ଦୁର୍ଗ୍ରହା ଵିଷମଗ୍ରାହା ଧନାନ୍ଯ୍ ଉପଲପଙ୍କ୍ତଯଃ । ପରଲୋକୋ ମହାମ୍ଭୋଧିର୍ ଆଧଯୋ ଵୀଚିମଣ୍ଡଲମ୍
ଅତି କଷ୍ଟରେ ମିଳୁଥିବା ଓ ଜୀବନକୁ ଅପାୟରେ ପକାଇଥିବା ଧନ-ଦୃବ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଏକ ଏକ ଶିଳାର ଶାରି ଭଳି; ପରଲୋକ ଏକ ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର; ଦୁଃଖ-କଷ୍ଟଗୁଡ଼ିକ ସେଇ ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗମାଳା ଭଳି।
ତାଭିର୍ ମଦନଦୀଭିସ୍ ସା ହୃଦଯାନ୍ତରଚାରିଣୀ । ଇଚ୍ଛାନାଗୀ ନିହନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତାନ୍ କୃପଣାଞ୍ ଜୀଵଜୀଵକାନ୍
ଏହି ଆକାଂକ୍ଷାର ନଦୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟ ଭିତରେ ଚଳିଥିବା ଇଚ୍ଛାର ନାଗିଣୀ, ଏହି ଦୟନୀୟ ଜୀବମାନେ—ଯେଉଁମାନେ କେବଳ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ବଞ୍ଚନ୍ତି—ତାଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଵାସନେହା ମନଶ୍ ଚିତ୍ତଂ ସଙ୍କଲ୍ପୋ ଭାଵନଂ ସ୍ପୃହା । ଇତ୍ଯାଦିର୍ ନିଵହୋ ନାମ୍ନାମ୍ ଅସ୍ଯାସ୍ ସ୍ଵାଶଯକୋଶଗଃ
ବାସନା, ଇଚ୍ଛା, ମନ, ଚିତ୍ତ, ସଂକଳ୍ପ, ଭାବନା, ଆକାଂକ୍ଷା—ଏହିପରି ଅନେକ ନାମ ତାଙ୍କର ନିଜ ଭଣ୍ଡାରରେ ରହିଛି।
ଧୈର୍ଯପଦ୍ମାକରୋନ୍ମାଥେ ପ୍ରସୃତାମ୍ ଅର୍ଥହେଲଯା । ନାଗୀଂ ସର୍ଵାତ୍ମିକାମ୍ ଏନାମ୍ ଇଚ୍ଛାଂ ସର୍ଵାତ୍ମନା ଜଯେତ୍
ଧୈର୍ଯ୍ୟର ପଦ୍ମହସ୍ତରେ ଏହାକୁ ଉପଡ଼ି ଓ ଲୋକିକ ଲାଭକୁ ଅବହେଳା କରି, ଏହି ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଇଚ୍ଛାର ନାଗିଣୀକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନୋବଳରେ ଜୟ କରିବା ଉଚିତ।
ଯାଵଦ୍ ଅସ୍ତ୍ଵ୍ ଇଦମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵିଷମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଵିଜୃମ୍ଭତେ । ତାଵଦ୍ ଉଗ୍ରାẖ କୁସଂସାରମହାଵିଷଵିଷୂଚିକାଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ 'ଏହି ରହୁ' ବୋଲି ଭାବ ମନରେ ଉଠେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦ୍ୱିତୀୟତାର ବିଷ ଭିତରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ; ଏହିପରି ମହା ସଂସାର ବିଷର ଭୟଙ୍କର ରୋଗ ଚାଲିଥାଏ।
ତାଵତ୍ କାର୍ପଣ୍ଯମିହିକା ଯାଵଦ୍ ଇଚ୍ଛାଭ୍ରମଣ୍ଡଲୀ । ଅସ୍ଯାଂ ଵ୍ଯପଗତାଯାଂ ତୁ ଭାତି ଜୀଵଶ୍ ଶରନ୍ନଭଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖର କୁହୁଡ଼ି ଓ ଆଶାର ଘୂର୍ଣ୍ଣା ରହିଥାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭାବ ଚାଲିଥାଏ; ଯେତେବେଳେ ଏହା ଅଦୃଶ୍ୟ ହୁଏ, ଜୀବ ଶରତ୍କାଳୀନ ଆକାଶ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
ଏତାଵାନ୍ ଏଵ ସଂସାର ଇଦମ୍ ଅସ୍ତ୍ଵ୍ ଇତି ଯନ୍ ମତିଃ । ଅସ୍ଯାସ୍ ତୂପଶମୋ ମୋକ୍ଷ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଜ୍ଞାନସଙ୍ଗ୍ରହଃ
'ଏହି ହିଁ ସଂସାର' ବୋଲି ଯେ ମନରେ ଭାବ ଆସେ, ଏହା ହିଁ ସଂସାର; ଏହି ଭାବର ଶାନ୍ତି ହେଉଛି ମୁକ୍ତି—ଏହି ହିଁ ଜ୍ଞାନର ସାର।
ଇଦମ୍ ଅସ୍ତ୍ଵ୍ ଇତି ମୂଢସ୍ଯ ଦୁର୍ଗ୍ରହଗ୍ରହଗର୍ଧିନଃ । କଲ୍ଲୋଲାḫ ପରିଵର୍ତନ୍ତେ ନଦ୍ଯ ଇଵ ଘନାଗମେ
ଯିଏ ମୂଢ଼ ଓ ଭ୍ରମରେ ଆଟକିଛି, ସେଠାରେ ଭାବର ତରଙ୍ଗ ଝରା ବର୍ଷାରେ ନଦୀର ଧାରା ପରି ଉଠିଯାଏ।
ଇଚ୍ଛୋତ୍ତାନମତେର୍ ନାନ୍ତର୍ ଉପଦେଶୋ ମନାଗ୍ ଅପି । ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଏତି ମକୁରେ ମୁକ୍ତାଫଲମ୍ ଇଵାତଲମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ମନ ଆଶାରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ, ସେଠାରେ ଥୋଡ଼ା ଉପଦେଶ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତି ଆଣିପାରେ ନାହିଁ; ଯେପରି ଏକ ମୁକ୍ତା ଦର୍ପଣର ଉପରେ ଟିକି ରହିପାରେ ନାହିଁ।
ପ୍ରସାଦକାରିଣୀ ସ୍ଵଚ୍ଛା ନିରିଚ୍ଛେ ଵିମଲାକୃତୌ । ତୈଲବିନ୍ଦୁର୍ ଇଵାଦର୍ଶେ ଵିଶ୍ରାମ୍ଯତ୍ଯ୍ ଉପଦେଶଵାକ୍
ଯିଏ ସ୍ପଷ୍ଟ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଆଶାରୁ ମୁକ୍ତ, ସେଠାରେ ଉପଦେଶ ଶାନ୍ତିରେ ବସିଯାଏ; ଯେପରି ଏକ ତେଲ ବୁନ୍ଦ ନିର୍ମଳ ଦର୍ପଣରେ ଟିକି ରହେ।
ମନାଗ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉଦିତୈଵେଚ୍ଛା ଚ୍ଛେତ୍ତଵ୍ଯାନର୍ଥକାରିଣୀ । ସ୍ଵସଂଵିଦ୍ଯତ୍ନଶସ୍ତ୍ରେଣ ଵିଷସ୍ଯେଵାଙ୍କୁରାଵଲୀ
ଅତି ସାନ୍ନା ଆଶା ମଧ୍ୟ, ଯାହା ଦୁଃଖ ଆଣେ, ସେଉଠାରେ ନିଜ ଜ୍ଞାନର ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କାଟି ଦେବା ଉଚିତ; ଯେପରି ବିଷ ଗଛର ଅଙ୍କୁରକୁ କାଟି ଦିଅନ୍ତି।
ଇଚ୍ଛାଵିଚ୍ଛୁରିତୋ ଜୀଵୋ ଵିଜହାତି ନ ଦୀନତାମ୍ । ଉପଲେପକରୀଂ ଵାରି ମୃଚ୍ଚୂର୍ଣ ଇଵ ପଙ୍କତାମ୍
ଯେଉଁ ଜୀବ ଆଶାରେ ରଙ୍ଗାଇଯାଇଛି, ସେ କେବେ ଦୁଃଖକୁ ଛାଡ଼ିପାରେ ନାହିଁ; ଯେପରି ମାଟି ମିଶିଥିବା ପାଣିରୁ କେବେ ମଲିନତା ଯାଏନାହିଁ।
ଇଚ୍ଛାଚ୍ଛୋଟନଚାତୁର୍ଯଂ ତୁର୍ଯମ୍ ଆହୁର୍ ମନୀଷିଣଃ । ତତ୍ କାର୍ଯମ୍ ଆର୍ଯଵର୍ଯେଣ ଯତ୍ନେନୌଦାର୍ଯସଂଵିଦା
