ଅଯଂ ମୃତୋ ଽହମ୍ ଅସ୍ମୀତି ଜୀଵୋ ଭାଵିତଭାଵନଃ । ଅଜାତୋ ମ୍ରିଯତେ ଽନ୍ଯତ୍ର ଜାତୋ ଽସ୍ମୀତ୍ଯ୍ ଅଵଗଚ୍ଛତି
ଏହି ଜୀବ ନିଜର ଚିନ୍ତାଧାରା ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ, କେବେ କହେ—‘ମୁଁ ମୃତ’ ବା ‘ମୁଁ ଏହି’—ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ଆଉ କେବେ ଅଜନ୍ମା ମୃତ ହେଉଛି ବା ‘ମୁଁ ଜନ୍ମ ହୋଇଛି’ ବୋଲି ଭାବେ।
ଦେଶକାଲକ୍ରିଯାଦ୍ରଵ୍ଯରାଶୀନ୍ ସ୍ଵମନନାତ୍ମକାନ୍ । ଜୀଵକୋ ଽନୁଭଵତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଜଲଂ ଦ୍ରଵରଯାନ୍ ଇଵ
ଜୀବ ନିଜ ମନର ସ୍ୱଭାବରେ ଦେଶ, କାଳ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ବସ୍ତୁମାନଙ୍କ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଗୁଚ୍ଛକୁ ଭିତରେ ଅନୁଭବ କରେ, ଯେପରି ଜଳ ତାହାର ଦ୍ରବତା ଭିତରେ ବହୁଥାଏ।
ପ୍ରମାଣାତୀତଚିଦ୍ରୂପରୂପତ୍ଵାଜ୍ ଜୀଵକୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅସନ୍ । ତେନାନୁଭାଵ୍ଯାନୁଭଵୌ ନ ସନ୍ତୌ ନାନୁଭାଵକଃ
ଯେହেতୁ ଜୀବ ଅପରିମାପ୍ୟ ଓ ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ, ସେଠିଏ ଏହା ସତ୍ୟରେ ଅସତ୍ୟ; ଏହିପରି ଅନୁଭବ ଓ ଅନୁଭବକାରୀ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ଅନୁଭବକାରୀ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଅସତ୍ଯମ୍ ଏଵ ସତ୍ଯାଭଂ ଜୀଵସ୍ ସ୍ଵପ୍ରତିଭାତ୍ମକମ୍ । ସଭୂମ୍ଯମ୍ବରଶୈଲାର୍କଂ ଵପୁḫ ପଶ୍ଯତି ଵା ନ ଵା
ଜୀବ କେବଳ ନିଜର ଅନୁଭୂତି ମାନେ, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଅସତ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ପରି ଲାଗେ; ସେ ନିଜ ଦେହକୁ ମାଟି, ଆକାଶ, ପାହାଡ଼ ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ଦେଖିପାରେ, କିମ୍ବା ଦେଖିନଥିବା ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରେ।
ଜୀଵḫ ପଶ୍ଯତି ଚେଦ୍ ଏତତ୍ ତଦ୍ ଅନର୍ଥଵିଜୃମ୍ଭଣା । ନ ଚେତ୍ ପଶ୍ଯତି ଚାତ୍ମୈଵ ତତ୍ ପରୋପଶମଶ୍ ଶିଵଃ
ଯଦି ଜୀବ ଏହି ସବୁକୁ ଦେଖେ, ତେବେ ସେ ଦୁଃଖର ଏକ ପ୍ରକାଶ ମାତ୍ର; ଯଦି ଦେଖୁନାହାଁନ୍ତି, ସେ ନିଜେ ଆତ୍ମା ହେଉଛନ୍ତି, ଏହି ଶାନ୍ତି ହେଉଛି ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ।
ନିରସ୍ତଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥଵିଚାରଚାପଲଂ ଵିଲୀନନାନାକୁଲକାର୍ଯଗୌରଵମ୍ । ଅସମ୍ଭଵତ୍ସାନୁଭଵୋଦ୍ଭଵଭ୍ରମଂ ପ୍ରଶାନ୍ତନିର୍ଵାଣମ୍ ଅଶେଷମ୍ ଈଶ୍ଵରଃ
ଯିଏ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ନେଇ ଅସ୍ଥିରତାକୁ ଛାଡ଼ିଛନ୍ତି, ବିଭିନ୍ନ କାମର ଭାରକୁ ଗଳାଇ ଦେଇଛନ୍ତି, ଅସମ୍ଭବ କିମ୍ବା କଳ୍ପିତ ଅନୁଭବର ଭ୍ରମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ଓ ମୁକ୍ତ ଈଶ୍ୱର।
ସତାସତା ଵା ଜୀଵେନ କେନାପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯେନ ଵା ଗୁରୋ । ତଥା ନ କେନଚିଦ୍ ଵାପି ଦେହେନୈଵାଥ ଵାପି ଚ
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଜୀବ, ଅନ୍ୟ କେହି, ଗୁରୁ, କିମ୍ବା କେହି ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ଦେହ ନିଜେ—ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଅସତ୍ୟ ଯେହେଉଁଥିବି—
ଭାଵିତଂ ପିଣ୍ଡଦାନାଦେḫ ଫଲଂ ଯଦ୍ଯ୍ ଅନୁଭୂଯତେ । ତଦାକର୍ତୁର୍ ନ ଦୋଷେଣ ସମ୍ବନ୍ଧ ଇତି ମେ ମତିଃ
ଯଦି ପିଣ୍ଡଦାନ ଭଳି କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଅନୁଭବ ହୁଏ, ମୋ ମତରେ ଯିଏ କରିନଥିଲେ, ତାଙ୍କର କୌଣସି ଦୋଷ କିମ୍ବା ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ।
ଅକର୍ତୁḫ ପିଣ୍ଡଦାନାଦେẖ କ୍ରିଯାପୀଠସ୍ଯ ସନ୍ମତେ । ଵିରୋଧଭାଵନଂ ଚିତ୍ତାତ୍ କ୍ଵ ଗଚ୍ଛତି ଵଦାଶୁ ମେ
ଯଦି ପ୍ରଚଳିତ ମତାନୁସାରେ, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା ନଥିବା ବେଳେ ପିଣ୍ଡଦାନ ଓ ଏହାର କ୍ରିୟା କରାଯାଏ, ତେବେ ମନରେ ଉପଜିଥିବା ବିରୋଧ କେଉଁଠି ଯାଏ? ଦୟାକରି ମୋତେ ଶୀଘ୍ର କହ।
ପରସ୍ପରାନପେକ୍ଷିତ୍ଵାତ୍ କ୍ରିଯାତ୍ଯାଗାତ୍ ପ୍ରଜାହିତମ୍ । ଭଵେତ୍ ତେନେହ ସଂଯୋଗୋ ଜାଯତେ ମହତୈନସା
ଯେତେବେଳେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ପରସ୍ପର ନିର୍ଭରତା ବିନା ତ୍ୟାଗ କରାଯାଏ, ଏଠାରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ କିଛି କରାଯିବାରେ, ସେଠାରେ ଏମିତି ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ପାପ ହୁଏ।
ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଯସ୍ଯାସ୍ତି ସଂଵିତ୍ ତସ୍ଯାସ୍ତି ଚିତ୍ତଭୂଃ । ଯତ୍ର ଯତ୍ ପତିତଂ ବୀଜଂ ତଦ୍ ଅଵଶ୍ଯଂ ପ୍ରରୋହତି
ଯାହାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ 'ମୁଁ' ବୋଲି ଅଟୁଟ ଅନୁଭବରେ ଅଛି, ସେଠାରେ ମନର ଏକ କ୍ଷେତ୍ର ରହିଥାଏ; ଯେଉଁଠି ବି ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ବୀଜ ପଡ଼ିଲେ, ନିଶ୍ଚୟ ତାହା ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏ।
ଜ୍ଞାନାଦ୍ ଋତେ ଵିମୂଢସ୍ଯ ବାଲସ୍ଯ ଚ ସଚେତସଃ । ସତ୍ଯଂ ସମସ୍ତମ୍ ଏଵେଦମ୍ ଆ ସର୍ଗନିଯତିକ୍ରମାତ୍
ଜ୍ଞାନ ଛଡ଼ା, ମୂଢ଼ ବା ସଚେତନ ଶିଶୁ ପାଇଁ, ସୃଷ୍ଟିର ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ।
ମୃତେନ ଜୀଵତା ଵାପି ସର୍ଵẖ କର୍ତଵ୍ଯତାକ୍ରମଃ । ଭାଵିତସ୍ ତେନ ସର୍ଵତ୍ର ସ ହି ସର୍ଵଫଲପ୍ରଦଃ
ମୃତ କିମ୍ବା ଜୀବିତ ଯେହେଉଁ, ସମସ୍ତ କର୍ତବ୍ୟ କେବଳ ଯିଏ ଚିନ୍ତା କରେ, ସେଠାରୁ ହିଁ ହୁଏ। କାରଣ, ସେ ଏକା ଯେଉଁଠି ଚିନ୍ତା କରାଯାଏ, ସମସ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଏଵଂ ଚେତ୍ ତତ୍ ସୁରଗୁରୋ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଯେନ ଭାଵିତମ୍ । ପାଷାଣେନେଵ ମନସା ସ ମୁକ୍ତ ଇତି ଵେଦ୍ମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ଏହିପରି ଯଦି କେହି କିଛି ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରନାହାନ୍ତି, ହେ ଦେବଗୁରୁ, ତେବେ ସେ ମନରେ ପାଥର ପରି ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହୋଇ ମୁକ୍ତ ହୁଏ—ମୁଁ ଏହି କଥା ଜାଣେ।
ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଭାଵିତଂ ଯେନ ଦୃଷଜ୍ଜାଡ୍ଯେ ତୁ ତିଷ୍ଠତା । ସ ମୁକ୍ତୋ ନାତ୍ର ସନ୍ଦେହୋ ମୁକ୍ତିẖ କେଵଲତୈଵ ହି
ଯିଏ କିଛି ଚିନ୍ତା କରନାହାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଦୃଷ୍ଟିର ଜଡତାରେ ରହନ୍ତି, ସେ ମୁକ୍ତ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ମୁକ୍ତି କେବଳ ଏହିଟି ହିଁ।
ନକିଞ୍ଚିଦ୍ଭାଵନଂ ଜନ୍ତୋର୍ ଜୀଵତୋ ନୋପପଦ୍ଯତେ । ଜ୍ଞାନାଦ୍ ଋତେ ଜୀଵତୈଵ କିଲ କିଞ୍ଚିନ୍ମଯୀ ଯତଃ
ଜୀବନ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଚିନ୍ତନ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ଜ୍ଞାନ ଛାଡ଼ି, ଜୀବନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ କିଛିନା କିଛି ରହିଯାଏ।
ଯଯା କଯାଚିଦ୍ ଵା ଯୁକ୍ତ୍ଯା ନକିଞ୍ଚିଦ୍ଭାଵନଂ ଯଦି । ନୂନଂ ରୂଢମ୍ ଅରୂଢସ୍ଯ ତତ୍ ପ୍ରାପ୍ଯଂ ନାଵଶିଷ୍ଯତେ
ଯେକୌଣସି ଉପାୟରେ, ଯଦି ସମସ୍ତ ଧ୍ୟାନ ଓ ଚିନ୍ତନର ଅଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ, ତେବେ ସେଠାରେ ଯିଏ ସ୍ଥିର ହେଉଛି କିମ୍ବା ଅସ୍ଥିର, ତାଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ବାକି ରହି ନଥାଏ।
ଇତ୍ଥଂ ପୁରା ସୁରପୁରେ ଽସୁରନାଯକସ୍ଯ ରାମୈଵମୁତ୍ତମଵିଦା ଗୁରୁଣା ସୁରାଣାମ୍ । ତତ୍ ତେ ମଯାଦ୍ଯ କଥିତଂ କଥଯାନଯେହ ପିଣ୍ଡାଦିଦାନକୃତଚାରୁ ଵିଚାରଯେତି
ଏଭଳି ଭାବରେ, ପୂର୍ବେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସହରରେ, ରାମ, ଦାନବମାନଙ୍କର ନେତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଗୁରୁ ଯେପରି ଶିଖାଇଥିଲେ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ଯାହା କହିଲି, ଏଠାରେ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କର।
ସତ୍ଯଂ ଭଵତ୍ଵ୍ ଅସତ୍ଯଂ ଵାପ୍ଯ୍ ଅସତାପି ସତାପି ଵା । ଚେତସେଷଦ୍ ଅପି ସ୍ପୃଷ୍ଟମ୍ ଅଵଶ୍ଯମ୍ ଅନୁଭୂଯତେ
ଏହା ସତ୍ୟ ହେଉ କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା, ଅସତ୍ୟ ହେଉ କିମ୍ବା ସତ୍ୟ, ଯାହା ମନକୁ ଛୁଏ, ତାହା ନିଶ୍ଚୟ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ପଡ଼େ।
ସଦ୍ଯẖ କାଲାନ୍ତରେ ଵାପି ସକୃଦ୍ ଦୃଷ୍ଟଂ ହି ଚେତସା । ଦ୍ରଵତ୍ଵମ୍ ଅମ୍ଭସେଵାନ୍ତର୍ ଅଵଶ୍ଯମ୍ ଅନୁଭୂଯତେ
ସେଠାରେ, ସେହି ଜିନିଷ ତୁରନ୍ତ କିମ୍ବା କିଛି ସମୟ ପରେ, ମନରେ ଏକଥର ଦେଖାଯିବା ପରେ, ଜଳର ପରି ତାହାର ଗଳନଶୀଳତା ନିଶ୍ଚୟ ଅନୁଭବ ହେବ।
କାଲାନ୍ତରଵିସାର୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସକୃଦ୍ ଦୃଷ୍ଟଂ ଦଧନ୍ ମନଃ । ଵିସ୍ମୃତ୍ଯ ତିଷ୍ଠତି ଜଡଂ ବର୍ହ୍ଯଣ୍ଡରସପିଣ୍ଡଵତ୍
ମନ ଏକଥର ଯାହାକୁ ଦେଖେ, ସେଥିରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଥିକି ଭିତରେ ଛାଡ଼ି ରଖେ, ତାପରେ ତାହାକୁ ଭୁଲିଯାଇ, ଡିମ୍ବର ଭିତର ହଳଦି ଭଳି ନିଷ୍କ୍ରିୟ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଯାଏ।
ଵିନା ଜ୍ଞାନାଗ୍ନିଦାହେନ ନ କଦାଚିନ୍ ନିଵର୍ତତେ । ଚିତ୍ତାତ୍ ସକୃଦ୍ଗୃହୀତୋ ଽର୍ଥୋ ନୀଲୀରାଗ ଇଵାମ୍ବରାତ୍
ଜ୍ଞାନର ଅଗ୍ନିରେ ପୁରି ଯିବା ଛଡ଼ା, ମନ ଏକଥର ଯାହାକୁ ଧରିନେଇଛି, ସେଥିକି କେବେ ଛାଡ଼ି ଯାଏନାହିଁ; ଯେପରି ନୀଳ ରଙ୍ଗ ଚିରକାଳ ପାଇଁ କପଡ଼ାରୁ ଯାଏନାହିଁ।
ନ ଚାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଵାସନଂ ଚିତ୍ତମ୍ ଅକାର୍ଷ୍ଣ୍ଯମ୍ ଇଵ କଜ୍ଜଲମ୍ । ଜଗତ୍ପଦାର୍ଥସାର୍ଥାତ୍ମା ଵାସନୌଘୋ ମନୋଽଭିଧଃ
ଯେପରି କଳିରେ କଳାପନି ଅଛି, ସେପରି ମନରେ ବାସନା ଛଡ଼ା ରହିପାରେନାହିଁ; ଏହି ବିଶ୍ୱର ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର ସାର ଯେଉଁ ବାସନାମାନେ, ସେମାନେ ମନ ନାମରେ ପରିଚିତ।
ନ ଚାସ୍ଯ ଲଭ୍ଯତେ ସତ୍ତା ଚେତସẖ କାଚିଦ୍ ଈକ୍ଷିତା । ତିମିରସ୍ଯେଵ ଦୀପେନ ତଦସତ୍ତୈଵ ଶିଷ୍ଯତେ
ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ଯେତେବେଳେ ଏହି ମନକୁ ଖୋଜାଯାଏ, କେବେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ସତ୍ତା ମିଳେନାହିଁ; ଦୀପର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧକାର ଯେପରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୁଏ, ସେପରି ଏହାର ଅସତ୍ତା ମାତ୍ର ରହିଯାଏ।
ନାତଶ୍ ଚିତ୍ତଂ ନ ଚୈତ୍ତାଦି ଵିଦ୍ମ ଇତ୍ଯେଵମାତ୍ରକମ୍ । ଵିଦ୍ଧି ଜ୍ଞାନମ୍ ଅନେନୈଷା ଶାମ୍ଯେଦ୍ ଭଵଵିଷୂଚିକା
ଏହାଠାରୁ ଆଗକୁ, ଆମେ ମନ କିମ୍ବା ତାହାର ରୂପାନ୍ତରକୁ ଜାଣିନାହୁଁ — ଏହି ବୁଝିବାଟିଏ ଅସଲ ଜ୍ଞାନ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସଂସାରର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ଖ ଏଵାହନ୍ତ୍ଵମ୍ ଉଦିତଂ ଶୂନ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଇଵ ତନ୍ ମନଃ । ନୋଦିତଂ ତଦ୍ ଇତି ଜ୍ଞପ୍ତେର୍ ମନଶ୍ଶାନ୍ତ୍ଯୋପଶାମ୍ଯତି
ଆକାଶରେ ଯେପରି ଆମି ଭାବ ଉପଜେ, ମନ ମଧ୍ୟ ଶୂନ୍ୟତା ପରି। ଯେତେବେଳେ ଏହା ଜଣାପଡ଼େ ଯେ, ଏହା କିଛି ଉପଜୁନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ମନର ଅଶାନ୍ତି ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ମନḫପ୍ରଶମନୋପାଯୋ ଯୋଗ ଇତ୍ଯ୍ ଅଭିଧୀଯତେ । ସପ୍ତଭୂମିସ୍ ତୁ ସ ପ୍ରୋକ୍ତସ୍ ତତ୍ର ଭୂମିକ୍ରମଂ ଶୃଣୁ
ମନକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ଉପାୟକୁ ଯୋଗ ବୋଲାଯାଏ। ଏହାର ସାତଟି ପଦକ୍ରମ ଅଛି। ଏବେ ସେଗୁଡ଼ିକର କ୍ରମ ଶୁଣ।
ଭୂମିକାନାଂ ତ୍ରଯଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ତଵ ରାମ ଯଥାକ୍ରମମ୍ । ଭୂମିକାତ୍ରିତଯସ୍ଥା ଯେ ତେ ମହାପୁରୁଷାସ୍ ସ୍ମୃତାଃ
ହେ ରାମ, ତୁମକୁ ଯଥାକ୍ରମେ ତିନିଟି ପଦକ୍ରମ କୁହାଯାଇଛି। ଏହି ତିନିଟି ପଦକ୍ରମରେ ଯେଉଁମାନେ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାପୁରୁଷ ବୋଲି ଗଣାଯାନ୍ତି।
ନିର୍ମାନମୋହା ଜିତସଙ୍ଗଦୋଷା ଅଧ୍ଯାତ୍ମନିତ୍ଯା ଵିନିଵୃତ୍ତକାମାଃ । ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵୈର୍ ଵିମୁକ୍ତାସ୍ ସୁଖଦୁẖଖସାରୈର୍ ଭଵନ୍ତି ଭୂମିତ୍ରଯମ୍ ଅଭ୍ଯୁପେତାଃ
ଯେମାନେ ଅହଂକାର ଓ ମୋହରୁ ମୁକ୍ତ, ସଙ୍ଗ ଓ ଦୋଷକୁ ଜିତିଛନ୍ତି, ସଦା ଆତ୍ମାରେ ଲଗ୍ନ ଓ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ସୁଖ-ଦୁଃଖ ଭଳି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତିନିଟି ଅବସ୍ଥାରେ ପ୍ରବେଶ କରି ସ୍ଥିର ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଭୂମିକାତ୍ରିତଯାଭ୍ଯାସାଦ୍ ଅଜ୍ଞାନେ କ୍ଷଯମ୍ ଆଗତେ । ସମ୍ଯଗ୍ଜ୍ଞାନୋଦଯେ ଚିତ୍ତେ ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରୋଦଯୋପମେ
ଏହି ତିନିଟି ଅବସ୍ଥାର ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ଯେତେବେଳେ ଅଜ୍ଞାନ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ଓ ମନରେ ସଠିକ୍ ଜ୍ଞାନ ଉଦୟ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟ ପରି ଲାଗେ।