ଅହୋରାତ୍ରାତ୍ମନୀ ତୁଚ୍ଛେ ପ୍ରକାଶତମସୀ ତତେ । ଜନ୍ତୋḫ ପଵନଦେହସ୍ଯ ଚ୍ଛାଯାଵିହସନେ ଇଵ
ଯେଉଁ ଆତ୍ମାରେ ଦିନ ଓ ରାତି ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆଲୋକ ଓ ଅନ୍ଧାର ଏକାସାଥିରେ ରହିଛି, ସେଠାରେ ପ୍ରାଣର ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ପ୍ରାଣୀ ଛାୟା ମାନେ ଖେଳୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଅନ୍ଵିଷ୍ଯମାଣମ୍ ଅପ୍ରାପ୍ଯଂ ଜଗତ୍ ସ୍ଫୁରତି ଖେ ପରେ । କେଶପିଞ୍ଛଲଵଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଇଵାନିର୍ମଲଚକ୍ଷୁଷଃ
ଏହି ବିଶ୍ୱଟି ବିଶାଳ ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯାହାକୁ ଖୋଜିଲେ ମଧ୍ୟ କେବେ ମିଳେ ନାହିଁ; ଏହା ଏମିତି ଭ୍ରମ ଯେପରି, ଯାହା ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଲୋକେ କେଶର ଗୁଛ ଦେଖିବା ପରି।
ସୁରାସୁରାସ୍ ସ୍ଫୁରନ୍ତୀମେ ଛିନ୍ନଵୃକ୍ଷପିଶାଚଵତ୍ । ପରିପଶ୍ଯନ୍ତି ସଂସାରଂ ଦଗ୍ଧଦେହକଜୀଵଵତ୍
ଏହି ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ କଟା ଗଛ ପାଖରେ ଭୂତମାନେ ଭଳି ଝିଙ୍କି ହେଉଛନ୍ତି; ସେମାନେ ସଂସାରକୁ ଏମିତି ଦେଖନ୍ତି, ଯେପରି ଦହିଯାଇଥିବା ଦେହରୁ ଉଠିଥିବା ଆତ୍ମା ଦେଖେ।
ନିଶ୍ଶ୍ଵସନ୍ତି ଚ ଭସ୍ତ୍ରାଵଦ୍ ଵିଵର୍ତନ୍ତେ ଖଧୂମଵତ୍ । ଚିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅର୍ଧପ୍ରସୁପ୍ତାଭଂ ପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଉଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତମ୍ ଆବିଲମ୍
ସେମାନେ ଧମ୍ପ ଦେଇ ଶ୍ୱାସ ନିଅନ୍ତି, ଆକାଶରେ ଧୂଆଁ ପରି ଘୂରୁଛନ୍ତି, ଅଧା ଶୁଇଅଛନ୍ତି ଭଳି ଖୋଜନ୍ତି, ଏବଂ ସବୁକିଛିକୁ ଅସ୍ଥିର ଓ ଧୂସର ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି।
ଜଡାସ୍ ସ୍ଫୁରନ୍ତି ଜନତା ନଦୀରଯତରଙ୍ଗଵତ୍ । ବୁଧ୍ଯନ୍ତେ ଽନ୍ଯାତ୍ମକାଶ୍ ଚାନ୍ଯତ୍ କୋକିଲାẖ କାକତାମ୍ ଇଵ
ମୂର୍ଖ ଲୋକମାନେ ନଦୀର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଅସ୍ଥିର ଭାବରେ ଚଳନ୍ତି; କିଛି ଲୋକ ନିଜର ଅନ୍ୟ ରୂପ ଜାଗ୍ରତ କରନ୍ତି, ଯେପରି କୋଇଲି ଚିଲିକା ରୂପ ଧରେ।
ଉଦ୍ଯନ୍ତି ସ୍ଥାଵରା ଭୂମୌ ରଯରେଖା ଇଵାମ୍ଭସି । ଭାଵାḫ ପରିଣମନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଜଲାନୀଵ ରଯାଜ୍ ଜଲେ
ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଜଳରେ ଝାଗ ରେଖା ଭଳି ଦେଖାଯାନ୍ତି; ମନର ଭାବଗୁଡ଼ିକ ଜଳରେ ରେଖାରୁ ତରଙ୍ଗ ହେବା ପରି ଅନ୍ତରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ।
ଅନୁଭୂତଯ ଆତ୍ମସ୍ଥା ଇକ୍ଷୋର୍ ମଧୁରତା ଇଵ । କ୍ଷୋଭ୍ଯନ୍ତେ ଵିକ୍ରିଯନ୍ତେ ଚ ପଵନସ୍ପର୍ଶପୀଡନୈଃ
