ଅତସ୍ ସତ୍ଯମ୍ ଅସତ୍ଯଂ ଵା ନେହ କିଞ୍ଚନ ଵିଦ୍ଯତେ । ଯଦ୍ ଯଥା ଭାଵ୍ଯତେ ଯତ୍ର ତତ୍ ତଥା ତତ୍ର ଦୃଶ୍ଯତେ
ଏଠାରେ ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଅସତ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ; ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଭାବିବାକୁ ଯାହା ଆସେ, ସେଉଁଠି ଏହିପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଇତି ନାସ୍ତୀଦମ୍ ଅଖିଲମ୍ ଅସ୍ତି ଵା ବ୍ରହ୍ମସତ୍ତଯା । ଆକାଶାତ୍ମ ନିରାକାଶଂ ସୁପ୍ତମାନଵହୃତ୍ସମମ୍
ଏହିପରି, ସମସ୍ତ କିଛି ଅଛି କିମ୍ବା ନାହିଁ, କିମ୍ବା କେବଳ ବ୍ରହ୍ମର ସତ୍ତାରେ ଅଛି; ଏହା ଆକାଶ ସ୍ୱଭାବର, କିନ୍ତୁ ଆକାଶହୀନ, ଜଗତ ସ୍ୱପ୍ନ ମନର ହୃଦୟ ସମାନ।
ଇତୀଯଂ ହୃଦଯେନୈଵ ତ୍ରିଜଗତ୍ପୁସ୍ତପୁତ୍ରିକା । ନ ଜନ୍ଯତେ ଜନ୍ଯତେ ଵା ଧାର୍ଯତେ ଵା ନ ଧାର୍ଯତେ
ଏହିପରି, ହୃଦୟ ଦ୍ୱାରା ତିନି ଜଗତ ଏକ ପୁସ୍ତକର ଚିତ୍ର ପରି; ଏହା ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ, କିମ୍ବା ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଧାରଣ କରୁନାହିଁ, କିମ୍ବା ଧାରଣ କରୁଛି।
ଯାଦୃଶେନ ଯଦା ଯତ୍ର ସଂସ୍ଥାନେନାଭିରୋଚତେ । ତାଦୃଶେନ ତଦା ତତ୍ର ସ୍ଵେଚ୍ଛଯୋତ୍ପାଦ୍ଯତେ ନ ଵା
ଯେଉଁ ଆକାର, ଯେଉଁ ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନରେ ମନକୁ ଭଲ ଲାଗେ, ସେଉଁଠି ସେହି ଇଚ୍ଛାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, କିମ୍ବା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ।
ଇତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ପେଲଵାକାରେ ସଙ୍କଲ୍ପାଯତ୍ତରୂପିଣି । ସ୍ଵାଯତ୍ତେ ସଦସଦ୍ଭାଵଭ୍ରମେ କେଵ କଦର୍ଥନା
ଏହି ନରମ ଦେହରେ, ଯାହା ଇଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ଏବଂ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଚାଲିଥାଏ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ଅନସ୍ତିତ୍ୱର ଭ୍ରମ ଉପରେ ବିବାଦ କରିବାର କଣ ଅର୍ଥ?
