ସର୍ଵାଵବୋଧାଵସରେ ଜ୍ଞପ୍ତିଶବ୍ଦାର୍ଥଯୋର୍ ଇହ । ନିର୍ଵାଣୋଦଯ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ପରମ୍ ଓଁ ଇତି ଶାମ୍ଯତାମ୍
ଏଠାରେ, 'ଜ୍ଞାନ' ପରି ଶବ୍ଦର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅର୍ଥ ବୁଝିବା ବେଳେ, ନିର୍ବାଣର ଉଦୟକୁ ଏକମାତ୍ର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବୋଲି କୁହାଯାଏ—ଏହା 'ଓଁ' ଭାବେ ଶାନ୍ତ ହେଉ।
ଶୁଭାଶୁଭାତ୍ମ କର୍ମ ସ୍ଵଂ ନାଶନୀଯଂ ଵିଵେକିନା । ତନ୍ ନାସ୍ତୀତ୍ଯ୍ ଅଵବୋଧେନ ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନେନ ସିଧ୍ଯତି
ବିବେକୀ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ନିଜର ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ କର୍ମକୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ଦରକାର; 'ଏଗୁଡିକ ନାହିଁ' ବୋଲି ନିଶ୍ଚିତ ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦେଇ ଏହା ସମ୍ଭବ।
କର୍ମମୂଲନିକାଷେଣ ସଂସାରḫ ପରିଶାମ୍ଯତି । ସୁଵିଚାରିତମ୍ ଅନ୍ଵିଷ୍ଟଂ ଯାଵତ୍ କର୍ମ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
କର୍ମର ମୂଳ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ସଂସାରର ଶେଷ ହୁଏ; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କର୍ମକୁ ଭଲଭାବେ ଖୋଜାଯାଏ ଏବଂ ବୁଝାଯାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ରହିଥାଏ।
ଚିଦ୍ରୂପୋ ବିଲ୍ଵମଜ୍ଜୋ ଽନ୍ତଶ୍ ଚିତ୍ରାସ୍ ସଞ୍ଜ୍ଞା ଯଦ୍ ଆତ୍ମନି । କରୋତି ତଦ୍ ଯଥା ବିଲ୍ଵାନ୍ ନ ସ୍ଵଲ୍ପମ୍ ଅପି ଭିଦ୍ଯତେ
ଯେପରି ବେଲ ଫଳର ଭିତରେ ଥିବା ଗୁଦା ଚେତନାର ରୂପ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ଭିତରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଭିନ୍ନତା ସୃଷ୍ଟି କରେ, କିନ୍ତୁ ବେଲ ଫଳ କିଛିମାତ୍ରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ ନାହିଁ।
ତଥା ବ୍ରହ୍ମଘନସ୍ଯାନ୍ତର୍ ଅନାନୈଵାଵଭାସତେ । ନାନେଵ ନନୁ ତସ୍ମାତ୍ ତନ୍ ନ ମନାଗ୍ ଅପି ଭିଦ୍ଯତେ
ଏହିପରି, ବ୍ରହ୍ମର ଏକତା ମଧ୍ୟରେ ଭିନ୍ନତା କେବଳ ଦେଖାଯାଏ, ଯଥାର୍ଥରେ କିଛିମାତ୍ରେ ଭାଗ ହୁଏ ନାହିଁ।
ନ ଯଥା ସନ୍ନିଵେଶୋ ଽନ୍ତସ୍ ସନ୍ନିଵେଶଵତḫ ପୃଥକ୍ । ତଥା ନଞର୍ଥାଦି ପୃଥଙ୍ ନ ପରସ୍ମାନ୍ ମନାଗ୍ ଅପି
ଯେପରି ଭିତରର ବ୍ୟବସ୍ଥା ତାହାର ଅଂଶରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ, ସେପରି ନାସ୍ତି ବା ଅନ୍ୟ ଧାରଣାମାନେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟରୁ କିଛିମାତ୍ରେ ଅଲଗା ନୁହେଁ।
ଯଦ୍ ଏଵାନ୍ତସ୍ ତଦ୍ ଏଵାନ୍ତର୍ ଦ୍ରଵତ୍ଵମ୍ ଅପୃଥଗ୍ ଯଥା । ଵିତ୍ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ତଥାଵିତ୍ତ୍ଵଂ ତଦ୍ରୂପତ୍ଵାନ୍ ନଞର୍ଥଯୋଃ
