ମନାଗ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉଦିତୈଵେଚ୍ଛା ଚ୍ଛେତ୍ତଵ୍ଯାନର୍ଥକାରିଣୀ । ସ୍ଵସଂଵିଦ୍ଯତ୍ନଶସ୍ତ୍ରେଣ ଵିଷସ୍ଯେଵାଙ୍କୁରାଵଲୀ
ଅତି ସାନ୍ନା ଆଶା ମଧ୍ୟ, ଯାହା ଦୁଃଖ ଆଣେ, ସେଉଠାରେ ନିଜ ଜ୍ଞାନର ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କାଟି ଦେବା ଉଚିତ; ଯେପରି ବିଷ ଗଛର ଅଙ୍କୁରକୁ କାଟି ଦିଅନ୍ତି।
ଇଚ୍ଛାଵିଚ୍ଛୁରିତୋ ଜୀଵୋ ଵିଜହାତି ନ ଦୀନତାମ୍ । ଉପଲେପକରୀଂ ଵାରି ମୃଚ୍ଚୂର୍ଣ ଇଵ ପଙ୍କତାମ୍
ଯେଉଁ ଜୀବ ଆଶାରେ ରଙ୍ଗାଇଯାଇଛି, ସେ କେବେ ଦୁଃଖକୁ ଛାଡ଼ିପାରେ ନାହିଁ; ଯେପରି ମାଟି ମିଶିଥିବା ପାଣିରୁ କେବେ ମଲିନତା ଯାଏନାହିଁ।
ଇଚ୍ଛାଚ୍ଛୋଟନଚାତୁର୍ଯଂ ତୁର୍ଯମ୍ ଆହୁର୍ ମନୀଷିଣଃ । ତତ୍ କାର୍ଯମ୍ ଆର୍ଯଵର୍ଯେଣ ଯତ୍ନେନୌଦାର୍ଯସଂଵିଦା
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ କହନ୍ତି, ଇଚ୍ଛାକୁ ଛାଡ଼ିବାର କୌଶଳ ହେଉଛି ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥା। ଏହି କାମ କୁ ଉତ୍ତମ ମନୁଷ୍ୟ ଉଦାରତାର ସଚେତନତା ସହିତ ଉଦ୍ୟମ କରି କରିବା ଉଚିତ।
ପଦମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ ଅଜ୍ଞାନାମ୍ ଇଚ୍ଛାଚ୍ଛେଦେନ ସିଧ୍ଯତି । ପତ୍ତ୍ରିଣାଂ ପାଶଭେଦେନ ସର୍ଵୋର୍ଧ୍ଵସ୍ଥା ଯଥା ଗତିଃ
ଅଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା ଇଚ୍ଛାକୁ କାଟିଦେଇ ସାଧିତ ହୁଏ। ଯେପରି ଡାଣ୍ଡା ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ସମସ୍ତ ପକ୍ଷୀ ଉପରକୁ ଉଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି, ସେପରି ଇଚ୍ଛାର ବନ୍ଧନ ଭାଙ୍ଗିଲେ ଉନ୍ନତି ମିଳେ।
ଅସଂଵେଦନମାତ୍ରେଣ ନୋଦେତୀଚ୍ଛାଭଵାଙ୍କୁରଃ । ସ୍ଵଯତ୍ନସାଧ୍ଯେନାସେକାଦ୍ ବୀଜକୋଶାଦ୍ ଇଵାଙ୍କୁରଃ
କେବଳ ଜଡତା ଥିଲେ ଇଚ୍ଛାର ଅଙ୍କୁର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ। ନିଜର ଉଦ୍ୟମ ଓ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା, ଯେପରି ଜଳ ଦେଲେ ବିଜରୁ ଅଙ୍କୁର ବାହାରେ, ସେପରି ଇଚ୍ଛା ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ଵିଦ୍ଧ୍ଯ୍ ଅସଂଵେଦନଂ ନାମ ତୂଷ୍ଣୀମ୍ ଏଵାନ୍ତରାସନମ୍ । ଏତାଵନ୍ମାତ୍ରକେ ଵସ୍ତୁନ୍ଯ୍ ଅହୋ ନିରଵଧାନତା
ଏହି ଜଡତା କେବଳ ନିରବ ଭିତର ଶାନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣ। ଏତେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏହି ସତ୍ୟର ଅପାର ସୀମା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗେ।
ନିଷ୍କର୍ମାସ୍ତୁ ସକର୍ମା ଵା ପୁରୁଷḫ ପୂର୍ଣମାନସଃ । ଅସଂଵିଦନ୍ ସୁଖାଦ୍ଯ୍ ଅନ୍ତḫ ପାଷାଣମ୍ ଇଵ ତିଷ୍ଠତୁ
କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା କିମ୍ବା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ନ କରୁଥିବା, ଯେଉଁ ମଣିଷଙ୍କର ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଟୁଟ ଅଛି, ସେ ଆନନ୍ଦ କିମ୍ବା ଦୁଃଖରେ, ପାଥର ପରି ଅନୁଭୂତିହୀନ ରୁହନ୍ତୁ।
ସାଵଧାନୋ ଭୃଶଂ ଭୂତ୍ଵା ଭୁକ୍ତଂ ଶଵଶତଂ ଯଯା । ତାଂ ପ୍ରତ୍ଯ୍ ଆହାରବଡିଶେନେଚ୍ଛାମତ୍ସୀଂ ନଯ ଚ୍ଛିଦାମ୍
ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଚେତନ ହୋଇ, ଯେପରି ଏକ ଲୋକ ଶତାଧିକ ମୃତଦେହ ଖାଇଛି, ସେପରି ଆହାର ରୂପୀ ଆଞ୍ଚରେ ଇଚ୍ଛା ମାଛକୁ ଧରି, ତାହାର ମୂଳ କାଟିଦିଅ।
ସଙ୍କଲ୍ପାଲାନମ୍ ଉନ୍ମୂଲ୍ଯ ମତ୍ତୈରାଵଣଲୀଲଯା । ହେଲଯା ପଦମ୍ ଆଲମ୍ବ୍ଯ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଜଯୀ ଭଵ
ମଦମସ୍ତ ହାତୀର ଖେଳାଳି ଶକ୍ତିରେ ଇଚ୍ଛାର ଗଛକୁ ମୂଳସହିତ ଉଖାଡ଼ିଦିଅ, ନିର୍ଲିପ୍ତ ଭାବରେ ଶାନ୍ତିର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉ, ଏବଂ ତିନି ଲୋକର ଜୟୀ ହେଉ।
ନଞର୍ଥଯୁକ୍ତୋତ୍ତମମନ୍ତ୍ରଯୁକ୍ତ୍ଯା ଚିତା ଚିରଂ ଚେତିତଯା ହୃଦନ୍ତଃ । ସଙ୍କଲ୍ପରୂପଂ ଵିଷମ୍ ଆଶୁ ନୀତ୍ଵା ଜରାଂ ଜଯାଶେଷଭଵାମଯାଂସ୍ ତ୍ଵମ୍
ନାସ୍ତି ଅର୍ଥ ଯୁକ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଦୀର୍ଘ ଚିନ୍ତନ ଦ୍ୱାରା, ହୃଦୟରେ ଇଚ୍ଛାର ବିଷକୁ ଶୀଘ୍ର ଶେଷକୁ ନେଇଯାଅ, ଏବଂ ଜନ୍ମ ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାର ସମସ୍ତ ରୋଗକୁ ଜୟ କର।
ନୈଷ୍କର୍ମ୍ଯାତ୍ କଲ୍ପନାତ୍ଯାଗାତ୍ ତନୁḫ ପତତି ଦେହିନଃ । କଥମ୍ ଏତଦ୍ ଅତୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଆଶୁ ଜୀଵତଃ
କୌଣସି କାମ କାର୍ଯ୍ୟ ନ କରିବା ଏବଂ ଭାବନାକୁ ଛାଡିଦେଲେ, ଦେହୀର ଦେହ ଛାଡ଼ିଯାଏ । ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତେବେ ଏହା କିପରି ଜୀବନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଏତେ ଶୀଘ୍ର ଘଟେ ?