ସ୍ଵଯତ୍ନମାତ୍ରସଂସିଦ୍ଧିର୍ ଏଷ ସୋ ଽଙ୍ଗ ଶିଶୋର୍ ଅପି । ସର୍ଗୋ ଽପଵର୍ଗଲାଭୋ ଵା ମନ୍ଯେ ସିଧ୍ଯତି ହେଲଯା
ଏହି ସବୁ କେବଳ ନିଜ ପ୍ରୟାସରେ ସମ୍ଭବ, ପ୍ରିୟ, ଏହା ଶିଶୁ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ହୁଏ; ସୃଷ୍ଟି କିମ୍ବା ମୁକ୍ତିର ଲାଭ ମୁଁ ଭାବୁଛି ସହଜରେ ହୁଏ।
ଏତଦ୍ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ବୁଦ୍ଧିମତ୍ତ୍ଵାନ୍ ନିରାମଯମନୋମଯଃ । ଭାଵାଭାଵୋଭଯାତ୍ତସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅମନୋମଯ ଏଵ ଵା
ଏହାକୁ ବୁଝି, ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ରୋଗମୁକ୍ତ ମନ ଭିତରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେବ; ତୁମେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ଅନସ୍ତିତ୍ୱ ଦୁଇଟିରେ ଗଠିତ, କିମ୍ବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମନ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା।
ଇତି ଭ୍ରାନ୍ତିମଯଂ ଵିଶ୍ଵଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ଵିଷ୍ଵଗ୍ ଅସାରଵତ୍ । ଵିଶ୍ଵଶବ୍ଦାର୍ଥସନ୍ତ୍ଯାଗେ ନିଷ୍ଠାଯାଂ ତିଷ୍ଠ ସାରଵତ୍
ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ଭ୍ରମରେ ଗଠିତ ଏବଂ ସମସ୍ତଠାରେ ଅସାର ବୋଲି ବୁଝି, 'ବିଶ୍ୱ' ଶବ୍ଦର ଅଟକା ଛାଡି, ତୁମେ ସାର ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଇ ରୁହ।
ନେହ ସତ୍ଯଂ ନ ଵାସତ୍ଯଂ ନାଵସ୍ତୁତ୍ଵଂ ନ ଵସ୍ତୁତା । କେନାପୀଦଂ କ୍ଵଚିତ୍ କିଞ୍ଚିତ୍ କିମ୍ ଅପୀଵ କ୍ଵଚିତ୍ ସ୍ଥିତମ୍
ଏଠାରେ ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଅସତ୍ୟ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ କିମ୍ବା ନାସ୍ତିତ୍ୱ କିଛି ନୁହେଁ; କେହି କେଉଁଠି କିଛି ନିଶ୍ଚିତ କରିନାହାନ୍ତି, କିଛି ମଧ୍ୟ କେଉଁଠି ଅଛି ନାହିଁ।
କା ନାମ ସାସ୍ତି କଲନା କଲଯାପଵର୍ଗୋ ଵାଚାଂ ଯଯୈତି ଵିଷଯଂ ଵିଶଦାଵଭାସଃ । ଶାସ୍ତ୍ରେଣ କେଵଲମ୍ ଅସୌ ପରିଵର୍ଣ୍ଯତେ ଽନ୍ତସ୍ ସମ୍ବୋଧମ୍ ଏତି ତୁ କଯାପି ନିଜୈକଯୁକ୍ତ୍ଯା
ଏହି ଗଣନା କ’ଣ, ଏହାର ଶେଷ କ’ଣ, ଯାହା କଥା ମାଧ୍ୟମରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ? ଏହାକୁ କେବଳ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ମନର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଜ୍ଞାନ ନିଜର ବିଶେଷ ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆସେ।
ଭଗଵନ୍ ଭୂମିକାମଧ୍ଯମରଣୋକ୍ତିପ୍ରସଙ୍ଗତଃ । ଏତଦ୍ ଉକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ସାରମ୍ ଇଦାନୀଂ ତଦ୍ ଉଦାହର
ଭଗବନ୍, ମୃତ୍ୟୁର ମଧ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ବିଷୟରେ ଆପଣ କହିଥିବା ଉପସଙ୍ଗରେ ଏବେ ମୁଖ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱ କହିଛନ୍ତି; ଦୟାକରି ଏହାକୁ ଉଦାହରଣ ଦେଇ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତୁ।
ପରଲୋକଗତୋ ଯୋଗୀ ଶୁଭସଙ୍କଲ୍ପସଂସୃତୌ । ଭୋଗାନ୍ ସୁରପୁରେ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଭୂଯୋ ଭଵତି କୀଦୃଶଃ
ଯେତେବେଳେ ଏକ ଯୋଗୀ ଶୁଭ ଭାବନାରେ ଲିନ ହୋଇ ପରଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ସହରରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବା ପରେ, ସେ ପୁନି କେମିତି ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିବେ?
ତତସ୍ ସୁକୃତସମ୍ଭାରେ ଦୁଷ୍କୃତେ ଚ ପୁରାକୃତେ । ଭୋଗକ୍ଷଯେ ପରିକ୍ଷୀଣେ ଜାଯନ୍ତେ ଯୋଗିନୋ ଭୁଵି
ପରେ, ଯେତେବେଳେ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ଭଲ ଓ ଖରାପ କାର୍ଯ୍ୟର ଜମା ଶେଷ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ଭୋଗବିଳାସ ମିଳି ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ଯୋଗୀମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
ଶୁଚୀନାଂ ଶ୍ରୀମତାଂ ଗେହେ ଗୁପ୍ତେ ଗୁଣଵତାଂ ସତାମ୍ । ଅସତାଂ ନୈଵ ପଶ୍ଯନ୍ତି ପୈଶୁନ୍ଯାଭିମୁଖଂ ମୁଖମ୍
ସେମାନେ ପବିତ୍ର, ଧନୀ, ଗୁଣବତୀ ଓ ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କର ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି; ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଅପବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ମୁହଁକୁ ଦେଖି ନାହାନ୍ତି।
ତତ୍ର ପ୍ରାଗ୍ଵାସନାଭ୍ଯସ୍ତଂ ଯୋଗଭୂମିକ୍ରମଂ ବୁଧାଃ । ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରିପତନ୍ତ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ ଉତ୍ତରଂ ଭୂମିକାକ୍ରମମ୍
ସେଠାରେ, ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ଯୋଗର ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ସହଜରେ ଉଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଏହାକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଶୀଘ୍ର ଉପରକୁ ଯାନ୍ତି।
ତତ୍ରୋଦ୍ଵେଗମଦଗ୍ଲାନିମୋହମାତ୍ସର୍ଯଵିଭ୍ରମୈଃ । ଦୂରୋଜ୍ଝିତାḫ ପ୍ରତିଷ୍ଠନ୍ତେ ସମଂ ସୋମ୍ଯା ଇଵେନ୍ଦଵଃ
ସେଠାରେ, ଅସ୍ଥିରତା, ଅହଂକାର, କ୍ଲାନ୍ତି, ଭ୍ରମ, ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟତାକୁ ଦୂରେ ଛାଡି ଦେଇ, ସେମାନେ ଶାନ୍ତ ଓ ମୃଦୁ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଅଟୁଟ ରହିଥାନ୍ତି।
ଅସଂସକ୍ତଧିଯୋ ଧୀରା ଧନ୍ଯା ଧଵଲବୁଦ୍ଧଯଃ । ଭଵନ୍ତି ଭଵଭାରସ୍ଥାସ୍ ତୃତୀଯାଂ ଭୂମିକାମ୍ ଇତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ମନରେ ଅଟୁଟ ଅଟାଚିତି ନାହାନ୍ତି, ଦୃଢ ଏବଂ ଶୁଭ ମନୋବୃତ୍ତି ରଖିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଜୀବନର ଭାରକୁ ଧରି ତୃତୀୟ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚି ଦୃଢ ଭାବରେ ଅଟି ରହିଥାନ୍ତି ।
ଜାଗ୍ରତ୍ସ୍ଵପ୍ନସୁଷୁପ୍ତାଂଶତୁର୍ଯତୁର୍ଯାତିଗାଭିଧା । ସପ୍ତପ୍ରକାରା ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମସତ୍ତେଯଂ ପାରମାତ୍ମିକୀ
ଜାଗ୍ରତ, ସ୍ୱପ୍ନ, ସୁଷୁପ୍ତି, ଚତୁର୍ଥ ଏବଂ ଚତୁର୍ଥକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ଯାହାକୁ କୁହାଯାଏ — ଏହି ସାତଟି ଭିନ୍ନ ଅବସ୍ଥା ହେଉଛି ପରମ ଆତ୍ମାର ସ୍ୱରୂପ, ପରମାତ୍ମା ସଂପୃକ୍ତ ।
