ଅତ୍ଯନ୍ତାପୂର୍ଵସଂସ୍ଥାନଂ ଦେଶାନ୍ତରମ୍ ଇଵାଲ୍ପଧୀଃ । ଅଶୂନ୍ଯଂ ଶୂନ୍ଯମ୍ ଏଵାତି ଜ୍ଞḫ ପଶ୍ଯତି ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
ଅତି ଛୋଟ ମନ ଥିଲେ, ଏହି ତିନି ଜଗତ ତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଜଣା ଦେଶ ପରି ଲାଗେ—ଖାଲି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଖାଲି ଭିତରେ ଅନେକ କିଛି ଅଛି।
ଅନୂଢମ୍ ଉହ୍ଯମାନାତ୍ମ ସ୍ଥିରଂ ଚଲମ୍ ଅସଚ୍ ଚ ସତ୍ । ସରିଦ୍ବିମ୍ବସ୍ଥପୁରଵଜ୍ ଜ୍ଞḫ ପଶ୍ଯତି ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
ଅନୁବାହିତ ଆତ୍ମା, ଅଚଳ ଓ ଚଞ୍ଚଳ, ଅସତ୍ୟ ଓ ସତ୍ୟ—ଏଭଳି ତିନି ଜଗତକୁ ଜ୍ଞାନୀ ନଦୀରେ ପଡ଼ିଥିବା ସହର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ପରି ଦେଖନ୍ତି।
ପ୍ରତିବିମ୍ବିତମ୍ ଅମ୍ଭୋଧାଵ୍ ଇଵ ନିର୍ମଜ୍ଜଦ୍ ଏଵ ଵା । ଚଲିତେ ଶଫରସ୍ପନ୍ଦାଜ୍ ଜ୍ଞḫ ପଶ୍ଯତି ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
ଯେଉଁପରି ଏକ ମହାସମୁଦ୍ରରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ପଡ଼ିଥାଏ କିମ୍ବା ଏକ ଛୋଟ ମାଛର ପୁଛ ହଲିଲେ ଜଳ ହଲିଥାଏ, ସେହିପରି ଜ୍ଞାନୀ ଏହି ତିନିଟି ଜଗତକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଜାତ୍ଯନ୍ଧରୂପାନୁଭଵମ୍ ଇଵ ନାସନ୍ ନ ସନ୍ମଯମ୍ । ଅନ୍ଧପ୍ରାଗ୍ଦୃଷ୍ଟରୂପାଭଂ ଜ୍ଞḫ ପଶ୍ଯତି ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
ଯେପରି ଜନ୍ମାନ୍ଧ ଲୋକ ଅନୁଭବ କରିଥାଏ, ନ ଅଛି, ନ ଅଛିବାର ଗଠନ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଏକ ଅନ୍ଧ ଲୋକ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଥିବା ଆକୃତି ପରି, ଜ୍ଞାନୀ ଏହି ତିନିଟି ଜଗତକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ମସୃଣୈକମହାଭିତ୍ତୌ ସଙ୍କଲ୍ପୋଲ୍ଲିଖିତାତ୍ମକମ୍ । ଚିତ୍ରସୈନ୍ଯମ୍ ଇଵାଭାତି ଜଗଜ୍ ଜ୍ଞଂ ପ୍ରତ୍ଯ୍ ଅରୋଧକମ୍
ଏକ ମସୃଣ ଏବଂ ବିଶାଳ ଦିଵାଳ ଉପରେ କଳ୍ପନା ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମାକୁ ଅଙ୍କିତ କରାଯାଇଥିବା ପରି, ଜ୍ଞାନୀ ପାଇଁ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏକ ଚିତ୍ରିତ ସେନା ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ବାଧା ଦେଉଛି।
ଆକାଶଭିତ୍ତିଲିଖିତମ୍ ଅଲବ୍ଧମ୍ ଅପି ଵାଯୁନା । ଚିତ୍ତଚିତ୍ରକୃତଶ୍ ଚିତ୍ରଂ ଜ୍ଞḫ ପଶ୍ଯତି ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
ଏହି ତିନିଟି ଜଗତ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏମିତି ଲାଗେ, ଯେପରି ଆକାଶର ଦିଵାଳ ଉପରେ ଚିତ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଅଙ୍କିତ ଏକ ଚିତ୍ର, ଯାହାକୁ ବାୟୁ ଛୁଇଁପାରିନାହିଁ।
ଦୃଶ୍ଯେ ପତତ୍ଯ୍ ଅଦୃଶ୍ଯେ ଽପି ପରଯତ୍ନାଵବୋଧିତଃ । ବହିର୍ ଦ୍ରଷ୍ଟୈଵ ନାନ୍ତର୍ ଜ୍ଞୋ ହୃଦଯେନାପରାଜିତଃ
ଦେଖିପାରିବା ଜିନିଷକୁ ଦେଖେ, ଦେଖିପାରିବା ନଥିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଅତି ପ୍ରୟାସରେ ଅନୁଭବ କରେ; ବାହାରେ ଦେଖୁଥିବା ଲୋକଟିଏ ରହିଯାଏ, ଭିତରେ କିଛି ଜାଣିପାରେ ନାହିଁ, ହୃଦୟରେ ଅଜୟ ରହିଯାଏ।
ଵିଚ୍ଛିନ୍ନଶରଦଭ୍ରାଂଶଵିଲଯଂ ପ୍ରଵିଲୀଯତେ । ସତ୍ତାଵଶେଷ ଏଵାସ୍ତେ ପଞ୍ଚମୀଂ ଭୂମିକାମ୍ ଇତଃ
ବିକିରିତ ଶରତ୍କାଳୀନ ମେଘ ଗଳିଯିବା ପରେ ଯେପରି ଶୁଦ୍ଧ ଆକାଶ ରହିଯାଏ, ସେପରି କେବଳ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ—ଏହିଠାରେ ପଞ୍ଚମ ସ୍ଥିତିକୁ ବୁଝାଯାଏ।
ସମସ୍ତଶବ୍ଦଶବ୍ଦାର୍ଥଭାଵନାଭାଵନାତ୍ମକମ୍ । ବୀଜାଙ୍କୁରସମୁତ୍ସେଧସତ୍ତାସୁଷମମ୍ ଆସ୍ଯତାମ୍
ସମସ୍ତ ଶବ୍ଦ, ତାଙ୍କର ଅର୍ଥ ଓ ଚିନ୍ତାଧାରା ଏବଂ ତାହାର ଅଭାବ ମିଶିଯିବା ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅବସ୍ଥା ହେଉ, ଯେଉଁଠାରେ ବୀଜର ଅଂକୁର ଯେପରି ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ସେପରି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହୁ।
ଅନହନ୍ତାଦିମନନଂ ସମଂ ସର୍ଵଗତଂ ସ୍ଥିରମ୍ । ଅଵେଦ୍ଯଵେଦନଂ ପୁଷ୍ପଵିକାସସମମ୍ ଆସ୍ଯତାମ୍
ମୁଁ ଭାବନା ଓ ଏହା ସହିତ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ି, ସମତା ଓ ସ୍ଥିରତା ସହିତ ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଏକ ଅଜଣା ଜ୍ଞାନ ରହୁ, ଯେପରି ଫୁଲ ଫୁଟିବା ସମୟରେ ଶାନ୍ତ ଉନ୍ମୁକ୍ତି ହୁଏ।
ଅଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯଂ ସମଂ ଶାନ୍ତଂ ଵିଜ୍ଞାନୈକଘନଂ ପରମ୍ । ଆକାଶକୋଶଵିଶଦଂ ଜ୍ଞḫ ପଶ୍ଯନ୍ ନ ଵିନଶ୍ଯତି
ଯେଉଁ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଏକତାକୁ—ସମତା, ଶାନ୍ତି ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାକୁ, ଆକାଶ ପରି ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖିଥାଏ—ସେ କେବେ ବି ନଶ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ।
ଭେଦବୁଦ୍ଧ୍ଯା ପୁରାତ୍ତାନାଂ ସମ୍ପ୍ରତ୍ଯ୍ ଅଦ୍ଵଯଭାଵନମ୍ । ସ୍ଥିରୀକୁର୍ଵନ୍ ପଦାର୍ଥାନାଂ ସମମ୍ ଆସ୍ତେ ସୁଷୁପ୍ତଵତ୍
ଯିଏ ପୂର୍ବରୁ ଭିନ୍ନତାର ଧାରଣା ରଖିଥିଲେ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଅଦ୍ୱୟତାର ଚିନ୍ତନକୁ ଦୃଢ଼ କରି, ସେ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟରେ ସମଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହେ, ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ପରି।
ସୁଷୁପ୍ତଘନଵିଜ୍ଞାନଭାସୁରାଵରଣକ୍ଷଯଃ । ନାସ୍ତମ୍ ଏତି ନ ଚୋଦେତି ନ ତିଷ୍ଠତି ନ ଗଚ୍ଛତି
ଗଭୀର ନିଦ୍ରାର ଘନ ଜ୍ଞାନର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆବରଣ ଯେତେବେଳେ ଅପସାରିଯାଏ, ଏହା କେବେ ବି ଅସ୍ତ ହୁଏନାହିଁ, ଉଦୟ ହୁଏନାହିଁ, ଠିଆ ରହେନାହିଁ, ଚାଲିଯାଏନାହିଁ।
ଗଲିତଦ୍ଵୈତନିର୍ଭାସମ୍ ଉଦିତୋ ଽନ୍ତḫ ପ୍ରବୋଧଵାନ୍ । ସୁଷୁପ୍ତଘନମ୍ ଏଵାସ୍ତେ ପଞ୍ଚମୀଂ ଭୂମିକାମ୍ ଇତଃ
ଯେତେବେଳେ ଦ୍ୱିତୀୟତା ହ୍ରାସ ପାଏ ଓ ଭିତରେ ଜାଗୃତି ଉଦୟ ହୁଏ, ସେ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାର ଘନ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାଏ—ଏହିଠାରେ ପଞ୍ଚମ ଅବସ୍ଥା ଆସିଥାଏ।
ଅହନ୍ତ୍ଵଂ ଚେତମାନସ୍ଯ ନ କଦାଚନ ଶାମ୍ଯତି । ହୃତ୍ପଦ୍ମକୋଶଭ୍ରମରୀ ସଂସୃତ୍ଯାଖ୍ଯାଵିଷୂଚିକା
ମନରେ 'ମୁଁ' ବୋଧ କେବେ ବି ଶାନ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ; ଏହା ହୃଦୟର ପଦ୍ମକୁ ଘେରି ଘେରି ଉଡୁଥିବା ମଧୁମକ୍ଷୀ ପରି, ଏହି ଭ୍ରମଣ ଜୀବନର ଜ୍ୱର ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ଅମନୋବୁଦ୍ଧ୍ଯହଙ୍କାରମ୍ ଆଵର୍ତାଦି ଯଥା ପଯଃ । ସଂଵେତ୍ତି ଦେଶକାଲାଦି ତଥା ବ୍ରହ୍ମ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
ଯେପରି ଜଳ ଘୂର୍ଣ୍ଣି, ତରଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆକାର ନେଇ ଦେଶ, କାଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ସେପରି ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ତିନୋଟି ଜଗତ୍କୁ ଜାଣିପାରେ।
ଅହନ୍ତ୍ଵଂ ଚେତମାନସ୍ଯ ନ କଦାଚନ ଶାମ୍ଯତି । ଅହନ୍ତ୍ଵତିଲତୈଲଶ୍ରୀସ୍ ସଂସାରୋଗ୍ରଵିଷୂଚିକା
ମନରେ 'ମୁଁ' ବୋଧ କେବେ ବି ଶାନ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ; 'ମୁଁ' ବୋଧର ତେଲ ହେଉଛି ଏହି ସଂସାର ଜ୍ୱରର ଧନ।
ଅହନ୍ତ୍ଵମୁକୁଲସ୍ଯାନ୍ତର୍ ଯତ୍ ସ୍ଵଂ ସଂସାରସୌରଭମ୍ । ତଦ୍ ଅସ୍ଯ ସଵିକାସସ୍ଯ ବହିର୍ ଦୃଶ୍ଯତଯା ସ୍ଥିତମ୍
'ମୁଁ' ବୋଧର କୁଞ୍ଚିତ କଳି ଭିତରେ ଯେଉଁ ସଂସାରର ସୁଗନ୍ଧ ରହିଛି, ତାହା ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକୁଳିତ ହେଲେ ବାହାରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ।
ନ ଯଥା ପଦ୍ମସୌଗନ୍ଧ୍ଯେ ଵ୍ଯତିରିକ୍ତେ କଦାଚନ । ଅହନ୍ତ୍ଵଦୃଶ୍ଯେ ନ ତଥା ଵ୍ଯତିରିକ୍ତେ କଦାଚନ
ଯେପରି ଗୋଲାପର ସୁଗନ୍ଧ ତାହାରୁ କେବେ ଅଲଗା ହୁଏନି, ସେପରି 'ମୁଁ' ବୋଧ ମଧ୍ୟ ତାହାରୁ କେବେ ଅଲଗା ହୁଏନି।
ଅହନ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଵସ୍ଵରୂପସ୍ଯ ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦୃଶ୍ଯମଯାତ୍ମନୀ । ଅନ୍ତର୍ ବହିର୍ ଇତି ସ୍ଵୈରଂ କୃତଵନ୍ ନାମ ନାମନୀ
'ମୁଁ' ବୋଧ ନିଜର ସ୍ୱଭାବ, ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦୁଇଟିରୁ ଗଠିତ, ଏହା ନିଜେ ଇଚ୍ଛାରେ ଭିତର ଓ ବାହାର ବୋଲି ନାମ ରଖିଛି।
ପ୍ରେକ୍ଷିତଂ ସନ୍ ନ ଚାହନ୍ତ୍ଵଂ ନାନ୍ତର୍ ନ ବହିର୍ ଅସ୍ତି ଚ । ମାଯୈଷା ଭାତ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ରୂପା ସ୍ଵାଲୋଚନପଲାଯିନୀ
'ମୁଁ' ବୋଧକୁ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା କେବେ ଭିତରେ କେବେ ବାହାରେ ମିଳେନି; ଏହି ମାୟା, ଅସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ସରିଯାଏ।
ଯଦ୍ ଅସନ୍ ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବୁ ଭାସତେ ତତ୍ ପରୀକ୍ଷିତମ୍ । କଥଂ ଵିଲାପ୍ଯତେ ତଦ୍ଵଦ୍ ଏଵାହନ୍ତାଦିଵିଭ୍ରମଃ
ଯେଉଁଠି ଅସତ୍ୟ, ମୃଗମରୀଚିକାର ପାଣି ପରି, ତାହା ଖୋଜିଲେ ମାତ୍ର ଦେଖାଯାଏ; ଏହିପରି 'ମୁଁ' ବୋଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭ୍ରମ ମଧ୍ୟ ବୁଝିଲେ ଗଲିଯାଏ।
ଦ୍ରଷ୍ଟା ଦୃଶ୍ଯଂ ଦର୍ଶନଂ ଚ ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବ୍ଵ୍ ଇତି ତ୍ରଯମ୍ । ନାସ୍ତି କସ୍ଯଚିଦ୍ ଏଵାତଶ୍ ଶାନ୍ତଂ ଶିଵମ୍ ଇଦଂ ତତମ୍
ଦେଖୁଥିବା, ଦେଖାଯାଉଥିବା ଓ ଦେଖିବା କାମ — ଏହି ତିନିଟି ମୃଗମରୀଚିକାର ପାଣି ପରି; କାହା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ଶାନ୍ତି ଓ ମଙ୍ଗଳ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପିଛି।
ଇତି ନିଶ୍ଚଯଵାନ୍ ଐକ୍ଯଦ୍ଵୈତାତୀତଵପୁଶ୍ ଶିଵମ୍ । ସମମ୍ ଆସ୍ତେ ମହାସତ୍ତ୍ଵḫ ପଞ୍ଚମୀଂ ଭୂମିକାମ୍ ଇତଃ
ଏହିପରି ନିଶ୍ଚୟ ଥିବା, ଏକତା-ଦ୍ୱିତୀୟତାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ପଞ୍ଚମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ସମଭାବରେ ଶିବସ୍ଥିତିରେ ରହେ।
ଅନ୍ତର୍ମୁଖତଯା ତିଷ୍ଠନ୍ ବହିର୍ଵୃତ୍ତିପରୋ ଽପି ସନ୍ । ପରିଶାନ୍ତତଯା ନିତ୍ଯଂ ନିଦ୍ରାଲୁର୍ ଇଵ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ସେ ଭିତରେ ମନ ଲଗାଇ ରହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବାହାରେ କାମ କରୁଥିବା ଦେଖାଯାଏ; ଶାନ୍ତିରେ ଏତେ ଲୀନ ଯେ, ସେ ସଦା ଘୁମ ଦେଖାଯାଏ।
ଲୋକସଂଵ୍ଯଵହାରେ ଽସ୍ମିନ୍ ନାନ୍ତର୍ ନ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ନୋ ବହିଃ । ରମତେ ଽଥ ଭ୍ରମତି ଵା ଵ୍ଯୋମରୂପୋ ଗଲନ୍ମନାଃ
ଏହି ସଂସାରୀ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ସେ ନ ଭିତରେ, ନ ଆକାଶରେ, ନ ବାହାରେ ଆନନ୍ଦ କରେ କିମ୍ବା ଭ୍ରମଣ କରେ; ତାଙ୍କର ମନ ଗଳିଯାଇଛି, ସେ ଆକାଶ ସମାନ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ସୁଷୁପ୍ତଵଜ୍ ଜାଗ୍ରତି ଦୃଶ୍ଯଵିଭ୍ରମଂ ତ୍ଵ୍ ଅଭାଵଯନ୍ ଭାଵପରିକ୍ଷଯୋଦଯୀ । ଚିତିତ୍ଵମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନ୍ତରସଂଵିଦନ୍ନ୍ ଇଦଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠତେ ଚିତ୍ରନରୋପମୋ ବୁଧଃ
ଯେପରି ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଥିବା ପରି, ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର ଭ୍ରମକୁ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଦେଖିବାରେ ନାହିଁ, ଚିନ୍ତାର ଉଦୟ ଓ ଅନ୍ତ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ମାନେ ମନ ଭିତରେ ଅନୁଭବ କରେ; ଏଭଳି ଜଣେ ପ୍ରଜ୍ଞାନବାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତି ଚିତ୍ରରେ ଅଙ୍କିତ ମଣିଷ ପରି ଅଚଳ ରହନ୍ତି।
କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅଭ୍ଯାସମ୍ ଏତସ୍ଯାଂ ଭୂମିକାଯାଂ ଵିଵାସନଃ । ଷଷ୍ଠୀଂ ତୁର୍ଯାଭିଧାମ୍ ଅନ୍ଯାଂ କ୍ରମାତ୍ ପତତି ଭୂମିକାମ୍
ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଭ୍ୟାସ କରି, ସମସ୍ତ ଚିରସଂସ୍କାରକୁ ଛାଡ଼ି, ସେ କ୍ରମେ ଛଅଟିଏ ଯାହାକୁ 'ଚତୁର୍ଥ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଯତ୍ର ନାସନ୍ ନ ସଦ୍ରୂପୋ ନାହଂ ନାପ୍ଯ୍ ଅନହଙ୍କୃତିଃ । କେଵଲଂ କ୍ଷୀଣମନନଂ ତଦ୍ ଆସ୍ତେ ଗତଵାସନଃ
ଯେଉଁଠାରେ ନ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି, ନ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ରୂପ ଅଛି, ନ 'ମୁଁ' ଅଛି, ନ ଅହଂକାର ଅଛି; କେବଳ ଯାହାର ଚିନ୍ତା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ସଂସ୍କାର ଶୂନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ରହନ୍ତି।
ନିର୍ଗ୍ରନ୍ଥିଶ୍ ଶାନ୍ତସଦ୍ରୂପୋ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋ ଵିଭାଵନଃ । ସକୃଦ୍ଵିଭାତା ଵିମଲମ୍ ଆସ୍ତେ ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯନିର୍ଗତଃ
ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନ ଛିନ୍ନ ହୋଇଯାଇଛି, ଶାନ୍ତ ସ୍ୱଭାବ ରହିଛି, ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି, ଜ୍ଞାନରେ ଅବିଚଳ ଅଛନ୍ତି, ଏକବାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ନିର୍ମଳ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଦ୍ୱିତୀୟତା ଓ ଏକତା ଉଭୟୁ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରି ରହନ୍ତି।