ପ୍ରେକ୍ଷିତଂ ସନ୍ ନ ଚାହନ୍ତ୍ଵଂ ନାନ୍ତର୍ ନ ବହିର୍ ଅସ୍ତି ଚ । ମାଯୈଷା ଭାତ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ରୂପା ସ୍ଵାଲୋଚନପଲାଯିନୀ
'ମୁଁ' ବୋଧକୁ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା କେବେ ଭିତରେ କେବେ ବାହାରେ ମିଳେନି; ଏହି ମାୟା, ଅସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ସରିଯାଏ।
ଯଦ୍ ଅସନ୍ ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବୁ ଭାସତେ ତତ୍ ପରୀକ୍ଷିତମ୍ । କଥଂ ଵିଲାପ୍ଯତେ ତଦ୍ଵଦ୍ ଏଵାହନ୍ତାଦିଵିଭ୍ରମଃ
ଯେଉଁଠି ଅସତ୍ୟ, ମୃଗମରୀଚିକାର ପାଣି ପରି, ତାହା ଖୋଜିଲେ ମାତ୍ର ଦେଖାଯାଏ; ଏହିପରି 'ମୁଁ' ବୋଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭ୍ରମ ମଧ୍ୟ ବୁଝିଲେ ଗଲିଯାଏ।
ଦ୍ରଷ୍ଟା ଦୃଶ୍ଯଂ ଦର୍ଶନଂ ଚ ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବ୍ଵ୍ ଇତି ତ୍ରଯମ୍ । ନାସ୍ତି କସ୍ଯଚିଦ୍ ଏଵାତଶ୍ ଶାନ୍ତଂ ଶିଵମ୍ ଇଦଂ ତତମ୍
ଦେଖୁଥିବା, ଦେଖାଯାଉଥିବା ଓ ଦେଖିବା କାମ — ଏହି ତିନିଟି ମୃଗମରୀଚିକାର ପାଣି ପରି; କାହା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ଶାନ୍ତି ଓ ମଙ୍ଗଳ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପିଛି।
ଇତି ନିଶ୍ଚଯଵାନ୍ ଐକ୍ଯଦ୍ଵୈତାତୀତଵପୁଶ୍ ଶିଵମ୍ । ସମମ୍ ଆସ୍ତେ ମହାସତ୍ତ୍ଵḫ ପଞ୍ଚମୀଂ ଭୂମିକାମ୍ ଇତଃ
ଏହିପରି ନିଶ୍ଚୟ ଥିବା, ଏକତା-ଦ୍ୱିତୀୟତାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ପଞ୍ଚମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ସମଭାବରେ ଶିବସ୍ଥିତିରେ ରହେ।
ଅନ୍ତର୍ମୁଖତଯା ତିଷ୍ଠନ୍ ବହିର୍ଵୃତ୍ତିପରୋ ଽପି ସନ୍ । ପରିଶାନ୍ତତଯା ନିତ୍ଯଂ ନିଦ୍ରାଲୁର୍ ଇଵ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ସେ ଭିତରେ ମନ ଲଗାଇ ରହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବାହାରେ କାମ କରୁଥିବା ଦେଖାଯାଏ; ଶାନ୍ତିରେ ଏତେ ଲୀନ ଯେ, ସେ ସଦା ଘୁମ ଦେଖାଯାଏ।
ଲୋକସଂଵ୍ଯଵହାରେ ଽସ୍ମିନ୍ ନାନ୍ତର୍ ନ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ନୋ ବହିଃ । ରମତେ ଽଥ ଭ୍ରମତି ଵା ଵ୍ଯୋମରୂପୋ ଗଲନ୍ମନାଃ
ଏହି ସଂସାରୀ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ସେ ନ ଭିତରେ, ନ ଆକାଶରେ, ନ ବାହାରେ ଆନନ୍ଦ କରେ କିମ୍ବା ଭ୍ରମଣ କରେ; ତାଙ୍କର ମନ ଗଳିଯାଇଛି, ସେ ଆକାଶ ସମାନ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ସୁଷୁପ୍ତଵଜ୍ ଜାଗ୍ରତି ଦୃଶ୍ଯଵିଭ୍ରମଂ ତ୍ଵ୍ ଅଭାଵଯନ୍ ଭାଵପରିକ୍ଷଯୋଦଯୀ । ଚିତିତ୍ଵମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନ୍ତରସଂଵିଦନ୍ନ୍ ଇଦଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠତେ ଚିତ୍ରନରୋପମୋ ବୁଧଃ