ଯେପରି ଜଳରେ ତାର ଦ୍ରବତା ଅଲଗା ନୁହେଁ, ସେପରି ଧନ ଓ ଧନହୀନତା ମଧ୍ୟ ଏକେ ଧରଣର, ନାକାର ଓ ସ୍ୱୀକାର ଭିତରେ ଯେମିତି ଏକତା ଅଛି।
ଯଥା ଦ୍ରଵତ୍ଵଂ ପଯସି ଯଥାଲୋକଶ୍ ଚ ତେଜସି । ତଥା ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ୍ ଅତଦ୍ଭାଵଶ୍ ଚିତ୍ଯ୍ ଅଚିତ୍ତ୍ଵଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯେପରି ଜଳରେ ଦ୍ରବତା ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଆଲୋକ ଅଛି, ସେପରି ବ୍ରହ୍ମରେ ଚେତନାର ଅଭାବ କେବେ ନାହିଁ; ଚେତନା ଭିତରେ ଅଚେତନତା ନାହିଁ।
ଚେତନଂ କର୍ମ ତଚ୍ ଚାନ୍ତର୍ ନିର୍ମୂଲଂ ଭ୍ରମଯକ୍ଷଵତ୍ । ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅହେତୁକଂ ତଚ୍ ଚେନ୍ ନୋଦିତଂ ତନ୍ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଚେତନା ଓ କର୍ମ ଭିତରେ ଅଛି, ଏହାମାନେ ମୂଳହୀନ, ଚକ୍ରର ଘୂର୍ଣ୍ଣନ ଭଳି; ଯଦି ଏହାମାନେ କାରଣବିନା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଓ ଯଦି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନି, ତେବେ ଏହାମାନେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ଚେତନଂ କର୍ମ ତଚ୍ ଚୈତଦ୍ ଭାତି ସ୍ପନ୍ଦ ଇଵାନିଲେ । ଅହେତୁକଂ ଯଦାତ୍ମୈତଦ୍ ବହିର୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଚ ସାର୍ଥଧୀଃ
ଚେତନା ଓ କର୍ମ ଏପରି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ପବନରେ କମ୍ପନ ଦେଖାଯାଏ; ଏହି ଆତ୍ମା କାରଣହୀନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଚିନ୍ତାସହିତ ମନ ଦ୍ୱାରା ବାହାରେ ଓ ଭିତରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
ଵିସ୍ତାରẖ କର୍ମଣାଂ ଦେହସ୍ ସୋ ଽହନ୍ତାତ୍ମା ସ ସଂସୃତିଃ । ଅଚେତନାନହନ୍ତ୍ଵେନ ଶାମ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅସ୍ପନ୍ଦଵାତଵତ୍
କର୍ମର ବିସ୍ତାର ହେଉଛି ଏହି ଦେହ, 'ମୁଁ' ବୋଧ ହେଉଛି ଆତ୍ମା, ଏହିଏ ସଂସାର ଚକ୍ର। ଯେତେବେଳେ ଚେତନା ଓ ଅହଂକାର ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ଏହା ନିର୍ଜନ ବାୟୁ ପରି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଅଵେଦନାଦ୍ ଅନନ୍ତାତ୍ମା ଭୂତ୍ଵା ଜ୍ଞୋ ଽପ୍ଯ୍ ଉପଲୋପମଃ । ସଂସାରେ ମୂଲକଷଣଂ କୁରୁ କ୍ରୋଡମୁଖାଗ୍ରଵତ୍
ଅନୁଭୂତି ନଥିବାବେଳେ ଜଣେ ଅନନ୍ତ ସ୍ୱରୂପ ହୋଇଯାନ୍ତି; ଜ୍ଞାନୀ ମଧ୍ୟ ହରାଇଯିବା ପରି ଦେଖାଯାନ୍ତି। ଏହି ସଂସାରରେ, କୁମିର ମୁହଁର ଟିପ୍ ପରି ମୂଳକୁ କାଟିଦିଅ।
କର୍ମବୀଜକଲାକୋଶତ୍ଯାଗ ଏଵଂ କୃତୋ ଭଵେତ୍ । ନାନ୍ଯଥା ରାଘଵାତସ୍ ତେ ଶାନ୍ତମ୍ ଅସ୍ତୁ ସଦା ସ୍ଥିତମ୍
କର୍ମର ବୀଜ, ଅଙ୍କୁର ଓ ଆବରଣକୁ ଛାଡିଦେଲେ ଏହା ସଫଳ ହୁଏ; ଅନ୍ୟଥା କେବେ ନୁହେଁ, ରାଘବ। ତୁମର ଶାନ୍ତି ସଦା ଅଟୁଟ ରହୁ।
କର୍ମବୀଜକଲାତ୍ଯାଗେ ତ୍ଵ୍ ଏତସ୍ମାଦ୍ ଇତରାତ୍ମନି । ଅଵିଦ୍ଯମାନେ ଜୀଵସ୍ଯ ତଜ୍ଜ୍ଞୈର୍ ଵିଦିତଵସ୍ତୁଭିଃ
ଯେତେବେଳେ କର୍ମର ବୀଜ ଓ ଅଙ୍କୁରକୁ ଛାଡାଯାଏ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଆତ୍ମା ନଥିବାବେଳେ, ଏହି କଥାକୁ ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଜୀବ ପାଇଁ ଏହାକୁ ବୁଝନ୍ତି।
ଶାନ୍ତୈର୍ ନ ଗୃହ୍ଯତେ କିଞ୍ଚିନ୍ ନ ଚ ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯତେ ଽପି ଚ । ତ୍ଯାଗାଦାନେ ନ ଜାନନ୍ତି ତେ ଽତସ୍ ତୈଶ୍ ଶାନ୍ତମ୍ ଆସ୍ଯତେ
ଶାନ୍ତ ମନେ ଥିବା ଲୋକେ କିଛିକୁ ଧରନ୍ତି ନାହିଁ, କିଛିକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ସେମାନେ ନ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ନ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ। ଏହିପରି ଶାନ୍ତିରେ ସେମାନେ ଅବସ୍ଥାନ କରନ୍ତି।
ଆକାଶଶୂନ୍ଯହୃଦଯୈର୍ ଜ୍ଞୈର୍ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ ଆସ୍ଯତେ । କ୍ରିଯତେ ଚ ଯଥାପ୍ରାପ୍ତଂ ନାସ୍ଯତେ କ୍ରିଯତେ ନ ଚ
ଯେଉଁ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ହୃଦୟ ଆକାଶ ପରି ଖାଲି, ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ରହନ୍ତି। ଯେମିତି ପରିସ୍ଥିତି ଆସେ, ସେମାନେ କାମ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କାମ କରିବା କିମ୍ବା କରିନଥିବାରେ କେବେ ଆସକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ପ୍ରଵାହାପତିତସ୍ପନ୍ଦଂ ସ୍ପନ୍ଦନ୍ତେ ଶାନ୍ତଚେତସାମ୍ । ତେଷାଂ କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯାଣ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଅର୍ଧସଂସୁପ୍ତବାଲଵତ୍
ଯେଉଁମାନେ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକ ଝରଣାର ପାଣି ପରି ଏମିତି ଚଳେ, ଯେପରି ଅଧା ଘୁମ୍ ହେଉଥିବା ଶିଶୁର ଅଙ୍ଗଗୁଡିକ ଚଳେ।
ରସେ ନିର୍ଵାସନେ ଲବ୍ଧରସା ଅପ୍ଯ୍ ଅତିନୀରସାଃ । ନାନ୍ତସ୍ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ନ ବହିର୍ ଜ୍ଞା ଅଜ୍ଞା ନିପୁଣା ଇଵ
ଇଚ୍ଛା ନଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସେଥିରେ କୌଣସି ଆସକ୍ତି ରଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଭିତରେ କିମ୍ବା ବାହାରେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ରହନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଦେଖାଯାନ୍ତି ଯେପରି ଅଜ୍ଞାନୀ, କିନ୍ତୁ ଅତି ଚତୁର।
କର୍ମଣୋ ଽଵେଦନଂ ତ୍ଯାଗସ୍ ସ ଚ ସିଦ୍ଧḫ ପ୍ରବୋଧତଃ । ଅଵସ୍ତୁନେତରେଣାଥ କିଂ କୃତେନାକୃତେନ ଵା
କାର୍ଯ୍ୟର ଅନୁଭବ ନହେବାକୁ ତ୍ୟାଗ କୁହାଯାଏ, ଏହି ଦଶା ଜାଗୃତ ମନେଷ୍ଵରେ ଆସେ। ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟଟି ଅସତ୍ୟ, ସେତେବେଳେ କରିବା କିମ୍ବା ନ କରିବାରେ କଣ ଉପକାର?