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ କହନ୍ତି, ଇଚ୍ଛାକୁ ଛାଡ଼ିବାର କୌଶଳ ହେଉଛି ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥା। ଏହି କାମ କୁ ଉତ୍ତମ ମନୁଷ୍ୟ ଉଦାରତାର ସଚେତନତା ସହିତ ଉଦ୍ୟମ କରି କରିବା ଉଚିତ।
ପଦମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ ଅଜ୍ଞାନାମ୍ ଇଚ୍ଛାଚ୍ଛେଦେନ ସିଧ୍ଯତି । ପତ୍ତ୍ରିଣାଂ ପାଶଭେଦେନ ସର୍ଵୋର୍ଧ୍ଵସ୍ଥା ଯଥା ଗତିଃ
ଅଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା ଇଚ୍ଛାକୁ କାଟିଦେଇ ସାଧିତ ହୁଏ। ଯେପରି ଡାଣ୍ଡା ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ସମସ୍ତ ପକ୍ଷୀ ଉପରକୁ ଉଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି, ସେପରି ଇଚ୍ଛାର ବନ୍ଧନ ଭାଙ୍ଗିଲେ ଉନ୍ନତି ମିଳେ।
ଅସଂଵେଦନମାତ୍ରେଣ ନୋଦେତୀଚ୍ଛାଭଵାଙ୍କୁରଃ । ସ୍ଵଯତ୍ନସାଧ୍ଯେନାସେକାଦ୍ ବୀଜକୋଶାଦ୍ ଇଵାଙ୍କୁରଃ
କେବଳ ଜଡତା ଥିଲେ ଇଚ୍ଛାର ଅଙ୍କୁର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ। ନିଜର ଉଦ୍ୟମ ଓ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା, ଯେପରି ଜଳ ଦେଲେ ବିଜରୁ ଅଙ୍କୁର ବାହାରେ, ସେପରି ଇଚ୍ଛା ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ଵିଦ୍ଧ୍ଯ୍ ଅସଂଵେଦନଂ ନାମ ତୂଷ୍ଣୀମ୍ ଏଵାନ୍ତରାସନମ୍ । ଏତାଵନ୍ମାତ୍ରକେ ଵସ୍ତୁନ୍ଯ୍ ଅହୋ ନିରଵଧାନତା
ଏହି ଜଡତା କେବଳ ନିରବ ଭିତର ଶାନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣ। ଏତେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏହି ସତ୍ୟର ଅପାର ସୀମା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗେ।
ନିଷ୍କର୍ମାସ୍ତୁ ସକର୍ମା ଵା ପୁରୁଷḫ ପୂର୍ଣମାନସଃ । ଅସଂଵିଦନ୍ ସୁଖାଦ୍ଯ୍ ଅନ୍ତḫ ପାଷାଣମ୍ ଇଵ ତିଷ୍ଠତୁ
କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା କିମ୍ବା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ନ କରୁଥିବା, ଯେଉଁ ମଣିଷଙ୍କର ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଟୁଟ ଅଛି, ସେ ଆନନ୍ଦ କିମ୍ବା ଦୁଃଖରେ, ପାଥର ପରି ଅନୁଭୂତିହୀନ ରୁହନ୍ତୁ।
ସାଵଧାନୋ ଭୃଶଂ ଭୂତ୍ଵା ଭୁକ୍ତଂ ଶଵଶତଂ ଯଯା । ତାଂ ପ୍ରତ୍ଯ୍ ଆହାରବଡିଶେନେଚ୍ଛାମତ୍ସୀଂ ନଯ ଚ୍ଛିଦାମ୍
ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଚେତନ ହୋଇ, ଯେପରି ଏକ ଲୋକ ଶତାଧିକ ମୃତଦେହ ଖାଇଛି, ସେପରି ଆହାର ରୂପୀ ଆଞ୍ଚରେ ଇଚ୍ଛା ମାଛକୁ ଧରି, ତାହାର ମୂଳ କାଟିଦିଅ।
ସଙ୍କଲ୍ପାଲାନମ୍ ଉନ୍ମୂଲ୍ଯ ମତ୍ତୈରାଵଣଲୀଲଯା । ହେଲଯା ପଦମ୍ ଆଲମ୍ବ୍ଯ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଜଯୀ ଭଵ
ମଦମସ୍ତ ହାତୀର ଖେଳାଳି ଶକ୍ତିରେ ଇଚ୍ଛାର ଗଛକୁ ମୂଳସହିତ ଉଖାଡ଼ିଦିଅ, ନିର୍ଲିପ୍ତ ଭାବରେ ଶାନ୍ତିର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉ, ଏବଂ ତିନି ଲୋକର ଜୟୀ ହେଉ।
ନଞର୍ଥଯୁକ୍ତୋତ୍ତମମନ୍ତ୍ରଯୁକ୍ତ୍ଯା ଚିତା ଚିରଂ ଚେତିତଯା ହୃଦନ୍ତଃ । ସଙ୍କଲ୍ପରୂପଂ ଵିଷମ୍ ଆଶୁ ନୀତ୍ଵା ଜରାଂ ଜଯାଶେଷଭଵାମଯାଂସ୍ ତ୍ଵମ୍
ନାସ୍ତି ଅର୍ଥ ଯୁକ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଦୀର୍ଘ ଚିନ୍ତନ ଦ୍ୱାରା, ହୃଦୟରେ ଇଚ୍ଛାର ବିଷକୁ ଶୀଘ୍ର ଶେଷକୁ ନେଇଯାଅ, ଏବଂ ଜନ୍ମ ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାର ସମସ୍ତ ରୋଗକୁ ଜୟ କର।
ନୈଷ୍କର୍ମ୍ଯାତ୍ କଲ୍ପନାତ୍ଯାଗାତ୍ ତନୁḫ ପତତି ଦେହିନଃ । କଥମ୍ ଏତଦ୍ ଅତୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଆଶୁ ଜୀଵତଃ
କୌଣସି କାମ କାର୍ଯ୍ୟ ନ କରିବା ଏବଂ ଭାବନାକୁ ଛାଡିଦେଲେ, ଦେହୀର ଦେହ ଛାଡ଼ିଯାଏ । ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତେବେ ଏହା କିପରି ଜୀବନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଏତେ ଶୀଘ୍ର ଘଟେ ?
ଜୀଵତẖ କଲ୍ପନାତ୍ଯାଗୋ ଯୁଜ୍ଯତେ ନ ତ୍ଵ୍ ଅଜୀଵତଃ । ରୂପମ୍ ଅସ୍ଯ ଯଥାଵତ୍ ତ୍ଵଂ ଶୃଣୁ ଶ୍ରଵଣଭୂଷଣମ୍
ଜୀବନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଭାବନାକୁ ଛାଡିପାରିବା ସମ୍ଭବ, କିନ୍ତୁ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ନୁହେଁ । ଏହାର ସଠିକ୍ ସ୍ୱରୂପ କଣ, ହେ ଶ୍ରୋତାମଣି, ଏବେ ଶୁଣ ।
ଅହମ୍ଭାଵନମ୍ ଏଵାହୁẖ କଲ୍ପନଂ କଲ୍ପକୋଵିଦାଃ । ନଞର୍ଥଭାଵନଂ ତସ୍ଯ ସଙ୍କଲ୍ପତ୍ଯାଗ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେମାନେ ଭଲଭାବେ ବୁଝନ୍ତି, ସେମାନେ କହନ୍ତି— 'ମୁଁ' ବୋଧ ହେଉଛି ଭାବନା । ଏହାକୁ ନାକାରା କରିବା ଭାବନାକୁ ଛାଡିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ପଦାର୍ଥରସମ୍ ଏଵାହୁẖ କଲ୍ପନଂ କଲ୍ପନାଵିଦଃ । ନଞର୍ଥଭାଵନଂ ତସ୍ଯ ସଙ୍କଲ୍ପତ୍ଯାଗ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେମାନେ ଭାବନାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ କହନ୍ତି— ବସ୍ତୁର ରସ ନେବା ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି ଭାବନା । ଏହାକୁ ନାକାରା କରିବା ଭାବନାକୁ ଛାଡିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ଇଦମ୍ ଅସ୍ତ୍ଵ୍ ଇତି ସଂଵେଗମ୍ ଆହୁସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପମ୍ ଉତ୍ତମାଃ । ନଞର୍ଥଭାଵନଂ ତସ୍ଯ ସଙ୍କଲ୍ପତ୍ଯାଗ ଉଚ୍ଯତେ
