ତ୍ଯାଗୋ ହି କର୍ମଣାଂ ତସ୍ମାଦ୍ ଆଦେହଂ ନୋପପଦ୍ଯତେ । ଯୈସ୍ ତୁ ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯତେ କର୍ମ ତନ୍ମୂଲଂ ତୈର୍ ନ ମୁଚ୍ଯତେ
କେବଳ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ ଦେହର ଶେଷ ହୁଏନାହିଁ; କାହାମାନେ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଛାଡନ୍ତି, ସେମାନେ ତାହାର ମୂଳକାରଣକୁ ଛାଡିପାରନ୍ତିନାହିଁ।
ମୂଲଂ ସ୍ଵକର୍ମଣସ୍ ସଂଵିନ୍ ମନସୋ ଵାସନାତ୍ମନଃ । ସା ଚାଦେହଂ ସମୁଚ୍ଛେତ୍ତୁମ୍ ଋତେ ବୋଧାନ୍ ନ ଶକ୍ଯତେ
ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ମୂଳ ହେଉଛି ଚେତନା, ଯାହା ମନର ଆଦତର ମୂଳ ଅଟୁଟ ଅଂଶ; ଏହି ଚେତନାକୁ ଜ୍ଞାନ ଛାଡି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିହେବା ଯାଏନାହିଁ।
ରାମ କେଵଲମ୍ ଏଷାନ୍ତẖ କର୍ମମୂଲକଲା ପରା । ସୂକ୍ଷ୍ମା ସଂଵିଦ୍ ଅସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ସ୍ଵଯତ୍ନେନ ନିକୃନ୍ତ୍ଯତେ
ରାମ, ଏହି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଶକ୍ତି କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୂଳିତ; ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଚେତନାକୁ ଅଜ୍ଞାନରୁ ନିଜ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରାଯାଏ।
ଯେନ ସଂଵିଦ୍ ଅସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ସ୍ଵଯତ୍ନେନ ନିଵାର୍ଯତେ । ତେନ ସଂସୃତିଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ମୂଲକାଷୋ ଵିତନ୍ଯତେ
ଯେଉଁ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଚେତନାକୁ ଅଜ୍ଞାନରୁ ଅଲଗା କରାଯାଏ, ସେଇ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ସଂସାରର ଗଛର ମୂଳ ଧ୍ୱଂସ ହୁଏ।
ଅଚେତନାକାଶମ୍ ଅଜଂ ଯଦ୍ ଏକଂ ତତ୍ରୈଵମ୍ ଅସ୍ତି ତ୍ଵ୍ ଇଦମ୍ ଅର୍ଥହୀନମ୍ । ତଦ୍ ଵ୍ଯୋମରୂପଂ ଯତ ଏତଦ୍ ଏଵଂ ନିରାମଯଂ ଚେତନସାରମ୍ ଆହୁଃ
ଯେଉଁଠି ଜନ୍ମହୀନ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଏବଂ ଏକମାତ୍ର ଜଡ଼ ଆକାଶ ରହିଛି, ସେଠି ଏହି ସବୁ ଅର୍ଥହୀନ ଅଛି। ଏହି ଆକାଶ ସ୍ୱରୂପ, ନିର୍ମଳ ଏବଂ ଚେତନାର ମୂଳ ଭାବେ ଗଣାଯାଏ।
ଅଵେଦନଂ ଵେଦନସ୍ଯ ମୁନୀନ୍ଦ୍ର କ୍ରିଯତେ କଥମ୍ । ନାସତୋ ଵିଦ୍ଯତେ ଭାଵୋ ନାଭାଵୋ ଵିଦ୍ଯତେ ସତଃ
ହେ ମହାମୁନି, ଅନୁଭୂତି ରୁ ଅନୁଭୂତିର ଅଭାବ କିପରି ହେବ? ଯେଉଁଥିରେ କିଛି ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ; ଯେଉଁଠି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି, ସେଠି ଅନସ୍ତିତ୍ୱ ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ନାସତୋ ଵିଦ୍ଯତେ ଭାଵୋ ନାଭାଵୋ ଵିଦ୍ଯତେ ସତଃ । ଯଦା ତଦୈଵ ସୁକରଂ ଵେଦନାଵେଦନଂ ସ୍ଵଯମ୍
ଯେଉଁଠି କିଛି ନାହିଁ, ସେଠି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ; ଯେଉଁଠି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି, ସେଠି ଅନସ୍ତିତ୍ୱ ହେବା ନାହିଁ। ଏହି କଥା ବୁଝିଲେ, ଅନୁଭୂତି ଓ ତାହାର ଅଭାବକୁ ସହଜରେ ବୁଝିପାରିବ।
ଏତୌ ଵେଦନଶବ୍ଦାର୍ଥୌ ରଜ୍ଜୁସର୍ପଭ୍ରମୋପମୌ । ଅସତ୍ଯାଵ୍ ଉଦିତୌ ଵିଦ୍ଧି ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ଭସସ୍ ସମୌ
ଅନୁଭୂତି ଓ ତାହାର ଅଭାବ — ଏହି ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ରଜୁରେ ସାପ ଦେଖିବା ଭ୍ରମ ଭଳି। ଏହି ଦୁଇଟି ଅସତ୍ୟ, ମୃଗମରୀଚିକାର ପାଣି ଭଳି ଅସଲିକ।
ଅବୋଧସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅନଯୋଶ୍ ଶ୍ରେଯାନ୍ ବୋଧୋ ଦୁẖଖାଯ ଚୈତଯୋଃ । ତସ୍ମାତ୍ ସଦ୍ ଏଵ ବୁଧ୍ଯସ୍ଵ ମାସଦ୍ ବୁଧ୍ଯସ୍ଵ ରାଘଵ
ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରୁ, ଅଜ୍ଞାନ ଅଧିକ ଭଲ; ଜ୍ଞାନ ଦୁହିଁ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଆଣେ। ତେଣୁ, ରାଘବ, ସତ୍ୟକୁ ମାତ୍ର ଜାଣ, ଅସତ୍ୟକୁ କେବେ ଜାଣିବା ନୁହେଁ।
ଜନ୍ତୋର୍ ଵେଦନଶବ୍ଦାର୍ଥବୋଧୋ ଦୁẖଖକରḫ ପରଃ । ନ୍ଯକ୍କୃତ୍ଯ ଜ୍ଞପ୍ତିଶବ୍ଦାର୍ଥବୋଧଂ ତିଷ୍ଠ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍
ଜୀବର ପାଇଁ 'ବେଦନା' ପରି ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ଜାଣିବା ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ; ତେଣୁ, 'ଜ୍ଞାନ' ପରି ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥକୁ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରି, ଯେପରି ଅଛ, ସେପରି ରୁହ।
ସର୍ଵାଵବୋଧାଵସରେ ଜ୍ଞପ୍ତିଶବ୍ଦାର୍ଥଯୋର୍ ଇହ । ନିର୍ଵାଣୋଦଯ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ପରମ୍ ଓଁ ଇତି ଶାମ୍ଯତାମ୍
ଏଠାରେ, 'ଜ୍ଞାନ' ପରି ଶବ୍ଦର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅର୍ଥ ବୁଝିବା ବେଳେ, ନିର୍ବାଣର ଉଦୟକୁ ଏକମାତ୍ର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବୋଲି କୁହାଯାଏ—ଏହା 'ଓଁ' ଭାବେ ଶାନ୍ତ ହେଉ।
ଶୁଭାଶୁଭାତ୍ମ କର୍ମ ସ୍ଵଂ ନାଶନୀଯଂ ଵିଵେକିନା । ତନ୍ ନାସ୍ତୀତ୍ଯ୍ ଅଵବୋଧେନ ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନେନ ସିଧ୍ଯତି
ବିବେକୀ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ନିଜର ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ କର୍ମକୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ଦରକାର; 'ଏଗୁଡିକ ନାହିଁ' ବୋଲି ନିଶ୍ଚିତ ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦେଇ ଏହା ସମ୍ଭବ।
କର୍ମମୂଲନିକାଷେଣ ସଂସାରḫ ପରିଶାମ୍ଯତି । ସୁଵିଚାରିତମ୍ ଅନ୍ଵିଷ୍ଟଂ ଯାଵତ୍ କର୍ମ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
କର୍ମର ମୂଳ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ସଂସାରର ଶେଷ ହୁଏ; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କର୍ମକୁ ଭଲଭାବେ ଖୋଜାଯାଏ ଏବଂ ବୁଝାଯାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ରହିଥାଏ।
ଚିଦ୍ରୂପୋ ବିଲ୍ଵମଜ୍ଜୋ ଽନ୍ତଶ୍ ଚିତ୍ରାସ୍ ସଞ୍ଜ୍ଞା ଯଦ୍ ଆତ୍ମନି । କରୋତି ତଦ୍ ଯଥା ବିଲ୍ଵାନ୍ ନ ସ୍ଵଲ୍ପମ୍ ଅପି ଭିଦ୍ଯତେ
ଯେପରି ବେଲ ଫଳର ଭିତରେ ଥିବା ଗୁଦା ଚେତନାର ରୂପ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ଭିତରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଭିନ୍ନତା ସୃଷ୍ଟି କରେ, କିନ୍ତୁ ବେଲ ଫଳ କିଛିମାତ୍ରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ ନାହିଁ।
ତଥା ବ୍ରହ୍ମଘନସ୍ଯାନ୍ତର୍ ଅନାନୈଵାଵଭାସତେ । ନାନେଵ ନନୁ ତସ୍ମାତ୍ ତନ୍ ନ ମନାଗ୍ ଅପି ଭିଦ୍ଯତେ
ଏହିପରି, ବ୍ରହ୍ମର ଏକତା ମଧ୍ୟରେ ଭିନ୍ନତା କେବଳ ଦେଖାଯାଏ, ଯଥାର୍ଥରେ କିଛିମାତ୍ରେ ଭାଗ ହୁଏ ନାହିଁ।
ନ ଯଥା ସନ୍ନିଵେଶୋ ଽନ୍ତସ୍ ସନ୍ନିଵେଶଵତḫ ପୃଥକ୍ । ତଥା ନଞର୍ଥାଦି ପୃଥଙ୍ ନ ପରସ୍ମାନ୍ ମନାଗ୍ ଅପି
ଯେପରି ଭିତରର ବ୍ୟବସ୍ଥା ତାହାର ଅଂଶରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ, ସେପରି ନାସ୍ତି ବା ଅନ୍ୟ ଧାରଣାମାନେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟରୁ କିଛିମାତ୍ରେ ଅଲଗା ନୁହେଁ।
ଯଦ୍ ଏଵାନ୍ତସ୍ ତଦ୍ ଏଵାନ୍ତର୍ ଦ୍ରଵତ୍ଵମ୍ ଅପୃଥଗ୍ ଯଥା । ଵିତ୍ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ତଥାଵିତ୍ତ୍ଵଂ ତଦ୍ରୂପତ୍ଵାନ୍ ନଞର୍ଥଯୋଃ
ଯେପରି ଜଳରେ ତାର ଦ୍ରବତା ଅଲଗା ନୁହେଁ, ସେପରି ଧନ ଓ ଧନହୀନତା ମଧ୍ୟ ଏକେ ଧରଣର, ନାକାର ଓ ସ୍ୱୀକାର ଭିତରେ ଯେମିତି ଏକତା ଅଛି।
ଯଥା ଦ୍ରଵତ୍ଵଂ ପଯସି ଯଥାଲୋକଶ୍ ଚ ତେଜସି । ତଥା ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ୍ ଅତଦ୍ଭାଵଶ୍ ଚିତ୍ଯ୍ ଅଚିତ୍ତ୍ଵଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯେପରି ଜଳରେ ଦ୍ରବତା ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଆଲୋକ ଅଛି, ସେପରି ବ୍ରହ୍ମରେ ଚେତନାର ଅଭାବ କେବେ ନାହିଁ; ଚେତନା ଭିତରେ ଅଚେତନତା ନାହିଁ।
ଚେତନଂ କର୍ମ ତଚ୍ ଚାନ୍ତର୍ ନିର୍ମୂଲଂ ଭ୍ରମଯକ୍ଷଵତ୍ । ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅହେତୁକଂ ତଚ୍ ଚେନ୍ ନୋଦିତଂ ତନ୍ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଚେତନା ଓ କର୍ମ ଭିତରେ ଅଛି, ଏହାମାନେ ମୂଳହୀନ, ଚକ୍ରର ଘୂର୍ଣ୍ଣନ ଭଳି; ଯଦି ଏହାମାନେ କାରଣବିନା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଓ ଯଦି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନି, ତେବେ ଏହାମାନେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ଚେତନଂ କର୍ମ ତଚ୍ ଚୈତଦ୍ ଭାତି ସ୍ପନ୍ଦ ଇଵାନିଲେ । ଅହେତୁକଂ ଯଦାତ୍ମୈତଦ୍ ବହିର୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଚ ସାର୍ଥଧୀଃ
ଚେତନା ଓ କର୍ମ ଏପରି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ପବନରେ କମ୍ପନ ଦେଖାଯାଏ; ଏହି ଆତ୍ମା କାରଣହୀନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଚିନ୍ତାସହିତ ମନ ଦ୍ୱାରା ବାହାରେ ଓ ଭିତରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
ଵିସ୍ତାରẖ କର୍ମଣାଂ ଦେହସ୍ ସୋ ଽହନ୍ତାତ୍ମା ସ ସଂସୃତିଃ । ଅଚେତନାନହନ୍ତ୍ଵେନ ଶାମ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅସ୍ପନ୍ଦଵାତଵତ୍
କର୍ମର ବିସ୍ତାର ହେଉଛି ଏହି ଦେହ, 'ମୁଁ' ବୋଧ ହେଉଛି ଆତ୍ମା, ଏହିଏ ସଂସାର ଚକ୍ର। ଯେତେବେଳେ ଚେତନା ଓ ଅହଂକାର ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ଏହା ନିର୍ଜନ ବାୟୁ ପରି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଅଵେଦନାଦ୍ ଅନନ୍ତାତ୍ମା ଭୂତ୍ଵା ଜ୍ଞୋ ଽପ୍ଯ୍ ଉପଲୋପମଃ । ସଂସାରେ ମୂଲକଷଣଂ କୁରୁ କ୍ରୋଡମୁଖାଗ୍ରଵତ୍
ଅନୁଭୂତି ନଥିବାବେଳେ ଜଣେ ଅନନ୍ତ ସ୍ୱରୂପ ହୋଇଯାନ୍ତି; ଜ୍ଞାନୀ ମଧ୍ୟ ହରାଇଯିବା ପରି ଦେଖାଯାନ୍ତି। ଏହି ସଂସାରରେ, କୁମିର ମୁହଁର ଟିପ୍ ପରି ମୂଳକୁ କାଟିଦିଅ।
କର୍ମବୀଜକଲାକୋଶତ୍ଯାଗ ଏଵଂ କୃତୋ ଭଵେତ୍ । ନାନ୍ଯଥା ରାଘଵାତସ୍ ତେ ଶାନ୍ତମ୍ ଅସ୍ତୁ ସଦା ସ୍ଥିତମ୍
କର୍ମର ବୀଜ, ଅଙ୍କୁର ଓ ଆବରଣକୁ ଛାଡିଦେଲେ ଏହା ସଫଳ ହୁଏ; ଅନ୍ୟଥା କେବେ ନୁହେଁ, ରାଘବ। ତୁମର ଶାନ୍ତି ସଦା ଅଟୁଟ ରହୁ।
କର୍ମବୀଜକଲାତ୍ଯାଗେ ତ୍ଵ୍ ଏତସ୍ମାଦ୍ ଇତରାତ୍ମନି । ଅଵିଦ୍ଯମାନେ ଜୀଵସ୍ଯ ତଜ୍ଜ୍ଞୈର୍ ଵିଦିତଵସ୍ତୁଭିଃ
ଯେତେବେଳେ କର୍ମର ବୀଜ ଓ ଅଙ୍କୁରକୁ ଛାଡାଯାଏ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଆତ୍ମା ନଥିବାବେଳେ, ଏହି କଥାକୁ ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଜୀବ ପାଇଁ ଏହାକୁ ବୁଝନ୍ତି।
ଶାନ୍ତୈର୍ ନ ଗୃହ୍ଯତେ କିଞ୍ଚିନ୍ ନ ଚ ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯତେ ଽପି ଚ । ତ୍ଯାଗାଦାନେ ନ ଜାନନ୍ତି ତେ ଽତସ୍ ତୈଶ୍ ଶାନ୍ତମ୍ ଆସ୍ଯତେ
ଶାନ୍ତ ମନେ ଥିବା ଲୋକେ କିଛିକୁ ଧରନ୍ତି ନାହିଁ, କିଛିକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ସେମାନେ ନ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ନ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ। ଏହିପରି ଶାନ୍ତିରେ ସେମାନେ ଅବସ୍ଥାନ କରନ୍ତି।
ଆକାଶଶୂନ୍ଯହୃଦଯୈର୍ ଜ୍ଞୈର୍ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ ଆସ୍ଯତେ । କ୍ରିଯତେ ଚ ଯଥାପ୍ରାପ୍ତଂ ନାସ୍ଯତେ କ୍ରିଯତେ ନ ଚ
ଯେଉଁ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ହୃଦୟ ଆକାଶ ପରି ଖାଲି, ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ରହନ୍ତି। ଯେମିତି ପରିସ୍ଥିତି ଆସେ, ସେମାନେ କାମ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କାମ କରିବା କିମ୍ବା କରିନଥିବାରେ କେବେ ଆସକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ପ୍ରଵାହାପତିତସ୍ପନ୍ଦଂ ସ୍ପନ୍ଦନ୍ତେ ଶାନ୍ତଚେତସାମ୍ । ତେଷାଂ କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯାଣ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଅର୍ଧସଂସୁପ୍ତବାଲଵତ୍
ଯେଉଁମାନେ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକ ଝରଣାର ପାଣି ପରି ଏମିତି ଚଳେ, ଯେପରି ଅଧା ଘୁମ୍ ହେଉଥିବା ଶିଶୁର ଅଙ୍ଗଗୁଡିକ ଚଳେ।
ରସେ ନିର୍ଵାସନେ ଲବ୍ଧରସା ଅପ୍ଯ୍ ଅତିନୀରସାଃ । ନାନ୍ତସ୍ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ନ ବହିର୍ ଜ୍ଞା ଅଜ୍ଞା ନିପୁଣା ଇଵ
ଇଚ୍ଛା ନଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସେଥିରେ କୌଣସି ଆସକ୍ତି ରଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଭିତରେ କିମ୍ବା ବାହାରେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ରହନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଦେଖାଯାନ୍ତି ଯେପରି ଅଜ୍ଞାନୀ, କିନ୍ତୁ ଅତି ଚତୁର।
କର୍ମଣୋ ଽଵେଦନଂ ତ୍ଯାଗସ୍ ସ ଚ ସିଦ୍ଧḫ ପ୍ରବୋଧତଃ । ଅଵସ୍ତୁନେତରେଣାଥ କିଂ କୃତେନାକୃତେନ ଵା
କାର୍ଯ୍ୟର ଅନୁଭବ ନହେବାକୁ ତ୍ୟାଗ କୁହାଯାଏ, ଏହି ଦଶା ଜାଗୃତ ମନେଷ୍ଵରେ ଆସେ। ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟଟି ଅସତ୍ୟ, ସେତେବେଳେ କରିବା କିମ୍ବା ନ କରିବାରେ କଣ ଉପକାର?
ଅଵେଦନମ୍ ଅସଂଵେଦ୍ଯଂ ଯଦ୍ ଅଵାସନମ୍ ଆସିତମ୍ । ଶାନ୍ତଂ ସମମ୍ ଅନୁଲ୍ଲେଖଂ ସ କର୍ମତ୍ଯାଗ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି କାର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଭବ ହୁଏନାହିଁ, ଅନୁଭୂତି ନାହିଁ, ଚେତନା ନାହିଁ, ମନେ ଶାନ୍ତି, ସମତା ଓ ଚିନ୍ତା ନଥାଏ—ସେଇ ଅବସ୍ଥାକୁ କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ ବୋଲାଯାଏ।