ଯସ୍ମୈ ଵା ସର୍ଗଵେତାଲସମୁତ୍ଥାନଂ ଵିରୋଚତେ । ଆତ୍ମନାଶାଯ ସଙ୍କଲ୍ପାଦ୍ ଉତ୍ଥାପଯତୁ ସୋ ଽଙ୍ଗ ତମ୍
ଯାହାକୁ ସୃଷ୍ଟି ଓ ତାହାର ଭୂତପ୍ରେତ ଉଦୟ ଭଲ ଲାଗେ, ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଆତ୍ମନାଶ ପାଇଁ ଏହାକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରୁ।
ଦୃଶ୍ଯଂ ନିର୍ମାଯ ଦ୍ରଷ୍ଟୃତ୍ଵମ୍ ଏତ୍ଯାତ୍ମାନଂ ନିବଧ୍ଯ ଚ । ଯ ଇଚ୍ଛତି ସୁଖଂ ସ ସ୍ଵଂ ଵିଦଧାତୁ ଯଥେପ୍ସିତମ୍
ଦୃଶ୍ୟକୁ ତିଆରି, ଦର୍ଶକ ଭାବ ନେଇ, ନିଜକୁ ବାନ୍ଧି ନେଇ, ଯିଏ ସୁଖ ଚାହେଁ, ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ ଜୀବନକୁ ଗଢ଼ିବା ଉଚିତ।
ଯଥାଭୂତାର୍ଥକଥନେ ଵଯଂ ନାମ ସମୁଦ୍ଯତାଃ । ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସତ୍ଯମ୍ ଅସତ୍ଯଂ ତୁ ଗୃହ୍ଣାତୁ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ଜନଃ
ଆମେ ଯଥାସତ୍ୟ ଯାହା ଅଛି, ସେହି କଥା କହୁଛୁ। ଲୋକେ ଶୁଣି, ଯାହାକୁ ଚାହିଁବେ, ସେହିଠାରେ ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ଧରିପାରନ୍ତୁ।
ସର୍ଗାର୍ଥୀ ସର୍ଗଯୁକ୍ତୀହୋ ମୋକ୍ଷାର୍ଥୀ ମୋକ୍ଷଯୁକ୍ତିମାନ୍ । ଭଵତ୍ଵ୍ ଅତ୍ର ମହାବାହୋ ନ ନẖ କଶ୍ଚିଦ୍ ଅପି ଗ୍ରହଃ
ଯେଉଁଠାରେ କିଏ ସୃଷ୍ଟି ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେ, ସେ ସୃଷ୍ଟି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁ। ଯେଉଁଠାରେ କିଏ ମୋକ୍ଷ ଚାହେ, ସେ ମୋକ୍ଷ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁ। ହେ ମହାବାହୁ, ଏଠାରେ ଆମେ କାହାକୁ ବାଧ୍ୟ କରୁନାହିଁ।
ସର୍ଗାଦ୍ ଵ୍ଯାଵୃତ୍ତସଂଵିଦ୍ ଯସ୍ ସବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରାତ୍ମନଃ । ସର୍ଗାସତ୍ତାଵବୋଧାତ୍ମା ସୋ ଽମୃତତ୍ଵାଯ କଲ୍ପତେ
ଯେଉଁଜଣଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ସୃଷ୍ଟିରୁ ବାହାରିଯାଇଛି, ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ଦୁଇଠିଏ, ଏବଂ ସେ ସୃଷ୍ଟି ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ବୁଝିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅମରତ୍ୱ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।
ସର୍ଗାସତ୍ତାପ୍ରତ୍ଯଯେନ ସର୍ଗସଂଵିନ୍ ନିଵର୍ତତେ । ସାହନ୍ତା ସମନସ୍କାରା ଶିଷ୍ଯତେ ଯଦ୍ ଅନାମ ତତ୍
ସୃଷ୍ଟି ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ହେଲେ, ସୃଷ୍ଟି ବିଷୟରେ ଜ୍ଞାନ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ। ଯାହା ଅବଶେଷ ରହିଯାଏ, ସେଠାରେ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଓ ମନ ସହିତ ନାମହୀନ ଅବସ୍ଥା ରହିଯାଏ।
