ଊର୍ଧ୍ଵବାହୁର୍ ଵିରୌମ୍ଯ୍ ଏଷ ନ ଚ କଶ୍ଚିଚ୍ ଛୃଣୋତି ମେ । ଅସଙ୍କଲ୍ପḫ ପରଂ ଶ୍ରେଯସ୍ ସ କିମ୍ ଅନ୍ତର୍ ନ ଭାଵ୍ଯତେ
ମୁଁ ହାତ ଉଠାଇ ଚିତ୍କାର କରୁଛି, କିନ୍ତୁ କେହି ଶୁଣୁନାହାନ୍ତି; ନିର୍ଇଛା ଭାବରେ ଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ କାହିଁକି ହୃଦୟରେ ଅନୁଭବ ହେଉନାହିଁ?
ଅହୋ ମୋହସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଯଦ୍ ଅଯଂ ସର୍ଵଦୁẖଖହା । ଚିନ୍ତାମଣିର୍ ଵିଚାରାଖ୍ଯୋ ହୃତ୍ସ୍ଥୋ ଽପି ତ୍ଯଜ୍ଯତେ ଜନୈଃ
ହାଁ, ମୋହର ମହତ୍ତ୍ୱ କେତେ ବଡ଼! ଏହି ବିଚାର ନାମକ ମଣି ହୃଦୟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରେ, ଲୋକେ ତାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି।
ଅଵେଦନମ୍ ଅସଙ୍କଲ୍ପସ୍ ତନ୍ମଯେନୈଵ ଭୂଯତାମ୍ । ଏତାଵତ୍ ପରମଂ ଶ୍ରେଯସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵାନୁଭୂଯତାମ୍
ଚେତନା ରହୁ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା କିମ୍ବା ଭାବନା ନ ଥାଉ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକତାରେ ଲୀନ ହେଇ ରୁହ। ଏହି ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ସ୍ୱୟଂ ଅନୁଭବ କର।
କିଲ ତୂଷ୍ଣୀଂସ୍ଥିତେନୈଵ ତତ୍ ପଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ପରମ୍ । ପରମଂ ଯତ୍ର ସାମ୍ରାଜ୍ଯମ୍ ଅପି ରାମ ତୃଣାଯତେ
ନିରବ ରହିଲେ ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଏଠାରେ, ହେ ରାମ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଘାସ ଟୁକୁରି ପରି ଅପରିଗଣ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ଗମ୍ଯଦେଶୈକନିଷ୍ଠସ୍ଯ ଯଥା ପାନ୍ଥସ୍ଯ ପାଦଯୋଃ । ସ୍ପନ୍ଦୋ ଽଵିଦିତସଙ୍କଲ୍ପସ୍ ତଥା ସ୍ପନ୍ଦସ୍ଵ କର୍ମସୁ
ଯେପରି ଏକ ଯାତ୍ରୀ ନିଜ ଗନ୍ତବ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଚିନ୍ତା ବିନା ପାଦ ଚାଲିଯାଏ, ସେପରି ତୁମର କାମ କରା କୌଣସି ଭାବନା ଛାଡ଼ି ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ହେଉ।
ସର୍ଵକର୍ମଫଲାଭୋଗମ୍ ଅଲଂ ଵିସ୍ମୃତ୍ଯ ସୁପ୍ତଵତ୍ । ପ୍ରଵାହାପତିତେ କାର୍ଯେ ସ୍ପନ୍ଦସ୍ଵ ଗତଵେଦନମ୍
ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଭୋଗକୁ ଘୁମରେ ଭୁଲିଯିବା ପରି ଭୁଲିଯା। ଘଟଣାର ପ୍ରବାହରେ ତୁମର କାମ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ହେଉ, କୌଣସି ଜ୍ଞାନ ବା ଆଶା ରହିବା ଛାଡ଼ି।
ସ୍ପନ୍ଦସ୍ଵ ଗତସଙ୍କଲ୍ପଂ ସୁଖଦୁẖଖାନ୍ଯ୍ ଅଭାଵଯନ୍ । ପ୍ରଵାହାପତିତେ କାର୍ଯେ ଵେଷ୍ଟିତୋନ୍ମୁକ୍ତଶଷ୍ପଵତ୍