ଯେପରି ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଥିବା ପରି, ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର ଭ୍ରମକୁ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଦେଖିବାରେ ନାହିଁ, ଚିନ୍ତାର ଉଦୟ ଓ ଅନ୍ତ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ମାନେ ମନ ଭିତରେ ଅନୁଭବ କରେ; ଏଭଳି ଜଣେ ପ୍ରଜ୍ଞାନବାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତି ଚିତ୍ରରେ ଅଙ୍କିତ ମଣିଷ ପରି ଅଚଳ ରହନ୍ତି।
କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅଭ୍ଯାସମ୍ ଏତସ୍ଯାଂ ଭୂମିକାଯାଂ ଵିଵାସନଃ । ଷଷ୍ଠୀଂ ତୁର୍ଯାଭିଧାମ୍ ଅନ୍ଯାଂ କ୍ରମାତ୍ ପତତି ଭୂମିକାମ୍
ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଭ୍ୟାସ କରି, ସମସ୍ତ ଚିରସଂସ୍କାରକୁ ଛାଡ଼ି, ସେ କ୍ରମେ ଛଅଟିଏ ଯାହାକୁ 'ଚତୁର୍ଥ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଯତ୍ର ନାସନ୍ ନ ସଦ୍ରୂପୋ ନାହଂ ନାପ୍ଯ୍ ଅନହଙ୍କୃତିଃ । କେଵଲଂ କ୍ଷୀଣମନନଂ ତଦ୍ ଆସ୍ତେ ଗତଵାସନଃ
ଯେଉଁଠାରେ ନ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି, ନ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ରୂପ ଅଛି, ନ 'ମୁଁ' ଅଛି, ନ ଅହଂକାର ଅଛି; କେବଳ ଯାହାର ଚିନ୍ତା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ସଂସ୍କାର ଶୂନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ରହନ୍ତି।
ନିର୍ଗ୍ରନ୍ଥିଶ୍ ଶାନ୍ତସଦ୍ରୂପୋ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋ ଵିଭାଵନଃ । ସକୃଦ୍ଵିଭାତା ଵିମଲମ୍ ଆସ୍ତେ ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯନିର୍ଗତଃ
ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନ ଛିନ୍ନ ହୋଇଯାଇଛି, ଶାନ୍ତ ସ୍ୱଭାବ ରହିଛି, ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି, ଜ୍ଞାନରେ ଅବିଚଳ ଅଛନ୍ତି, ଏକବାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ନିର୍ମଳ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଦ୍ୱିତୀୟତା ଓ ଏକତା ଉଭୟୁ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରି ରହନ୍ତି।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋ ଗତରସୋ ନିର୍ଭେଦୋ ଽମ୍ବରସୁନ୍ଦରଃ । ଅନିର୍ଵାଣୋ ଽପି ନିର୍ଵାଣଶ୍ ଚିତ୍ରଦୀପ ଇଵ ସ୍ଥିରଃ
ଯିଏ ଜୀବନ୍ତାବସ୍ଥାରେ ମୁକ୍ତ, ସେ ସଂସାରିକ ଆସକ୍ତିରୁ ଶୂନ୍ୟ, ଭେଦଭାବ ନାହିଁ, ଆକାଶ ପରି ସୁନ୍ଦର, ଏଉଁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅପରିଣତ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଦୀପ ପରି ଅଚଳ ଅଟୁଟ ରହେ।
ଅଵାସନତ୍ଵାଦ୍ ଵୈରସ୍ଯାନ୍ ନ କିଞ୍ଚନ କରୋତ୍ଯ୍ ଅସୌ । କରୋତ୍ଯ୍ ଏଵଂସ୍ଥିତିର୍ ଯଚ୍ ଚ ତତ୍ରାକର୍ତୈଵ କାଷ୍ଠଵତ୍
ତାଙ୍କର ମନରେ କୌଣସି ପୂର୍ବସଂସ୍କାର ନାହିଁ ଏବଂ ସେ ନିର୍ଲିପ୍ତ, ତେଣୁ ସେ କିଛି କରେନି। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ କିଛି କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ପ୍ରକୃତରେ କିଛି କରୁନାହିଁ, କାଠର ଟୁକୁଡ଼ା ପରି ଅକ୍ରିୟ।
ସମ୍ଯଗ୍ଦର୍ଶନସମ୍ପନ୍ନୋ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତପଦଂ ଗତଃ । ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ ଇଦଂ ପଶ୍ଯନ୍ କର୍ମଭିର୍ ନ ନିବଧ୍ଯତେ
ଯିଏ ସଠିକ୍ ଜ୍ଞାନରେ ସମ୍ପନ୍ନ ଏବଂ ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତିର ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ସେ ଯଥାର୍ଥରେ ସବୁକିଛିକୁ ଦେଖି, କୌଣସି କର୍ମରେ ବନ୍ଧି ନପଡ଼ନ୍ତି।
କୁର୍ଵନ୍ ନ କିଞ୍ଚିତ୍ କୁରୁତେ ଗନ୍ତାପି ଚ ନ ଗଚ୍ଛତି । ଭୁଞ୍ଜାନୋ ଽପି ଚ ନୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଵକ୍ତାପି ଚ ନ ଵକ୍ତ୍ଯ୍ ଅସୌ
ସେ କାମ କରିଲେ ମଧ୍ୟ କିଛି କରୁନାହିଁ, ଯିବାକୁ ଚାଲିଲେ ମଧ୍ୟ ଯାନ୍ତିନାହିଁ, ଭୋଗ କଲେ ମଧ୍ୟ ଭୋଗୁନାହିଁ, କହିଲେ ମଧ୍ୟ କିଛି କହୁନାହିଁ।
ଜାଗ୍ରତି ସ୍ଵପ୍ନଦୃଷ୍ଟସ୍ଯ ପୁଂସẖ କର୍ତୃତ୍ଵଭୋକ୍ତୃତେ । ଯାଦୃଶ୍ଯୌ ତତ୍ସ୍ଥିତୀ ଵିଦ୍ଧି ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତସ୍ଯ ରାଘଵ
ହେ ରାଘବ, ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତ ପୁରୁଷଙ୍କର ଅବସ୍ଥା, ସେ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ଓ ଭୋଗକାରୀ ଭାବେ ଯେପରି ଜଣେ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଅନୁଭୂତି ହୁଏ, ସେପରି ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ ।
ସମଶ୍ ଶାନ୍ତମତିର୍ ମୌନୀ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋ ଵିଵାସନଃ । ଦ୍ରଷ୍ଟାରଂ ଦର୍ଶନଂ ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଆକାଶମ୍ ଇଵ ପଶ୍ଯତି
ଯିଏ ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତ, ସେ ସମଭାବ, ଶାନ୍ତ ମନ, ନିରବ ଓ ଅଭିଲାଷା ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ, ଦେଖୁଥିବା, ଦେଖାଯାଉଥିବା ଓ ଦେଖୁଥିବାକୁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକାଶ ପରି ଏକାକାର ଭାବେ ଦେଖେ ।
ନିର୍ଵାଣମତିର୍ ଆତ୍ମାନଂ ପରଂ ଚାଦ୍ରିମ୍ ଅଣୁଂ ତନୁମ୍ । ଶ୍ଵାନଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମ୍ ଆଦିତ୍ଯଂ ସର୍ଵଂ ଖମ୍ ଇଵ ପଶ୍ଯତି
ଯାହାର ମନ ମୋକ୍ଷରେ ଲୀନ, ସେ ନିଜକୁ, ପରମତତ୍ତ୍ୱକୁ, ପାହାଡ଼କୁ, ଅଣୁକୁ, ଦେହକୁ, କୁକୁରକୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକାଶ ପରି ଏକ ଭାବେ ଦେଖେ ।
ସମ୍ପନ୍ନଶ୍ ଶାନ୍ତମ୍ ଆଭାସଂ ପରମ୍ ଏକମ୍ ଅକୃତ୍ରିମମ୍ । କ୍ଵାସ୍ତମ୍ ଏତୁ କ୍ଵ ଵୋଦେତୁ କୀଦୃଗ୍ଵପୁର୍ ଅସାଵ୍ ଇହ
ଯିଏ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶାନ୍ତ, ପରମ ଏକ ଓ ସ୍ୱାଭାବିକ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେ କେଉଁଠି ଅସ୍ତମିତ, କେଉଁଠି ଉଦିତ, ଏଠାରେ କେମିତି ଆକାର ଧାରଣ କରନ୍ତି ?
ପ୍ରଜ୍ଞାପ୍ରାସାଦମ୍ ଆରୂଢସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଶୋଚ୍ଯଶ୍ ଶୋଚତେ ଜନାନ୍ । ଭୂମିଷ୍ଠାନ୍ ଇଵ ଶୈଲସ୍ଥସ୍ ସର୍ଵାନ୍ ପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଽନୁପଶ୍ଯତି
ଯେଉଁଠି ଜ୍ଞାନର ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ଆରୋହଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଃଖ ଉପରେ ଅତିତ ହୋଇ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖିତ ହୁଅନ୍ତି; ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଦଢ଼ିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଭୂମିରେ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି, ସେହିପରି ଜ୍ଞାନୀ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ନୈଵ ତସ୍ଯ କୃତେନାର୍ଥୋ ନାକୃତେନେହ କଶ୍ଚନ । ନ ଚାସ୍ଯ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ କଶ୍ଚିଦ୍ ଅର୍ଥଵ୍ଯପାଶ୍ରଯଃ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠାରେ କିଛି କରିଲେ କିମ୍ବା ନ କରିଲେ କୌଣସି ଲାଭ ନାହିଁ; ସେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଲାଭ ପାଇଁ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଜଲେ ଜଲମ୍ ଇଵ କ୍ଷିପ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ୍ ଏଵୈକତାଂ ଗତଃ । ଗଲିତଦ୍ଵୈତନିର୍ଭାସୋ ଜାଗ୍ରତ୍ଯ୍ ଏଵ ସୁଷୁପ୍ତକମ୍
ଯେପରି ଜଳରେ ଜଳ ମିଶିଗଲେ ଏକାତ୍ମତା ହୋଇଯାଏ, ସେହିପରି ବ୍ରହ୍ମ ସହିତ ଏକତା ପାଇଁ, ତାଙ୍କର ଦ୍ୱିତୀୟତାର ଭାବ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ; ସେ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଥିବା ପରି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ଚରାଚରମ୍ ଇଦଂ ଵିଷ୍ଵକ୍ ଚେତମାନୋ ନ ଚେତତି । ଭେଦମ୍ ଅସ୍ତଙ୍ଗତାହନ୍ତ୍ଵḫ ପଶ୍ଯନ୍ନ୍ ଅପି ନ ପଶ୍ଯତି
ଏହି ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ବିଶ୍ୱକୁ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ; ଭିନ୍ନତାର ଭାବ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି, ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଦେଖୁନ୍ତି ନାହିଁ।
ଭଗ୍ନସ୍ଥାଲୀଘଟାକାଶମ୍ ଇଵ ଖେ ମିଲିତḫ ପରେ । ସମାମ୍ ଏକାମ୍ ଅସଦ୍ରୂପାଂ ଶାନ୍ତାମ୍ ଉପଗତୋ ଦଶାମ୍
ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ମାଟିଘଡ଼ର ଭିତରର ଆକାଶ ଯେପରି ମହାକାଶ ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାଏ, ସେମିତି ସେ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ, ନିରାକାର ଓ ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଅନିର୍ଵାଣୋ ଽପି ନିର୍ଵାଣୋ ବାଲଵତ୍ ପ୍ରଵିଚେଷ୍ଟତେ । ହେଯୋପାଦେଯତାମୁକ୍ତୋ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତḫ ପ୍ରତିଷ୍ଠତେ
ସେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତିକୁ ନ ପାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ପରି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି; ଏକ ଶିଶୁ ପରି ନିର୍ଲିପ୍ତ ଭାବେ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି, ତ୍ୟାଗ କିମ୍ବା ଗ୍ରହଣର ଭାବନାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଜୀବନ୍ତ ମୁକ୍ତ ଭାବେ ବସିଥାନ୍ତି।
ସମଗ୍ରଗତମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନ୍ତା ରାଗଦ୍ଵେଷଭଵାମଯାଃ । ନାକାଶମ୍ ଇଵ ଚେତନ୍ତେ ସମସ୍ତା ମୃଗପକ୍ଷିଣଃ
ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଓ ଦ୍ୱେଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ଭାବଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କ ଭିତରକୁ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ କିଛି କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ଯେପରି ସମସ୍ତ ପଶୁପକ୍ଷୀ ଆକାଶକୁ କିଛି କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ସଂଶାନ୍ତାହନ୍ତ୍ଵନୀହାରḫ ପ୍ରସନ୍ନଵିତତାକୃତିଃ । ଅଶୂନ୍ଯମ୍ ଇଵ ଶୂନ୍ଯାତ୍ମ ଶରତ୍ଖମ୍ ଇଵ ରାଜତେ
ଅହଂକାର ଓ ଚେଷ୍ଟାର କୁହୁଡ଼ି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯିବା ପରେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ବିସ୍ତୃତ ରୂପ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ; ସେ ଶୂନ୍ୟ ହେଉଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଅଶୂନ୍ୟ, ଶରତ୍କାଳର ଆକାଶ ପରି ଚମକେ।
କ୍ଷୀଵତାଯାଂ ପ୍ରଶାନ୍ତାଯାମ୍ ଇଵ ସୋମ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଆଗତଃ । ଭୂତଲେ ଗାଢନିଦ୍ରସ୍ ସନ୍ ସ୍ଵର୍ଗଂ ନୀତ ଇଵୋଦିତଃ
କ୍ଲାନ୍ତି ଶାନ୍ତ ହେଲାପରେ ଏକ ଶୀତଳ ସ୍ନିଗ୍ଧତା ଆସିଥିବା ପରି ଲାଗେ; ଭୂମିରେ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ପଡ଼ିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମନେ ହୁଏ ଯେଉଁଠି ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି।
ଆନନ୍ଦୈକନିମଗ୍ନତ୍ଵାଦ୍ ଅନାନନ୍ଦପଦଂ ଗତଃ । କେଵଲଂ ଜ୍ଞପ୍ତିରୂପତ୍ଵାଦ୍ ଅଜ୍ଞପ୍ତିର୍ ଇଵ ସଂସ୍ଥିତଃ
ଏକମାତ୍ର ଆନନ୍ଦରେ ଡୁବିଯାଇ, ସେ ଆନନ୍ଦରୁ ଉପରେ ଏକ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି; ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ରୂପ ହେବାରୁ, ସେ ଅଜ୍ଞାନର ଭଳି ନିର୍ବିକାର ଅଛନ୍ତି।
ନିର୍ମନ୍ଦର ଇଵାମ୍ଭୋଧିର୍ ଦଗ୍ଧଦାହ୍ଯ ଇଵାନଲଃ । ଶାନ୍ତଭ୍ରମଂ ଚକ୍ରମ୍ ଇଵ ସ୍ଵାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵ ଶମଂ ଗତଃ
ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ବିନା ସମୁଦ୍ର, ସମସ୍ତ ଜଳାନ୍ତର ଶେଷ ହୋଇଥିବା ଅଗ୍ନି, ଚଳନ ଥମିଯାଇଥିବା ଚକ୍ର ଭଳି, ସେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତିକୁ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି।
ତ୍ଵଷ୍ଟ୍ରେଵ ଯନ୍ତ୍ରୋଲ୍ଲିଖିତସ୍ ସୋ ଽପୂର୍ଵାକାରତାଂ ଗତଃ । ଋତ୍ଵନ୍ତରେ ଦ୍ରୁମ ଇଵ ସ ଏଵାନ୍ଯତଯୋଦିତଃ
ଦେବଶିଳ୍ପୀଙ୍କ ହାତରେ ତିଆରି ଯନ୍ତ୍ର ଭଳି, ସେ ଅପୂର୍ବ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି; ଋତୁ ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ଗଛ ଯେପରି, ସେ ସେଇ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏକ ନୂତନ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛନ୍ତି।