ଵିଦାନ୍ତରରସାନ୍ଯ୍ ଏଵ ପ୍ରଵୃତ୍ତାନ୍ଯ୍ ଅପି ଧାରଯ । ସ୍ଵଯତ୍ନେନେନ୍ଦ୍ରିଯାଣ୍ଯ୍ ଆଶୁ ହେମନ୍ତର୍ତୁସ୍ ତରୂନ୍ ଇଵ
ଜ୍ଞାନର ଭିତର ରସକୁ ଧରି ରଖ, ଏବଂ ନିଜ ପ୍ରୟାସରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ଶୀଘ୍ର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର, ଯେପରି ଶୀତକାଳରେ ଗଛମାନେ ତାଙ୍କର ରସକୁ ଅଟକାଇ ରଖନ୍ତି।
ସରସେନ୍ଦ୍ରିଯଵୃତ୍ତୈସ୍ ତୈẖ କୁର୍ଵତୋ ଽକୁର୍ଵତସ୍ ତଥା । ସଂସାରାନର୍ଥସାର୍ଥୋ ଽଯଂ ନ କଦାଚନ ଶାମ୍ଯତି
ଯେଉଁଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ସକ୍ରିୟ ଅଛନ୍ତି, କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ବେଳେ କିମ୍ବା କରୁନଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ସଂସାରର ଦୁଃଖର ଯାତ୍ରା କେବେ ଶାନ୍ତ ହୁଏନା।
ନିସ୍ସଙ୍କଲ୍ପଂ ମରୁଜ୍ଜ୍ଵାଲାଯନ୍ତ୍ରାମ୍ବୁସ୍ପନ୍ଦଵଦ୍ ଯଦି । ସ୍ପନ୍ଦସେ ତଦ୍ ଅନନ୍ତାଯ ଶ୍ରେଯସେ ପରିକଲ୍ପସେ
ଯଦି ତୁମେ ଚେତନା ଛାଡ଼ି, ପବନେ ହଲୁଚୁଆ ପାଣିର ତରଙ୍ଗ କିମ୍ବା ଯନ୍ତ୍ରର ଚଳନା ପରି ନିର୍ଲିପ୍ତ ଭାବେ ଚଳିବ, ତେବେ ତୁମେ ଅନନ୍ତ ଶ୍ରେୟସରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେବ।
ଏତଦ୍ ଏଵ ପରଂ ଧୈର୍ଯଂ ଜନ୍ମଜ୍ଵରନିଵାରଣମ୍ । ଯଦ୍ ଅଵାସନମ୍ ଅଭ୍ଯସ୍ତନିଜକର୍ମସୁ କର୍ତୃତା
ଏହିଠାରେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟରେ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ଭାବ ନ ଥାଏ, ତାହାକୁ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ଜନ୍ମର ତାପର ଔଷଧ।
ଅଵାସନମ୍ ଅସଙ୍କଲ୍ପଂ ଯଥାପ୍ରାପ୍ତାନୁଵୃତ୍ତିମାନ୍ । ଶନୈଶ୍ ଚକ୍ରଂ ଭ୍ରମାଭୋଗ ଇଵ ସ୍ପନ୍ଦସ୍ଵ କର୍ମସୁ
ମନରେ କୌଣସି ଆସକ୍ତି କିମ୍ବା ଇଚ୍ଛା ରଖିନାହଁ, ଯାହା ମିଳେ ତାହାକୁ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର। ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଧୀରେ ଧୀରେ କର, ଯେପରିକି ପୂର୍ବ ଗତିର ଚାପରେ ଚକ୍ର ଘୂରୁଛି।
ମା କର୍ମଫଲବୁଦ୍ଧିର୍ ଭୂର୍ ମା ତେ ସଙ୍ଗୋ ଽସ୍ତ୍ଵ୍ ଅକର୍ମଣି । ଉଭଯଂ ଵା ତ୍ଯଜୈତତ୍ ତ୍ଵମ୍ ଉଭଯଂ ଵା ସମାଶ୍ରଯ
କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ନେଇ କେବେ ଚିନ୍ତା କରନାହଁ, ନାହିଁ କିଛି କରିବାରେ ଆସକ୍ତି ରଖ। ଚାହିଁଲେ ଦୁହିଁଟିକୁ ଛାଡ଼ିଦେ, କିମ୍ବା ଦୁହିଁଟିକୁ ସମଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କର।
ବହୁନାତ୍ର କିମ୍ ଉକ୍ତେନ ସଙ୍କ୍ଷେପାଦ୍ ଇଦମ୍ ଉଚ୍ଯତେ । ସଙ୍କଲ୍ପନଂ ପରୋ ବନ୍ଧସ୍ ତଦଭାଵୋ ଵିମୁକ୍ତତା