ଅନୁଭୂତିଗୁଡ଼ିକ ନିଜ ମନରେ ରହିଥାଏ, ଯେପରି ଇଖୁରେ ମିଠାସ ରହିଥାଏ; କିନ୍ତୁ ପବନର ସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ସେଗୁଡ଼ିକ ଅସ୍ଥିର ଓ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଯାଏ।
କଲନୈକାତ୍ମିକା ଲଘ୍ଵୀ ସକୁଲାଦ୍ରୀନ୍ଦ୍ରମଣ୍ଡଲା । ତୁଲାମ୍ ଆରୋପିତା ଭୂମିର୍ ନ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅର୍ଧରକ୍ତିକା
ଏହି ପୃଥିବୀ ଗଣନାରେ ଏକ ମାତ୍ର, ହଳୁକା, କିନ୍ତୁ ପାହାଡ଼, ସମୁଦ୍ର ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଅଛି; ତାକୁ ତୁଳାରେ ରଖିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅର୍ଧ ରତିକା ମଧ୍ୟ ହେବାକୁ ଚାଲେନାହିଁ।
ଭଵିଷ୍ଯଦ୍ଭୂତକୋଶସ୍ଥଂ ଦ୍ଯୌḫ ପାତାଲତଲଂ ଗତା । ଅଗ୍ନେଶ୍ ଚିତ୍ରକୃତସ୍ଯେଵ ଶୈତ୍ଯମ୍ ଏଵାନୁଭୂଯତେ
ଭବିଷ୍ୟତ୍ ସୃଷ୍ଟିର ଭଣ୍ଡାରରେ ଥିବା ଆକାଶ ଏବେ ପୃଥିବୀ ତଳକୁ ପହଞ୍ଚିଛି; ଅଗ୍ନିର ଚିତ୍ରକଳା ପରି କେବଳ ଶୀତଳତା ଅନୁଭବ ହେଉଛି।
ଅଧୂମାତ୍ମ ନିରାଧାରମ୍ ଅଵାତାଦିସମୀରିତମ୍ । ଖମ୍ ଊର୍ଧ୍ଵମ୍ ଅମ୍ବୁ ଯାତ୍ଯ୍ ଅଭ୍ରୈର୍ ବାନ୍ଧଵୈର୍ ଇଵ ଶିକ୍ଷିତମ୍
ଧୂଆଁ ନଥିବା, କୌଣସି ଆଧାର ନଥିବା, ବାତାସ ଓ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅଚଳିତ ଥିବା ପାଣି, ତାହାର ନିଜ ପରିବାର କ୍ଳାଉଡ୍ମାନେ ଶିଖାଇଥିବା ପରି, ଆକାଶକୁ ଉପରକୁ ଯାଉଛି।
ସମୁଦ୍ରା ଦିଵି ତିଷ୍ଠନ୍ତି ତାରକା ଉଦିତା ଭୁଵଃ । ନୃତ୍ଯନ୍ତି ସଭୁଜାଶ୍ ଶୈଲାଶ୍ ସୈକତଂ ତୈଲମ୍ ଉଜ୍ଝତି
ସମୁଦ୍ରମାନେ ଆକାଶରେ ବସିଛନ୍ତି, ତାରାମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ପାହାଡ଼ମାନେ ହାତ ହଲାଇ ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ଓ ବାଳୁକା ତେଲ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି।
ଯଥା ସଙ୍କଲ୍ପ୍ଯତେ ଯଦ୍ ଯତ୍ ତତ୍ ତଥା ନ ତଦ୍ ଅନ୍ଯଥା । ସଙ୍କଲ୍ପକଲନାକଲ୍ପଂ କିଂ ସତ୍ କିଂ ଵାପ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ ଭଵେତ୍
ଯାହା ଭାବନା କରାଯାଏ, ସେଇ ହେଉଛି, ତାହା ଅନ୍ୟଥା ହୁଏନାହିଁ; ଏହି କଳ୍ପନା ଓ ଗଣନାର ଲୋକରେ, କଣ ସତ୍ୟ ଓ କଣ ଅସତ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେବା ସମ୍ଭବ।
ନ ସ୍ଥିରଂ ନାସ୍ଥିରଂ କିଞ୍ଚିନ୍ ନ ଜଡଂ ନ ଚ ଚେତନମ୍ । ନାହଂ ନ ତ୍ଵଂ ନ ସନ୍ ନାସନ୍ ନ ସ୍ଥୂଲଂ ନାଣୁତାତତମ୍