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ କହନ୍ତି, 'ଏହା ରହୁ' ବୋଲି ଭାବିବାକୁ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛା କୁ ସଂକଳ୍ପ କୁହାଯାଏ । ଏହାକୁ ନାକାରା କରିବା ଭାବନାକୁ ସଂକଳ୍ପ ଛାଡ଼ିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ସ୍ମରଣଂ ଵିଦ୍ଧି ସଙ୍କଲ୍ପଂ ଶିଵମ୍ ଅସ୍ମରଣଂ ଵିଦୁଃ । ତଚ୍ ଚ ପ୍ରାଗନୁଭୂତଂ ଚ ନାନୁଭୂତଂ ଚ ଭାଵ୍ଯତେ
ସଂକଳ୍ପ ମାନେ ସ୍ମୃତି ବୋଲି ଜାଣ । ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ମୃତି ନାହିଁ, ସେଠି ଶୁଭ ଅବସ୍ଥା ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ଏହି ସ୍ମୃତି ପୂର୍ବରୁ ଅନୁଭବ କରାଯାଇଥିବା କିମ୍ବା ଅନୁଭବ ହୋଇନଥିବା କଥା ସହିତ ସମ୍ପୃକ୍ତ ।
ଅନୁଭୂତାଂ ନାନୁଭୂତାଂ ସ୍ମୃତିଂ ଵିସ୍ମୃତ୍ଯ କାରଣମ୍ । ସର୍ଵମ୍ ଏଵାଶୁ ଵିସ୍ମୃତ୍ଯ ଗୂଢସ୍ ତିଷ୍ଠ ମହାମୁନିଃ
ଅନୁଭବ କରାଯାଇଥିବା କିମ୍ବା ନ କରାଯାଇଥିବା ସ୍ମୃତିକୁ ଭୁଲିଯିବା ହେଉଛି ମୂଳ କାରଣ । ସବୁକିଛିକୁ ଶୀଘ୍ର ଭୁଲିଯିବା ଦ୍ୱାରା ମହାମୁନି ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ରହନ୍ତି ।
ସର୍ଵାସ୍ମରଣମାତ୍ରେଣ ତିଷ୍ଠାଯାତେଷୁ କର୍ମସୁ । ଅର୍ଧସୁପ୍ତଶିଶୁସ୍ପନ୍ଦ ଇଵାଭ୍ଯସ୍ତୋପପତ୍ତିଷୁ
ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କେବଳ ଅସ୍ମରଣ ଦ୍ୱାରା ଚାଲିଥିଲେ, ଜଣେ ଅଧା ଶୁଏଇଥିବା ଶିଶୁର ହଳକା ହଳଚଳ ପରି, ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ଆସୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାଏ ।
ନିସ୍ସଙ୍କଲ୍ପଂ ପ୍ରଵାହେଣ ଚକ୍ରଂ ପ୍ରସ୍ପନ୍ଦତେ ଯଥା । ସ୍ପନ୍ଦସ୍ଵ କର୍ମସ୍ଵ୍ ଅନଘ ପ୍ରାକ୍ସଂସ୍କାରଵଶାତ୍ ତଥା
ଯେପରି ଏକ ଚକ୍ର ନିଜ ଗତିରେ ଅନାଇଛାରେ ଘୁରେ, ହେ ନିର୍ଦୋଷ, ସେପରି ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟମାନେ ପୂର୍ବ ଅନୁଭବର ପ୍ରଭାବରେ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ହେଉ।
ଅଵିଦ୍ଯମାନଚିତ୍ତସ୍ ତ୍ଵଂ ସତ୍ତ୍ଵସଂସ୍କାରମ୍ ଆଗତଃ । ପ୍ରଵାହାପତିତେଷ୍ଵ୍ ଏଵ ସ୍ପନ୍ଦସ୍ଵ ସ୍ଵେଷୁ କର୍ମସୁ
ତୁମର ମନ ଯଥାର୍ଥରେ ନାହିଁ, ତୁମେ ଜୀବନର ଆଦତରେ ଆସିଛ, ତେଣୁ ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟମାନେ ଯେପରି ହେଉଛି, ସେଭଳି ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ଚାଲିଯାଉ।