ଭୂମିକାତ୍ରିତଯଂ ହ୍ଯ୍ ଏତଦ୍ ରାମ ଜାଗ୍ରଦ୍ ଇତି ସ୍ଥିତମ୍ । ତଚ୍ ଚ ବ୍ରାହ୍ମମ୍ ଅଵସ୍ଥାନମ୍ ଅନ୍ଯାସମ୍ଭଵସମ୍ଭୃତମ୍
ହେ ରାମ, ଏହି ତିନିଟି ପଦ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ରହିଛି; ଏହା ହେଉଛି ଦିବ୍ୟ ଅବସ୍ଥା, ଯାହାକୁ ଅନ୍ୟ କେହି ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ ।
ଭୂମିକାତ୍ରିତଯେ ଯୋଗୀ ସର୍ଵଂ ଜାଗ୍ରଦ୍ ଇଦଂ ସ୍ଫୁଟମ୍ । ପରିପଶ୍ଯତି ସଂସାରଂ ପୃଥକ୍କାର୍ଯଶତାକୁଲମ୍
ଏହି ତିନିଟି ପଦରେ ଯୋଗୀ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଜାଗ୍ରତ ଭାବରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଦେଖିଥାନ୍ତି, ସଂସାରରେ ଅନେକ ପୃଥକ କାର୍ଯ୍ୟ ଭିତରେ ନିରୀକ୍ଷଣ କରିଥାନ୍ତି ।
ଘଟାଦିତା ଘଟାଂଶାଦୌ ପଟାଂଶାଦୌ ପଟାଦିତା । ଵଟାଂଶାଦୌ ଵଟାଦିତ୍ଵମ୍ ଅଵସ୍ଥାତ୍ରଯସଂସ୍ଥିତୌ
ଯେପରି ଘଡ଼ର ଅଂଶରେ ଘଡ଼ର ଗୁଣ ରହିଛି, ପଟର ତନ୍ତୁରେ ପଟର ଗୁଣ ରହିଛି, ବଟ ଗଛର ଅଂଶରେ ବଟ ଗଛର ଗୁଣ ରହିଛି, ସେପରି ତିନିଟି ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର ମୂଳ ଗୁଣ ରହିଥାଏ।
ଯଥାଵଦ୍ ଭେଦବୁଦ୍ଧ୍ଯେଦଂ ଜଗଜ୍ ଜାଗ୍ରତି ଦୃଶ୍ଯତେ । ଉଦେତି ଯୋଗଯୁକ୍ତାନାମ୍ ଅତ୍ର କେଵଲମ୍ ଆର୍ଯତା
ଯେଉଁମାନେ ଭିନ୍ନତାରେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ଏହି ଜଗତକୁ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠି କେବଳ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ଉପଜାଏ।
ଅପରାମୃଷ୍ଟତତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ଯତ୍ ପଦାର୍ଥୈକଭାଵନମ୍ । ଅମ୍ଲାନଂ ତଦ୍ ଭଵେଜ୍ ଜାଗ୍ରଦ୍ ଅସଦ୍ ଅସ୍ତୁ ସଦ୍ ଅସ୍ତୁ ଵା
ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଅନୁଭବ କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ବସ୍ତୁର ସତ୍ତା ଭାବ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହିଥାଏ, ସେ ବସ୍ତୁ ଏଥିକି ସତ୍ୟ ହେଉ ଅସତ୍ୟ ହେଉ।
କର୍ତଵ୍ଯମ୍ ଆଚରନ୍ କାର୍ଯମ୍ ଅକର୍ତଵ୍ଯମ୍ ଅନାଚରନ୍ । ତିଷ୍ଠତି ପ୍ରକୃତାଚାରୋ ଯସ୍ ସ ଆର୍ଯ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ଯେଉଁମାନେ କରିବା ଉଚିତ କାମ କରନ୍ତି, ଅକରିବା ଉଚିତ କାମ ରେ ଅପରାହ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସ୍ବଭାବିକ ଆଚରଣରେ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ଆର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ଗଣାଯାନ୍ତି।