ଅଧିକ କଥା କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, ସଂକ୍ଷେପରେ କହାଯାଉଛି — ମନର କଳ୍ପନା ହେଉଛି ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ବନ୍ଧନ; ଏହାର ଅଭାବ ହେଉଛି ମୁକ୍ତି।
ନେହ କାର୍ଯଂ ନ ଚାକାର୍ଯମ୍ ଅସ୍ତି କିଞ୍ଚନ କୁତ୍ରଚିତ୍ । ସର୍ଵଂ ଶିଵମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତମ୍ ଅନନ୍ତଂ ପ୍ରାଗ୍ଵଦ୍ ଆସ୍ଯତାମ୍
ଏଠାରେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଅକାର୍ଯ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ; ସମସ୍ତ କିଛି ଆଦି ଶେଷ ନଥିବା, ଶୁଭ ଓ ଅନନ୍ତ ଭାବରେ ପୂର୍ବବତ ରହୁ।
ପଶ୍ଯନ୍ କର୍ମଣ୍ଯ୍ ଅକର୍ମତ୍ଵମ୍ ଅକର୍ମଣି ଚ କର୍ମତାମ୍ । ଯଥାଭୂତାର୍ଥଵିଦ୍ରୂପଶ୍ ଶାନ୍ତମ୍ ଆସ୍ସ୍ଵ ଯଥାସୁଖମ୍
କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବାବେଳେ କିଛି କରୁନାହାଁତି ବୋଲି ଦେଖ, ଏବଂ କିଛି କରୁନାହାଁତିବାବେଳେ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ବୋଲି ଦେଖ। ଯେଉଁଠି ଯଥାର୍ଥକୁ ଜାଣିପାରିବା ଦୃଷ୍ଟି ଅଛି, ସେଠି ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ନିଜେ ଆରାମରେ ବସ।
ଅଵେଦନଂ ଵିଦୁର୍ ଯୋଗଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଆସିତମ୍ ଅକ୍ଷଯମ୍ । ଯୋଗସ୍ଥẖ କୁରୁ କର୍ମାଣି ନୀରସୋ ମାଥ ଵା କୁରୁ
ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଅନୁଭୂତି ନାହିଁ, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ଅବସ୍ଥାକୁ ଯୋଗ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ଯୋଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, କାର୍ଯ୍ୟ କର, କିନ୍ତୁ ତାହାରେ ଆସକ୍ତି ରଖନି, କିମ୍ବା କିଛି କରନଥିବି।
ଅଵେଦନଂ ଵିଦୁର୍ ଯୋଗଂ ଚିତ୍ତକ୍ଷଯମ୍ ଅକୃତ୍ରିମମ୍ । ଅତ୍ଯନ୍ତଂ ତନ୍ମଯୋ ଭୂତ୍ଵା ତଥା ତିଷ୍ଠ ଯଥାସି ଭୋଃ
ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଅନୁଭୂତି ନାହିଁ, ମନର ସ୍ୱାଭାବିକ ଶାନ୍ତି ଓ ଶୋଷଣ ଅଟୁଟ ଅଛି, ସେଉଁଠିକୁ ଯୋଗ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସେଠି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଲୀନ ହୋଇ, ଯେପରି ଅଛ, ସେପରି ରୁହ।
ସମେ ଶାନ୍ତେ ଶିଵେ ସୂକ୍ଷ୍ମେ ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯପରିଵର୍ଜିତେ । ତତେ ଽନନ୍ତେ ପଦେ ଶୁଦ୍ଧେ କିଂ କେନ କିଲ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯେଉଁଅବସ୍ଥା ସମ, ଶାନ୍ତ, ମଙ୍ଗଳମୟ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟତା-ଏକତା ଥିଲେ ନାହିଁ, ସେଉଁଅନନ୍ତ ଏବଂ ପବିତ୍ର ପଦେ, କିଏ କାହିଁକି କ’ଣ ଅଛି?
ମୋଦେତୁ ତ୍ଵଯି ସଙ୍କଲ୍ପୋ ମରୁଭୂମାଵ୍ ଇଵାଙ୍କୁରଃ । ଇଚ୍ଛା ମୋଦେତୁ ଭଵତୋ ଲତିକେଵୋପଲୋଦରେ
ମରୁଭୂମିରେ ଯେପରି ଅଂକୁର ଉଠିବା ଦୁର୍ଲଭ, ସେପରି ତୁମ ମନରେ ଆଶା ଉପଜୁ। ପାଥର ଭିତରେ ଲତା ଯେପରି ଅସମ୍ଭବ ଭାବେ ବଢ଼ିଉଠେ, ସେପରି ତୁମ ମନରେ ଇଚ୍ଛା ଉପଜୁ।
ଅଵେଦନସ୍ଯ ଶାନ୍ତସ୍ଯ ଜୀଵତୋ ଵାପ୍ଯ୍ ଅଜୀଵତଃ । ନେହ କଶ୍ଚିତ୍ କୃତେନାର୍ଥୋ ନାକୃତେନାପି କଶ୍ଚନ
ଯିଏ ଅନୁଭୂତିହୀନ ଏବଂ ଶାନ୍ତ, ସେ ଚାହେଁ ଜୀବନ୍ତ ହେଉ, କିମ୍ବା ମୃତ, ଏଠାରେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ କିମ୍ବା ନ କରିଲେ କୌଣସି ଲାଭ ନାହିଁ।
ନ କର୍ମାକର୍ମ ଶାନ୍ତେ ଽନ୍ତଶ୍ ଶାଶ୍ଵତାଭେଦରୂପିଣି । ନ କର୍ମଣ୍ଯ୍ ଅପି କର୍ମାଣି ନ କର୍ତର୍ଯ୍ ଅପି କର୍ତୃତା
ଯିଏ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଅବିଭାଜ୍ୟ ଚିତ୍ତରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଅକାର୍ଯ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ, କର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ନାହିଁ।
ଅହଂ ମମେତି ସଂଵିଦନ୍ ନ ଦୁẖଖତୋ ଵିମୁଚ୍ଯସେ । ଅସଂଵିଦନ୍ ଵିମୁଚ୍ଯସେ ଯଦ୍ ଈପ୍ସିତଂ ତଦ୍ ଆହର
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ 'ମୁଁ' ଓ 'ମୋର' ଭାବ ରହିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେନାହିଁ। ଏହି ଭାବ ଯେତେବେଳେ ଶେଷ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ତାପରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, ସେଠାରୁ ନେଇପାର।
ଅହଂ ମମେତି ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲଂ ଯଦ୍ ଅସ୍ତି ତଚ୍ ଛିଵଂ ପରମ୍ । ପରାତ୍ ପରଂ ତ୍ଵ୍ ଇଦଂ ଶିଵମ୍ ଅଶବ୍ଦମ୍ ଅର୍ଥଵର୍ଜିତମ୍
ଯେଉଁଠାରେ 'ମୁଁ' ଓ 'ମୋର' ଭାବ ନାହିଁ, ସେଠି ମାତ୍ରେ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ। ଯାହା ଅଛି, ସେଇ ପରମ ଶୁଭ। ଏହି ଶୁଭତା ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ, ଶବ୍ଦହୀନ ଓ ଅର୍ଥହୀନ।
ଯଦ୍ ଦୃଶ୍ଯତେ ଜଗଦ୍ ଇଦଂ ଖଲୁ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଏତଦ୍ ଧେମ୍ନୋ ଽଙ୍ଗଦତ୍ଵମ୍ ଇଵ ଭାତି ନ ଵିଦ୍ଯମାନମ୍ । ଅର୍ଥକ୍ଷଯଂ ଵିଦୁର୍ ଅଵେଦନମ୍ ଏଵ ପଶ୍ଚାତ୍ ସତ୍ଯଂ ତଦ୍ ଏଵ ପରମାର୍ଥମ୍ ଅଥାଵଶିଷ୍ଟମ୍
