ଅସ୍ମାଭିḫ ପ୍ରେକ୍ଷିତସ୍ ତେନ ନୂନଂ ନିର୍ମୂଲତାଂ ଗତଃ । ଅନାଲୋକḫ ପୁରୋ ରୂଢଂ ଵସ୍ତୁ ନେତି ଵିଲୋକନାତ୍
ଆମେ ଏହାକୁ ଭଲଭାବେ ଦେଖିଥିବାରୁ, ନିଶ୍ଚୟ ଏହାର ମୂଳ ଉଖଣ୍ଡାଯାଇଛି; କାରଣ, 'ଏହି ଜିନିଷଟି ଏଠାରେ ନାହିଁ' ବୋଲି ଦେଖିଲେ, ଭ୍ରମ ଅପସାରିତ ହୁଏ।
ଯୈସ୍ ତୁ ନ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯତେ ତେଷାଂ ଶତଶାଖଂ ଵିଜୃମ୍ଭତେ । ଅସତ୍ଯ ଏଵ ସତ୍ଯେନ ବାଲଵେତାଲସୈନ୍ଯଵତ୍
ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଅସତ୍ୟ ଶତଶଖା ଭଳି ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ; ଅସତ୍ୟଟି ସତ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଗୋଟିଏ ଶିଶୁ ଭୂତମାନେ ଥିବା ଭାବେ ଦେଖେ।
ଆସୃଷ୍ଟିକରମ୍ ଆରୁଦ୍ରମ୍ ଇଯଂ ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଉପସ୍ଥିତା । ତଥାପ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତଦୁẖଖାଯ କିଂ ଶୁଭଂ ଜ୍ଞାତଯାନଯା
ଏହି ଭ୍ରମ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ଓ ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ; ତଥାପି, ଏହା ଅନନ୍ତ ଦୁଃଖ ଦେଉଥିବା ସତ୍ୱେ, ଏହାକୁ ଜାଣିଲେ କଣ ଭଲ ହୁଏ?
ଅସନ୍ ନିଵର୍ତତେ ରାମ କ୍ଷଣାଦ୍ ଏଵ ନିରୀକ୍ଷିତମ୍ । ସତ୍ଯଂ ତୁ ଵସ୍ତୁ କୃଚ୍ଛ୍ରେଣ କ୍ଷୀଯତେ ନୈଵ ଵାନଘ
ହେ ରାମ, ଅସତ୍ୟକୁ ଯଦି ଭଲଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, ସେ ମାତ୍ର କ୍ଷଣରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ; କିନ୍ତୁ, ହେ ନିଷ୍ପାପ, ସତ୍ୟକୁ ବହୁତ କଷ୍ଟରେ ବି ନଷ୍ଟ କରିହେବା ଯାଏ ନାହିଁ।
ଅଵିଦ୍ଯା ଜ୍ଞାତମାତ୍ରୈଵ ଶାମ୍ଯତ୍ଯ୍ ଆଶୁ ନ ବାଧତେ । ନ ଵିପ୍ରଲମ୍ଭଯତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବୁଧୀର୍ ଇଵ
ଅଜ୍ଞାନ କେବଳ ଜାଣିହେବା ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ପୁନି ଏହା ଆଉ କଷ୍ଟ ଦେଉନାହିଁ; ଏହା ମୃଗତୃଷ୍ଣା ପରି ଭିତରେ ଭ୍ରମ ଦେଉନାହିଁ।
ଯଦ୍ ଏଵାସ୍ଯାḫ ପରିଜ୍ଞାନଂ ସ ଏଵାସ୍ଯାḫ ପରିକ୍ଷଯଃ । ଶ୍ରେଯସେ ପରମାଯୈଵ ମିତ୍ରେ ଶତ୍ରୁଧିଯୋ ଯଥା
ଏହାକୁ ଯେତେବେଳେ ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝାଯାଏ, ସେଇ ସମୟରେ ଏହାର ନାଶ ହୁଏ; ଯେପରି ମିତ୍ର କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁକୁ ଚିହ୍ନିବା ଉତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାଏ।
ପରିଜ୍ଞାତୈଵ ଗଲତି ଲଗତ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞାନରୂଷିତା । ସ୍ଵଭାଵତଶ୍ ଚ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ମିଥ୍ଯା ଯକ୍ଷମତିର୍ ଯଥା
ଅଜ୍ଞାନ କେବେ ଚିହ୍ନଟ ହେଲେ, ସେ ଆପଣେ ଆପଣେ ଗଳିଯାଏ ଓ ହଟିଯାଏ; ଏହାର ସ୍ୱଭାବ ଅନୁଯାୟୀ, ଭ୍ରମିତ ବୁଝିବା ଭାବ କେବେ ଟିକି ରହିପାରେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଜ୍ୱର ହୋଇଥିବା ମନ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିପାରେ ନାହିଁ।
ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଵିଦ୍ଯାଲମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ପ୍ରତ୍ଯଯୋ ଜ୍ଞାନମ୍ ଉଚ୍ଯତେ । ରୂଢିଂ ଗତାଜ୍ଞେ ଜ୍ଞେ ତ୍ଵ୍ ଏଷା ବ୍ରହ୍ମ ମୋକ୍ଷସ୍ ସ ଏଵ ଚ
‘ଏଠାରେ ଅଜ୍ଞାନର କୌଣସି ଅଞ୍ଚଳ ନାହିଁ’ ବୋଲି ଯେଉଁ ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ହୁଏ, ସେଇଟିକୁ ଜ୍ଞାନ କୁହାଯାଏ। ଏହି ବୁଝିବା ଭାବ ଯେତେବେଳେ ମନରେ ଭଲଭାବେ ବସିଯାଏ, ସେଠିଏ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମ ଓ ସେଠିଏ ମୁକ୍ତି।
ଅସତ୍ ପ୍ରେକ୍ଷିତମ୍ ଏଵାସତ୍ ସତ୍ ତୁ ନୈଵ ନିଵର୍ତତେ । ଯଦାସତ୍ଯଜଗଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତିସ୍ ତଦୈଷାଶୁ ନିଵର୍ତତେ
ଅସତ୍ୟକୁ ଯେତେବେଳେ ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ, ସେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ସତ୍ୟ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ଅସତ୍ୟ ଜଗତର ଭ୍ରମ ଛାଡ଼ାଯାଏ, ସେ ତୁରନ୍ତ ହଟିଯାଏ।
କଲ୍ପନାମାତ୍ରସମ୍ପତ୍ତିର୍ ଅକଲ୍ପନଵିଲାଯିନୀ । ମନସ୍ସତ୍ତେଵ ମୃଦ୍ଵଙ୍ଗୀ ନରାଯତ୍ତଭଵାଭଵା
ସମସ୍ତ କିଛି କେବଳ କଳ୍ପନାର ଫଳ; କଳ୍ପନା ଶେଷ ହେଲେ, ସେଠିଏ ସବୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ। ମନର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ପରି, ମୃଦୁ ଆକୃତିରେ, ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ମାନବଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ।
ପୁରୁଷାଯତ୍ତଜନନମରଣାଯାମ୍ ଅଖିନ୍ଦତଃ । ଯଥାଵଦ୍ ଅସ୍ଯାଂ ବୁଦ୍ଧାଯାଂ ମୋକ୍ଷ ଏଵାଵଶିଷ୍ଯତେ
ଜଣ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଯେଉଁମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଭଲଭଳି ବୁଝିଲେ, ଏହି ଜାଗୃତ ବୁଦ୍ଧିରେ କେବଳ ମୁକ୍ତି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ।
ଅଦ୍ରିଦ୍ଯୂର୍ଵୀନଦୀଶାଦିକଲ୍ପନାମାତ୍ରକାତ୍ମକାମ୍ । ପୀତ୍ଵାକଲ୍ପନମାତ୍ରେଣ ନିର୍ଵାତି ନିପୁଣଂ ପୁମାନ୍
ପାହାଡ଼, ମାଟି, ନଦୀ ଓ ଏହାପରି ସବୁ ଜିନିଷ କେବଳ କଳ୍ପନାର ଫଳ। ଯେଉଁ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମନୁଷ୍ୟ କଳ୍ପନା ଛାଡ଼ି ରହିପାରେ, ସେ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଯଦି ଶୈଲାଦି ସତ୍ଯଂ ସ୍ଯାତ୍ ତତ୍ କେନ ଵିନିଵାର୍ଯତେ । ନାସତୋ ଵିଦ୍ଯତେ ଭାଵୋ ନାଭାଵୋ ଵିଦ୍ଯତେ ସତଃ
ଯଦି ପାହାଡ଼ ଓ ଏହାପରି ଜିନିଷ ସତ୍ୟ ହେଉଥାନ୍ତି, ତେବେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ କିଏ ଅପସାରଣ କରିପାରିଥାନ୍ତା? ଅସତ୍ୟର କେବେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ଏବଂ ସତ୍ୟ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ।