ଜୀଵତẖ କଲ୍ପନାତ୍ଯାଗୋ ଯୁଜ୍ଯତେ ନ ତ୍ଵ୍ ଅଜୀଵତଃ । ରୂପମ୍ ଅସ୍ଯ ଯଥାଵତ୍ ତ୍ଵଂ ଶୃଣୁ ଶ୍ରଵଣଭୂଷଣମ୍
ଜୀବନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଭାବନାକୁ ଛାଡିପାରିବା ସମ୍ଭବ, କିନ୍ତୁ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ନୁହେଁ । ଏହାର ସଠିକ୍ ସ୍ୱରୂପ କଣ, ହେ ଶ୍ରୋତାମଣି, ଏବେ ଶୁଣ ।
ଅହମ୍ଭାଵନମ୍ ଏଵାହୁẖ କଲ୍ପନଂ କଲ୍ପକୋଵିଦାଃ । ନଞର୍ଥଭାଵନଂ ତସ୍ଯ ସଙ୍କଲ୍ପତ୍ଯାଗ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେମାନେ ଭଲଭାବେ ବୁଝନ୍ତି, ସେମାନେ କହନ୍ତି— 'ମୁଁ' ବୋଧ ହେଉଛି ଭାବନା । ଏହାକୁ ନାକାରା କରିବା ଭାବନାକୁ ଛାଡିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ପଦାର୍ଥରସମ୍ ଏଵାହୁẖ କଲ୍ପନଂ କଲ୍ପନାଵିଦଃ । ନଞର୍ଥଭାଵନଂ ତସ୍ଯ ସଙ୍କଲ୍ପତ୍ଯାଗ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେମାନେ ଭାବନାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ କହନ୍ତି— ବସ୍ତୁର ରସ ନେବା ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି ଭାବନା । ଏହାକୁ ନାକାରା କରିବା ଭାବନାକୁ ଛାଡିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ଇଦମ୍ ଅସ୍ତ୍ଵ୍ ଇତି ସଂଵେଗମ୍ ଆହୁସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପମ୍ ଉତ୍ତମାଃ । ନଞର୍ଥଭାଵନଂ ତସ୍ଯ ସଙ୍କଲ୍ପତ୍ଯାଗ ଉଚ୍ଯତେ
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ କହନ୍ତି, 'ଏହା ରହୁ' ବୋଲି ଭାବିବାକୁ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛା କୁ ସଂକଳ୍ପ କୁହାଯାଏ । ଏହାକୁ ନାକାରା କରିବା ଭାବନାକୁ ସଂକଳ୍ପ ଛାଡ଼ିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ସ୍ମରଣଂ ଵିଦ୍ଧି ସଙ୍କଲ୍ପଂ ଶିଵମ୍ ଅସ୍ମରଣଂ ଵିଦୁଃ । ତଚ୍ ଚ ପ୍ରାଗନୁଭୂତଂ ଚ ନାନୁଭୂତଂ ଚ ଭାଵ୍ଯତେ
ସଂକଳ୍ପ ମାନେ ସ୍ମୃତି ବୋଲି ଜାଣ । ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ମୃତି ନାହିଁ, ସେଠି ଶୁଭ ଅବସ୍ଥା ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ଏହି ସ୍ମୃତି ପୂର୍ବରୁ ଅନୁଭବ କରାଯାଇଥିବା କିମ୍ବା ଅନୁଭବ ହୋଇନଥିବା କଥା ସହିତ ସମ୍ପୃକ୍ତ ।
ଅନୁଭୂତାଂ ନାନୁଭୂତାଂ ସ୍ମୃତିଂ ଵିସ୍ମୃତ୍ଯ କାରଣମ୍ । ସର୍ଵମ୍ ଏଵାଶୁ ଵିସ୍ମୃତ୍ଯ ଗୂଢସ୍ ତିଷ୍ଠ ମହାମୁନିଃ
ଅନୁଭବ କରାଯାଇଥିବା କିମ୍ବା ନ କରାଯାଇଥିବା ସ୍ମୃତିକୁ ଭୁଲିଯିବା ହେଉଛି ମୂଳ କାରଣ । ସବୁକିଛିକୁ ଶୀଘ୍ର ଭୁଲିଯିବା ଦ୍ୱାରା ମହାମୁନି ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ରହନ୍ତି ।