ଅଵେଦନମ୍ ଅସଂଵେଦ୍ଯଂ ଯଦ୍ ଅଵାସନମ୍ ଆସିତମ୍ । ଶାନ୍ତଂ ସମମ୍ ଅନୁଲ୍ଲେଖଂ ସ କର୍ମତ୍ଯାଗ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି କାର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଭବ ହୁଏନାହିଁ, ଅନୁଭୂତି ନାହିଁ, ଚେତନା ନାହିଁ, ମନେ ଶାନ୍ତି, ସମତା ଓ ଚିନ୍ତା ନଥାଏ—ସେଇ ଅବସ୍ଥାକୁ କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ ବୋଲାଯାଏ।
ଅପୁନସ୍ସ୍ମରଣଂ ସମ୍ଯକ୍ ଚିରଵିସ୍ମୃତକର୍ମ ଯତ୍ । ସ୍ଥିତଂ ସ୍ତମ୍ଭୋଦରସମଂ ସ କର୍ମତ୍ଯାଗ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଭୁଲିଯାଇଛି, ଏବଂ ମନ ଦ୍ୱାରା ଏହାର କୌଣସି ସ୍ମୃତି ନାହିଁ, ଯେମିତି ଏକ ଦଣ୍ଡର ଭିତର—ସେଉଁଠି କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ ହେବାକୁ କୁହାଯାଏ।
ଅତ୍ଯାଗଂ ତ୍ଯାଗମ୍ ଇତି ଯେ କୁର୍ଵତେ ଵ୍ଯର୍ଥବୋଧିନଃ । ତେଷାମ୍ ଅଵଟଲଗ୍ନାନାଂ ଵିଧିସ୍ ତ୍ରାଣଂ କରିଷ୍ଯତି
ଯେମାନେ ଅତ୍ୟାଗକୁ ତ୍ୟାଗ ବୋଲି ଭାବନା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ବୁଝିବା ଅର୍ଥହୀନ। ସେମାନେ ଗଡ଼ିରେ ଅଟକିଥିବା ଲୋକମାନେ ପରି, ନିୟମ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବ।
କର୍ମତ୍ଯାଗମ୍ ଅକୃତ୍ଵୈଵମ୍ ଅର୍ଧଂ ଯେ କର୍ମ କୁର୍ଵତେ । ସା ଭୁଙ୍କ୍ତେ ତାନ୍ ପଶୂନ୍ ଅଜ୍ଞାନ୍ କର୍ମତ୍ଯାଗପିଶାଚିକା
ଯେମାନେ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତିନାହିଁ, ଏବଂ ଅଧା ଅଧା କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଜ୍ଞାନରେ ଥିବା ପଶୁମାନଙ୍କ ସହିତ ଭୋଗ କରନ୍ତି, କାର୍ଯ୍ୟତ୍ୟାଗ ନ କରିବାର ଭୂତିଣୀ ସେମାନେ ଉପରେ ପଡ଼େ।
ସମୂଲକର୍ମସନ୍ତ୍ଯାଗେନୈଵ ଯେ ଶାନ୍ତମ୍ ଆସ୍ଥିତାଃ । ନୈଵ ତେଷାଂ କୃତେନାର୍ଥୋ ନାକୃତେନେହ କଶ୍ଚନ
ଯେମାନେ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ମୂଳ ସହିତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତ୍ୟାଗ କରି ଶାନ୍ତିରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା କୌଣସି ଅକାର୍ଯ୍ୟର କିଛି ଅର୍ଥ ନାହିଁ।
ସମୂଲମ୍ ଅଲମ୍ ଉଦ୍ଧୃତ୍ଯ କର୍ମବୀଜକଲାମ୍ ଇତି । ନିତ୍ଯମ୍ ଏକସମାଧାନାସ୍ ତଜ୍ଜ୍ଞାସ୍ ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲଂ ସୁଖମ୍