ସୁଵିଚାରିତମ୍ ଅନ୍ଵିଷ୍ଟଂ ଯାଵତ୍ ସର୍ଗୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ସାହନ୍ତାଦିମନସ୍କାରẖ କିମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଭ୍ରମକାରଣମ୍
ଯେତେବେଳେ ଭଲଭାବେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିଲେ ଦେଖାଯାଏ ଯେ, ସୃଷ୍ଟି କିଛି ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ଏହି ଭ୍ରମର କାରଣ ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ, କେବଳ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଓ ମନ ଅଟୁଟ ରହିଯାଏ।
ପାତାଲମ୍ ଆଵିଶସି ଯାସି ନଭୋ ଵିଲଙ୍ଘ୍ଯ ଦିଙ୍ମଣ୍ଡଲଂ ଭ୍ରମସି ଚେତ୍ ତଦ୍ ଅନାତ୍ମତାତ୍ମା । ଭ୍ରାନ୍ତୀତରୋ ଽହମ୍ ଇତି ନାସ୍ତି ନ ସର୍ଗଵର୍ଗସ୍ ସ୍ପନ୍ଦେତରୋ ଽନିଲ ଇଵାମ୍ବ୍ଵିତରେଵ ଧାରା
ତୁମେ ଯଦି ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଆକାଶ ଉଡ଼ିଯାଅ, କିମ୍ବା ଦିଗ୍ବଳୟରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲ, ସେସବୁ କିଛି ନିଜର ଭାବରେ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଖିବା ଭ୍ରମ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ; ଭ୍ରମ ଛାଡ଼ି ଏଠାରେ 'ମୁଁ', ସୃଷ୍ଟି କିମ୍ବା ଚଳନ କିଛି ନାହିଁ, ଯେପରି ଜଳ ଭିତରେ ପବନ ଚଳିତ ହୁଏନାହିଁ।
କଲନାମାତ୍ରକାର୍ଯତ୍ଵାଦ୍ ଇମେ ମେର୍ଵାଦଯୋ ଽଦ୍ରଯଃ । ମୃଦଵୋ ଲଘଵସ୍ ସାକ୍ଷାତ୍ କୌଶେଯନିକରାଦ୍ ଅପି
ମେରୁ ପର୍ବତ ଆଦି ଏହି ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ ମାନେ କେବଳ ଭାବନାର ଫଳ; ସେମାନେ ସିଲ୍କ ଗୁଛ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ମୃଦୁ ଓ ହଲକା।
ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦପଵନାକାରଶରୀରା ଭୂତଜାତଯଃ । ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯା ଅପି ଵିଦ୍ଯନ୍ତେ ପିଶାଚପଟଲାଦିଵତ୍
ପଞ୍ଚଭୂତ ଓ ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ମଧ୍ୟ ନିଷ୍ପ୍ରଭାବ ପବନ ଭଳି ଦେହ ଧାରଣ କରି ଅଛନ୍ତି, ଯେପରି ପିଶାଚ ଦଳ ରହିଥାଏ।
ଅହୋରାତ୍ରାତ୍ମନୀ ତୁଚ୍ଛେ ପ୍ରକାଶତମସୀ ତତେ । ଜନ୍ତୋḫ ପଵନଦେହସ୍ଯ ଚ୍ଛାଯାଵିହସନେ ଇଵ
ଯେଉଁ ଆତ୍ମାରେ ଦିନ ଓ ରାତି ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆଲୋକ ଓ ଅନ୍ଧାର ଏକାସାଥିରେ ରହିଛି, ସେଠାରେ ପ୍ରାଣର ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ପ୍ରାଣୀ ଛାୟା ମାନେ ଖେଳୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଅନ୍ଵିଷ୍ଯମାଣମ୍ ଅପ୍ରାପ୍ଯଂ ଜଗତ୍ ସ୍ଫୁରତି ଖେ ପରେ । କେଶପିଞ୍ଛଲଵଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଇଵାନିର୍ମଲଚକ୍ଷୁଷଃ
ଏହି ବିଶ୍ୱଟି ବିଶାଳ ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯାହାକୁ ଖୋଜିଲେ ମଧ୍ୟ କେବେ ମିଳେ ନାହିଁ; ଏହା ଏମିତି ଭ୍ରମ ଯେପରି, ଯାହା ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଲୋକେ କେଶର ଗୁଛ ଦେଖିବା ପରି।
ସୁରାସୁରାସ୍ ସ୍ଫୁରନ୍ତୀମେ ଛିନ୍ନଵୃକ୍ଷପିଶାଚଵତ୍ । ପରିପଶ୍ଯନ୍ତି ସଂସାରଂ ଦଗ୍ଧଦେହକଜୀଵଵତ୍
ଏହି ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ କଟା ଗଛ ପାଖରେ ଭୂତମାନେ ଭଳି ଝିଙ୍କି ହେଉଛନ୍ତି; ସେମାନେ ସଂସାରକୁ ଏମିତି ଦେଖନ୍ତି, ଯେପରି ଦହିଯାଇଥିବା ଦେହରୁ ଉଠିଥିବା ଆତ୍ମା ଦେଖେ।
ନିଶ୍ଶ୍ଵସନ୍ତି ଚ ଭସ୍ତ୍ରାଵଦ୍ ଵିଵର୍ତନ୍ତେ ଖଧୂମଵତ୍ । ଚିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅର୍ଧପ୍ରସୁପ୍ତାଭଂ ପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଉଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତମ୍ ଆବିଲମ୍
ସେମାନେ ଧମ୍ପ ଦେଇ ଶ୍ୱାସ ନିଅନ୍ତି, ଆକାଶରେ ଧୂଆଁ ପରି ଘୂରୁଛନ୍ତି, ଅଧା ଶୁଇଅଛନ୍ତି ଭଳି ଖୋଜନ୍ତି, ଏବଂ ସବୁକିଛିକୁ ଅସ୍ଥିର ଓ ଧୂସର ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି।
ଜଡାସ୍ ସ୍ଫୁରନ୍ତି ଜନତା ନଦୀରଯତରଙ୍ଗଵତ୍ । ବୁଧ୍ଯନ୍ତେ ଽନ୍ଯାତ୍ମକାଶ୍ ଚାନ୍ଯତ୍ କୋକିଲାẖ କାକତାମ୍ ଇଵ
ମୂର୍ଖ ଲୋକମାନେ ନଦୀର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଅସ୍ଥିର ଭାବରେ ଚଳନ୍ତି; କିଛି ଲୋକ ନିଜର ଅନ୍ୟ ରୂପ ଜାଗ୍ରତ କରନ୍ତି, ଯେପରି କୋଇଲି ଚିଲିକା ରୂପ ଧରେ।
ଉଦ୍ଯନ୍ତି ସ୍ଥାଵରା ଭୂମୌ ରଯରେଖା ଇଵାମ୍ଭସି । ଭାଵାḫ ପରିଣମନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଜଲାନୀଵ ରଯାଜ୍ ଜଲେ
ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଜଳରେ ଝାଗ ରେଖା ଭଳି ଦେଖାଯାନ୍ତି; ମନର ଭାବଗୁଡ଼ିକ ଜଳରେ ରେଖାରୁ ତରଙ୍ଗ ହେବା ପରି ଅନ୍ତରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ।
ଅନୁଭୂତଯ ଆତ୍ମସ୍ଥା ଇକ୍ଷୋର୍ ମଧୁରତା ଇଵ । କ୍ଷୋଭ୍ଯନ୍ତେ ଵିକ୍ରିଯନ୍ତେ ଚ ପଵନସ୍ପର୍ଶପୀଡନୈଃ
ଅନୁଭୂତିଗୁଡ଼ିକ ନିଜ ମନରେ ରହିଥାଏ, ଯେପରି ଇଖୁରେ ମିଠାସ ରହିଥାଏ; କିନ୍ତୁ ପବନର ସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ସେଗୁଡ଼ିକ ଅସ୍ଥିର ଓ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଯାଏ।
କଲନୈକାତ୍ମିକା ଲଘ୍ଵୀ ସକୁଲାଦ୍ରୀନ୍ଦ୍ରମଣ୍ଡଲା । ତୁଲାମ୍ ଆରୋପିତା ଭୂମିର୍ ନ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅର୍ଧରକ୍ତିକା