ସର୍ଵାସ୍ମରଣମାତ୍ରେଣ ତିଷ୍ଠାଯାତେଷୁ କର୍ମସୁ । ଅର୍ଧସୁପ୍ତଶିଶୁସ୍ପନ୍ଦ ଇଵାଭ୍ଯସ୍ତୋପପତ୍ତିଷୁ
ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କେବଳ ଅସ୍ମରଣ ଦ୍ୱାରା ଚାଲିଥିଲେ, ଜଣେ ଅଧା ଶୁଏଇଥିବା ଶିଶୁର ହଳକା ହଳଚଳ ପରି, ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ଆସୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାଏ ।
ନିସ୍ସଙ୍କଲ୍ପଂ ପ୍ରଵାହେଣ ଚକ୍ରଂ ପ୍ରସ୍ପନ୍ଦତେ ଯଥା । ସ୍ପନ୍ଦସ୍ଵ କର୍ମସ୍ଵ୍ ଅନଘ ପ୍ରାକ୍ସଂସ୍କାରଵଶାତ୍ ତଥା
ଯେପରି ଏକ ଚକ୍ର ନିଜ ଗତିରେ ଅନାଇଛାରେ ଘୁରେ, ହେ ନିର୍ଦୋଷ, ସେପରି ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟମାନେ ପୂର୍ବ ଅନୁଭବର ପ୍ରଭାବରେ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ହେଉ।
ଅଵିଦ୍ଯମାନଚିତ୍ତସ୍ ତ୍ଵଂ ସତ୍ତ୍ଵସଂସ୍କାରମ୍ ଆଗତଃ । ପ୍ରଵାହାପତିତେଷ୍ଵ୍ ଏଵ ସ୍ପନ୍ଦସ୍ଵ ସ୍ଵେଷୁ କର୍ମସୁ
ତୁମର ମନ ଯଥାର୍ଥରେ ନାହିଁ, ତୁମେ ଜୀବନର ଆଦତରେ ଆସିଛ, ତେଣୁ ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟମାନେ ଯେପରି ହେଉଛି, ସେଭଳି ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ଚାଲିଯାଉ।
ଊର୍ଧ୍ଵବାହୁର୍ ଵିରୌମ୍ଯ୍ ଏଷ ନ ଚ କଶ୍ଚିଚ୍ ଛୃଣୋତି ମେ । ଅସଙ୍କଲ୍ପḫ ପରଂ ଶ୍ରେଯସ୍ ସ କିମ୍ ଅନ୍ତର୍ ନ ଭାଵ୍ଯତେ
ମୁଁ ହାତ ଉଠାଇ ଚିତ୍କାର କରୁଛି, କିନ୍ତୁ କେହି ଶୁଣୁନାହାନ୍ତି; ନିର୍ଇଛା ଭାବରେ ଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ କାହିଁକି ହୃଦୟରେ ଅନୁଭବ ହେଉନାହିଁ?
ଅହୋ ମୋହସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଯଦ୍ ଅଯଂ ସର୍ଵଦୁẖଖହା । ଚିନ୍ତାମଣିର୍ ଵିଚାରାଖ୍ଯୋ ହୃତ୍ସ୍ଥୋ ଽପି ତ୍ଯଜ୍ଯତେ ଜନୈଃ
ହାଁ, ମୋହର ମହତ୍ତ୍ୱ କେତେ ବଡ଼! ଏହି ବିଚାର ନାମକ ମଣି ହୃଦୟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରେ, ଲୋକେ ତାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି।
ଅଵେଦନମ୍ ଅସଙ୍କଲ୍ପସ୍ ତନ୍ମଯେନୈଵ ଭୂଯତାମ୍ । ଏତାଵତ୍ ପରମଂ ଶ୍ରେଯସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵାନୁଭୂଯତାମ୍
ଚେତନା ରହୁ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା କିମ୍ବା ଭାବନା ନ ଥାଉ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକତାରେ ଲୀନ ହେଇ ରୁହ। ଏହି ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ସ୍ୱୟଂ ଅନୁଭବ କର।
କିଲ ତୂଷ୍ଣୀଂସ୍ଥିତେନୈଵ ତତ୍ ପଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ପରମ୍ । ପରମଂ ଯତ୍ର ସାମ୍ରାଜ୍ଯମ୍ ଅପି ରାମ ତୃଣାଯତେ