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାକୁ ଛାଡ଼ି, ସୁଖ ଦୁଃଖକୁ ଅନୁପସ୍ଥିତ ଭାବି, ଏକ ଝରଣାରେ ଭସିଯାଇଥିବା ଓ ପୁଣି ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଥିବା ଘାସ ଟୁଣ୍ଡା ପରି ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭାବରେ ଚଳିଚାଲ।
ରସଭାଵନମ୍ ଅନ୍ତସ୍ ତେ ମାଲଂ ଭଵତୁ କର୍ମସୁ । ଦାରୁଯନ୍ତ୍ରମଯସ୍ଯେଵ ପରାର୍ଥମ୍ ଇଵ କୁର୍ଵତଃ
ତୋର ଭିତରରେ ରସ ଅନୁଭୂତି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମନ୍ଦ ହେଉ, ଯେପରିକି କାଠର ଯନ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ମେସିନ୍ କେବଳ ଅନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ କାମ କରେ।
ନୀରସା ଏଵ ତେ ସନ୍ତୁ ସମସ୍ତେନ୍ଦ୍ରିଯସଂଵିଦଃ । ଆକାରମାତ୍ରସଂଲକ୍ଷ୍ଯା ହେମନ୍ତର୍ତୌ ଲତା ଇଵ
ତୋର ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅନୁଭୂତି ନିରସ ହେଉ, କେବଳ ଆକୃତି ଦେଖାଯିବା ପରି, ଯେପରିକି ଶୀତକାଳରେ ଲତା ମାତ୍ର ଦେଖାଯାଏ।
ବୋଧାର୍କାପୀତରସଯା ସ୍ପନ୍ଦିଷଡ୍ଵର୍ଗସତ୍ତଯା । ଯନ୍ତ୍ରସ୍ପନ୍ଦାଭଯା ତିଷ୍ଠ ଵଲ୍ଲ୍ଯେଵ ଶିଶିରେ ଦ୍ରୁମଃ
ଜ୍ଞାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ ଜାଗୃତି ସହିତ ରୁହ, ଛଅ ପ୍ରବୃତ୍ତି କେବଳ ଯନ୍ତ୍ର ଭଳି ହଲକା ହେଉ, ଯେପରିକି ଶୀତକାଳରେ ଗଛ ରହିଥାଏ କିନ୍ତୁ ତାହାର ଲତା ହଲକା ହେଉଛି।
ଵିଦାନ୍ତରରସାନ୍ଯ୍ ଏଵ ପ୍ରଵୃତ୍ତାନ୍ଯ୍ ଅପି ଧାରଯ । ସ୍ଵଯତ୍ନେନେନ୍ଦ୍ରିଯାଣ୍ଯ୍ ଆଶୁ ହେମନ୍ତର୍ତୁସ୍ ତରୂନ୍ ଇଵ
ଜ୍ଞାନର ଭିତର ରସକୁ ଧରି ରଖ, ଏବଂ ନିଜ ପ୍ରୟାସରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ଶୀଘ୍ର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର, ଯେପରି ଶୀତକାଳରେ ଗଛମାନେ ତାଙ୍କର ରସକୁ ଅଟକାଇ ରଖନ୍ତି।
ସରସେନ୍ଦ୍ରିଯଵୃତ୍ତୈସ୍ ତୈẖ କୁର୍ଵତୋ ଽକୁର୍ଵତସ୍ ତଥା । ସଂସାରାନର୍ଥସାର୍ଥୋ ଽଯଂ ନ କଦାଚନ ଶାମ୍ଯତି
ଯେଉଁଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ସକ୍ରିୟ ଅଛନ୍ତି, କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ବେଳେ କିମ୍ବା କରୁନଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ସଂସାରର ଦୁଃଖର ଯାତ୍ରା କେବେ ଶାନ୍ତ ହୁଏନା।
ନିସ୍ସଙ୍କଲ୍ପଂ ମରୁଜ୍ଜ୍ଵାଲାଯନ୍ତ୍ରାମ୍ବୁସ୍ପନ୍ଦଵଦ୍ ଯଦି । ସ୍ପନ୍ଦସେ ତଦ୍ ଅନନ୍ତାଯ ଶ୍ରେଯସେ ପରିକଲ୍ପସେ
ଯଦି ତୁମେ ଚେତନା ଛାଡ଼ି, ପବନେ ହଲୁଚୁଆ ପାଣିର ତରଙ୍ଗ କିମ୍ବା ଯନ୍ତ୍ରର ଚଳନା ପରି ନିର୍ଲିପ୍ତ ଭାବେ ଚଳିବ, ତେବେ ତୁମେ ଅନନ୍ତ ଶ୍ରେୟସରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେବ।