ଏହି ଦୃଶ୍ୟମାନ ଜଗତ ଯେଉଁଠି ଦେଖାଯାଉଛି, ସେଠି କିଛି ନାହିଁ। ଏହା ଗହଣାରେ ସୁନା ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେଇପରି ଏହାର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ। ଅର୍ଥ ହରାଯିବା ପରେ ମାତ୍ର ଅନୁଭୂତିହୀନତା ରହିଯାଏ—ଏହିଠାରେ ଏହିଅଟେ ପରମ ସତ୍ୟ, ଏହିଅଟେ ଶେଷରେ ଅବଶିଷ୍ଟ।
ଅଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯଂ ଵିମନନଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍ । ଯଥା ପୁସ୍ତମଯଂ ସୈନ୍ଯଂ ତଥା ଶିଵମଯଂ ଜଗତ୍
ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଏକତା, ଶାନ୍ତ ଚିନ୍ତନ, ଆତ୍ମାରେ ନିଶ୍ଚଳ ଅବସ୍ଥା—ଯେପରି ଗାଁଠିରେ ତିଆରି ସେନା, ସେପରି ଏହି ଜଗତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଭତାରେ ଭରିଆଛି।
ମନୋଽହଙ୍କାରବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦି ଚୈଵମ୍ ଏଵ ଚ ତନ୍ମଯମ୍ । କାଲାକାରକ୍ରିଯାଶବ୍ଦଶକ୍ତିସନ୍ଦର୍ଭସଂଯୁତମ୍
ମନ, ଅହଂକାର, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସବୁ ଏହିଅଟିରୁ ହିଁ ଗଠିତ। ସମୟ, ଆକାର, କ୍ରିୟା, ଶବ୍ଦ, ଶକ୍ତି, ଗଠନ ଓ ଯୋଗ ମଧ୍ୟ ଏହିଅଟି ସହିତ ଏକତ୍ର।
ଶିଵପଙ୍କମଯା ଏଵ ରୂପାଲୋକମନẖକ୍ରମାଃ । ତନ୍ମଯତ୍ଵାଦ୍ ଅନନ୍ତତ୍ଵାଦ୍ ଅତẖ କିଂ କେନ ଚେତ୍ଯତେ
ସମସ୍ତ ଆକୃତି, ଦୃଶ୍ୟ ଓ କ୍ରମଗତି ଶିବଙ୍କ ମାଟିରେ ଗଠିତ। ଏହି ଏକତା ଓ ଅନନ୍ତତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା, କିଏ କାହାକୁ କେତେ ମାପିପାରିବ?
ମାନମେଯପ୍ରମାଣାଦି ଦେଶକାଲୌ ଦିଗାଦି ଚ । ଭାଵାଭାଵଵିଵର୍ତାଦି ଶିଵପଙ୍କମଯାତ୍ମକମ୍
ମାପ, ମାପିବା ବସ୍ତୁ, ମାନଦଣ୍ଡ, ଦିଗ, ସମୟ, ସ୍ଥାନ, ଅସ୍ତି ଓ ନାସ୍ତିର ରୂପାନ୍ତର—ସବୁ ଶିବଙ୍କ ମାଟିର ଏକ ଅଂଶ।
ଅହଂ ମମେତ୍ଯ୍ ଅତସ୍ ସାରାନ୍ ନେତରତ୍ ପରମାମ୍ବରାତ୍ । ଅସଂସକ୍ତମତିସ୍ ତିଷ୍ଠ ଜ୍ଞଶ୍ ଶିଲୋଦରମୌନଵତ୍
‘ମୁଁ’ ଓ ‘ମୋର’ ଭାବ ଏହି ସାର ନୁହେଁ, ଏହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶ ମାତ୍ର। ଜ୍ଞାନୀ, ତୁମେ ପଥରର ନିରବତା ପରି ଅଲଗା ମନେ ରୁହ।
ଅହଂ ମମେତ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ରୂପଂ ଜ୍ଞସ୍ଯାଭାଵଯତḫ ପ୍ରଭୋ । ଅସଙ୍ଗଂ କର୍ମଣାଂ ତ୍ଯାଗାଦ୍ ଅନୁଷ୍ଠାନାଚ୍ ଚ କିଂ ଶୁଭମ୍
‘ମୁଁ’ ଓ ‘ମୋର’ ଭାବ ଅସତ୍ୟ ରୂପ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଜ୍ଞାନୀ ଏହାକୁ ମିଟାଇଦିଅ। ଯଦି ଅସଙ୍ଗ ହେବ, କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଛାଡିବା କିମ୍ବା କରିବାରେ କଣ ସୁକୃତ ଅଛି?