କିଛି ଦୃଢ଼ ନୁହେଁ, କିଛି ଅଦୃଢ଼ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; କିଛି ଜଡ ନୁହେଁ, କିଛି ଚେତନ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ମୁଁ ନୁହେଁ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନୁହେଁ, ଅନସ୍ତିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଦୃଢ଼ ନୁହେଁ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ସର୍ଵଂ ଚ ସର୍ଵଥା ସର୍ଵଂ ସର୍ଵଦା ସାର୍ଵସାର୍ଵିକମ୍ । କଲ୍ପନାଵିଶ୍ଵରୂପାତ୍ମ ନ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ନ ଯଦ୍ ଵପୁଃ
ସମସ୍ତ କିଛି, ସମସ୍ତ ଭାବରେ, ସମସ୍ତ ସମୟରେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକାଠି ଧରିଛି। ଏହି ବିଶ୍ୱର ଏକ କଳ୍ପିତ ଆକୃତିରୁ, ତାହା ଓ ତାହାର ଦେଖା ଏକାଠି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ବାଲେନୈରାଵଣୋ ବଦ୍ଧୋ ଦଗ୍ଧାଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରତ୍ଵିଷାଦ୍ରଯଃ । ସରିତ୍ପ୍ରଵାହଲଗୁଡୈର୍ ଯୁଧ୍ଯନ୍ତେ ଚିତ୍ରମାନଵାଃ
ଏକ ଶିଶୁ ଦ୍ୱାରା ଏରାବତକୁ ବାନ୍ଧାଯାଏ; ଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକରେ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ଜଳାଯାଏ; ନଦୀଗୁଡ଼ିକ ଖଣ୍ଡ ଉପରେ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି; ଅଦ୍ଭୁତ ଲୋକମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ।
ସୁଫାଲକୃଷ୍ଟେ ଵିତତେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଵ୍ଯୁପ୍ତାସ୍ ସୁଶାଲଯଃ । ପକ୍ଵାଶ୍ ଚ ସଙ୍ଗୃହୀତାଶ୍ ଚ ଭାଣ୍ଡେଷୁ ଚ ନିଯୋଜିତାଃ
ଆକାଶରେ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଚାଷ କରାଯାଇ ଏବଂ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛି, ଭଲ ଘରଗୁଡ଼ିକ ସଜାଯାଇଛି; ପକ୍କା ଓ ଏକାଠି କରାଯାଇଥିବା ଗୁଡ଼ିକ ଭାଣ୍ଡାରେ ରଖାଯାଇଛି।
ହରିଣା ହାରି ଗାଯନ୍ତି ନୃତ୍ଯନ୍ତି ଵନରାଜଯଃ । ପଦ୍ମା ଦୃଷଦି ଜାଯନ୍ତେ ପ୍ରସୂତାẖ କଲଭଂ ଶିଲାଃ
ହରିଣ ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରି ଗାଇ ଉଠନ୍ତି, ଜଙ୍ଗଲର ଗଛମାନେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି; ପଥର ଉପରେ ପଦ୍ମ ଫୁଟିଉଠେ, ଶିଳାରୁ ହାତୀର ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଉଡ୍ଡୀଯନ୍ତେ ପୁରାଣ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ ଭିକ୍ଷନ୍ତି ଭୁଵି ଭାନଵଃ । ସାନଵୋ ନଗରାଯନ୍ତେ ଗାଯନ୍ତି ମୃଦୁ ମଦ୍ଗଵଃ
ପୁରୁଣା ସହରମାନେ ଉଚ୍ଚ ଆକାଶକୁ ଉଡିଯାନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗନ୍ତି; ପାହାଡ଼ର ଚୁଡ଼ିମାନେ ସହର ହୋଇଯାନ୍ତି, ମୃଦୁ ମଦଗା ଗାଇଉଠନ୍ତି।
ଇତ୍ଯାଦିକାପି ସଙ୍କଲ୍ପକଲା ସତ୍ଯେଵ ରାଜତେ । ଅନ୍ଯା ସତ୍ଯାପ୍ଯ୍ ଅସତ୍ଯେଵ ନ ସଂଵିତ୍ତିର୍ ଵିରାଜତେ