ଏତଦ୍ ଏଵ ପରଂ ଧୈର୍ଯଂ ଜନ୍ମଜ୍ଵରନିଵାରଣମ୍ । ଯଦ୍ ଅଵାସନମ୍ ଅଭ୍ଯସ୍ତନିଜକର୍ମସୁ କର୍ତୃତା
ଏହିଠାରେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟରେ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ଭାବ ନ ଥାଏ, ତାହାକୁ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ଜନ୍ମର ତାପର ଔଷଧ।
ଅଵାସନମ୍ ଅସଙ୍କଲ୍ପଂ ଯଥାପ୍ରାପ୍ତାନୁଵୃତ୍ତିମାନ୍ । ଶନୈଶ୍ ଚକ୍ରଂ ଭ୍ରମାଭୋଗ ଇଵ ସ୍ପନ୍ଦସ୍ଵ କର୍ମସୁ
ମନରେ କୌଣସି ଆସକ୍ତି କିମ୍ବା ଇଚ୍ଛା ରଖିନାହଁ, ଯାହା ମିଳେ ତାହାକୁ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର। ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଧୀରେ ଧୀରେ କର, ଯେପରିକି ପୂର୍ବ ଗତିର ଚାପରେ ଚକ୍ର ଘୂରୁଛି।
ମା କର୍ମଫଲବୁଦ୍ଧିର୍ ଭୂର୍ ମା ତେ ସଙ୍ଗୋ ଽସ୍ତ୍ଵ୍ ଅକର୍ମଣି । ଉଭଯଂ ଵା ତ୍ଯଜୈତତ୍ ତ୍ଵମ୍ ଉଭଯଂ ଵା ସମାଶ୍ରଯ
କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ନେଇ କେବେ ଚିନ୍ତା କରନାହଁ, ନାହିଁ କିଛି କରିବାରେ ଆସକ୍ତି ରଖ। ଚାହିଁଲେ ଦୁହିଁଟିକୁ ଛାଡ଼ିଦେ, କିମ୍ବା ଦୁହିଁଟିକୁ ସମଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କର।
ବହୁନାତ୍ର କିମ୍ ଉକ୍ତେନ ସଙ୍କ୍ଷେପାଦ୍ ଇଦମ୍ ଉଚ୍ଯତେ । ସଙ୍କଲ୍ପନଂ ପରୋ ବନ୍ଧସ୍ ତଦଭାଵୋ ଵିମୁକ୍ତତା
ଅଧିକ କଥା କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, ସଂକ୍ଷେପରେ କହାଯାଉଛି — ମନର କଳ୍ପନା ହେଉଛି ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ବନ୍ଧନ; ଏହାର ଅଭାବ ହେଉଛି ମୁକ୍ତି।
ନେହ କାର୍ଯଂ ନ ଚାକାର୍ଯମ୍ ଅସ୍ତି କିଞ୍ଚନ କୁତ୍ରଚିତ୍ । ସର୍ଵଂ ଶିଵମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତମ୍ ଅନନ୍ତଂ ପ୍ରାଗ୍ଵଦ୍ ଆସ୍ଯତାମ୍
ଏଠାରେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଅକାର୍ଯ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ; ସମସ୍ତ କିଛି ଆଦି ଶେଷ ନଥିବା, ଶୁଭ ଓ ଅନନ୍ତ ଭାବରେ ପୂର୍ବବତ ରହୁ।
ପଶ୍ଯନ୍ କର୍ମଣ୍ଯ୍ ଅକର୍ମତ୍ଵମ୍ ଅକର୍ମଣି ଚ କର୍ମତାମ୍ । ଯଥାଭୂତାର୍ଥଵିଦ୍ରୂପଶ୍ ଶାନ୍ତମ୍ ଆସ୍ସ୍ଵ ଯଥାସୁଖମ୍
କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବାବେଳେ କିଛି କରୁନାହାଁତି ବୋଲି ଦେଖ, ଏବଂ କିଛି କରୁନାହାଁତିବାବେଳେ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ବୋଲି ଦେଖ। ଯେଉଁଠି ଯଥାର୍ଥକୁ ଜାଣିପାରିବା ଦୃଷ୍ଟି ଅଛି, ସେଠି ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ନିଜେ ଆରାମରେ ବସ।
