ଯଥା ପୁସ୍ତମଯଂ ସୈନ୍ଯଂ ମହାରମ୍ଭମ୍ ଅପି ସ୍ଫୁଟମ୍ । ଵିଦ୍ଯମାନମ୍ ଅନନ୍ତଂ ଚ ସହସ୍ରାଙ୍ଗାଯୁଧାଦିକମ୍
ଯେପରି ଗୋଟିଏ ପୁସ୍ତକରେ ଅଙ୍କିତ ସେନା, ଦେଖିବାକୁ ବଡ଼ ଓ ଅନେକ ହସ୍ତ-ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ଅନନ୍ତ ଲାଗେ, କିନ୍ତୁ ସେ ସବୁ କେବଳ ଭ୍ରମ ମାତ୍ର—
ସ୍ଵରୂପଂ ପ୍ରତି ତଜ୍ ଜାଡ୍ଯାନ୍ ନିତ୍ଯାସମ୍ଭଵଦୀହନମ୍ । ଅରୂପାଲୋକମନନମ୍ ଅଦିକ୍କାଲକଲାଦିକମ୍
ସେପରି ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ନ ବୁଝିବା ଅଜ୍ଞାନରୁ ଚିରକାଳ ଚେଷ୍ଟା ଅଭାବ, ରୂପ ନଥିବା ଦୃଷ୍ଟି, ଏବଂ ଦିଗ, ସମୟ, କାରଣ ଭାବନା ଦେଖାଯାଏ।
କେଵଲଂ କେଵଲଂ ଶାନ୍ତଂ ସମନିର୍ଵାଣମ୍ ଆତ୍ମନି । ଦୃଷ୍ଟୈର୍ ଅନୁମିତୈର୍ ଜ୍ଞାତୈର୍ ଇତରେଣ ଦଶାଭ୍ରମୈଃ
ଯାହା ସତ୍ୟରେ ଅଛି, ସେଟି ହେଉଛି କେବଳ ଶାନ୍ତ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ବାଣ ଅବସ୍ଥା, ଯାହାକୁ ଦୃଷ୍ଟି, ଅନୁମାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
ମନାଗ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅପରାମୃଷ୍ଟଂ ଵିଦ୍ଯମାନମ୍ ଅସନ୍ମଯମ୍ । ଅହମାଦିତ୍ଵମ୍ ଆଦ୍ଯଂ ଚ ତଥୈଵାଖଣ୍ଡିତଂ ଜଗତ୍
ଏହାକୁ ଅନ୍ୟ କିଛି କେବେ ଛୁଇଁପାରେ ନାହିଁ; ଏହା ଥିବା ପରି ଲାଗେ କିନ୍ତୁ ଅସତ୍ୟରୁ ଗଠିତ, ଏବଂ ଏହିପରି ଆମ 'ମୁଁ' ଭାବ ଓ ଅଖଣ୍ଡ ଜଗତ ଆଦିକାଳରୁ ଅଛି।
ବ୍ରହ୍ମପୁସ୍ତମଯଂ ସର୍ଵଂ ଵିଦ୍ଯମାନମ୍ ଅସନ୍ମଯମ୍ । ରୂପାଲୋକମନସ୍କାରଶବ୍ଦାର୍ଥପରିଵର୍ଜିତମ୍
ସମସ୍ତ କିଛି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ପୁସ୍ତକର ଦଳ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡ଼ିକ ଅସତ୍ୟରୁ ଗଠିତ, ରୂପ, ଦୃଷ୍ଟି, ମନର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ଶବ୍ଦ ଓ ଅର୍ଥ ରହିତ ।
ଅନ୍ଯେନାନୁମିତୈର୍ ଅର୍ଥୈର୍ ମୁକ୍ତମ୍ ଆତ୍ମନି ସଂସ୍ଥିତମ୍ । ନ ଚ ସତ୍ଯଂ ନ ଚାସତ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଅଦ୍ଵଯତାଵଶାତ୍
ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅନୁମାନ କରାଯାଇଥିବା ବସ୍ତୁରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଆତ୍ମାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଅବସ୍ଥିତ, ଏହା ନ ସତ୍ୟ, ନ ଅସତ୍ୟ, କାରଣ ଆତ୍ମାର ଅଦ୍ୱୟତା ଅଛି ।
ଅନ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ପୁସ୍ତସୈନ୍ଯାନାମ୍ ଅସ୍ମଦାଦିର୍ ମୁନୀଶ୍ଵର । ଅସ୍ମଦାଦେସ୍ ତୁ କୋ ଽନ୍ଯସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଅନନ୍ତାଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଣḫ ପଦାତ୍
ହେ ମହାମୁନି, ପୁସ୍ତକର ସେନାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ଆଦି ଅନ୍ୟ ଅଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଅନନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରୁ ଆମେ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଏ ଅଛି ?
ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଯସ୍ ସ ନୋ ଽନ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ବ୍ରହ୍ମପୁସ୍ତମଯାତ୍ମକଃ । ଅସନ୍ନ୍ ଅଭ୍ଯୁଦିତୋ ମୋହḫ ପ୍ରେକ୍ଷିତୋ ଯୋ ନ ଲଭ୍ଯତେ
ଏପରି କୌଣସି ଅନ୍ୟ ନାହିଁ; ଯେଉଁଥିରେ ଅନ୍ୟ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, ସେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ପୁସ୍ତକର ଗଠନ, ଅସତ୍ୟ, ମୋହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଦେଖାଯାଏ କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ ମିଳେ ନାହିଁ ।
ସ ଏତାନ୍ ଅସତୋ ଽନନ୍ଯାନ୍ ଦୂରାଦ୍ ଭାଵଵିକାରକାନ୍ । ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଉନ୍ମତ୍ତକୋ ଜନ୍ତୁର୍ ଜୀଵନ୍ନ୍ ଆତ୍ମମୃତିଂ ଯଥା
ଏହି ପ୍ରାଣୀଟି, ଏକ ପାଗଳ ମନୁଷ୍ୟ ପରି, ଦୂରରୁ ଏହି ଅସତ୍ୟ ଓ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିବା ଭାବ ପରିବର୍ତ୍ତନଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖେ, ଯେପରି ଜୀବନ୍ତ ଥିବା ଲୋକ ନିଜର ଆତ୍ମାର ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅନୁଭବ କରେ।
ସ ଏଷୋ ଽପ୍ରେକ୍ଷଣାତ୍ମୈଵ ଶୁକ୍ତୌ ରଜତଧୀର୍ ଇଵ । ନ ଵିଦ୍ଯତେ ପ୍ରେକ୍ଷିତସ୍ ସଞ୍ ଶୁକ୍ତୌ ରଜତଧୀର୍ ଇଵ
ଏହି ଦେଖୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଟି ମାନେ ଦେଖିବା କାମଟି ନିଜେ, ଯେପରି ଶଙ୍ଖରେ ଚାନ୍ଦି ଅଛି ବୋଲି ଭାବିବା କେବଳ ଭାବନା; ଯେତେବେଳେ ଭଲଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, ଶଙ୍ଖରେ ଚାନ୍ଦି ଥିବା ଭାବନା ନାହିଁ।
ଅସ୍ମାଭିḫ ପ୍ରେକ୍ଷିତସ୍ ତେନ ନୂନଂ ନିର୍ମୂଲତାଂ ଗତଃ । ଅନାଲୋକḫ ପୁରୋ ରୂଢଂ ଵସ୍ତୁ ନେତି ଵିଲୋକନାତ୍
ଆମେ ଏହାକୁ ଭଲଭାବେ ଦେଖିଥିବାରୁ, ନିଶ୍ଚୟ ଏହାର ମୂଳ ଉଖଣ୍ଡାଯାଇଛି; କାରଣ, 'ଏହି ଜିନିଷଟି ଏଠାରେ ନାହିଁ' ବୋଲି ଦେଖିଲେ, ଭ୍ରମ ଅପସାରିତ ହୁଏ।
ଯୈସ୍ ତୁ ନ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯତେ ତେଷାଂ ଶତଶାଖଂ ଵିଜୃମ୍ଭତେ । ଅସତ୍ଯ ଏଵ ସତ୍ଯେନ ବାଲଵେତାଲସୈନ୍ଯଵତ୍
ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଅସତ୍ୟ ଶତଶଖା ଭଳି ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ; ଅସତ୍ୟଟି ସତ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଗୋଟିଏ ଶିଶୁ ଭୂତମାନେ ଥିବା ଭାବେ ଦେଖେ।
ଆସୃଷ୍ଟିକରମ୍ ଆରୁଦ୍ରମ୍ ଇଯଂ ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଉପସ୍ଥିତା । ତଥାପ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତଦୁẖଖାଯ କିଂ ଶୁଭଂ ଜ୍ଞାତଯାନଯା
ଏହି ଭ୍ରମ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ଓ ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ; ତଥାପି, ଏହା ଅନନ୍ତ ଦୁଃଖ ଦେଉଥିବା ସତ୍ୱେ, ଏହାକୁ ଜାଣିଲେ କଣ ଭଲ ହୁଏ?
ଅସନ୍ ନିଵର୍ତତେ ରାମ କ୍ଷଣାଦ୍ ଏଵ ନିରୀକ୍ଷିତମ୍ । ସତ୍ଯଂ ତୁ ଵସ୍ତୁ କୃଚ୍ଛ୍ରେଣ କ୍ଷୀଯତେ ନୈଵ ଵାନଘ
ହେ ରାମ, ଅସତ୍ୟକୁ ଯଦି ଭଲଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, ସେ ମାତ୍ର କ୍ଷଣରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ; କିନ୍ତୁ, ହେ ନିଷ୍ପାପ, ସତ୍ୟକୁ ବହୁତ କଷ୍ଟରେ ବି ନଷ୍ଟ କରିହେବା ଯାଏ ନାହିଁ।
ଅଵିଦ୍ଯା ଜ୍ଞାତମାତ୍ରୈଵ ଶାମ୍ଯତ୍ଯ୍ ଆଶୁ ନ ବାଧତେ । ନ ଵିପ୍ରଲମ୍ଭଯତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବୁଧୀର୍ ଇଵ
ଅଜ୍ଞାନ କେବଳ ଜାଣିହେବା ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ପୁନି ଏହା ଆଉ କଷ୍ଟ ଦେଉନାହିଁ; ଏହା ମୃଗତୃଷ୍ଣା ପରି ଭିତରେ ଭ୍ରମ ଦେଉନାହିଁ।
ଯଦ୍ ଏଵାସ୍ଯାḫ ପରିଜ୍ଞାନଂ ସ ଏଵାସ୍ଯାḫ ପରିକ୍ଷଯଃ । ଶ୍ରେଯସେ ପରମାଯୈଵ ମିତ୍ରେ ଶତ୍ରୁଧିଯୋ ଯଥା
ଏହାକୁ ଯେତେବେଳେ ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝାଯାଏ, ସେଇ ସମୟରେ ଏହାର ନାଶ ହୁଏ; ଯେପରି ମିତ୍ର କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁକୁ ଚିହ୍ନିବା ଉତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାଏ।
ପରିଜ୍ଞାତୈଵ ଗଲତି ଲଗତ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞାନରୂଷିତା । ସ୍ଵଭାଵତଶ୍ ଚ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ମିଥ୍ଯା ଯକ୍ଷମତିର୍ ଯଥା
ଅଜ୍ଞାନ କେବେ ଚିହ୍ନଟ ହେଲେ, ସେ ଆପଣେ ଆପଣେ ଗଳିଯାଏ ଓ ହଟିଯାଏ; ଏହାର ସ୍ୱଭାବ ଅନୁଯାୟୀ, ଭ୍ରମିତ ବୁଝିବା ଭାବ କେବେ ଟିକି ରହିପାରେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଜ୍ୱର ହୋଇଥିବା ମନ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିପାରେ ନାହିଁ।
ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଵିଦ୍ଯାଲମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ପ୍ରତ୍ଯଯୋ ଜ୍ଞାନମ୍ ଉଚ୍ଯତେ । ରୂଢିଂ ଗତାଜ୍ଞେ ଜ୍ଞେ ତ୍ଵ୍ ଏଷା ବ୍ରହ୍ମ ମୋକ୍ଷସ୍ ସ ଏଵ ଚ
‘ଏଠାରେ ଅଜ୍ଞାନର କୌଣସି ଅଞ୍ଚଳ ନାହିଁ’ ବୋଲି ଯେଉଁ ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ହୁଏ, ସେଇଟିକୁ ଜ୍ଞାନ କୁହାଯାଏ। ଏହି ବୁଝିବା ଭାବ ଯେତେବେଳେ ମନରେ ଭଲଭାବେ ବସିଯାଏ, ସେଠିଏ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମ ଓ ସେଠିଏ ମୁକ୍ତି।
ଅସତ୍ ପ୍ରେକ୍ଷିତମ୍ ଏଵାସତ୍ ସତ୍ ତୁ ନୈଵ ନିଵର୍ତତେ । ଯଦାସତ୍ଯଜଗଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତିସ୍ ତଦୈଷାଶୁ ନିଵର୍ତତେ
ଅସତ୍ୟକୁ ଯେତେବେଳେ ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ, ସେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ସତ୍ୟ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ଅସତ୍ୟ ଜଗତର ଭ୍ରମ ଛାଡ଼ାଯାଏ, ସେ ତୁରନ୍ତ ହଟିଯାଏ।
କଲ୍ପନାମାତ୍ରସମ୍ପତ୍ତିର୍ ଅକଲ୍ପନଵିଲାଯିନୀ । ମନସ୍ସତ୍ତେଵ ମୃଦ୍ଵଙ୍ଗୀ ନରାଯତ୍ତଭଵାଭଵା
ସମସ୍ତ କିଛି କେବଳ କଳ୍ପନାର ଫଳ; କଳ୍ପନା ଶେଷ ହେଲେ, ସେଠିଏ ସବୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ। ମନର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ପରି, ମୃଦୁ ଆକୃତିରେ, ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ମାନବଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ।
ପୁରୁଷାଯତ୍ତଜନନମରଣାଯାମ୍ ଅଖିନ୍ଦତଃ । ଯଥାଵଦ୍ ଅସ୍ଯାଂ ବୁଦ୍ଧାଯାଂ ମୋକ୍ଷ ଏଵାଵଶିଷ୍ଯତେ
ଜଣ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଯେଉଁମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଭଲଭଳି ବୁଝିଲେ, ଏହି ଜାଗୃତ ବୁଦ୍ଧିରେ କେବଳ ମୁକ୍ତି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ।
ଅଦ୍ରିଦ୍ଯୂର୍ଵୀନଦୀଶାଦିକଲ୍ପନାମାତ୍ରକାତ୍ମକାମ୍ । ପୀତ୍ଵାକଲ୍ପନମାତ୍ରେଣ ନିର୍ଵାତି ନିପୁଣଂ ପୁମାନ୍
ପାହାଡ଼, ମାଟି, ନଦୀ ଓ ଏହାପରି ସବୁ ଜିନିଷ କେବଳ କଳ୍ପନାର ଫଳ। ଯେଉଁ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମନୁଷ୍ୟ କଳ୍ପନା ଛାଡ଼ି ରହିପାରେ, ସେ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଯଦି ଶୈଲାଦି ସତ୍ଯଂ ସ୍ଯାତ୍ ତତ୍ କେନ ଵିନିଵାର୍ଯତେ । ନାସତୋ ଵିଦ୍ଯତେ ଭାଵୋ ନାଭାଵୋ ଵିଦ୍ଯତେ ସତଃ
ଯଦି ପାହାଡ଼ ଓ ଏହାପରି ଜିନିଷ ସତ୍ୟ ହେଉଥାନ୍ତି, ତେବେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ କିଏ ଅପସାରଣ କରିପାରିଥାନ୍ତା? ଅସତ୍ୟର କେବେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ଏବଂ ସତ୍ୟ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ।
ଯଥା ପ୍ରସରତି ସ୍ପନ୍ଦାଚ୍ ଚକ୍ରଵୃନ୍ଦମ୍ ଅସଜ୍ ଜଲେ । ତଥୋଲ୍ଲସତି ସଙ୍କଲ୍ପାଚ୍ ଚିତ୍ଖେ ସଂସାରମଣ୍ଡଲମ୍
ଯେପରି ଜଳରେ ଏକ ତରଙ୍ଗ ଉପରେ ତରଙ୍ଗ ଚାଲିଯାଏ, ସେହିପରି ଚିତ୍ତର ଆକାଶରେ ଏକ ଭାବନାରୁ ସଂସାରର ଚକ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ନିଜସ୍ପନ୍ଦଵଶାଦ୍ ଏକଂ ଶତାଵର୍ତଂ ପଯୋ ଯଥା । ନିଜସ୍ପନ୍ଦଵଶାଦ୍ ଏକଂ ଜଗଦାତ୍ମ ପରଂ ତଥା
ଯେପରି, ନିଜ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ପାଣିରେ ଏକ ଘୁର୍ଣ୍ଣି ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ, ସେପରି, ନିଜ ଚଳନରେ ପରମ ଆତ୍ମା ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ।
ପ୍ରଵିଚାରିତମ୍ ଅନ୍ଵିଷ୍ଟଂ ଯାଵଚ୍ ଚକ୍ରାଦି ନାମ୍ଭସି । ଅସ୍ତି ନାପି ଚ ସର୍ଗାଦି ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନି ନ ଚ କଲ୍ପନା
ଯେତେବେଳେ ଭଲଭାବେ ଖୋଜାଯାଏ, ପାଣିରେ ଚକ୍ର ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ; ଏହିପରି, ଚେତନାର ଆକାଶରେ ସୃଷ୍ଟି ବା କଳ୍ପନା କିଛି ନାହିଁ।
ସ୍ଵଯତ୍ନମାତ୍ରସଙ୍କଲ୍ପପ୍ରାପ୍ଯୌ ସର୍ଗାପଵର୍ଗକୌ । ଯ ଏଵ ରୋଚତେ ଯସ୍ମୈ ତଯୋସ୍ ତଂ ସୋ ଽନୁଗଚ୍ଛତି
ସୃଷ୍ଟି ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁଟି ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଓ ଚେଷ୍ଟାରେ ମିଳେ; ଯାହା କାହାକୁ ଭଲ ଲାଗେ, ସେ ସେଇପଥକୁ ଅନୁସରେ।
ଅଵିତ୍ତ୍ଵାଦ୍ ଅପଵର୍ଗତ୍ଵଂ ଵିତ୍ତ୍ଵାଜ୍ ଜନ୍ମଚମତ୍କୃତିଃ । ଵେଦ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତି ଚ ନୋ ସତ୍ଯଂ ଯଥେଚ୍ଛସି ତଥା କୁରୁ
ଅଜ୍ଞାନରୁ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ, ଜ୍ଞାନରୁ ଜନ୍ମର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ; ଯାହା ଜାଣିବାକୁ ଥାଏ, ତାହା ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ—ତୁମେ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା କର, ସେପରି କର।
ଅସଦ୍ ଵେଦ୍ଯଂ ଵିନିର୍ମାଯ ଭୁଙ୍କ୍ତେ କ ଇଵ ଦୁẖଖଦମ୍ । ପ୍ରକ୍ଷାଲନାଦ୍ ଧି ପଙ୍କସ୍ଯ ଦୂରାଦ୍ ଅସ୍ପର୍ଶନଂ ଵରମ୍
ଯେଉଁଠି ଅସତ୍ୟ ଜିନିଷକୁ ତିଆରି କରି, ଏହାରୁ କେଉଁଠି ଦୁଃଖ ପାଇଁ ଉପଭୋଗ କରିବେ? ମାଟିକୁ ଧୋଇବା ପାଇଁ, ଦୂରରୁ ଛୁଅନିବା ଅଧିକ ଭଲ।
କ ଈଦୃଶୋ ଽସ୍ତି ମୁକ୍ତାତ୍ମା ଯୋ ଵିନିର୍ମାଯ ଯକ୍ଷକମ୍ । ତେନୈଵ ଘଟ୍ଟଯତ୍ଯ୍ ଆର୍ତଂ ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଅକ୍ଷତମ୍
କିଏ ଏମିତି ମୁକ୍ତ ଆତ୍ମା ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ନିଜେ ଭୂତ ପ୍ରତିମା ତିଆରି କରି, ସେଥିରେ ନିଜକୁ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ଯେଉଁଠି ସେ ନିଜେ ଅକ୍ଷତ ରହିଥାଏ?