ଏଭଳି କଳ୍ପନାର କଳା ସତ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ଅନ୍ୟ ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ କେବେ କେବେ ଅସତ୍ୟ ଭଳି ଲାଗେ—ସେଠାରେ ଚେତନା ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏନା।
ଏଷା ଚ ସଙ୍କଲ୍ପକଲା ତୀଵ୍ରସଙ୍କଲ୍ପକଲ୍ପିତା । ପୂର୍ଵସଙ୍କଲ୍ପସନ୍ତ୍ଯାଗାତ୍ ସତ୍ଯରୂପାନୁମୀଯତେ
ଏହି କଳ୍ପନାର କଳା ତୀବ୍ର ଇଚ୍ଛାରେ ଗଢ଼ାଯାଇଛି; ପୂର୍ବ ଇଚ୍ଛାମାନେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏହାର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ବୁଝିପାରିଯାଏ।
ଅତସ୍ ସତ୍ଯମ୍ ଅସତ୍ଯଂ ଵା ନେହ କିଞ୍ଚନ ଵିଦ୍ଯତେ । ଯଦ୍ ଯଥା ଭାଵ୍ଯତେ ଯତ୍ର ତତ୍ ତଥା ତତ୍ର ଦୃଶ୍ଯତେ
ଏଠାରେ ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଅସତ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ; ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଭାବିବାକୁ ଯାହା ଆସେ, ସେଉଁଠି ଏହିପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଇତି ନାସ୍ତୀଦମ୍ ଅଖିଲମ୍ ଅସ୍ତି ଵା ବ୍ରହ୍ମସତ୍ତଯା । ଆକାଶାତ୍ମ ନିରାକାଶଂ ସୁପ୍ତମାନଵହୃତ୍ସମମ୍
ଏହିପରି, ସମସ୍ତ କିଛି ଅଛି କିମ୍ବା ନାହିଁ, କିମ୍ବା କେବଳ ବ୍ରହ୍ମର ସତ୍ତାରେ ଅଛି; ଏହା ଆକାଶ ସ୍ୱଭାବର, କିନ୍ତୁ ଆକାଶହୀନ, ଜଗତ ସ୍ୱପ୍ନ ମନର ହୃଦୟ ସମାନ।
ଇତୀଯଂ ହୃଦଯେନୈଵ ତ୍ରିଜଗତ୍ପୁସ୍ତପୁତ୍ରିକା । ନ ଜନ୍ଯତେ ଜନ୍ଯତେ ଵା ଧାର୍ଯତେ ଵା ନ ଧାର୍ଯତେ
ଏହିପରି, ହୃଦୟ ଦ୍ୱାରା ତିନି ଜଗତ ଏକ ପୁସ୍ତକର ଚିତ୍ର ପରି; ଏହା ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ, କିମ୍ବା ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଧାରଣ କରୁନାହିଁ, କିମ୍ବା ଧାରଣ କରୁଛି।
ଯାଦୃଶେନ ଯଦା ଯତ୍ର ସଂସ୍ଥାନେନାଭିରୋଚତେ । ତାଦୃଶେନ ତଦା ତତ୍ର ସ୍ଵେଚ୍ଛଯୋତ୍ପାଦ୍ଯତେ ନ ଵା
ଯେଉଁ ଆକାର, ଯେଉଁ ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନରେ ମନକୁ ଭଲ ଲାଗେ, ସେଉଁଠି ସେହି ଇଚ୍ଛାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, କିମ୍ବା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ।
ଇତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ପେଲଵାକାରେ ସଙ୍କଲ୍ପାଯତ୍ତରୂପିଣି । ସ୍ଵାଯତ୍ତେ ସଦସଦ୍ଭାଵଭ୍ରମେ କେଵ କଦର୍ଥନା
ଏହି ନରମ ଦେହରେ, ଯାହା ଇଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ଏବଂ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଚାଲିଥାଏ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ଅନସ୍ତିତ୍ୱର ଭ୍ରମ ଉପରେ ବିବାଦ କରିବାର କଣ ଅର୍ଥ?