ଅଵେଦନଂ ଵିଦୁର୍ ଯୋଗଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଆସିତମ୍ ଅକ୍ଷଯମ୍ । ଯୋଗସ୍ଥẖ କୁରୁ କର୍ମାଣି ନୀରସୋ ମାଥ ଵା କୁରୁ
ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଅନୁଭୂତି ନାହିଁ, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ଅବସ୍ଥାକୁ ଯୋଗ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ଯୋଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, କାର୍ଯ୍ୟ କର, କିନ୍ତୁ ତାହାରେ ଆସକ୍ତି ରଖନି, କିମ୍ବା କିଛି କରନଥିବି।
ଅଵେଦନଂ ଵିଦୁର୍ ଯୋଗଂ ଚିତ୍ତକ୍ଷଯମ୍ ଅକୃତ୍ରିମମ୍ । ଅତ୍ଯନ୍ତଂ ତନ୍ମଯୋ ଭୂତ୍ଵା ତଥା ତିଷ୍ଠ ଯଥାସି ଭୋଃ
ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଅନୁଭୂତି ନାହିଁ, ମନର ସ୍ୱାଭାବିକ ଶାନ୍ତି ଓ ଶୋଷଣ ଅଟୁଟ ଅଛି, ସେଉଁଠିକୁ ଯୋଗ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସେଠି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଲୀନ ହୋଇ, ଯେପରି ଅଛ, ସେପରି ରୁହ।
ସମେ ଶାନ୍ତେ ଶିଵେ ସୂକ୍ଷ୍ମେ ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯପରିଵର୍ଜିତେ । ତତେ ଽନନ୍ତେ ପଦେ ଶୁଦ୍ଧେ କିଂ କେନ କିଲ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯେଉଁଅବସ୍ଥା ସମ, ଶାନ୍ତ, ମଙ୍ଗଳମୟ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟତା-ଏକତା ଥିଲେ ନାହିଁ, ସେଉଁଅନନ୍ତ ଏବଂ ପବିତ୍ର ପଦେ, କିଏ କାହିଁକି କ’ଣ ଅଛି?
ମୋଦେତୁ ତ୍ଵଯି ସଙ୍କଲ୍ପୋ ମରୁଭୂମାଵ୍ ଇଵାଙ୍କୁରଃ । ଇଚ୍ଛା ମୋଦେତୁ ଭଵତୋ ଲତିକେଵୋପଲୋଦରେ
ମରୁଭୂମିରେ ଯେପରି ଅଂକୁର ଉଠିବା ଦୁର୍ଲଭ, ସେପରି ତୁମ ମନରେ ଆଶା ଉପଜୁ। ପାଥର ଭିତରେ ଲତା ଯେପରି ଅସମ୍ଭବ ଭାବେ ବଢ଼ିଉଠେ, ସେପରି ତୁମ ମନରେ ଇଚ୍ଛା ଉପଜୁ।
ଅଵେଦନସ୍ଯ ଶାନ୍ତସ୍ଯ ଜୀଵତୋ ଵାପ୍ଯ୍ ଅଜୀଵତଃ । ନେହ କଶ୍ଚିତ୍ କୃତେନାର୍ଥୋ ନାକୃତେନାପି କଶ୍ଚନ
ଯିଏ ଅନୁଭୂତିହୀନ ଏବଂ ଶାନ୍ତ, ସେ ଚାହେଁ ଜୀବନ୍ତ ହେଉ, କିମ୍ବା ମୃତ, ଏଠାରେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ କିମ୍ବା ନ କରିଲେ କୌଣସି ଲାଭ ନାହିଁ।
ନ କର୍ମାକର୍ମ ଶାନ୍ତେ ଽନ୍ତଶ୍ ଶାଶ୍ଵତାଭେଦରୂପିଣି । ନ କର୍ମଣ୍ଯ୍ ଅପି କର୍ମାଣି ନ କର୍ତର୍ଯ୍ ଅପି କର୍ତୃତା
ଯିଏ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଅବିଭାଜ୍ୟ ଚିତ୍ତରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଅକାର୍ଯ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ, କର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ନାହିଁ।