ଏହି ପୃଥିବୀ ଗଣନାରେ ଏକ ମାତ୍ର, ହଳୁକା, କିନ୍ତୁ ପାହାଡ଼, ସମୁଦ୍ର ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଅଛି; ତାକୁ ତୁଳାରେ ରଖିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅର୍ଧ ରତିକା ମଧ୍ୟ ହେବାକୁ ଚାଲେନାହିଁ।
ଭଵିଷ୍ଯଦ୍ଭୂତକୋଶସ୍ଥଂ ଦ୍ଯୌḫ ପାତାଲତଲଂ ଗତା । ଅଗ୍ନେଶ୍ ଚିତ୍ରକୃତସ୍ଯେଵ ଶୈତ୍ଯମ୍ ଏଵାନୁଭୂଯତେ
ଭବିଷ୍ୟତ୍ ସୃଷ୍ଟିର ଭଣ୍ଡାରରେ ଥିବା ଆକାଶ ଏବେ ପୃଥିବୀ ତଳକୁ ପହଞ୍ଚିଛି; ଅଗ୍ନିର ଚିତ୍ରକଳା ପରି କେବଳ ଶୀତଳତା ଅନୁଭବ ହେଉଛି।
ଅଧୂମାତ୍ମ ନିରାଧାରମ୍ ଅଵାତାଦିସମୀରିତମ୍ । ଖମ୍ ଊର୍ଧ୍ଵମ୍ ଅମ୍ବୁ ଯାତ୍ଯ୍ ଅଭ୍ରୈର୍ ବାନ୍ଧଵୈର୍ ଇଵ ଶିକ୍ଷିତମ୍
ଧୂଆଁ ନଥିବା, କୌଣସି ଆଧାର ନଥିବା, ବାତାସ ଓ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅଚଳିତ ଥିବା ପାଣି, ତାହାର ନିଜ ପରିବାର କ୍ଳାଉଡ୍ମାନେ ଶିଖାଇଥିବା ପରି, ଆକାଶକୁ ଉପରକୁ ଯାଉଛି।
ସମୁଦ୍ରା ଦିଵି ତିଷ୍ଠନ୍ତି ତାରକା ଉଦିତା ଭୁଵଃ । ନୃତ୍ଯନ୍ତି ସଭୁଜାଶ୍ ଶୈଲାଶ୍ ସୈକତଂ ତୈଲମ୍ ଉଜ୍ଝତି
ସମୁଦ୍ରମାନେ ଆକାଶରେ ବସିଛନ୍ତି, ତାରାମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ପାହାଡ଼ମାନେ ହାତ ହଲାଇ ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ଓ ବାଳୁକା ତେଲ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି।
ଯଥା ସଙ୍କଲ୍ପ୍ଯତେ ଯଦ୍ ଯତ୍ ତତ୍ ତଥା ନ ତଦ୍ ଅନ୍ଯଥା । ସଙ୍କଲ୍ପକଲନାକଲ୍ପଂ କିଂ ସତ୍ କିଂ ଵାପ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ ଭଵେତ୍
ଯାହା ଭାବନା କରାଯାଏ, ସେଇ ହେଉଛି, ତାହା ଅନ୍ୟଥା ହୁଏନାହିଁ; ଏହି କଳ୍ପନା ଓ ଗଣନାର ଲୋକରେ, କଣ ସତ୍ୟ ଓ କଣ ଅସତ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେବା ସମ୍ଭବ।
ନ ସ୍ଥିରଂ ନାସ୍ଥିରଂ କିଞ୍ଚିନ୍ ନ ଜଡଂ ନ ଚ ଚେତନମ୍ । ନାହଂ ନ ତ୍ଵଂ ନ ସନ୍ ନାସନ୍ ନ ସ୍ଥୂଲଂ ନାଣୁତାତତମ୍
କିଛି ଦୃଢ଼ ନୁହେଁ, କିଛି ଅଦୃଢ଼ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; କିଛି ଜଡ ନୁହେଁ, କିଛି ଚେତନ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ମୁଁ ନୁହେଁ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନୁହେଁ, ଅନସ୍ତିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଦୃଢ଼ ନୁହେଁ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ସର୍ଵଂ ଚ ସର୍ଵଥା ସର୍ଵଂ ସର୍ଵଦା ସାର୍ଵସାର୍ଵିକମ୍ । କଲ୍ପନାଵିଶ୍ଵରୂପାତ୍ମ ନ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ନ ଯଦ୍ ଵପୁଃ
ସମସ୍ତ କିଛି, ସମସ୍ତ ଭାବରେ, ସମସ୍ତ ସମୟରେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକାଠି ଧରିଛି। ଏହି ବିଶ୍ୱର ଏକ କଳ୍ପିତ ଆକୃତିରୁ, ତାହା ଓ ତାହାର ଦେଖା ଏକାଠି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ବାଲେନୈରାଵଣୋ ବଦ୍ଧୋ ଦଗ୍ଧାଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରତ୍ଵିଷାଦ୍ରଯଃ । ସରିତ୍ପ୍ରଵାହଲଗୁଡୈର୍ ଯୁଧ୍ଯନ୍ତେ ଚିତ୍ରମାନଵାଃ
ଏକ ଶିଶୁ ଦ୍ୱାରା ଏରାବତକୁ ବାନ୍ଧାଯାଏ; ଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକରେ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ଜଳାଯାଏ; ନଦୀଗୁଡ଼ିକ ଖଣ୍ଡ ଉପରେ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି; ଅଦ୍ଭୁତ ଲୋକମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ।
ସୁଫାଲକୃଷ୍ଟେ ଵିତତେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଵ୍ଯୁପ୍ତାସ୍ ସୁଶାଲଯଃ । ପକ୍ଵାଶ୍ ଚ ସଙ୍ଗୃହୀତାଶ୍ ଚ ଭାଣ୍ଡେଷୁ ଚ ନିଯୋଜିତାଃ
ଆକାଶରେ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଚାଷ କରାଯାଇ ଏବଂ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛି, ଭଲ ଘରଗୁଡ଼ିକ ସଜାଯାଇଛି; ପକ୍କା ଓ ଏକାଠି କରାଯାଇଥିବା ଗୁଡ଼ିକ ଭାଣ୍ଡାରେ ରଖାଯାଇଛି।
ହରିଣା ହାରି ଗାଯନ୍ତି ନୃତ୍ଯନ୍ତି ଵନରାଜଯଃ । ପଦ୍ମା ଦୃଷଦି ଜାଯନ୍ତେ ପ୍ରସୂତାẖ କଲଭଂ ଶିଲାଃ
ହରିଣ ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରି ଗାଇ ଉଠନ୍ତି, ଜଙ୍ଗଲର ଗଛମାନେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି; ପଥର ଉପରେ ପଦ୍ମ ଫୁଟିଉଠେ, ଶିଳାରୁ ହାତୀର ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଉଡ୍ଡୀଯନ୍ତେ ପୁରାଣ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ ଭିକ୍ଷନ୍ତି ଭୁଵି ଭାନଵଃ । ସାନଵୋ ନଗରାଯନ୍ତେ ଗାଯନ୍ତି ମୃଦୁ ମଦ୍ଗଵଃ
ପୁରୁଣା ସହରମାନେ ଉଚ୍ଚ ଆକାଶକୁ ଉଡିଯାନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗନ୍ତି; ପାହାଡ଼ର ଚୁଡ଼ିମାନେ ସହର ହୋଇଯାନ୍ତି, ମୃଦୁ ମଦଗା ଗାଇଉଠନ୍ତି।
ଇତ୍ଯାଦିକାପି ସଙ୍କଲ୍ପକଲା ସତ୍ଯେଵ ରାଜତେ । ଅନ୍ଯା ସତ୍ଯାପ୍ଯ୍ ଅସତ୍ଯେଵ ନ ସଂଵିତ୍ତିର୍ ଵିରାଜତେ
ଏଭଳି କଳ୍ପନାର କଳା ସତ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ଅନ୍ୟ ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ କେବେ କେବେ ଅସତ୍ୟ ଭଳି ଲାଗେ—ସେଠାରେ ଚେତନା ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏନା।
ଏଷା ଚ ସଙ୍କଲ୍ପକଲା ତୀଵ୍ରସଙ୍କଲ୍ପକଲ୍ପିତା । ପୂର୍ଵସଙ୍କଲ୍ପସନ୍ତ୍ଯାଗାତ୍ ସତ୍ଯରୂପାନୁମୀଯତେ
ଏହି କଳ୍ପନାର କଳା ତୀବ୍ର ଇଚ୍ଛାରେ ଗଢ଼ାଯାଇଛି; ପୂର୍ବ ଇଚ୍ଛାମାନେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏହାର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ବୁଝିପାରିଯାଏ।