ନିର୍ଵାଣମାତ୍ରଂ ପ୍ରଥମଂ ପରଂ ବୋଧସ୍ ତଦ୍ ଏଵ ଚ । ଚିତ୍ତମାତ୍ରଂ ତଦ୍ ଏଵାସ୍ତେ ନ ଯାତି ଵସୁଧାଦିତାମ୍
ପ୍ରଥମ ମୁକ୍ତି ଏକ ପବିତ୍ର ଜ୍ଞାନ, ଏହି ଉଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ହିଁ ମନ; ଏହା କେବଳ ମନ ଭାବରେ ରହିଥାଏ, ପୃଥିବୀ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଭାବକୁ ନେଇ ନାହିଁ।
ସର୍ଵେଷାଂ ଭୂତମନସାଂ ସଂସାରଵ୍ଯଵହାରିଣାଂ । ପ୍ରଥମୋ ଽସୌ ପ୍ରତିଚ୍ଛନ୍ଦଶ୍ ଚିତ୍ତଦେହସ୍ ସ୍ଵତୋଦଯଃ
ସମସ୍ତ ଜୀବର ମନ ଯେଉଁଠି ସାଧାରଣ ଜୀବନ ଚାଲିଥାଏ, ସେଠି ପ୍ରଥମ ପ୍ରତିବିମ୍ବ, ମନର ଦେହ, ନିଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଯସ୍ମାତ୍ ପୂର୍ଵାତ୍ ପ୍ରତିଚ୍ଛନ୍ଦାଦ୍ ଅନନ୍ଯୈତତ୍ସ୍ଵରୂପିଣୀ । ଇଯଂ ପ୍ରଵିସୃତା ସୃଷ୍ଟିସ୍ ସ୍ପନ୍ଦଦୃଷ୍ଟିର୍ ଇଵାନିଲାତ୍
ଏହି ପୂର୍ବ ପ୍ରତିବିମ୍ବ, ଯାହା ନିଜ ଗୁଣରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ, ତାହାରୁ ଏହି ସୃଷ୍ଟି ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛି, ଯେପରିକି ପବନର ହଲଚଳ ଦେଖାଯାଏ।
ପ୍ରତିଭାନାକୃତେର୍ ଅସ୍ମାତ୍ ପ୍ରତିଭାମାତ୍ରରୂପଧୃତ୍ । ଵିଭାତ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଅଯଂ ସର୍ଗସ୍ ସତ୍ଯାନୁଭଵଵତ୍ ସ୍ଥିତଃ
ଏହି ପ୍ରତିଭା ରୂପରୁ, ଯାହା କେବଳ ଜ୍ଞାନର ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଛି, ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଚମକୁଛି, ସତ୍ୟ ଅନୁଭବ ଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତୋ ଽତ୍ର ସ୍ଵପ୍ନପୁରଂ ସ୍ଵପ୍ନସ୍ତ୍ରୀସୁରତଂ ତଥା । ଅସଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅର୍ଥସମ୍ପତ୍ତ୍ଯା ସତ୍ଯାନୁଭଵଭାସୁରମ୍
ଏଠାରେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖିଥିବା ସହର ଓ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଜଣେ ଜନନୀ ସହ ଭୋଗ ଉଦାହରଣ ଭଳି। ଏହି ଦୁଇଁଟି ଏବେ ଅସତ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଅନୁଭବର ଧନରେ ଏମିତି ଚମକେ, ଯେଉଁଠି ଏହା ସତ୍ୟ ଭାବର ଆଲୋକରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଅପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦିମଯୋ ଭାତି ଵ୍ଯୋମାକୃତିର୍ ଅଦେହକଃ । ସଦେହ ଇଵ ଭୂତେଶସ୍ ସ୍ଵାତ୍ମଭୂଃ ପୁରୁଷାକୃତିଃ
ସେ ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱରୁ ତିଆରି ନୁହେଁ, ଆକାଶର ଆକୃତି ଭଳି ଦେହ ନଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖାଯାଏ। ତଥାପି, ଦେହ ଥିବା ପ୍ରାଣୀର ମାଳିକ ଭଳି, ସ୍ୱୟଂ ଜନ୍ମା ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ଆକୃତିରେ ଅଟୁଟ ରହିଛନ୍ତି।
ସ ଚିତ୍ସଙ୍କଲ୍ପରୂପତ୍ଵାଦ୍ ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଥ ଶାମ୍ଯତି । ସ୍ଵାଯତ୍ତତ୍ଵାତ୍ ସ୍ଵଭାଵସ୍ଯ ନୋଦେତି ନ ଚ ଶାମ୍ଯତି
ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ଚେତନା ଓ ଇଚ୍ଛାର ଆକୃତି ଥିବାରୁ, ସେ ଉଦୟ ହୁଅନ୍ତି ଓ ପରେ ଶାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। କିନ୍ତୁ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ସ୍ୱୟଂ ନିର୍ଭର ଥିବାରୁ, ସେ ନ ଉଦୟ ହୁଅନ୍ତି, ନ ଶାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମା ସଙ୍କଲ୍ପରହିତଃ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦିରହିତାକୃତିଃ । କେଵଲଶ୍ ଚିତ୍ତମାତ୍ରାତ୍ମା କାରଣଂ ତ୍ରିଜଗତ୍ସ୍ଥିତେଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ, ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ କେବଳ ଚିତ୍ତ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ଏହି ତିନି ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱର ମୂଳ କାରଣ।
ସଙ୍କଲ୍ପ ଏଷ କଚତି ଯଥା ନାମ ସ୍ଵସମ୍ଭଵଃ । ଵ୍ଯୋମାତ୍ମୈଷ ତଥା ଭାତି ଭଵତ୍ସଙ୍କଲ୍ପଶୈଲଵତ୍
ଏହି ଇଚ୍ଛା ନିଜ ଗୁଣରେ ଚଳିଯାଏ, ଯେପରି ଏକ ନାମ ନିଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଆକାଶ ଯେପରି ତୁମର ଇଚ୍ଛାର ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ଆତିଵାହିକତୈକାନ୍ତଵିସ୍ମୃତ୍ଯା ଦୃଢରୂଢଯା । ଆଧିଭୌତିକବୋଧେନ ମୁଧା ଭାତି ପିଶାଚଵତ୍
ଏଥିରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଆକାଶୀୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ଏକାନ୍ତ ଭାବରେ ଭୁଲିଯିବା ଓ ଭୌତିକ ଜଗତର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ଏହା ଭୁଲ ଭାବରେ ଏକ ପିଶାଚ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ଇଦମ୍ପ୍ରଥମତୋଦ୍ଯୋଗସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧମହାଚିତେଃ । ନୋଦେତି ଶୁଦ୍ଧସଂଵିତ୍ତ୍ଵାଦ୍ ଆତିଵାହିକଵିସ୍ମୃତିଃ
ଏହି ଆକାଶୀୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ଭୁଲିଯିବା, ଯେତେବେଳେ ଆରମ୍ଭରେ ମହାଚିତ୍ତ ଜାଗୃତ ହୁଏ, ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଥିବାରୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏନାହିଁ।
ଆଧିଭୌତିକତା ତେନ ନାସ୍ଯୋଦେତି ପିଶାଚିକା । ଅସତ୍ଯା ମୃଗତୃଷ୍ଣେଵ ମିଥ୍ଯା ଜାଡ୍ଯଭ୍ରମପ୍ରଦା
ସେଠାରେ ଭୌତିକ ଅବସ୍ଥାର ପିଶାଚୀ ଭାବ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏନାହିଁ; ଏହା ଅସତ୍ୟ, ମୃଗତୃଷ୍ଣା ଭଳି ଭୁଲ ଓ ଜଡତାର ଭ୍ରମକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥାଏ।
ମନୋମାତ୍ରଂ ଯଦା ବ୍ରହ୍ମା ନ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦିମଯାତ୍ମକଃ । ମନୋମାତ୍ରମ୍ ଅତୋ ଵିଶ୍ଵଂ ଯଦ୍ ଯତସ୍ ତତ୍ ତଦ୍ ଏଵ ହି
ଯେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମା କେବଳ ମନ ହେଉଛି, ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଗଠିତ ନୁହେଁ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ କେବଳ ମନ ଅଟେ; ଯାହା ଏହାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେହି ମନ ଅଟେ।
ଅଜସ୍ଯ ସହକାରୀଣି କାରଣାନି ନ ସନ୍ତି ଯତ୍ । ତଜ୍ଜସ୍ଯାପି ନ ସନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ତାନି ତସ୍ମାତ୍ ତୁ କାନିଚିତ୍
ଯେଉଁ ଜନ୍ମହୀନ ଅଟେ, ତାହା ପାଇଁ କୌଣସି ସହାୟକ କାରଣ ନାହିଁ; ଏହିପରି, ଯାହା ଜନ୍ମିତ ଅଟେ, ସେହି କାରଣଗୁଡିକ ଏଠାରେ ସତ୍ୟରେ ନାହିଁ, କେବଳ କିଛି ଅଛି।
କାରଣାତ୍ କାର୍ଯଵୈଚିତ୍ର୍ଯଂ ତେନାତ୍ରାସ୍ତି ନ କିଞ୍ଚନ । ଯାଦୃଶଂ କାରଣଂ ଶୁଦ୍ଧଂ କାର୍ଯଂ ତାଦୃଗ୍ ଇହ ସ୍ଥିତମ୍
କାରଣରୁ କାର୍ଯ୍ୟର ବିଭିନ୍ନତା ଆସେ; ଏହିଠାରେ ଏହା ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ନାହିଁ। ଯେପରି ଶୁଦ୍ଧ କାରଣ ଅଟେ, ସେପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଏଠାରେ ଅଟେ।
କାର୍ଯକାରଣତା ତ୍ଵ୍ ଅତ୍ର ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଉପପଦ୍ଯତେ । ଯାଦୃଗ୍ ଏଵ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ତାଦୃଗ୍ ଏଵ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
ଏଠାରେ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ କାରଣର ସମ୍ପର୍କ କିଛି ଲାଗୁନାହିଁ। ଯେପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରହ୍ମା ଅଟେ, ସେପରି ତିନି ପ୍ରକାର ଜଗତ ଅଟେ।
ମନସ୍ତାମ୍ ଇଵ ଯାତେନ ବ୍ରହ୍ମଣା ତନ୍ଯତେ ଜଗତ୍ । ଅନନ୍ଯଦ୍ ଆତ୍ମନଶ୍ ଶୁଦ୍ଧାଦ୍ ଦ୍ରଵତ୍ଵମ୍ ଇଵ ଵାରିଣା
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମନ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ, ଏହା ଏପରି ଯେ ପ୍ରକୃତ ଜଳରୁ ତାର ଶୁଦ୍ଧତା ଭଳି ତାର ଦ୍ରବତା ନିକଟରୁ ଆସେ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଠାରୁ ନୁହେଁ।
ମନସା ତନ୍ଯତେ ସର୍ଵମ୍ ଅସଦ୍ ଏଵେଦମ୍ ଆତତମ୍ । ଯଥା ସଙ୍କଲ୍ପନଗରଂ ଯଥା ଗନ୍ଧର୍ଵପତ୍ତନମ୍
ସମସ୍ତ କିଛି ମନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ, ଏହି ସବୁ ଅସଲି ଏବଂ ଚାଉଡ଼ି ରହିଛି, ଯେପରି ମନରେ ଭାବିଥିବା ଏକ ନଗର କିମ୍ବା ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କର ନଗର।
ଆଧିଭୌତିକତା ନାସ୍ତି ରଜ୍ଜ୍ଵାମ୍ ଇଵ ଭୁଜଙ୍ଗତା । ବ୍ରହ୍ମାଦଯଃ ପ୍ରବୁଦ୍ଧାସ୍ ତୁ କଥଂ ତିଷ୍ଠନ୍ତୁ ତତ୍ର ତେ
ଏଠାରେ ପ୍ରକୃତ ଦେହର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ଯେପରି ରଜ୍ଜୁ ମଧ୍ୟରେ ସାପ ନାହିଁ; ଏପରି ଜାଗୃତ ମନ ଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଏଠାରେ କିପରି ରହିପାରିବେ?