ଅହଂ ମମେତି ସଂଵିଦନ୍ ନ ଦୁẖଖତୋ ଵିମୁଚ୍ଯସେ । ଅସଂଵିଦନ୍ ଵିମୁଚ୍ଯସେ ଯଦ୍ ଈପ୍ସିତଂ ତଦ୍ ଆହର
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ 'ମୁଁ' ଓ 'ମୋର' ଭାବ ରହିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେନାହିଁ। ଏହି ଭାବ ଯେତେବେଳେ ଶେଷ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ତାପରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, ସେଠାରୁ ନେଇପାର।
ଅହଂ ମମେତି ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲଂ ଯଦ୍ ଅସ୍ତି ତଚ୍ ଛିଵଂ ପରମ୍ । ପରାତ୍ ପରଂ ତ୍ଵ୍ ଇଦଂ ଶିଵମ୍ ଅଶବ୍ଦମ୍ ଅର୍ଥଵର୍ଜିତମ୍
ଯେଉଁଠାରେ 'ମୁଁ' ଓ 'ମୋର' ଭାବ ନାହିଁ, ସେଠି ମାତ୍ରେ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ। ଯାହା ଅଛି, ସେଇ ପରମ ଶୁଭ। ଏହି ଶୁଭତା ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ, ଶବ୍ଦହୀନ ଓ ଅର୍ଥହୀନ।
ଯଦ୍ ଦୃଶ୍ଯତେ ଜଗଦ୍ ଇଦଂ ଖଲୁ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଏତଦ୍ ଧେମ୍ନୋ ଽଙ୍ଗଦତ୍ଵମ୍ ଇଵ ଭାତି ନ ଵିଦ୍ଯମାନମ୍ । ଅର୍ଥକ୍ଷଯଂ ଵିଦୁର୍ ଅଵେଦନମ୍ ଏଵ ପଶ୍ଚାତ୍ ସତ୍ଯଂ ତଦ୍ ଏଵ ପରମାର୍ଥମ୍ ଅଥାଵଶିଷ୍ଟମ୍
ଏହି ଦୃଶ୍ୟମାନ ଜଗତ ଯେଉଁଠି ଦେଖାଯାଉଛି, ସେଠି କିଛି ନାହିଁ। ଏହା ଗହଣାରେ ସୁନା ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେଇପରି ଏହାର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ। ଅର୍ଥ ହରାଯିବା ପରେ ମାତ୍ର ଅନୁଭୂତିହୀନତା ରହିଯାଏ—ଏହିଠାରେ ଏହିଅଟେ ପରମ ସତ୍ୟ, ଏହିଅଟେ ଶେଷରେ ଅବଶିଷ୍ଟ।
ଅଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯଂ ଵିମନନଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍ । ଯଥା ପୁସ୍ତମଯଂ ସୈନ୍ଯଂ ତଥା ଶିଵମଯଂ ଜଗତ୍
ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଏକତା, ଶାନ୍ତ ଚିନ୍ତନ, ଆତ୍ମାରେ ନିଶ୍ଚଳ ଅବସ୍ଥା—ଯେପରି ଗାଁଠିରେ ତିଆରି ସେନା, ସେପରି ଏହି ଜଗତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଭତାରେ ଭରିଆଛି।
ମନୋଽହଙ୍କାରବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦି ଚୈଵମ୍ ଏଵ ଚ ତନ୍ମଯମ୍ । କାଲାକାରକ୍ରିଯାଶବ୍ଦଶକ୍ତିସନ୍ଦର୍ଭସଂଯୁତମ୍
ମନ, ଅହଂକାର, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସବୁ ଏହିଅଟିରୁ ହିଁ ଗଠିତ। ସମୟ, ଆକାର, କ୍ରିୟା, ଶବ୍ଦ, ଶକ୍ତି, ଗଠନ ଓ ଯୋଗ ମଧ୍ୟ ଏହିଅଟି ସହିତ ଏକତ୍ର।