ଯେମାନେ କାର୍ଯ୍ୟର ସୂକ୍ଷ୍ମ ବୀଜକୁ ମଧ୍ୟ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉପଡ଼ି ଦେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ସଦା ଏକାଗ୍ର ଧ୍ୟାନରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସେଇ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁଖରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ପ୍ରଵାହାପତିତେ କାର୍ଯେ ଈଷତ୍ସ୍ପନ୍ଦା ଅତନ୍ମଯାଃ । ଘୂର୍ଣମାନା ଇଵ କ୍ଷୀଵା ଯନ୍ତ୍ରସଞ୍ଚାରିତା ଇଵ
ଯେତେବେଳେ କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରବାହରେ ପଡ଼ିଯାଏ, ଏବଂ ତାହା ସହିତ ଅତି ସ୍ୱଳ୍ପ ଚଳନ ହୁଏ, ସେମାନେ ମଦରେ ମତାଳି ଲୋକମାନେ ପରି ଡାଲି ହେବାକୁ ଲାଗନ୍ତି, କିମ୍ବା ତାନା ଦେଇ ଚଳାଯାଉଥିବା ପୁତୁଳି ପରି ହୋଇଯାନ୍ତି।
ମୋକ୍ଷଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଵିଲାସିନ୍ଯା ଵ୍ଯସନୋପହତା ଇଵ । ଅର୍ଧସୁପ୍ତପ୍ରବୁଦ୍ଧାଭାẖ କାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଵଗତିଂ ଗତାଃ
ମୋକ୍ଷ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ଖେଳ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ, ସେମାନେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାନ୍ତି, ଅଧା ଘୁମ୍ ଏବଂ ଅଧା ସଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ, କେବଳ ଅଂଶିକ ବୁଝିବାକୁ ସମର୍ଥ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଯତ୍ ସମୂଲଂ ପରିତ୍ଯକ୍ତଂ ତତ୍ ତ୍ଯକ୍ତମ୍ ଇତି କଥ୍ଯତେ । ଅମୂଲକାଷସ୍ ତ୍ଯାଗୋ ଯସ୍ ସ ଶାଖାଲଵନୋପମଃ
ଯାହାକୁ ମୂଳ ସହିତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ାଯାଏ, ସେହିଠାରେ ଛାଡ଼ିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ମୂଳ ଛାଡ଼ିନାହିଁ, ଏମିତି ଛାଡ଼ିବା ହେଉଛି ଜଙ୍ଗଲରେ ଶାଖା କାଟିବା ପରି।
ଅକୃଷ୍ଟମୂଲଶ୍ ଶାଖାଗ୍ରଵିଲୂନẖ କର୍ମପାଦପଃ । ପୁନଶ୍ ଶାଖାସହସ୍ରେଣ ଦୁẖଖାଯ ପରିଵର୍ଧତେ
ଯଦି କର୍ମର ଗଛକୁ ମୂଳରୁ ନ କାଟି, କେବଳ ଶାଖା ଶେଷରେ କାଟାଯାଏ, ତେବେ ସେ ହଜାର ଶାଖା ନେଇ ପୁଣି ବଢ଼ିଯାଏ ଏବଂ କେବଳ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ।
ଅଵେଦନାତ୍ମନାନେନ କର୍ମତ୍ଯାଗୋ ଽଙ୍ଗ ସିଧ୍ଯତି । କ୍ରମେଣ ନେତରେଣାତ ଏତଦ୍ ଏଵାହରନ୍ ଭଵ
ହେ ପ୍ରିୟ, ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିବା ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର କର୍ମ ଛାଡ଼ିବା ସଫଳ ହୁଏ; ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ। ଏହିଥିରେ ଦିନେ ଦିନେ ଚେଷ୍ଟା କର।