ନିରବ ରହିଲେ ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଏଠାରେ, ହେ ରାମ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଘାସ ଟୁକୁରି ପରି ଅପରିଗଣ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ଗମ୍ଯଦେଶୈକନିଷ୍ଠସ୍ଯ ଯଥା ପାନ୍ଥସ୍ଯ ପାଦଯୋଃ । ସ୍ପନ୍ଦୋ ଽଵିଦିତସଙ୍କଲ୍ପସ୍ ତଥା ସ୍ପନ୍ଦସ୍ଵ କର୍ମସୁ
ଯେପରି ଏକ ଯାତ୍ରୀ ନିଜ ଗନ୍ତବ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଚିନ୍ତା ବିନା ପାଦ ଚାଲିଯାଏ, ସେପରି ତୁମର କାମ କରା କୌଣସି ଭାବନା ଛାଡ଼ି ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ହେଉ।
ସର୍ଵକର୍ମଫଲାଭୋଗମ୍ ଅଲଂ ଵିସ୍ମୃତ୍ଯ ସୁପ୍ତଵତ୍ । ପ୍ରଵାହାପତିତେ କାର୍ଯେ ସ୍ପନ୍ଦସ୍ଵ ଗତଵେଦନମ୍
ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଭୋଗକୁ ଘୁମରେ ଭୁଲିଯିବା ପରି ଭୁଲିଯା। ଘଟଣାର ପ୍ରବାହରେ ତୁମର କାମ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ହେଉ, କୌଣସି ଜ୍ଞାନ ବା ଆଶା ରହିବା ଛାଡ଼ି।
ସ୍ପନ୍ଦସ୍ଵ ଗତସଙ୍କଲ୍ପଂ ସୁଖଦୁẖଖାନ୍ଯ୍ ଅଭାଵଯନ୍ । ପ୍ରଵାହାପତିତେ କାର୍ଯେ ଵେଷ୍ଟିତୋନ୍ମୁକ୍ତଶଷ୍ପଵତ୍
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାକୁ ଛାଡ଼ି, ସୁଖ ଦୁଃଖକୁ ଅନୁପସ୍ଥିତ ଭାବି, ଏକ ଝରଣାରେ ଭସିଯାଇଥିବା ଓ ପୁଣି ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଥିବା ଘାସ ଟୁଣ୍ଡା ପରି ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭାବରେ ଚଳିଚାଲ।
ରସଭାଵନମ୍ ଅନ୍ତସ୍ ତେ ମାଲଂ ଭଵତୁ କର୍ମସୁ । ଦାରୁଯନ୍ତ୍ରମଯସ୍ଯେଵ ପରାର୍ଥମ୍ ଇଵ କୁର୍ଵତଃ
ତୋର ଭିତରରେ ରସ ଅନୁଭୂତି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମନ୍ଦ ହେଉ, ଯେପରିକି କାଠର ଯନ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ମେସିନ୍ କେବଳ ଅନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ କାମ କରେ।
ନୀରସା ଏଵ ତେ ସନ୍ତୁ ସମସ୍ତେନ୍ଦ୍ରିଯସଂଵିଦଃ । ଆକାରମାତ୍ରସଂଲକ୍ଷ୍ଯା ହେମନ୍ତର୍ତୌ ଲତା ଇଵ
ତୋର ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅନୁଭୂତି ନିରସ ହେଉ, କେବଳ ଆକୃତି ଦେଖାଯିବା ପରି, ଯେପରିକି ଶୀତକାଳରେ ଲତା ମାତ୍ର ଦେଖାଯାଏ।
ବୋଧାର୍କାପୀତରସଯା ସ୍ପନ୍ଦିଷଡ୍ଵର୍ଗସତ୍ତଯା । ଯନ୍ତ୍ରସ୍ପନ୍ଦାଭଯା ତିଷ୍ଠ ଵଲ୍ଲ୍ଯେଵ ଶିଶିରେ ଦ୍ରୁମଃ
ଜ୍ଞାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ ଜାଗୃତି ସହିତ ରୁହ, ଛଅ ପ୍ରବୃତ୍ତି କେବଳ ଯନ୍ତ୍ର ଭଳି ହଲକା ହେଉ, ଯେପରିକି ଶୀତକାଳରେ ଗଛ ରହିଥାଏ କିନ୍ତୁ ତାହାର ଲତା ହଲକା ହେଉଛି।