ପୃଚ୍ଛାମି ଯଦ୍ ଅହଂ ତ୍ଵଂ ତତ୍ କଥଯାଶୁ ମମାନଘ । ଯଦି ଜାନାସି ତତ୍ତ୍ଵେନ କର୍ମ ତାଵତ୍ କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି, ଯେଉଁପରି ମୁଁ ଅଛି, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଅଛ। ହେ ନିର୍ମଳ, ତୁମେ ଯଦି ସତ୍ୟରେ ତାହାର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣ, ତେବେ କୃତ୍ୟ କ’ଣ ବୋଲାଯାଏ, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର କହ।
ଵିସ୍ତାରẖ କର୍ମଣାଂ କୀଦୃଙ୍ ମୂଲଂ ତସ୍ଯ ଚ କିଂ ଭଵେତ୍ । ନାଶନୀଯଂ ଚ ନିପୁଣଂ କଥଂ କଥଯ ନାଶ୍ଯତେ
କୃତ୍ୟର ସୀମା କେତେ, ଏହାର ମୂଳ କ’ଣ, ଏବଂ ଏହାକୁ କିପରି ଚତୁରତାର ସହିତ ନଶ୍ଟ କରାଯାଇପାରିବ? ଦୟାକରି କହ, ଏହା କିପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ?
ଯନ୍ ନାଶନୀଯଂ ନିପୁଣଂ ତନ୍ ନୂନଂ ପ୍ରଵିନାଶ୍ଯତେ । ମୂଲକାଷେଣ ଭଗଵନ୍ ନ ଶାଖାଦିଵିକର୍ତନୈଃ
ଯାହାକୁ ଚତୁରତାରେ ନଶ୍ଟ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ହେ ଭାଗ୍ୟବାନ। ଶାଖା-ପ୍ରଶାଖା କାଟିବା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ମୂଳକୁ ଉଖେଡିବା ଦ୍ୱାରା ଏହା ସଠିକ୍ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ଶୁଭାଶୁଭଂ ନାଶନୀଯଂ ସ୍ଵକର୍ମ ଖଲୁ ଧୀମତା । ମୂଲକାଷଵିନାଶେନ ତଚ୍ ଚ ନଷ୍ଟଂ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ନିଜ କୃତ୍ୟ, ସେଠାରେ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ଯେଉଁହେଉ, ନଶ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ। ମୂଳକୁ ନଶ୍ଟ କଲେ, ସେଗୁଡିକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୁଏ।
କର୍ମଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ବ୍ରହ୍ମନ୍ ମୂଲାନି ମେ ଶୃଣୁ । ଯନ୍ ନିକାଷେଣ ନିର୍ମୂଲୋ ନ ସ ଭୂଯḫ ପ୍ରରୋହତି
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କର୍ମର ଗଛର ମୂଳ କ'ଣ, ମୁଁ ଏହିବେ କହିବି, ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଯେତେବେଳେ ଏହା କୁହାଡ଼ିରେ ମୂଳସହିତ କାଟାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା ପୁଣି ଅଙୁରୁହି ଆସେନାହିଁ।
ଦେହସ୍ ତାଵଦ୍ ଅଯଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ କର୍ମଵୃକ୍ଷସ୍ ସମୁତ୍ଥିତଃ । ରୂଢସ୍ ସଂସାରଵିପିନେ ଵିଚିତ୍ରାଙ୍ଗଲତାନ୍ଵିତଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଦେହ କର୍ମର ଗଛ, ଯାହା ସଂସାରର ଜଙ୍ଗଲରେ ଗଢ଼ି ଉଠିଛି, ଏହା ବିଭିନ୍ନ ଡାଳି ଓ ଲତାରେ ଶୋଭିତ।