଧ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାୟୁରେ ଏକ କମ୍ପନ; ଯେତେବେଳେ ସେ କମ୍ପନ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ସେଠାରେ କିଛି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବା ନୁହେଁ, ଦେଖିବାକୁ ନାହିଁ, ସେ ଅସୀମ, ଅଜନ୍ମା ଓ ଅକ୍ଷୟ।