ଆତିଵାହିକ ଏଵାସ୍ତି ନ ପ୍ରବୁଦ୍ଧମତେଃ କିଲ । ଆଧିଭୌତିକଦେହସ୍ଯ ଚର୍ଚୈଵାତ୍ର କୁତଃ କଥମ୍
ଏଠାରେ କେବଳ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଅଛି, ଯାହା ଜାଗୃତ ମନ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ; ତେଣୁ ଏଠାରେ ପ୍ରକୃତ ଦେହ ବିଷୟରେ କଥା କିପରି ହେବ?
ମନୋନାମ୍ନୋ ମନୁଷ୍ଯସ୍ଯ ଵିଵିଧାକାରଧାରିଣଃ । ମନୋରାଜ୍ଯଂ ଜଗଦ୍ ଇତି ସତ୍ଯରୂପମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ମନ ନାମକ ମନୁଷ୍ୟ ଅନେକ ରୂପ ଧରେ । ମନର ରାଜ୍ୟ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଏହା ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ ।
ମନ ଏଵ ଵିରିଞ୍ଚତ୍ଵଂ ଵିଦ୍ଧି ସଙ୍କଲ୍ପନାତ୍ମକମ୍ । ସ୍ଵଵପୁସ୍ ସ୍ଫାରତାଂ ନୀତ୍ଵା ମନସେଦଂ ପ୍ରତନ୍ଯତେ
ମନ ହିଁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଏହା କଳ୍ପନାରେ ଗଠିତ । ନିଜ ରୂପକୁ ବିସ୍ତାର କରି, ମନ ଏହି ଜଗତକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ ।
ଵିରିଞ୍ଚୋ ମନସୋ ରୂପଂ ଵିରିଞ୍ଚସ୍ଯ ମନୋ ଵପୁଃ । ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦି ଵିଦ୍ଯତେ ନାତ୍ର ତେନ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦି କଲ୍ପିତମ୍
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ମନର ଏକ ରୂପ, ମନ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାର ଶରୀର । ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଏଠାରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ସେମାନେ ମନରେ କଳ୍ପିତ ।
ପଦ୍ମାକ୍ଷେ ପଦ୍ମିନୀଵାନ୍ତର୍ ମନୋହୃଦ୍ଯ୍ ଅସ୍ତି ଦୃଶ୍ଯତା । ମନୋଦୃଶ୍ଯଦୃଶୌ ଭିନ୍ନେ ନ କଦାଚନ କିଞ୍ଚନ
ପଦ୍ମ ଆଖିରେ ଯେପରି ଏକ ପଦ୍ମ ରହିଥାଏ, ମନର ହୃଦୟରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଜଗତ ଅଛି । ମନର ଦେଖୁଥିବା ଏବଂ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦୁଇଟି କେବେ ଅଲଗା ନୁହେଁ ।
ତଥା ଚାତ୍ର ଭଵତ୍ସ୍ଵପ୍ନସଙ୍କଲ୍ପଶ୍ ଚିତ୍ତରାଜ୍ଯଧୀଃ । ସ୍ଵାନୁଭୂତ୍ଯୈଵ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତସ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଧୃଦ୍ଯ୍ ଅସ୍ତି ଦୃଶ୍ଯଭୂଃ
ଏଠି, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କର ସ୍ୱପ୍ନ ଓ କଳ୍ପନା ଯେପରି, ମନର ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତେଣିଏ ଅଟୁଟ ଅଛି । ଏହା ନିଜ ଅନୁଭବ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ, ତେଣୁ ଦୃଶ୍ୟ ହୃଦୟରେ ଅଛି ।
ତସ୍ମାଚ୍ ଚିତ୍ତଵିକଲ୍ପସ୍ଥଃ ପିଶାଚୋ ବାଲକଂ ଯଥା । ଵିନିହନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଏଷାନ୍ତର୍ ଦ୍ରଷ୍ଟାରଂ ଦୃଶ୍ଯରୂପିକା
ଯେପରି ମନର ଭ୍ରମରେ ବସିଥିବା ଏକ ପିଶାଚ ଜଣେ ଶିଶୁକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ସେହିଭଳି ଏହି ଭିତରର ଶକ୍ତି, ଯାହା ଦୃଶ୍ୟ ରୂପ ନେଇଛି, ଦ୍ରଷ୍ଟାକୁ ନଷ୍ଟ କରେ ।
ଯଥାଙ୍କୁରୋ ଽନ୍ତର୍ ବୀଜସ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତୋ ଦେଶକାଲତଃ । କରୋତି ଭାସୁରଂ ଦେହଂ ତନୋତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ହି ଦୃଶ୍ଯଧୀଃ
ଯେପରି ଗୁଡିକ ଭିତରେ ଅଂକୁର ସ୍ଥିତ ରହି ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ସେହିଭଳି ଦୃଶ୍ୟ ଜଣାଇବାର ଶକ୍ତି ଦୃଶ୍ୟକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ ।
ସଚ୍ ଚେନ୍ ନ ଶାମ୍ଯତି କଦାଚନ ଦୃଶ୍ଯଦୁଃଖଂ ଦୃଶ୍ଯେ ତ୍ଵ୍ ଅଶାମ୍ଯତି ନ ବୋଦ୍ଧରି କେଵଲତ୍ଵମ୍ । ଦୃଶ୍ଯେ ତ୍ଵ୍ ଅସମ୍ଭଵତି ବୋଦ୍ଧରି ବୋଦ୍ଧୃଭାଵଃ ଶାମ୍ଯେତ୍ ସ୍ଥିତେ ଽପି ହି ତଦ୍ ଅସ୍ଯ ଵିମୋକ୍ଷମ୍ ଆହୁଃ
ଯଦି ଦୃଶ୍ୟର ଦୁଃଖ କେବେ ଶାନ୍ତ ହୁଏନି, ତେବେ ଦୃଶ୍ୟରେ ଏହା ଶାନ୍ତ ହୁଏନି, ନ ଦ୍ରଷ୍ଟାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଆସେ । ଦୃଶ୍ୟ ଦ୍ରଷ୍ଟାରେ ନଥିଲେ, ଦ୍ରଷ୍ଟାର ଅବସ୍ଥା ଶାନ୍ତ ହୁଏ; ଦୃଶ୍ୟ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ମୁକ୍ତି ଭାବିଯାଏ ।
କଥଯତ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଉଦ୍ଦାମଵଚନଂ ମୁନିନାଯକେ । ଶ୍ରୋତୁମ୍ ଏକରସେ ଜାତେ ଜନେ ମୌନଵତି ସ୍ଥିତେ
ମୁନିମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଅଗ୍ରଣୀ ଯେତେବେଳେ ଏହି ଅସାଧାରଣ କଥା କହିଲେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହିଁ, ନିରବ ଭାବେ ବସିଥିଲେ ।
ଶାନ୍ତେଷୁ କିଙ୍କିଣୀଜାଲସ୍ଵନେଷୁ ସ୍ପନ୍ଦନଂ ଵିନା । ପଞ୍ଜରାନ୍ତରହାରୀତଶୁକେଷ୍ଵ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସ୍ତକେଲିଷୁ
ଗହଣାର ଝିଙ୍କି ଶବ୍ଦ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ତାଳି ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ଧାରା ଶୁକା ମାନେ ମଧ୍ୟ ଖେଳିବା ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ ।