ଘନଵାସନଯୋଚ୍ଛୂନେ ମୋହେ ଘନତରାତ୍ମନି । ମୁହୂର୍ତ ଏଵ କଲ୍ପତ୍ଵଂ ଦୁẖଖିତ୍ଵାଦ୍ ଅନୁମୀଯତେ
ଘନ ଆସକ୍ତିରେ ଭରିଯାଇଥିବା ଭ୍ରମ ଏହିଠାରେ ଅଧିକ ଗଢ଼ିଆତ୍ମାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ କାଳ ଓ ଦୁଃଖର ଅନୁଭୂତି ଦେଖାଯାଏ।
ଯଥା ବ୍ରହ୍ମଣି ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵଂ ତଥୈଵୈତାସ୍ ତଦାତ୍ମିକାଃ । ନାମଶବ୍ଦାର୍ଥରହିତାସ୍ ସଂସ୍ଥିତାସ୍ ସ୍ଵାନୁଭୂତଯଃ
ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମା ଅଛି, ସେହିପରି ଏହି ଅନୁଭୂତିଗୁଡିକ ନିଜ ମୂଳରେ ଅଟୁଟ ଅଛି, ନାମ, ଶବ୍ଦ ଓ ଅର୍ଥ ରହିତ ଭାବରେ, ନିଜ ଅନୁଭୂତି ଭଳି ଅବସ୍ଥିତ।
ଵାସନା ଦୀର୍ଘଦୁẖଖାଯ ପ୍ରେକ୍ଷିତା ସା ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ନାହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ସ୍ଵଯତ୍ନେନ ଵିଲୀଯତେ
ଯେ ଆଦତ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ତାକୁ ଯଦି ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଦେଖାଯାଏ, ତେବେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ଯେ ସେ ନାହିଁ। 'ମୁଁ ଏହା ନୁହେଁ' ବୋଲି ଜଣା ରହିଲେ, ନିଜ ଚେଷ୍ଟାରେ ଏହି ଆଦତ ଅପେକ୍ଷାତୀତ ହୋଇଯାଏ।
ଅହନ୍ତାନୁଭଵୋ ଦୁẖଖମ୍ ଅନହନ୍ତୋଦଯସ୍ ସୁଖମ୍ । ଦୃଷଦ୍ଧୃଦଯତାଭାଵାଦ୍ ଅଲମ୍ ଏତଦ୍ ଉଦେତି ତେ
ଅହଂକାରର ଅନୁଭୂତି ହେଉଛି ଦୁଃଖ; ଅହଂକାର ନ ଥିବା ଅନୁଭୂତି ହେଉଛି ସୁଖ। ହୃଦୟର କଠୋରତା ନ ଥିବାରୁ, ଏହି ଅବସ୍ଥା ତୁମ ପାଖରେ ସହଜରେ ଆସିଯାଏ।
ପରମଂ ମୌନମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ ଅଵସ୍ଥିତଃ । ଅଖଣ୍ଡମ୍ ଏତଦ୍ ଆପ୍ନୋତି ନରୋ ନିର୍ଵିଘ୍ନମ୍ ଉତ୍ତମମ୍
ଉତ୍ତମ ମୌନ ଧାରଣ କରି, ଯେପରି ଅଛି ସେପରି ରହିଲେ, ମଣିଷ ଏହି ଅଖଣ୍ଡ ଉଚ୍ଚତମ ଅବସ୍ଥାକୁ ବିଘ୍ନ ଛଡ଼ା ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ବ୍ରହ୍ମାଭିଧାନାସ୍ତି ଶିଲାତିଵିସ୍ତୃତା ତସ୍ଯାଂ ତ୍ରିଲୋକୀଚିରସାଲଭଞ୍ଜିକା । ସ୍ଥିତା ଭଵାଭାଵରଯାଦିକାତ୍ମିକା ଚିତ୍ତାନ୍ଵିତାଚିତ୍ତକକାଷ୍ଠମୌନିନୀ
ଏକ ବିଶାଳ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି, ଯାହାକୁ 'ବ୍ରହ୍ମ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ତିନି ଜଗତ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପ୍ରକାଶିତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାଏ। ସେଠାରେ ଭବ ଓ ଅଭବର ସାର, ମନସହିତ ଓ ମନ ବିନା, ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥା ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି।
ଅହନ୍ତାବୀଜସଙ୍କଲ୍ପମାତ୍ରମ୍ ଏଵମ୍ ଇଦଂ ମୁନେ । ଅଵିଦ୍ଯମାନମ୍ ଏଵାତି ଵିଦ୍ଯମାନମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ହେ ମୁନି, ଏହା କେବଳ ମନରେ ଉପଜିଥିବା ଆମି-ଭାବର ମୂଳ ଚିନ୍ତା। ଏହା ଏକଥିରେ ଅସତ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଏମିତି ଦେଖାଯାଏ ଯେଉଁଠି ଏହା ଅଛି ବୋଲି ଲୋକେ ଭାବନ୍ତି।
ଏଵଂ ଚେତ୍ ତଦ୍ ଵଦ ବ୍ରହ୍ମଂଲ୍ ଲୋକେ ଶାସ୍ତ୍ରେ ଶ୍ରୁତୌ ସ୍ମୃତୌ । ଦେହḫ ପିଣ୍ଡାଦିନୋଦେତି ମୃତସ୍ଯେତି କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ଯଦି ଏହିପରି ଅଟୁଟ ତଥ୍ୟ, ତେବେ ହେ ବ୍ରହ୍ମଣ, ଏହି ଜଗତରେ, ଶାସ୍ତ୍ରରେ, ବେଦ ଓ ସ୍ମୃତିରେ ଦେହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯିଏପରି ଉପଜେ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କଣ କୁହାଯାଏ, ଏହା ମୋତେ କୁହ।
ଯଥା ବ୍ରହ୍ମ ତଥୈଵାସ୍ତି ସର୍ଗୋ ଽଯଂ ନିଯମାନ୍ଵିତଃ । ଅତଦନ୍ଯସ୍ ତଦନ୍ଯତ୍ଵଂ ସର୍ଗତାପ୍ରତ୍ଯଯାଦ୍ ଗତଃ
ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମ ଅଛି, ସେପରି ଏହି ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଅଛି। ଏହାଠାରୁ ଭିନ୍ନ ଯାହାକୁ ଭାବାଯାଏ, ସେଠାରେ ସୃଷ୍ଟି ଉପରେ ନିଶ୍ଚୟ ନଥିଲେ, ସେ ଭିନ୍ନତା ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ଅତ୍ର ସର୍ଗାଦିଶବ୍ଦାର୍ଥୋ ଭୂତାଦୀନ୍ଯ୍ ଉପସଂସ୍ଥିତଃ । ଭୂତତ୍ଵଂ ଵିଦ୍ଧି ଭୂତାନାମ୍ ଅହନ୍ତାମନନାତ୍ମକମ୍
ଏଠାରେ 'ସୃଷ୍ଟି' ଓ ଏପରି ଶବ୍ଦମାନଙ୍କର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ପଞ୍ଚଭୂତ ଓ ଏହା ସହିତ ସମ୍ପୃକ୍ତ ଯାହାକି ଅଛି। ଏହି ପଞ୍ଚଭୂତର ସ୍ୱଭାବ ହେଉଛି ଆମି-ଭାବ ଓ ଚିନ୍ତାର ମୂଳ।
ରାଗଦ୍ଵେଷାତ୍ମିକା ଚୈଷା କଲନା ନେତରାତ୍ମିକା । ଇଦମ୍ ଏଵମ୍ ଇଦଂ ନୈଵମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏକାତ୍ମସ୍ଵରୂପିଣୀ
ଏହି ଚିନ୍ତାଧାରା, ଯାହା ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷରେ ଆଧାରିତ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ୱଭାବର ନୁହେଁ; ଏହା ଏକାଟି ମୂଳ ସ୍ୱରୂପର, 'ଏହା ଏପରି, ଏହା ଏପରି ନୁହେଁ' ବୋଲି ଭାବିଥାଏ।
ସୋଦିତା ସର୍ଗଶବ୍ଦାର୍ଥକଲନା ମାନମାନିନୀ । ବ୍ରହ୍ମାଦିନାଦିପୁରୁଷରୂପେଣାହନ୍ତ୍ଵରୂପିଣୀ
ଏହି ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ 'ସୃଷ୍ଟି' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ନିଜ ପରିମାଣକୁ ଗର୍ବ କରେ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ଆଦି ପୁରୁଷଙ୍କ ଭଳି 'ମୁଁ' ଭାବରେ ଆକାର ନେଇଥାଏ।
ଇଦଂ କାର୍ଯମ୍ ଇଦଂ ନେତି ନିଯମେନ ଵିନା ଚ ସା । ନ ଭଵତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନୈତାଵନ୍ମାତ୍ରରୂପୈକଜୀଵିତା
ଏହା କୌଣସି ନିଶ୍ଚିତ ନିୟମ ବିନା 'ଏହି କାମ କରିବା ଉଚିତ, ଏହି କାମ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ' ଭାବିଥାଏ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଆତ୍ମାର ଏହି ଏକାଟି ରୂପ ଛଡ଼ା ଅଲଗା ଭାବରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିନଥାଏ।
ବ୍ରହ୍ମାଦିତାଂ ଗତାଯାସ୍ ତୁ ତସ୍ଯାସ୍ ତଵମମାତ୍ମିକାମ୍ । ନ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯତା ତସ୍ମାତ୍ ସ୍ଵଭାଵାତ୍ ପରମାତ୍ମନଃ
ଯେତେବେଳେ ଏହା ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ଦେବତାଙ୍କ ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ତେବେ ଏହା ନିଜ ସ୍ୱଭାବ, ଯାହା ପରମାତ୍ମା, ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରୂପ ରଖିନଥାଏ।
ତେନ ବ୍ରହ୍ମାଦିତାମ୍ ଏତ୍ଯ ସ୍ଵରୂପସ୍ଥୈଵ ତିଷ୍ଠତି । ନୋପଶାମ୍ଯତି ନୋଦେତି ନିରିଚ୍ଛତ୍ଵାତ୍ ପରାତ୍ମିକା
ଏହିପରି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ସେଠାରେ ଏହା ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ; ଏହା କେବେ ଶାନ୍ତ ହୁଏନାହିଁ, କେବେ ଉଦୟ ମଧ୍ୟ ହୁଏନାହିଁ, କାରଣ ଏହାର ମୂଳ ସ୍ୱରୂପ ଅପେକ୍ଷା ଓ ଇଚ୍ଛା ଶୂନ୍ୟ ପରମ ଆତ୍ମା।
ଭାଵାଭାଵୌ ସମାଵ୍ ଅସ୍ଯା ନିଷ୍କଲଙ୍କାତ୍ମକସ୍ଥିତେଃ । ତେନୈଷାସ୍ତେ ସମଂ ଵେତ୍ତି ନାଭାଵଂ ଭଵନଂ ନ ଚ
ଏହା ଯେଉଁଠାରେ ନିର୍ମଳ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ସେଠାରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ଅନସ୍ତିତ୍ୱ ଦୁହିଁ ଏକ ସମାନ; ଏହିପରି, ଏହା ସବୁକୁ ସମ ଭାବେ ଜାଣିଥାଏ, ନ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ, ନ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁକୁ।
ଯଦୋତ୍ପନ୍ନୈଵ ସା ସଂଵିଦ୍ ବ୍ରହ୍ମାଦିକଲନାମଯୀ । ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵ ନିରିଚ୍ଛାସ୍ତେ ଶାନ୍ତାନୁତ୍ପନ୍ନସନ୍ନିଭମ୍
ଯେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ବିଚାର ଭିତରେ ସେଇ ଜ୍ଞାନ ଉଦୟ ହୁଏ, ସେଠାରେ ଏହା ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଇଚ୍ଛା ଶୂନ୍ୟ ଓ ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାଏ, ଯେପରି ଉଦୟ ହୋଇନଥିବା ପରି।
ତଦ୍ ଏଵମ୍ ଅଖିଲଂ ଶାନ୍ତଂ ଵ୍ଯୋମେଵାନନ୍ତକଂ ସ୍ଥିତମ୍ । କମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅକଲିତଂ କାଲଂ ନାସ୍ମାଭିସ୍ ତଦ୍ ଵିଚାର୍ଯତେ
ଏହିପରି, ସମସ୍ତ କିଛି ଶାନ୍ତ ଓ ଅନନ୍ତ ଆକାଶ ପରି ଅଟୁଟ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି; ଏହି ଅପରିମାପ୍ୟ ସମୟକୁ ଆମେ ବିଚାର କରୁନାହିଁ।
ଯଦା ତୁ ସା ମନସ୍ସତ୍ତା ପ୍ରସରନ୍ତୀ ସ୍ଵଭାଵତଃ । ଆସ୍ତେ ତଦା ତଦାକାରସ୍ ସର୍ଗ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ତିଷ୍ଠତି
ଯେତେବେଳେ ସେ ମନର ସ୍ୱରୂପ ସ୍ୱଭାବକ୍ରମେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସେ ନିଜେ ସୃଷ୍ଟିର ଆକୃତି ଭାବେ ରହିଯାଏ।
ପ୍ରସରନ୍ତ୍ଯା ଯଥା ନଦ୍ଯାସ୍ ସ୍ଵାଵର୍ତାଦିସ୍ଵରୂପକମ୍ । ତଥା ସଙ୍କଲ୍ପସତ୍ତାଯା ଜଗଦାଦ୍ଯାତ୍ମକଂ ଵପୁଃ
ଯେପରି ଏକ ନଦୀ ପ୍ରସାରିତ ହେଲେ ତାହାର ଘୁର୍ଣ୍ଣି, ଚକ୍ରବାତ ଭଳି ଆକୃତି ନେଇଥାଏ, ସେପରି କଳ୍ପନାର ସ୍ୱରୂପ ଏହି ସଂସାର ଓ ତାହାର ଆରମ୍ଭ ଭାବେ ଆକୃତି ନେଇଥାଏ।
ସ୍ଥିତାଯାସ୍ ସର୍ଗସଂଵିତ୍ତେର୍ ଇଦମ୍ ଇତ୍ଥମ୍ ଇଦଂ ତ୍ଵ୍ ଇତି । ଇତି ସଂସ୍ଥାନରଚନାଦ୍ ଋତେ ସତ୍ତା ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ସୃଷ୍ଟି ଜ୍ଞାନ ଏହିପରି ଭାବରେ ଦୃଢ଼ ହୁଏ—'ଏହା ଏପରି, ସେହି ଏପରି'—ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ଓ ଗଠନା ବ୍ୟତୀତ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଜଣାଯାଏ ନାହିଁ।
ଵିରିଞ୍ଚତାଦିସମ୍ପନ୍ନା ଯଦାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵ ଶାମ୍ଯତି । ଇଦମ୍ ଇତ୍ଥମ୍ ଇଦଂ ଚେତି ତଦା ନ ଭଵତି କ୍ରମଃ
ଯେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ସହିତ ସେ ନିଜ ମନରେ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ 'ଏହା ଏପରି, ସେହି ଏପରି' ବୋଲି କୌଣସି କ୍ରମ ରହେ ନାହିଁ।
ଶାନ୍ତଂ ସର୍ଵଗତଂ ଶୂନ୍ଯମ୍ ଆସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମୈଵ କେଵଲମ୍ । ଵାରୀଵାଵର୍ତଵତ୍ ସତ୍ଯଂ ତଦ୍ ଅସ୍ମାଭିର୍ ନ ଚର୍ଚ୍ଯତେ
ସବୁ କିଛି ଶାନ୍ତ ଓ ସବୁଠି ବ୍ୟାପି ଥିଲେ, ଶୂନ୍ୟତା ରହିଲେ, ଏକମାତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ; ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ ନଥିବା ପରି, ସେହି ସତ୍ୟକୁ ଆମେ ଆଲୋଚନା କରୁନାହିଁ।
ଯଦା ତ୍ଵ୍ ଆଶୁ ନ ନିର୍ଵାତି ସ୍ଵାତ୍ମସତ୍ତାତ୍ମକଂ ତଦା । ଇଦଂ କାର୍ଯମ୍ ଇଦଂ ନେତି ସର୍ଗଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ପ୍ରସର୍ପତି
ଯେତେବେଳେ ନିଜର ଅସଳ ସ୍ୱଭାବ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଶାନ୍ତ ହେଇଯାଏନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ସୃଷ୍ଟିର ଦୃଷ୍ଟିରୁ 'ଏହା କାର୍ଯ୍ୟ, ଏହା ନୁହେଁ' ଭାବନା ଚାଉଡ଼ି ଯାଏ।
ଯତ୍ କଲ୍ପନାଵିସରଣଂ ତତ୍ ସର୍ଗ ଇତି ଦୃଶ୍ଯତେ । ଵିସାରୀ ଚକ୍ରକଵ୍ଯୂହସ୍ ତୈଲବିନ୍ଦୁର୍ ଇଵାମ୍ଭସି
ଯାହା କଳ୍ପନାର ବିସ୍ତାର, ସେହି ସୃଷ୍ଟି ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ—ଏହା ଚକ୍ରର ଗଠନ ଭଳି କିମ୍ବା ଜଳରେ ତେଲ ଫୁଟି ଯିବା ପରି ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ।
ଯଦ୍ ଏଵ ସର୍ଗସଂସ୍ଥାନଂ ସର୍ଗସତ୍ତାକରଂ ପରମ୍ । ତଦ୍ ଏଵେତ୍ଥମ୍ ଇଦଂ ତ୍ଵ୍ ଇତ୍ଥମ୍ ଇଦମ୍ ଅତ୍ଯର୍ଥଜୃମ୍ଭଣମ୍
ଯେଉଁ ସୃଷ୍ଟିର ଗଠନ, ସେହି ଉପରେ ସୃଷ୍ଟିର ଅସଳ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନିର୍ଭର କରେ; ଏହି 'ଏହା ଏପରି, ସେହା ସେପରି' ଭାବର ଅତ୍ୟଧିକ ବିସ୍ତାର ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା।
ଇଦମ୍ ଇତ୍ଥମ୍ ଇଦଂ ଚେତ୍ଥମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆସ୍ତେ ଯଦି ନେହ ତତ୍ । କଥମ୍ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଭଵେଦ୍ ଊର୍ଧ୍ଵମ୍ ଅଧଶ୍ ଚାଧẖ କଥଂ ଭଵେତ୍
ଏଠାରେ ଏହିପରି ଏହିଠାରେ ଏହିପରି ନୁହେଁ, ଯଦି ଏଠି ଏପରି ଅବସ୍ଥା ନାହିଁ, ତେବେ ଉପର କିମ୍ବା ତଳ କିପରି ହେବ? ଏପରି ଭିନ୍ନତା କିପରି ହେବ?
ପ୍ରତିଭାତ୍ମନି ସମ୍ପନ୍ନେ ସନ୍ନିଵେଶେ ଜଗତ୍ସ୍ଥିତେଃ । ବ୍ରହ୍ମାଦିରୂପମନନଂ ମରୁମାର୍ଗଵୃଥାମ୍ଭସି
ମନର ଜ୍ଞାନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଉଦ୍ଭାସିତ ହେଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆକୃତି ନେଇ ବିଶ୍ୱର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉପରେ ଚିନ୍ତନ କରିବା, ମରୁଭୂମିରେ ଜଳ ଖୋଜିବା ପରି ଅର୍ଥହୀନ ହୁଏ।
ଶବ୍ଦସ୍ପର୍ଶାଦଯସ୍ ତସ୍ଯାସ୍ ସ୍ଵ ଏଵାଵଯଵାସ୍ ତତଃ । ସଙ୍କଲ୍ପାତ୍ମାନ ଏଵାଶୁ ସରୂପାଲୋକଵେଦନୈଃ
ଶବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଏହାର ନିଜ ଅଂଶ। ଏହିପରି, ମନର ଆକୃତିଗୁଡିକ ତାହାର ନିଜ ରୂପରେ ଶୀଘ୍ର ଅନୁଭୂତି ହୁଏ।
ପରସ୍ପରଂ ଵିଵର୍ତନ୍ତେ ପଯାଂସୀଵ ଦ୍ରଵୌଜସଃ । ଅର୍ଥସ୍ ସତ୍ତାମ୍ ଉପାଦତ୍ତେ ଶବ୍ଦୋ ଽର୍ଥମ୍ ଅନୁଧାଵତି
ସେମାନେ ପରସ୍ପରରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଅନ୍ତି, ଜଳ ଜଳରେ ମିଶିବା ପରି। ଅର୍ଥ ନିଜର ସତ୍ତା ନେଇଥାଏ, ଶବ୍ଦ ଅର୍ଥକୁ ଅନୁସରଣ କରେ।