ଅଭ୍ଯାସାଜ୍ ଜ୍ଞାନଶାସ୍ତ୍ରାଣାଂ କରଣାତ୍ ପୁଣ୍ଯକର୍ମଣାମ୍ । ଜନ୍ତୋର୍ ଯଥାଵଦ୍ ଏଵେଯଂ ଵସ୍ତୁଦୃଷ୍ଟିḫ ପ୍ରସୀଦତି
ଅନୁଷ୍ଠାନ ଓ ଜ୍ଞାନ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନଃପୁନଃ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଏବଂ ସତ୍କର୍ମ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ଜଣେ ମଣିଷର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଦେଖିବା ଦୃଷ୍ଟି ସଫା ଓ ସଠିକ୍ ହୁଏ ।
ତୃତୀଯାଂ ଭୂମିକାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ବୁଦ୍ଧୋ ଽନୁଭଵତି ସ୍ଵଯମ୍ । ଦ୍ଵିପ୍ରକାରମ୍ ଅସଂସଙ୍ଗଂ ତସ୍ଯ ଭେଦମ୍ ଇମଂ ଶୃଣୁ
ତୃତୀୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ଜାଗୃତ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜେ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଅଲଗା ରହିବାକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି; ଏହାର ଭିନ୍ନତା କଣ, ଏବେ ଶୁଣ ।
ଅସଂସଙ୍ଗସ୍ଯ ଭଗଵନ୍ ପ୍ରଥମଂ ବ୍ରୂହି ଲକ୍ଷଣମ୍ । କଥଯିଷ୍ଯସି ମେ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଅସ୍ଯୈଵ ଦ୍ଵିପ୍ରକାରତାମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରଥମେ ଅଲଗା ରହିବାର ଲକ୍ଷଣ କଣ ତାହା କହନ୍ତୁ; ପରେ ଏହାର ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଅଛି, ସେଥିରେ ମୋତେ ବୁଝାନ୍ତୁ ।
ଦ୍ଵିପ୍ରକାରତ୍ଵକଥନପ୍ରସଙ୍ଗେନୈଵ ଲକ୍ଷଣମ୍ । ଅସଂସକ୍ତେଶ୍ ଶୃଣୁତରାଂ ଦୁରିତଂ ଯେନ ନଶ୍ଯତି
ଏହାର ଦୁଇ ପ୍ରକାର ବିଷୟରେ କଥାହେବା ସହିତ, ଅଲଗା ରହିବାର ଲକ୍ଷଣ ଅଧିକ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେବ; ଏହାକୁ ଶୁଣ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ନଶ୍ୱର ହୁଏ ।
ଦ୍ଵିଵିଧୋ ଽଯମ୍ ଅସଂସଙ୍ଗସ୍ ସାମାନ୍ଯଶ୍ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏଵ ଚ । ଶୃଣୁ ସାମାନ୍ଯମ୍ ଏଵାଦୌ ସ ଏଵ ଶ୍ରୈଷ୍ଠ୍ଯମ୍ ଏଷ୍ଯତି
ଏହି ବିରକ୍ତି ଦୁଇ ପ୍ରକାରର — ସାଧାରଣ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ପ୍ରଥମେ ସାଧାରଣ ବିରକ୍ତି କଥା ଶୁଣ; ଏହି ସାଧାରଣ ବିରକ୍ତି ଆପଣେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିଗକୁ ନେଇଯିବ।
ନାହଂ କର୍ତେଶ୍ଵରẖ କର୍ତା ନ କଶ୍ଚିଦ୍ ଵାଥ କୋ ଽପି ଵା । ଇତ୍ଯ୍ ଅମଜ୍ଜନମ୍ ଅର୍ଥେଷୁ ସାମାନ୍ଯାସଙ୍ଗନାମକମ୍
ମୁଁ କିଛି କରୁନାହିଁ, ମୁଁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟର ମାଲିକ ନୁହେଁ, ଆଉ କେହିଁଅନ୍ୟ ମଧ୍ୟ କିଛି କରୁନାହାନ୍ତି — ଏହିପରି ଭାବନା ଓ ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ାରେ ଅଲଗା ରହିବାକୁ 'ସାଧାରଣ ବିରକ୍ତି' କୁହାଯାଏ।
ସମ୍ପଦ୍ଯତ ଇଦଂ କିଞ୍ଚିତ୍ କଯାପ୍ଯ୍ ଏଵେଶ୍ଵରେଚ୍ଛଯା । ଭାଵନାଭାଵନମ୍ ଇତି ସାମାନ୍ଯାସଙ୍ଗନାମକମ୍
ଯେଉଁ କିଛି ଘଟେ, ସେ ସବୁ କିଛି ଦିବ୍ୟ ଇଚ୍ଛାରେ ହୁଏ; 'ଘଟୁ କିମ୍ବା ନ ଘଟୁ' — ଏହିପରି ଭାବ ରହିବାକୁ 'ସାଧାରଣ ବିରକ୍ତି' କୁହାଯାଏ।
ଅଜୋ ଽହମ୍ ଅଵ୍ଯଯାତ୍ମାହମ୍ ଅନନ୍ତୋ ଽହମ୍ ଅନାମଯଃ । ଅକର୍ତାସ୍ମୀତ୍ଯ୍ ଅନିଚ୍ଛତ୍ଵଂ ସାମାନ୍ଯାସଙ୍ଗନାମକମ୍
'ମୁଁ ଜନ୍ମହୀନ, ଅବିନାଶୀ, ଅନନ୍ତ, ଦୁଃଖରହିତ ଏବଂ କିଛି କରୁନାହିଁ' — ଏହିପରି ଆଶା ନଥିବାକୁ 'ସାଧାରଣ ବିରକ୍ତି' କୁହାଯାଏ।
ଏଵମ୍ ଏଵ ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ପ୍ରେମାଣି ଚ ଧନାନି ଚ । ଏଵମ୍ ଏଵାଵହୀଯନ୍ତେ କସ୍ଯ କେଵାତ୍ର କର୍ତୃତା
ଏଭଳି ଭାବରେ ଭଲପାଇବା ଓ ଧନ ଉପଜେ ଓ ହରାଯାଏ; ଏଭଳି ଭାବରେ ସେଗୁଡିକ ହାରିଯାଏ। ଏଠାରେ କାହାର କୌଣସି କାମ କିଏ କରୁଛି, କାହା ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ?
ଆପାତରମଣୀଯାନି ଵିମର୍ଦଵିରସାନି ଚ । କାକତାଲୀଯଯୋଗେନ ସୁଖାନ୍ଯ୍ ଆଯାନ୍ତି ଯାନ୍ତି ଚ
ଆରମ୍ଭରେ ଯେଉଁ ସୁଖ ଦେଖିବାକୁ ଭଲ ଲାଗେ, ସେଗୁଡିକ ଦୁଃଖ ଆସିଲେ ରସହୀନ ହୋଇଯାଏ। କାଉଁ ଓ ତାଳ ଫଳ ମିଳିବା ପରି, ଏହି ସୁଖ ସଂଯୋଗ ଏବଂ ବିଯୋଗ କେବଳ ଦୁର୍ଘଟନାବଶତଃ ହୁଏ।
ଭୋଗା ଵିଷମସମ୍ଭୋଗା ଭୋଗା ଇଵ ଫଣାଵତାମ୍ । ନାହମ୍ ଏତେଷୁ ନୈତେ ମେ ଜାଗର୍ମ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନି ଶାନ୍ତଧୀଃ
ଭୋଗ ଅନିଶ୍ଚିତ, ସାପର ମୁଣ୍ଡରେ ମାଣିକ୍ୟ ଥିବା ପରି ଅସ୍ଥିର। ମୁଁ ଏହିଭୋଗରେ ନାହିଁ, ଏଗୁଡିକ ମୋର ନୁହେଁ। ମୋ ମନ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ଅଛି, କେବେ ଅସ୍ଥିର ହୁଏ ନାହିଁ।
ଭୋଗା ଭଵମହାରୋଗାସ୍ ସମ୍ପଦḫ ପରମାପଦଃ । ଵିଯୋଗା ଏଵ ସଂଯୋଗା ଆଧଯୋ ଵ୍ଯାଧଯୋ ଧିଯଃ
ଭୋଗ ଏହି ସଂସାରର ମହା ରୋଗ; ଧନ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅପଦ। ବିଯୋଗ ମଧ୍ୟ ସଂଯୋଗ ହିଁ; ଦୁଃଖ ଓ ରୋଗ ମନର ଅବସ୍ଥା।
କାଲẖ କଵଲନୋଦ୍ଯୁକ୍ତସ୍ ସର୍ଵଭାଵାନ୍ ଅସନ୍ମଯାନ୍ । ଅପ୍ଯ୍ ଅତ୍ତି ଵିପ୍ରଲମ୍ଭେନ ସ୍ଵାତ୍ମାନମ୍ ଅପି ମୋହଯନ୍
କାଳ ସବୁ ଅସତ୍ୟ ଜିନିଷକୁ ଗିଳିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ଏହା ମଧ୍ୟ ଚତୁରତାରେ ନିଜକୁ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମରେ ପକାଇ ନିଏ, ନିଜେ ନିଜକୁ ମଧ୍ୟ ଭୁଲେଇ ଦିଏ।
ଅପ୍ଯ୍ ଅସତ୍ଯାନି ସନ୍ତୀଵ ନାନ୍ତଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଵନ୍ତି ଚ । ଚିଦ୍ରତ୍ନରଶ୍ମିଜାଲାନି ଜଗନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଗଣିତାନ୍ଯ୍ ଅହୋ
ଅସତ୍ୟ ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ ଥିବା ପରି ଲାଗେ, ଏହାମାନେ ଶେଷ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନନ୍ତ ଲାଗେ। ଅନେକ ଜଗତ ଏମିତି ଚେତନାର ମଣିର କିରଣ ଝାଲିର ଦଳିରେ ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ—ଏହା କେତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ!
ଵିଚାରେଣ ନ ଲଭ୍ଯନ୍ତେ ନ ସନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଗ୍ରଗତାନ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ଜାଗ୍ରତି ସ୍ଵପ୍ନଦୃଷ୍ଟାନି ପୁରାଣୀଵ ସ୍ଥିତାନ୍ଯ୍ ଅପି
ଅନ୍ୱେଷଣ କଲେ ଏମାନେ ମିଳନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେଉଁମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଇଛନ୍ତି ସେମାନେ ରହିନାହାନ୍ତି। ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖିଥିବା ଜିନିଷ ପୁରୁଣା ପରି ଅଛି।
ସଵାତଵନଵଲ୍ଲୀନାଂ ଛାଯା ଇଵ ପୁନḫ ପୁନଃ । ଅନାରତଵିଲୋଲାନି ଭଵନ୍ତି ନ ଭଵନ୍ତି ଚ
ପବନ ବହୁଥିବା ଜଙ୍ଗଲରେ ଲତାର ଛାୟା ପରି, ଏମାନେ ବାରମ୍ବାର ଅସ୍ଥିର ଓ ଅନିରବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବରେ ରହେ—କେବେ ଥାଏ, କେବେ ନଥାଏ।
ଅନାସ୍ଥଯେତି ଭାଵାନାଂ ଯଦ୍ ଅଭାଵନମ୍ ଆନ୍ତରମ୍ । ନାହଂ କର୍ତା ନ ଭୋକ୍ତେତି ସାମାନ୍ଯୋ ଽସାଵ୍ ଅସଙ୍ଗମଃ
ବସ୍ତୁବିଷୟରେ ମନରେ ଆସକ୍ତି ନ ଥିବାକୁ ଯେଉଁଥିରେ ଭିତରୁ ଅନାସକ୍ତି ରହିଥାଏ, ସେହିଁ ଅସଙ୍ଗତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ। 'ମୁଁ କର୍ତ୍ତା ନୁହେଁ, ମୁଁ ଭୋଗୀ ନୁହେଁ'—ଏହି ସାଧାରଣ ଭାବରେ ଅସଙ୍ଗତା ଅର୍ଥ ହୁଏ।
ନ କର୍ତାସ୍ମି ନ ଭୋକ୍ତାସ୍ମି ନ ଵକ୍ତାସ୍ମି ନ ଯାମି ଚ । ପ୍ରସୃତେହେଶ୍ଵରେଚ୍ଛେତ୍ଥଂ ସାମାନ୍ଯୈଵମ୍ ଅସଙ୍ଗତିଃ
ମୁଁ କର୍ତ୍ତା ନୁହେଁ, ମୁଁ ଭୋଗୀ ନୁହେଁ, ମୁଁ କହୁଥିବା ନୁହେଁ, ମୁଁ କେଉଁଠି ଯାଉନି—ଏହିପରି ଭାବରେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ, ସାଧାରଣ ଅସଙ୍ଗତା ରହିଥାଏ।
ଈଶ୍ଵରାର୍ପଣଯା ଯଦ୍ ଯତ୍ କ୍ରିଯତେ ମୁକ୍ତଵାସନମ୍ । ସାମାନ୍ଯାସକ୍ତିତାନାମ ତଦ୍ ଆହୁḫ ପରମଂ ପଦମ୍
ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ମୁକ୍ତିର ଭାବରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ, ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ ଆସକ୍ତି ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଏହାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ ବୋଲି ଅସଙ୍ଗତା ଥିବା ଲୋକମାନେ କହନ୍ତି।
ଅସଂସଙ୍ଗୋ ଽଯମ୍ ଉକ୍ତସ୍ ତେ ସାମାନ୍ଯୋ ରଘୁନନ୍ଦନ । ଇମଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠମ୍ ଅସଂସଙ୍ଗଂ ଶୃଣୁ ଶ୍ରୁତିରସାଯନମ୍
ହେ ରଘୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ତୁମକୁ ଏହି ସାଧାରଣ ଅସଙ୍ଗତା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି। ଏବେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସଙ୍ଗତା, ଯାହା ଶ୍ରୁତିର ଅମୃତ, ସେଥିରେ ଶୁଣ।
ଅନେନ କ୍ରମଯୋଗେନ ସଂଯୋଗେନ ମହାତ୍ମନାମ୍ । ନିଯୋଗେନ ସତାମ୍ ଅନ୍ତḫ ପ୍ରଯୋଗେଣ ସ୍ଵସଂଵିଦାମ୍
ଏହି ପଦ୍ଧତିକ୍ରମ ଦ୍ୱାରା, ମହାନ୍ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କ ସହ ସଙ୍ଗତି ଦ୍ୱାରା, ସତ୍ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ନିଜର ଜ୍ଞାନର ପ୍ରୟୋଗ ଦ୍ୱାରା,
ପୌରୁଷେଣ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ତାଵଦ୍ ଅଭ୍ଯାସ ଉହ୍ଯତେ । କରାମଲକଵଦ୍ ଯାଵତ୍ ସର୍ଵସାରୋ ଽନୁଭୂଯତେ
ନିଜ ଉଦ୍ୟମ ଓ ଦୃଢ଼ ପ୍ରୟାସ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଅଭ୍ୟାସ କରାଯାଏ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତର ସାର ଏମିତି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଅନୁଭବ ହୁଏ, ଯେପରି ହାତରେ ରହିଥିବା ଫଳ।
ଯା ଯୋଦେତି ମନାଗ୍ ଇଚ୍ଛା ତସ୍ଯାସ୍ ତସ୍ଯା ନିପାତନାତ୍ । ପଦମ୍ ଆସାଦ୍ଯତେ ସାରଂ କଯାଚିନ୍ ନାନ୍ଯଯା ଧିଯା
ଯେଉଁ ଅଳ୍ପ ଇଚ୍ଛା ମନରେ ଉଠେ, ସେଇ ଇଚ୍ଛାକୁ ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଲଗାଇଲେ, ସେଇ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ସାର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ଦୃଷ୍ଟେ ସକଲସୀମାନ୍ତେ ତ୍ରିଜଗତ୍କଣଦୀପକେ । ସଂସାରସରିତḫ ପାରେ ସାରେ ପରମକାରଣେ
ଯେତେବେଳେ ଦୃଷ୍ଟିର ସମସ୍ତ ସୀମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯାହା ତିନି ଜଗତର ଅଣୁକୁ ଆଲୋକିତ କରେ, ସେଉଁଠି ସଂସାର ନଦୀର ପାରକୁ, ସାର ଏବଂ ପରମ କାରଣକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ,
ନାହଂ କର୍ତେଶ୍ଵରẖ କର୍ତା ନାସ୍ମି କର୍ତା ନ ଚେଶ୍ଵରଃ । ନାଯମ୍ ଅସ୍ମି ନ ଚାନ୍ଯୋ ଽହମ୍ ଅହମ୍ ଅସ୍ମୀତରଶ୍ ଚ ଵା
ମୁଁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା ନୁହେଁ, ମୁଁ କୌଣସି ନିୟନ୍ତା ବା ମାଲିକ ନୁହେଁ; ଏହି ଦେହ ବି ମୁଁ ନୁହେଁ, ଅନ୍ୟ କିଛି ବି ମୁଁ ନୁହେଁ; ମୁଁ 'ମୁଁ' ବୋଲି ଯେଉଁ ଭାବ, ସେଠାରେ ବି ମୁଁ ନାହିଁ।
କୃତ୍ଵା ଦୂରତରେ ନୂନମ୍ ଇତି ଶବ୍ଦାର୍ଥଭାଵନାଃ । ଯନ୍ ମୌନମ୍ ଆସିତଂ ଶାନ୍ତଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠାସଂସଙ୍ଗ ଉଚ୍ଯତେ
‘ମୁଁ କରିଛି’ ବା ‘ମୁଁ ଦୂରେ ଅଛି’ ଭଳି ସମସ୍ତ ଶବ୍ଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥ ଭାବନାକୁ ଦୂରେ ରଖି, ଯେଉଁ ନିରବ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ବସାଯାଏ, ସେହିଠାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବିରକ୍ତି ରହିଥାଏ।
ଯନ୍ ନାନ୍ତର୍ ନାମ୍ବରେ ନାଧୋ ନୋର୍ଧ୍ଵେ ନାଶାସୁ ନାଵନୌ । ନ ପଦାର୍ଥେ ନାପଦାର୍ଥେ ନ ଜଡେ ନ ଚ ଚେତନେ
ଯାହା ଭିତରେ ନୁହେଁ, ଆକାଶରେ ନୁହେଁ, ତଳେ ନୁହେଁ, ଉପରେ ନୁହେଁ, ଦିଗଗୁଡ଼ିକରେ ନୁହେଁ, ସମୁଦ୍ରରେ ନୁହେଁ; ବସ୍ତୁରେ ନୁହେଁ, ଅବସ୍ତୁରେ ନୁହେଁ, ଜଡ଼ରେ ନୁହେଁ, ଚେତନରେ ନୁହେଁ,
ଆସିତଂ ଭାସନଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅଵାସନମ୍ ଅଭାଵନମ୍ । ଅନାଦ୍ଯନ୍ତମ୍ ଅଜଂ କାନ୍ତଂ ତଚ୍ ଛ୍ରେଷ୍ଠାସଙ୍ଗ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥା ଦୀପ୍ତିମାନ, ଶାନ୍ତ, ଆଶ୍ରୟହୀନ, ଭାବନା ଶୂନ୍ୟ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନଥିବା, ଅଜନ୍ମା, ପ୍ରିୟ—ସେହିଠାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବିରକ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅଚିତ୍ତଚେତନାନନ୍ଦଂ ସର୍ଵଭାଵାନ୍ତରାସନମ୍ । ଯଦ୍ ଵସନ୍ତାଦିରସଵତ୍ ତଚ୍ ଛ୍ରେଷ୍ଠାସଙ୍ଗ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠାରେ ମନ, ଚେତନା କିମ୍ବା ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଭିତରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛି, ଯେପରି ଋତୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସନ୍ତର ସାର ରହିଥାଏ, ସେଇଠିକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅସଙ୍ଗତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅନିମଜ୍ଜନମ୍ ଅର୍ଥେଷୁ ଭାଵନାଭାଵନଂ ହୃଦି । ଅଵେଦନଂ ସୁଖାଦୀନାମ୍ ଅସଂସଙ୍ଗଂ ପରଂ ଵିଦୁଃ
ବସ୍ତୁଗୁଡିକୁ ମନରେ ଗଭୀର ଭାବେ ନ ଧରିବା, ହୃଦୟରେ କୌଣସି ଭାବନା ନ ଥିବା, ସୁଖ ଦୁଃଖ ଆଦିକୁ ଅନୁଭବ ନ କରିବା—ଏହିଠିକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅସଙ୍ଗତା ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।