ସ୍ଵଯତ୍ନମାତ୍ରସଂସିଦ୍ଧିର୍ ଏଷ ସୋ ଽଙ୍ଗ ଶିଶୋର୍ ଅପି । ସର୍ଗୋ ଽପଵର୍ଗଲାଭୋ ଵା ମନ୍ଯେ ସିଧ୍ଯତି ହେଲଯା
ଏହି ସବୁ କେବଳ ନିଜ ପ୍ରୟାସରେ ସମ୍ଭବ, ପ୍ରିୟ, ଏହା ଶିଶୁ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ହୁଏ; ସୃଷ୍ଟି କିମ୍ବା ମୁକ୍ତିର ଲାଭ ମୁଁ ଭାବୁଛି ସହଜରେ ହୁଏ।
ଏତଦ୍ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ବୁଦ୍ଧିମତ୍ତ୍ଵାନ୍ ନିରାମଯମନୋମଯଃ । ଭାଵାଭାଵୋଭଯାତ୍ତସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅମନୋମଯ ଏଵ ଵା
ଏହାକୁ ବୁଝି, ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ରୋଗମୁକ୍ତ ମନ ଭିତରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେବ; ତୁମେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ଅନସ୍ତିତ୍ୱ ଦୁଇଟିରେ ଗଠିତ, କିମ୍ବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମନ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା।
ଇତି ଭ୍ରାନ୍ତିମଯଂ ଵିଶ୍ଵଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ଵିଷ୍ଵଗ୍ ଅସାରଵତ୍ । ଵିଶ୍ଵଶବ୍ଦାର୍ଥସନ୍ତ୍ଯାଗେ ନିଷ୍ଠାଯାଂ ତିଷ୍ଠ ସାରଵତ୍
ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ଭ୍ରମରେ ଗଠିତ ଏବଂ ସମସ୍ତଠାରେ ଅସାର ବୋଲି ବୁଝି, 'ବିଶ୍ୱ' ଶବ୍ଦର ଅଟକା ଛାଡି, ତୁମେ ସାର ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଇ ରୁହ।
ନେହ ସତ୍ଯଂ ନ ଵାସତ୍ଯଂ ନାଵସ୍ତୁତ୍ଵଂ ନ ଵସ୍ତୁତା । କେନାପୀଦଂ କ୍ଵଚିତ୍ କିଞ୍ଚିତ୍ କିମ୍ ଅପୀଵ କ୍ଵଚିତ୍ ସ୍ଥିତମ୍
ଏଠାରେ ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଅସତ୍ୟ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ କିମ୍ବା ନାସ୍ତିତ୍ୱ କିଛି ନୁହେଁ; କେହି କେଉଁଠି କିଛି ନିଶ୍ଚିତ କରିନାହାନ୍ତି, କିଛି ମଧ୍ୟ କେଉଁଠି ଅଛି ନାହିଁ।
କା ନାମ ସାସ୍ତି କଲନା କଲଯାପଵର୍ଗୋ ଵାଚାଂ ଯଯୈତି ଵିଷଯଂ ଵିଶଦାଵଭାସଃ । ଶାସ୍ତ୍ରେଣ କେଵଲମ୍ ଅସୌ ପରିଵର୍ଣ୍ଯତେ ଽନ୍ତସ୍ ସମ୍ବୋଧମ୍ ଏତି ତୁ କଯାପି ନିଜୈକଯୁକ୍ତ୍ଯା
ଏହି ଗଣନା କ’ଣ, ଏହାର ଶେଷ କ’ଣ, ଯାହା କଥା ମାଧ୍ୟମରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ? ଏହାକୁ କେବଳ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ମନର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଜ୍ଞାନ ନିଜର ବିଶେଷ ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆସେ।