ଅସଂସଙ୍ଗାତ୍ମିକାମ୍ ଅନ୍ଯାଂ ତୃତୀଯାଂ ଯୋଗଭୂମିକାମ୍ । ତତḫ ପତତ୍ଯ୍ ଅସୌ କାନ୍ତḫ ପୁଷ୍ପଶଯ୍ଯାମ୍ ଇଵାମଲାମ୍
ଏଉଁଠି ସେ ଅନାସକ୍ତି ଭରା ତୃତୀୟ ଯୋଗ ଅବସ୍ଥାରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ଯେପରି ଜଣେ ପ୍ରିୟ ଜଣ ନିର୍ମଳ ଫୁଲର ଶୟ୍ୟାରେ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ବସିଯାଏ।
ଦୁର୍ଵ୍ଯାଖ୍ଯାମ୍ ଅଧିକଵ୍ଯାଖ୍ଯାମ୍ ଊନଵ୍ଯାଖ୍ଯାଂ ଵିହାଯ ଧୀଃ । ଯଥାଵଚ୍ ଛାସ୍ତ୍ରଵାକ୍ଯାର୍ଥମ୍ ଆଦତ୍ତେ ଽସ୍ଯାତ୍ର ପାଵନୀ
ଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧି, ଅତି କଷ୍ଟ, ଅତି ବ୍ୟାପକ କିମ୍ବା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟାଖ୍ୟାକୁ ଛାଡି, ଶାସ୍ତ୍ରର ଉଚିତ ଅର୍ଥକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରେ।
ଫଲତ୍ଯ୍ ଅତ୍ରାସ୍ଯ ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥẖ କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅସଙ୍ଗତାମ୍ । ଶିକ୍ଷିତସ୍ ସୂପକାରସ୍ଯ ସମ୍ଯକ୍ ସୂପୋ ରସେଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ଏଠାରେ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ଯେପରି ଭିତରେ ଅଲଗାପଣ ଚାଲିଥାଏ—ଯେପରି ଭଲ ଶିଖିଥିବା ରନ୍ଧନକାର ରସରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁପ୍ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ।
ତାପସାଶ୍ରମଵିଶ୍ରାମୈḫ ପାଵନାଧ୍ଯାତ୍ମସଙ୍କଥୈଃ । ଶିଲାଶଯ୍ଯାସନାସୀନୋ ଜରଯତ୍ଯ୍ ଆଯୁର୍ ଆତତମ୍
ତପସ୍ୟାଶ୍ରମରେ ବିଶ୍ରାମ କରି, ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଉପରେ ଆଲୋଚନା କରି, ପାହାଡ଼ ଶିଳା ଉପରେ ବସିବା କିମ୍ବା ଶୋଇବା ଦ୍ୱାରା, ସେ ନିଜର ଆୟୁଷ୍ୟ ଧୀରେ ଧୀରେ କମାଏ।
ଵନାଵନିଵିହାରେଣ ଚିତ୍ତୋପଶମଶୋଭିନା । ଅସଙ୍ଗସୁଖସୋମ୍ଯେନ କାଲଂ ନଯତି ନୀତିମାନ୍
ବନ ଓ ଉଦ୍ୟାନରେ ଘୁରିବା, ମନର ଶାନ୍ତିରେ ଶୋଭିତ ହେବା, ଏବଂ ଅଲଗାପଣର ମୃଦୁ ସୁଖରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ସମୟ କଟାଏ।
ନ ତଥା ରମଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଏନଂ ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାପ୍ରସରହାସିନଃ । ନିଵାସାẖ କୁସୁମାକୀର୍ଣା ଯଥା ଗିରିଗୁହାଲଯାଃ
ଚନ୍ଦ୍ରାଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହସରେ ଭରିଥିବା ଓ ଫୁଲରେ ଛାଡ଼ିଥିବା ଘର ତାଙ୍କୁ ଏତେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉନାହିଁ, ଯେତେ ନା ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ରହିବା ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି।
ଦେଵଦ୍ଵିଜଗୁରୁପ୍ରାଜ୍ଞପଣ୍ଡିତାର୍ଚନଭୋଜନୈଃ । ଅପରାହ୍ଣଂ କ୍ଷପଯତି ପୂର୍ଵାହ୍ଣଂ ଶ୍ରୁତସଜ୍ଜନୈଃ
ସେ ଦିନର ପ୍ରଥମ ପ୍ରହରଟି ଶିକ୍ଷାଳୁ ଓ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ସହିତ କାଟନ୍ତି, ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରହରଟି ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୁରୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କୁ ପୂଜା ଓ ଭୋଜନ ଦେଇ କାଟନ୍ତି।
ଅନ୍ତରାନ୍ତରସମ୍ପନ୍ନଧର୍ମ୍ଯାର୍ଥୋପାର୍ଜନକ୍ରମଃ । ସନ୍ତୋଷାମୃତତୃପ୍ତାତ୍ମା ସାଧ୍ଵାଚାରେଣ ରାଜତେ
ସେ ଯଥାଯଥିକ ସମୟରେ ଧର୍ମମୟ ଉପାୟରେ ଧନ ଉପାର୍ଜନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ମନ ସନ୍ତୋଷର ଅମୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ନିତ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାମୟ।
ସରସୀଷ୍ଵ୍ ଅଚ୍ଛତୋଯାସୁ ଫୁଲ୍ଲାସୁ ନଲିନୀଷୁ ଚ । ସରିତ୍ସୁ ବହୁପୁଣ୍ଯାସୁ ଵାପୀଷୁ ଚ ନିମଜ୍ଜତି
ସେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଳ ଥିବା ହ୍ରଦ, ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ଥିବା ପୋଖରୀ, ପବିତ୍ର ନଦୀ ଓ ଶୁଭ୍ର କୁଆଁରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି।
ଆସନ୍ନଚନ୍ଦ୍ରକରକୀର୍ଣସୁଧାରସାସୁ ପୁଷ୍ପୋପକାରସମସୋମ୍ଯଜଲସ୍ଥଲାସୁ । ଗୁଞ୍ଜଦ୍ଗୁହାସୁ ରତମ୍ ଏନମ୍ ଅଧିତ୍ଯକାସୁ ଵନ୍ଯାḫ ଫଲୈର୍ ଉପଚରନ୍ତି ମହାନୁଭାଵମ୍
ଯେଉଁଠି ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ଅମୃତ ଛାଡ଼େ, ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ନମ୍ର ଜଳ ଓ ମଧୁର ଝଙ୍କାର ହେଉଥିବା ଗୁହା ଅଛି, ସେଠି ପାହାଡ଼ ଢାଳରେ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଥିବା ଏହି ମହାନୁଭାବଙ୍କୁ ଜଙ୍ଗଲ ଫଳ ଆଦର ସହ ଦେଉଛି।
ଅଭ୍ଯାସାଜ୍ ଜ୍ଞାନଶାସ୍ତ୍ରାଣାଂ କରଣାତ୍ ପୁଣ୍ଯକର୍ମଣାମ୍ । ଜନ୍ତୋର୍ ଯଥାଵଦ୍ ଏଵେଯଂ ଵସ୍ତୁଦୃଷ୍ଟିḫ ପ୍ରସୀଦତି
ଅନୁଷ୍ଠାନ ଓ ଜ୍ଞାନ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନଃପୁନଃ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଏବଂ ସତ୍କର୍ମ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ଜଣେ ମଣିଷର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଦେଖିବା ଦୃଷ୍ଟି ସଫା ଓ ସଠିକ୍ ହୁଏ ।
ତୃତୀଯାଂ ଭୂମିକାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ବୁଦ୍ଧୋ ଽନୁଭଵତି ସ୍ଵଯମ୍ । ଦ୍ଵିପ୍ରକାରମ୍ ଅସଂସଙ୍ଗଂ ତସ୍ଯ ଭେଦମ୍ ଇମଂ ଶୃଣୁ
ତୃତୀୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ଜାଗୃତ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜେ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଅଲଗା ରହିବାକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି; ଏହାର ଭିନ୍ନତା କଣ, ଏବେ ଶୁଣ ।
ଅସଂସଙ୍ଗସ୍ଯ ଭଗଵନ୍ ପ୍ରଥମଂ ବ୍ରୂହି ଲକ୍ଷଣମ୍ । କଥଯିଷ୍ଯସି ମେ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଅସ୍ଯୈଵ ଦ୍ଵିପ୍ରକାରତାମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରଥମେ ଅଲଗା ରହିବାର ଲକ୍ଷଣ କଣ ତାହା କହନ୍ତୁ; ପରେ ଏହାର ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଅଛି, ସେଥିରେ ମୋତେ ବୁଝାନ୍ତୁ ।
ଦ୍ଵିପ୍ରକାରତ୍ଵକଥନପ୍ରସଙ୍ଗେନୈଵ ଲକ୍ଷଣମ୍ । ଅସଂସକ୍ତେଶ୍ ଶୃଣୁତରାଂ ଦୁରିତଂ ଯେନ ନଶ୍ଯତି
ଏହାର ଦୁଇ ପ୍ରକାର ବିଷୟରେ କଥାହେବା ସହିତ, ଅଲଗା ରହିବାର ଲକ୍ଷଣ ଅଧିକ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେବ; ଏହାକୁ ଶୁଣ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ନଶ୍ୱର ହୁଏ ।
ଦ୍ଵିଵିଧୋ ଽଯମ୍ ଅସଂସଙ୍ଗସ୍ ସାମାନ୍ଯଶ୍ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏଵ ଚ । ଶୃଣୁ ସାମାନ୍ଯମ୍ ଏଵାଦୌ ସ ଏଵ ଶ୍ରୈଷ୍ଠ୍ଯମ୍ ଏଷ୍ଯତି
ଏହି ବିରକ୍ତି ଦୁଇ ପ୍ରକାରର — ସାଧାରଣ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ପ୍ରଥମେ ସାଧାରଣ ବିରକ୍ତି କଥା ଶୁଣ; ଏହି ସାଧାରଣ ବିରକ୍ତି ଆପଣେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିଗକୁ ନେଇଯିବ।
ନାହଂ କର୍ତେଶ୍ଵରẖ କର୍ତା ନ କଶ୍ଚିଦ୍ ଵାଥ କୋ ଽପି ଵା । ଇତ୍ଯ୍ ଅମଜ୍ଜନମ୍ ଅର୍ଥେଷୁ ସାମାନ୍ଯାସଙ୍ଗନାମକମ୍
ମୁଁ କିଛି କରୁନାହିଁ, ମୁଁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟର ମାଲିକ ନୁହେଁ, ଆଉ କେହିଁଅନ୍ୟ ମଧ୍ୟ କିଛି କରୁନାହାନ୍ତି — ଏହିପରି ଭାବନା ଓ ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ାରେ ଅଲଗା ରହିବାକୁ 'ସାଧାରଣ ବିରକ୍ତି' କୁହାଯାଏ।
ସମ୍ପଦ୍ଯତ ଇଦଂ କିଞ୍ଚିତ୍ କଯାପ୍ଯ୍ ଏଵେଶ୍ଵରେଚ୍ଛଯା । ଭାଵନାଭାଵନମ୍ ଇତି ସାମାନ୍ଯାସଙ୍ଗନାମକମ୍
ଯେଉଁ କିଛି ଘଟେ, ସେ ସବୁ କିଛି ଦିବ୍ୟ ଇଚ୍ଛାରେ ହୁଏ; 'ଘଟୁ କିମ୍ବା ନ ଘଟୁ' — ଏହିପରି ଭାବ ରହିବାକୁ 'ସାଧାରଣ ବିରକ୍ତି' କୁହାଯାଏ।
ଅଜୋ ଽହମ୍ ଅଵ୍ଯଯାତ୍ମାହମ୍ ଅନନ୍ତୋ ଽହମ୍ ଅନାମଯଃ । ଅକର୍ତାସ୍ମୀତ୍ଯ୍ ଅନିଚ୍ଛତ୍ଵଂ ସାମାନ୍ଯାସଙ୍ଗନାମକମ୍
'ମୁଁ ଜନ୍ମହୀନ, ଅବିନାଶୀ, ଅନନ୍ତ, ଦୁଃଖରହିତ ଏବଂ କିଛି କରୁନାହିଁ' — ଏହିପରି ଆଶା ନଥିବାକୁ 'ସାଧାରଣ ବିରକ୍ତି' କୁହାଯାଏ।
ଏଵମ୍ ଏଵ ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ପ୍ରେମାଣି ଚ ଧନାନି ଚ । ଏଵମ୍ ଏଵାଵହୀଯନ୍ତେ କସ୍ଯ କେଵାତ୍ର କର୍ତୃତା
ଏଭଳି ଭାବରେ ଭଲପାଇବା ଓ ଧନ ଉପଜେ ଓ ହରାଯାଏ; ଏଭଳି ଭାବରେ ସେଗୁଡିକ ହାରିଯାଏ। ଏଠାରେ କାହାର କୌଣସି କାମ କିଏ କରୁଛି, କାହା ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ?
ଆପାତରମଣୀଯାନି ଵିମର୍ଦଵିରସାନି ଚ । କାକତାଲୀଯଯୋଗେନ ସୁଖାନ୍ଯ୍ ଆଯାନ୍ତି ଯାନ୍ତି ଚ
ଆରମ୍ଭରେ ଯେଉଁ ସୁଖ ଦେଖିବାକୁ ଭଲ ଲାଗେ, ସେଗୁଡିକ ଦୁଃଖ ଆସିଲେ ରସହୀନ ହୋଇଯାଏ। କାଉଁ ଓ ତାଳ ଫଳ ମିଳିବା ପରି, ଏହି ସୁଖ ସଂଯୋଗ ଏବଂ ବିଯୋଗ କେବଳ ଦୁର୍ଘଟନାବଶତଃ ହୁଏ।
ଭୋଗା ଵିଷମସମ୍ଭୋଗା ଭୋଗା ଇଵ ଫଣାଵତାମ୍ । ନାହମ୍ ଏତେଷୁ ନୈତେ ମେ ଜାଗର୍ମ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନି ଶାନ୍ତଧୀଃ
ଭୋଗ ଅନିଶ୍ଚିତ, ସାପର ମୁଣ୍ଡରେ ମାଣିକ୍ୟ ଥିବା ପରି ଅସ୍ଥିର। ମୁଁ ଏହିଭୋଗରେ ନାହିଁ, ଏଗୁଡିକ ମୋର ନୁହେଁ। ମୋ ମନ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ଅଛି, କେବେ ଅସ୍ଥିର ହୁଏ ନାହିଁ।
ଭୋଗା ଭଵମହାରୋଗାସ୍ ସମ୍ପଦḫ ପରମାପଦଃ । ଵିଯୋଗା ଏଵ ସଂଯୋଗା ଆଧଯୋ ଵ୍ଯାଧଯୋ ଧିଯଃ
ଭୋଗ ଏହି ସଂସାରର ମହା ରୋଗ; ଧନ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅପଦ। ବିଯୋଗ ମଧ୍ୟ ସଂଯୋଗ ହିଁ; ଦୁଃଖ ଓ ରୋଗ ମନର ଅବସ୍ଥା।
କାଲẖ କଵଲନୋଦ୍ଯୁକ୍ତସ୍ ସର୍ଵଭାଵାନ୍ ଅସନ୍ମଯାନ୍ । ଅପ୍ଯ୍ ଅତ୍ତି ଵିପ୍ରଲମ୍ଭେନ ସ୍ଵାତ୍ମାନମ୍ ଅପି ମୋହଯନ୍
କାଳ ସବୁ ଅସତ୍ୟ ଜିନିଷକୁ ଗିଳିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ଏହା ମଧ୍ୟ ଚତୁରତାରେ ନିଜକୁ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମରେ ପକାଇ ନିଏ, ନିଜେ ନିଜକୁ ମଧ୍ୟ ଭୁଲେଇ ଦିଏ।
ଅପ୍ଯ୍ ଅସତ୍ଯାନି ସନ୍ତୀଵ ନାନ୍ତଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଵନ୍ତି ଚ । ଚିଦ୍ରତ୍ନରଶ୍ମିଜାଲାନି ଜଗନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଗଣିତାନ୍ଯ୍ ଅହୋ
ଅସତ୍ୟ ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ ଥିବା ପରି ଲାଗେ, ଏହାମାନେ ଶେଷ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନନ୍ତ ଲାଗେ। ଅନେକ ଜଗତ ଏମିତି ଚେତନାର ମଣିର କିରଣ ଝାଲିର ଦଳିରେ ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ—ଏହା କେତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ!
ଵିଚାରେଣ ନ ଲଭ୍ଯନ୍ତେ ନ ସନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଗ୍ରଗତାନ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ଜାଗ୍ରତି ସ୍ଵପ୍ନଦୃଷ୍ଟାନି ପୁରାଣୀଵ ସ୍ଥିତାନ୍ଯ୍ ଅପି
ଅନ୍ୱେଷଣ କଲେ ଏମାନେ ମିଳନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେଉଁମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଇଛନ୍ତି ସେମାନେ ରହିନାହାନ୍ତି। ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖିଥିବା ଜିନିଷ ପୁରୁଣା ପରି ଅଛି।
ସଵାତଵନଵଲ୍ଲୀନାଂ ଛାଯା ଇଵ ପୁନḫ ପୁନଃ । ଅନାରତଵିଲୋଲାନି ଭଵନ୍ତି ନ ଭଵନ୍ତି ଚ
ପବନ ବହୁଥିବା ଜଙ୍ଗଲରେ ଲତାର ଛାୟା ପରି, ଏମାନେ ବାରମ୍ବାର ଅସ୍ଥିର ଓ ଅନିରବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବରେ ରହେ—କେବେ ଥାଏ, କେବେ ନଥାଏ।
ଅନାସ୍ଥଯେତି ଭାଵାନାଂ ଯଦ୍ ଅଭାଵନମ୍ ଆନ୍ତରମ୍ । ନାହଂ କର୍ତା ନ ଭୋକ୍ତେତି ସାମାନ୍ଯୋ ଽସାଵ୍ ଅସଙ୍ଗମଃ
ବସ୍ତୁବିଷୟରେ ମନରେ ଆସକ୍ତି ନ ଥିବାକୁ ଯେଉଁଥିରେ ଭିତରୁ ଅନାସକ୍ତି ରହିଥାଏ, ସେହିଁ ଅସଙ୍ଗତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ। 'ମୁଁ କର୍ତ୍ତା ନୁହେଁ, ମୁଁ ଭୋଗୀ ନୁହେଁ'—ଏହି ସାଧାରଣ ଭାବରେ ଅସଙ୍ଗତା ଅର୍ଥ ହୁଏ।
ନ କର୍ତାସ୍ମି ନ ଭୋକ୍ତାସ୍ମି ନ ଵକ୍ତାସ୍ମି ନ ଯାମି ଚ । ପ୍ରସୃତେହେଶ୍ଵରେଚ୍ଛେତ୍ଥଂ ସାମାନ୍ଯୈଵମ୍ ଅସଙ୍ଗତିଃ
ମୁଁ କର୍ତ୍ତା ନୁହେଁ, ମୁଁ ଭୋଗୀ ନୁହେଁ, ମୁଁ କହୁଥିବା ନୁହେଁ, ମୁଁ କେଉଁଠି ଯାଉନି—ଏହିପରି ଭାବରେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ, ସାଧାରଣ ଅସଙ୍ଗତା ରହିଥାଏ।
ଈଶ୍ଵରାର୍ପଣଯା ଯଦ୍ ଯତ୍ କ୍ରିଯତେ ମୁକ୍ତଵାସନମ୍ । ସାମାନ୍ଯାସକ୍ତିତାନାମ ତଦ୍ ଆହୁḫ ପରମଂ ପଦମ୍
ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ମୁକ୍ତିର ଭାବରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ, ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ ଆସକ୍ତି ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଏହାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ ବୋଲି ଅସଙ୍ଗତା ଥିବା ଲୋକମାନେ କହନ୍ତି।
ଅସଂସଙ୍ଗୋ ଽଯମ୍ ଉକ୍ତସ୍ ତେ ସାମାନ୍ଯୋ ରଘୁନନ୍ଦନ । ଇମଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠମ୍ ଅସଂସଙ୍ଗଂ ଶୃଣୁ ଶ୍ରୁତିରସାଯନମ୍
ହେ ରଘୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ତୁମକୁ ଏହି ସାଧାରଣ ଅସଙ୍ଗତା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି। ଏବେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସଙ୍ଗତା, ଯାହା ଶ୍ରୁତିର ଅମୃତ, ସେଥିରେ ଶୁଣ।