ଯଥା ପ୍ରସରତି ସ୍ପନ୍ଦାଚ୍ ଚକ୍ରଵୃନ୍ଦମ୍ ଅସଜ୍ ଜଲେ । ତଥୋଲ୍ଲସତି ସଙ୍କଲ୍ପାଚ୍ ଚିତ୍ଖେ ସଂସାରମଣ୍ଡଲମ୍
ଯେପରି ଜଳରେ ଏକ ତରଙ୍ଗ ଉପରେ ତରଙ୍ଗ ଚାଲିଯାଏ, ସେହିପରି ଚିତ୍ତର ଆକାଶରେ ଏକ ଭାବନାରୁ ସଂସାରର ଚକ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ନିଜସ୍ପନ୍ଦଵଶାଦ୍ ଏକଂ ଶତାଵର୍ତଂ ପଯୋ ଯଥା । ନିଜସ୍ପନ୍ଦଵଶାଦ୍ ଏକଂ ଜଗଦାତ୍ମ ପରଂ ତଥା
ଯେପରି, ନିଜ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ପାଣିରେ ଏକ ଘୁର୍ଣ୍ଣି ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ, ସେପରି, ନିଜ ଚଳନରେ ପରମ ଆତ୍ମା ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ।
ପ୍ରଵିଚାରିତମ୍ ଅନ୍ଵିଷ୍ଟଂ ଯାଵଚ୍ ଚକ୍ରାଦି ନାମ୍ଭସି । ଅସ୍ତି ନାପି ଚ ସର୍ଗାଦି ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନି ନ ଚ କଲ୍ପନା
ଯେତେବେଳେ ଭଲଭାବେ ଖୋଜାଯାଏ, ପାଣିରେ ଚକ୍ର ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ; ଏହିପରି, ଚେତନାର ଆକାଶରେ ସୃଷ୍ଟି ବା କଳ୍ପନା କିଛି ନାହିଁ।
ସ୍ଵଯତ୍ନମାତ୍ରସଙ୍କଲ୍ପପ୍ରାପ୍ଯୌ ସର୍ଗାପଵର୍ଗକୌ । ଯ ଏଵ ରୋଚତେ ଯସ୍ମୈ ତଯୋସ୍ ତଂ ସୋ ଽନୁଗଚ୍ଛତି
ସୃଷ୍ଟି ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁଟି ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଓ ଚେଷ୍ଟାରେ ମିଳେ; ଯାହା କାହାକୁ ଭଲ ଲାଗେ, ସେ ସେଇପଥକୁ ଅନୁସରେ।
ଅଵିତ୍ତ୍ଵାଦ୍ ଅପଵର୍ଗତ୍ଵଂ ଵିତ୍ତ୍ଵାଜ୍ ଜନ୍ମଚମତ୍କୃତିଃ । ଵେଦ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତି ଚ ନୋ ସତ୍ଯଂ ଯଥେଚ୍ଛସି ତଥା କୁରୁ
ଅଜ୍ଞାନରୁ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ, ଜ୍ଞାନରୁ ଜନ୍ମର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ; ଯାହା ଜାଣିବାକୁ ଥାଏ, ତାହା ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ—ତୁମେ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା କର, ସେପରି କର।
ଅସଦ୍ ଵେଦ୍ଯଂ ଵିନିର୍ମାଯ ଭୁଙ୍କ୍ତେ କ ଇଵ ଦୁẖଖଦମ୍ । ପ୍ରକ୍ଷାଲନାଦ୍ ଧି ପଙ୍କସ୍ଯ ଦୂରାଦ୍ ଅସ୍ପର୍ଶନଂ ଵରମ୍
ଯେଉଁଠି ଅସତ୍ୟ ଜିନିଷକୁ ତିଆରି କରି, ଏହାରୁ କେଉଁଠି ଦୁଃଖ ପାଇଁ ଉପଭୋଗ କରିବେ? ମାଟିକୁ ଧୋଇବା ପାଇଁ, ଦୂରରୁ ଛୁଅନିବା ଅଧିକ ଭଲ।
କ ଈଦୃଶୋ ଽସ୍ତି ମୁକ୍ତାତ୍ମା ଯୋ ଵିନିର୍ମାଯ ଯକ୍ଷକମ୍ । ତେନୈଵ ଘଟ୍ଟଯତ୍ଯ୍ ଆର୍ତଂ ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଅକ୍ଷତମ୍
କିଏ ଏମିତି ମୁକ୍ତ ଆତ୍ମା ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ନିଜେ ଭୂତ ପ୍ରତିମା ତିଆରି କରି, ସେଥିରେ ନିଜକୁ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ଯେଉଁଠି ସେ ନିଜେ ଅକ୍ଷତ ରହିଥାଏ?
ଯସ୍ମୈ ଵା ସର୍ଗଵେତାଲସମୁତ୍ଥାନଂ ଵିରୋଚତେ । ଆତ୍ମନାଶାଯ ସଙ୍କଲ୍ପାଦ୍ ଉତ୍ଥାପଯତୁ ସୋ ଽଙ୍ଗ ତମ୍
ଯାହାକୁ ସୃଷ୍ଟି ଓ ତାହାର ଭୂତପ୍ରେତ ଉଦୟ ଭଲ ଲାଗେ, ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଆତ୍ମନାଶ ପାଇଁ ଏହାକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରୁ।
ଦୃଶ୍ଯଂ ନିର୍ମାଯ ଦ୍ରଷ୍ଟୃତ୍ଵମ୍ ଏତ୍ଯାତ୍ମାନଂ ନିବଧ୍ଯ ଚ । ଯ ଇଚ୍ଛତି ସୁଖଂ ସ ସ୍ଵଂ ଵିଦଧାତୁ ଯଥେପ୍ସିତମ୍
ଦୃଶ୍ୟକୁ ତିଆରି, ଦର୍ଶକ ଭାବ ନେଇ, ନିଜକୁ ବାନ୍ଧି ନେଇ, ଯିଏ ସୁଖ ଚାହେଁ, ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ ଜୀବନକୁ ଗଢ଼ିବା ଉଚିତ।
ଯଥାଭୂତାର୍ଥକଥନେ ଵଯଂ ନାମ ସମୁଦ୍ଯତାଃ । ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସତ୍ଯମ୍ ଅସତ୍ଯଂ ତୁ ଗୃହ୍ଣାତୁ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ଜନଃ
ଆମେ ଯଥାସତ୍ୟ ଯାହା ଅଛି, ସେହି କଥା କହୁଛୁ। ଲୋକେ ଶୁଣି, ଯାହାକୁ ଚାହିଁବେ, ସେହିଠାରେ ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ଧରିପାରନ୍ତୁ।
ସର୍ଗାର୍ଥୀ ସର୍ଗଯୁକ୍ତୀହୋ ମୋକ୍ଷାର୍ଥୀ ମୋକ୍ଷଯୁକ୍ତିମାନ୍ । ଭଵତ୍ଵ୍ ଅତ୍ର ମହାବାହୋ ନ ନẖ କଶ୍ଚିଦ୍ ଅପି ଗ୍ରହଃ
ଯେଉଁଠାରେ କିଏ ସୃଷ୍ଟି ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେ, ସେ ସୃଷ୍ଟି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁ। ଯେଉଁଠାରେ କିଏ ମୋକ୍ଷ ଚାହେ, ସେ ମୋକ୍ଷ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁ। ହେ ମହାବାହୁ, ଏଠାରେ ଆମେ କାହାକୁ ବାଧ୍ୟ କରୁନାହିଁ।
ସର୍ଗାଦ୍ ଵ୍ଯାଵୃତ୍ତସଂଵିଦ୍ ଯସ୍ ସବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରାତ୍ମନଃ । ସର୍ଗାସତ୍ତାଵବୋଧାତ୍ମା ସୋ ଽମୃତତ୍ଵାଯ କଲ୍ପତେ
ଯେଉଁଜଣଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ସୃଷ୍ଟିରୁ ବାହାରିଯାଇଛି, ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ଦୁଇଠିଏ, ଏବଂ ସେ ସୃଷ୍ଟି ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ବୁଝିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅମରତ୍ୱ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।
ସର୍ଗାସତ୍ତାପ୍ରତ୍ଯଯେନ ସର୍ଗସଂଵିନ୍ ନିଵର୍ତତେ । ସାହନ୍ତା ସମନସ୍କାରା ଶିଷ୍ଯତେ ଯଦ୍ ଅନାମ ତତ୍
ସୃଷ୍ଟି ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ହେଲେ, ସୃଷ୍ଟି ବିଷୟରେ ଜ୍ଞାନ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ। ଯାହା ଅବଶେଷ ରହିଯାଏ, ସେଠାରେ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଓ ମନ ସହିତ ନାମହୀନ ଅବସ୍ଥା ରହିଯାଏ।
ସୁଵିଚାରିତମ୍ ଅନ୍ଵିଷ୍ଟଂ ଯାଵତ୍ ସର୍ଗୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ସାହନ୍ତାଦିମନସ୍କାରẖ କିମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଭ୍ରମକାରଣମ୍
ଯେତେବେଳେ ଭଲଭାବେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିଲେ ଦେଖାଯାଏ ଯେ, ସୃଷ୍ଟି କିଛି ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ଏହି ଭ୍ରମର କାରଣ ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ, କେବଳ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଓ ମନ ଅଟୁଟ ରହିଯାଏ।
ପାତାଲମ୍ ଆଵିଶସି ଯାସି ନଭୋ ଵିଲଙ୍ଘ୍ଯ ଦିଙ୍ମଣ୍ଡଲଂ ଭ୍ରମସି ଚେତ୍ ତଦ୍ ଅନାତ୍ମତାତ୍ମା । ଭ୍ରାନ୍ତୀତରୋ ଽହମ୍ ଇତି ନାସ୍ତି ନ ସର୍ଗଵର୍ଗସ୍ ସ୍ପନ୍ଦେତରୋ ଽନିଲ ଇଵାମ୍ବ୍ଵିତରେଵ ଧାରା
ତୁମେ ଯଦି ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଆକାଶ ଉଡ଼ିଯାଅ, କିମ୍ବା ଦିଗ୍ବଳୟରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲ, ସେସବୁ କିଛି ନିଜର ଭାବରେ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଖିବା ଭ୍ରମ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ; ଭ୍ରମ ଛାଡ଼ି ଏଠାରେ 'ମୁଁ', ସୃଷ୍ଟି କିମ୍ବା ଚଳନ କିଛି ନାହିଁ, ଯେପରି ଜଳ ଭିତରେ ପବନ ଚଳିତ ହୁଏନାହିଁ।
କଲନାମାତ୍ରକାର୍ଯତ୍ଵାଦ୍ ଇମେ ମେର୍ଵାଦଯୋ ଽଦ୍ରଯଃ । ମୃଦଵୋ ଲଘଵସ୍ ସାକ୍ଷାତ୍ କୌଶେଯନିକରାଦ୍ ଅପି
ମେରୁ ପର୍ବତ ଆଦି ଏହି ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ ମାନେ କେବଳ ଭାବନାର ଫଳ; ସେମାନେ ସିଲ୍କ ଗୁଛ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ମୃଦୁ ଓ ହଲକା।
ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦପଵନାକାରଶରୀରା ଭୂତଜାତଯଃ । ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯା ଅପି ଵିଦ୍ଯନ୍ତେ ପିଶାଚପଟଲାଦିଵତ୍
ପଞ୍ଚଭୂତ ଓ ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ମଧ୍ୟ ନିଷ୍ପ୍ରଭାବ ପବନ ଭଳି ଦେହ ଧାରଣ କରି ଅଛନ୍ତି, ଯେପରି ପିଶାଚ ଦଳ ରହିଥାଏ।