ଯଥାଚାରଂ ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରଂ ଯଥାଚିତ୍ତଂ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ । ଵ୍ଯଵହାରମ୍ ଉପାଦତ୍ତେ ଯସ୍ ସ ଆର୍ଯ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ଯେଉଁଠି ଚରିତ୍ର ଠିକ୍ ଭାବରେ, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ, ମନ ଅନୁଯାୟୀ, ଏବଂ ଅବସ୍ଥା ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଲୋକକୁ 'ଅର୍ଯ୍ୟ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ପ୍ରାପ୍ତଂ କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ଯାତି ନାପ୍ରାପ୍ତମ୍ ଅଭିଵାଞ୍ଛତି । ହର୍ଷାମର୍ଷମଦୋନ୍ମୁକ୍ତୋ ଯସ୍ ସ ଆର୍ଯ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ଯେଉଁଠି କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଯାହା ମିଳେ, ତାହା ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ; ଯାହା ମିଳିନାହିଁ, ତାହା ଆଶା କରାଯାଏ ନାହିଁ; ଏବଂ ଆନନ୍ଦ, କ୍ରୋଧ ଓ ଅଭିମାନରୁ ମୁକ୍ତ ଥାଏ, ସେଉଁଠି ଲୋକ 'ଅର୍ଯ୍ୟ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ପ୍ରଥମାଯାମ୍ ଅଙ୍କୁରିତଂ ଭୂମୌ ଵିକସିତଂ ତତଃ । ଫଲୀଭୂତଂ ତୃତୀଯାଯାମ୍ ଆର୍ଯତ୍ଵଂ ଯୋଗିନୋ ଭଵେତ୍
ପ୍ରଥମ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ଅର୍ଯ୍ୟତା ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏ; ପୃଥିବୀରେ ପରେ ଫୁଲିଯାଏ; ତୃତୀୟ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ଫଳ ହୁଏ; ଏଭଳି ଅର୍ଯ୍ୟତା ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ଆର୍ଯତାଯାଂ ମୃତୋ ଯୋଗୀ ଶୁଭସଙ୍କଲ୍ପସମ୍ଭୃତାନ୍ । ଭୋଗାନ୍ ଭୁକ୍ତ୍ଵା କଲ୍ପିତାଂଶ୍ ଚ ଯୋଗଵାଞ୍ ଜାଯତେ ପୁନଃ
ଯୋଗୀ ଅର୍ଯ୍ୟତାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅବସ୍ଥାରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ସେ ଶୁଭ ଏବଂ କଳ୍ପିତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ପୁନର୍ବାର ଯୋଗରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବେ।
ଆଦେହଂ ଭାଵିତଂ ଯତ୍ ସ୍ଯାତ୍ ତଦ୍ ଦେହାନ୍ତେ ଽନୁଭୂଯତେ । ତନ୍ ମୁହୂର୍ତେ ଯୁଗାଵସ୍ଥା କିଂ ଜୀଵେନାନୁଭୂଯତେ
ଏହି ଦେହରେ ଯେଉଁ ଭାବ ଚିତ୍ତରେ ଉନ୍ମୁକ୍ତ ହୋଇଛି, ଦେହ ଶେଷ ହେବାବେଳେ ସେହି ଅନୁଭବ ହୁଏ। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏକ ଯୁଗର ଅନୁଭୂତି ହୁଏ — ଜୀବ ଏହି ସମୟରେ କଣ ଏକାଉଁ ଅନୁଭବ କରେ?
ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ କିଞ୍ଚିଜ୍ ଜଗତ୍ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍ । କାଲତ୍ରଯଵିଭାଗସ୍ଥମ୍ ଆଦ୍ଯନ୍ତପରିଵର୍ଜିତମ୍
ଏଠାରେ ଯେଉଁ କିଛି ଦେଖାଯାଏ — ଏହି ଜଗତ, ଚଳିତ କିମ୍ବା ଅଚଳ — ସେଗୁଡିକ ତିନି ସମୟର ଭିନ୍ନତାରେ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରୁ ମୁକ୍ତ।