କିଞ୍ଚିଜ୍ଜାତଧିଯୋ ଜନ୍ତୋର୍ ଦେଶଭାଷାର୍ଥଵେଦିନଃ । ଗୃହ୍ଣାମୀଦଂ ତ୍ଯଜାମୀଦମ୍ ଇତି ସଞ୍ଜାଯତେ ସ୍ଥିତିଃ
ଯେତେବେଳେ କାହାରୋ ମନ ଅଳ୍ପ ଜାଗ୍ରତ ହୁଏ ଏବଂ ସେ ଦେଶ, ଭାଷା ଓ ଜିନିଷର ଅର୍ଥ ବୁଝିପାରେ, ସେତେବେଳେ ଏହି ଭାବ ଆସେ — 'ମୁଁ ଏହାକୁ ନେଉଛି, ଏହାକୁ ଛାଡ଼ୁଛି' ।
ଏତାଵନ୍ମାତ୍ରବୁଦ୍ଧିର୍ ଯସ୍ ସ୍ଵଵୃଦ୍ଧଜନଗୋଚରଃ । ଭଵେତ୍ ସ୍ଵକର୍ମଶାସ୍ତ୍ରାଣାଂ ଵିଷଯୋ ଽସାଵ୍ ଅଲଂ ଵିଧେଃ
ଯାହାର ବୁଦ୍ଧି ଏତିକି ଅଞ୍ଚଳରେ ରହିଛି, ଯିଏ ବଡ଼ମାନେ ଦେଖିପାରନ୍ତି, ସେ ନିଜ କର୍ମ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଚାଲେ; ଏହା ନିୟମ ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ।
କୁଲଵୃଦ୍ଧପ୍ରଯୁକ୍ତେନ ସ୍ଵନିଶ୍ଚଯଵତୈଵ ଵା । ଭାଵ୍ଯଂ ପଦପଦାର୍ଥାନାଂ ତେନ ତଜ୍ଜ୍ଞେନ ଵୈ ତତଃ
ଶବ୍ଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥକୁ ଯେଉଁଠି ବଡ଼ମାନେ କହିଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ନିଜ ନିଶ୍ଚୟରେ ଯେପରି ଭାବିଛନ୍ତି, ସେଭଳି ଜଣେ ଜଣାଶୁଣା ବ୍ୟକ୍ତି ଭଲଭାବେ ବୁଝିବା ଉଚିତ୍।
ଜନ୍ତୁḫ ପଦପଦାର୍ଥଜ୍ଞୋ ହେଯଂ ତ୍ଯଜତି ତଜ୍ଜ୍ଞଧୀଃ । ଉପାଦେଯମ୍ ଉପାଦତ୍ତେ ନାଲୋକଯତି ମଧ୍ଯମମ୍
ଯିଏ ଶବ୍ଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥକୁ ଭଲଭାବେ ଜାଣେ, ତାହାର ବୁଦ୍ଧି ନିର୍ଣ୍ଣୟଶୀଳ ଥାଏ, ସେ ଯାହା ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍, ତାହାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ଯାହା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍, ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ, ମଧ୍ୟସ୍ଥ ଯାହାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁ ନାହିଁ।
ଵିଵେକାଦ୍ ଵୃଦ୍ଧଭୀତ୍ଯା ଵା ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥଵ୍ଯଵହାରିଣଃ । ଵିଚାରପୂର୍ଵଂ ଯସ୍ଯେହା ସ ପୁମାନ୍ ଇତି କଥ୍ଯତେ
ବିବେକ କିମ୍ବା ବଡ଼ମାନଙ୍କ ଭୟରୁ, ଯିଏ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ ଏବଂ ସବୁ କାମ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରେ, ସେଠିକି ଜଣେ ପୁରୁଷ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ପ୍ରଵୃତ୍ତଶ୍ ଚ ନିଵୃତ୍ତଶ୍ ଚ ଭଵତି ଦ୍ଵିଵିଧḫ ପୁମାନ୍ । ସ୍ଵର୍ଗାପଵର୍ଗୋନ୍ମୁଖଯୋଶ୍ ଶୃଣୁ ଲକ୍ଷଣମ୍ ଏତଯୋଃ
ପୁରୁଷ ଦୁଇ ପ୍ରକାରର ଥାଏ—ଏକ ଯିଏ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଥାଏ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଯିଏ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ପଛକୁ ହଟିଯାଏ। ଏହି ଦୁଇ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟତ, ସେମାନଙ୍କର ଲକ୍ଷଣ ଶୁଣ।
କିମ୍ ଏତନ୍ ନାମ ନିର୍ଵାଣଂ ଵରଂ ସଂସୃତିର୍ ଏଵ ନଃ । ଇତି କର୍ତଵ୍ଯକର୍ତା ଯସ୍ ସ ପ୍ରଵୃତ୍ତ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ଯିଏ ଏହିପରି ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରେ— 'ଏହି ନିର୍ବାଣ କ'ଣ? ସମ୍ଭବତଃ ଏହି ସଂସାର ହିଁ ଆମ ପାଇଁ ସତ୍ୟ'— ଏବଂ କ'ଣ କରିବା ଉଚିତ୍, କ'ଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ବୋଲି ଭାବିଥାଏ, ସେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଚଲାର୍ଣଵଯୁଗଚ୍ଛିଦ୍ରକୂର୍ମଗ୍ରୀଵାର୍ପଣୋପମା । ଅନେକଜନ୍ମାନ୍ତରତୋ ଭାଵିନୀ ତସ୍ଯ ମୋକ୍ଷଧୀଃ
ତାଙ୍କର ମୁକ୍ତି ଭାବନା, ଅନେକ ଜନ୍ମରୁ ଆସିଥିବା, ଚଞ୍ଚଳ ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଛିଦ୍ରକୁ କୁମିର ଗଳା ଛୁଇଁଯିବା ପରି ଅତି ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଏବଂ ଅସ୍ଥାୟୀ।
ଅସାରା ବତ ସଂସାରଵ୍ଯଵସ୍ଥାଲଂ ମମୈତଯା । କିଂ କର୍ମଭିḫ ପର୍ଯୁଷିତୈର୍ ଦିନଂ ତୈର୍ ଏଵ ନୀଯତେ
ହାଏ, ଏହି ସଂସାରର ବ୍ୟବସ୍ଥା ମୋ ପାଇଁ ଏକଦମ ଅର୍ଥହୀନ। ଏହି ପୁରୁଣା କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକର କ'ଣ ଉପକାର? ଦିନଟି ଏହାମାନଙ୍କ ସହିତ ହିଁ କଟିଯାଏ।
କ୍ଷଯାତିଶଯନିର୍ମୁକ୍ତଂ କିଂ ସ୍ଯାଦ୍ ଵିଶ୍ରମଣଂ ପରମ୍ । ଇତି ନିଶ୍ଚଯଵାନ୍ ଯୋ ଽନ୍ତସ୍ ସ ନିଵୃତ୍ତ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ଯିଏ ମନରେ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ପତ୍ତି କରେ— 'କ୍ଷୟ ଓ ଅତିରିକ୍ତତାରୁ ମୁକ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଶ୍ରାମ କ'ଣ ହେବ?'— ସେ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ପଛୁଆଯାଇଛି ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
ସ ଵର୍ତମାନ ଏଵେହ ଜନ୍ମନି ତ୍ଵ୍ ଅଵିଵେକିନି । ସ ଯୋଗଭୂମିଷ୍ଵ୍ ଏତାସୁ ଵିଷଯୋ ଵିଶଦାଶଯଃ
ଏହି ଜନ୍ମରେ ବି ସେ ଅବିବେକୀ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିଥାଏ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଯୋଗର ପଦକ୍ରମରେ ସେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଇଚ୍ଛା ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ହୁଏ।
କଥଂ ଵିରାଗଵାନ୍ ଭୂତ୍ଵା ସଂସାରାବ୍ଧିଂ ତରାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । ଏଵଂଵିଚାରଣପରୋ ଯଦା ଭଵତି ସନ୍ମତିଃ
ମୁଁ କିପରି ବିରାଗୀ ହୋଇ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବି? ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଯେତେବେଳେ ଭଲ ମନ ଚେତନା ଦେଇଥାଏ,
ସାଧୁସଙ୍ଗମମ୍ ଆଦତ୍ତେ ସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରମ୍ ଅପି ଵୀକ୍ଷତେ । ଵିରାଗମ୍ ଉପଯାତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଭାଵନାସ୍ଵ୍ ଅନୁଵାସରମ୍
ସେ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଚାହେ, ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଦେଖେ, ଏବଂ ପୁନଃପୁନଃ ଚିନ୍ତାଧାରା ମାଧ୍ୟମରେ ମନରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ବିରାଗ ଆଣିଥାଏ।
କ୍ରିଯାସୂଦାରରୂପାସୁ ରମତେ ମାନମ୍ ଈହତେ । ଗ୍ରାମ୍ଯାସୁ ଜଡଚେଷ୍ଟାସୁ ଚଲାସୁ ଵିଚିକିତ୍ସତେ
ସେ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ମାନେ, ସମ୍ମାନ ଚାହେ, ଏବଂ ସାଧାରଣ ଜଗତର ମୂଢ଼ ଓ ଅସ୍ଥିର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ ସନ୍ଦେହ କରେ।
ନୋଦାହରତି ମର୍ମାଣି ପୁଣ୍ଯଶର୍ମାଣି ଚେଷ୍ଟତେ । ଅନନ୍ଯୋଦ୍ଵେଗକାରୀଣି ମୃଦୁକର୍ମାଣି ସେଵତେ
ସେ କେବେ ମଧ୍ୟ କାହାରି ମନକୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଥିବା କଥା କହେନାହିଁ, ସଦା ପୁଣ୍ୟ ଓ ସୁଖ ଦେଇଥିବା କାମ କରେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଅସୁବିଧା ଅନୁଭବ କରିବେ ନାହିଁ ଏମିତି ମୃଦୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଥାଏ।
ସ୍ନେହପ୍ରଣଯଗର୍ଭାଣି ପେଶଲାନ୍ଯ୍ ଉଚିତାନି ଚ । ଦେଶକାଲୋପପନ୍ନାନି ଵଚନାନ୍ଯ୍ ଅଭିଭାଷତେ
ସେ ସଦା ସ୍ନେହ ଓ ମିତ୍ରତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମନକୁ ଭଲ ଲାଗେ ଏବଂ ସମୟ, ସ୍ଥାନ ଓ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ଅନୁକୂଳ ହୋଇଥିବା ଉଚିତ କଥା କହେ।
ତଦାସୌ ପ୍ରଥମାମ୍ ଏକାଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଭଵତି ଭୂମିକାମ୍ । ଵକ୍ଷ୍ଯମାଣସ୍ଵଭାଵୋ ଽଥ ତତ୍ର ରୂଢିମ୍ ଉପେଷ୍ଯତି
ଏହି ସମୟରେ ସେ ପ୍ରଥମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଏବଂ ଯେଉଁ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ଆଗକୁ କୁହାଯିବ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଧାରଣ କରି ସେ ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଦୃଢ଼ ହୁଏ।
ଦେଵାଯତନଦେଶେଷୁ ବ୍ରାହ୍ମଣାଵସଥେଷୁ ଚ । ଵନେଷୁ ରମତେ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରଥମାଂ ଭୂମିକାମ୍ ଇତଃ
ସେ ଏହି ପ୍ରଥମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ଦେଉଳ ଅଞ୍ଚଳରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରେ ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ସଦା ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ।
ଶାସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜନସମ୍ପର୍କୈḫ ପ୍ରଜ୍ଞାଂ ଵର୍ଧଯତି ସ୍ଵଯମ୍ । ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷẖ କଲାମ୍ ଇନ୍ଦୋର୍ ଇଵ ସୌନ୍ଦର୍ଯଶାଲିନୀମ୍
ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ରହି, ସେ ନିଜେ ନିଜେ ଜ୍ଞାନକୁ ବଢ଼ାଏ, ଯେପରି ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ଦେଖିବାକୁ ଅଧିକ ସୁନ୍ଦର ହୁଏ।
ସର୍ଵାସ୍ତିଵାଦନିରତḫ ପେଶଲḫ ପ୍ରଣଯାନ୍ଵିତଃ । ମନସା କର୍ମଣା ଵାଚା ସଜ୍ଜନାନ୍ ଉପସେଵତେ
ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁର ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଆସ୍ଥା ରଖି, ମୃଦୁ ଓ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ କଥାରେ ସଜ୍ଜନଙ୍କୁ ସେବା କରେ।
କଦର୍ଥଲବ୍ଧାଂଲ୍ ଲଭ୍ଯାଂଶ୍ ଚ ତଜ୍ଜ୍ଞାନ୍ ଅନୁସରଂଶ୍ ଚିରମ୍ । ଯତẖ କୁତଶ୍ଚିଦ୍ ଆନୀଯ ନିତ୍ଯଂ ଶାସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯ୍ ଅଵେକ୍ଷତେ
ଯେଉଁ ଶାସ୍ତ୍ର ସହଜରେ ମିଳେ କିମ୍ବା କଷ୍ଟରେ ମିଳେ, ସେ ସବୁଠାରୁ ଖୋଜି ନିତ୍ୟ ଅଧ୍ୟୟନ କରେ, ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ଉପଦେଶକୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଅନୁସରଣ କରେ।
ଵ୍ଯାଲାପଧ୍ଵଂସନଶିଖୀ ଧର୍ମାବ୍ଦେଶୋଚ୍ଚକନ୍ଧରଃ । ସ୍ନାନଦାନତପୋଧ୍ଯାନଵିଭଵାନ୍ ଅଭିଵାଞ୍ଛତି
ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାରକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି, ଧର୍ମର ସମୁଦ୍ରରେ ଉଚ୍ଚ ଦେହ ନେଇ, ସେ ସ୍ନାନ, ଦାନ, ତପସ୍ୟା ଓ ଧ୍ୟାନର ଧନକୁ ଆଶା କରେ।
ପ୍ରଥମାମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉପାରୁହ୍ଯ ଦ୍ଵିତୀଯାମ୍ ଆଶ୍ରଯେଦ୍ ବଲାତ୍ । ପୁରୁଷାର୍ଥାଦ୍ ଋତେ ନାନ୍ଯା ସଙ୍କଟୋତ୍ତରଣେ ଗତିଃ
ପ୍ରଥମ ପଦକୁ ଆରୋହଣ କରି, ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦକୁ ଦୃଢ଼ ଚେଷ୍ଟାରେ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ଉଦ୍ୟମ ଛାଡ଼ି, କଠିନ ସମସ୍ୟା ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ଵିଚାରଵାନ୍ ଯସ୍ ସ୍ଯାତ୍ ସଂସାରୋତ୍ତରଣଂ ପ୍ରତି । ସ ଭୂମିକାଵାନ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଶ୍ ଶେଷସ୍ ତ୍ଵ୍ ଆର୍ଯ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ଏଭଳି ଯିଏ ସଂସାର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା ନେଇ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରେ, ସେ ପଦକ୍ରମର ଅଧିକାରୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଅନ୍ୟମାନେ କେବଳ ଉତ୍ତମ ବୋଲି ଗଣାଯାନ୍ତି।
ଆର୍ଯତାତୁଲ୍ଯତାଂ ଯାତା ପ୍ରଥମୈକୈଵ ଭୂମିକା । ଭୂମିକାନାଂ ତୁ ଶେଷାଣାମ୍ ଆର୍ଯତା ଦାସ୍ଯମ୍ ଅର୍ହତି
ପ୍ରଥମ ପଦଟିଏ ମାତ୍ର ଉତ୍ତମତା ସହ ସମତୁଳ୍ୟ ହୁଏ; ବାକି ସବୁ ପଦ ଉତ୍ତମଙ୍କର ସେବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଵିଚାରନାମ୍ନୀମ୍ ଇତରାମ୍ ଆଗତୋ ଯୋଗଭୂମିକାମ୍ । ଉଦାରମତିର୍ ଆଦତ୍ତେ ସ୍ଵଭାଵଂ ମହତାମ୍ ଇତି
ଯେତେବେଳେ କେହି 'ବିଚାର' ନାମକ ଅନ୍ୟ ଯୋଗ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ସେ ଉଦାର ମନ ଥିବା ଲୋକ ମାନ୍ୟଙ୍କର ଗୁଣ ଅନୁସରଣ କରେ।
ଶ୍ରୁତିସ୍ମୃତିସମାଚାରଧାରଣାଧ୍ଯାନକର୍ମଣାମ୍ । ମୁଖ୍ଯଯା ଵ୍ଯାଖ୍ଯଯା ଖ୍ଯାତଂ ଶ୍ରଯତି ଶ୍ରେଷ୍ଠପଣ୍ଡିତମ୍
ବେଦ, ସ୍ମୃତି, ଆଚରଣ, ସ୍ମୃତିଧାରଣ, ଧ୍ୟାନ ଓ କର୍ମର ମୂଳ ଅର୍ଥକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା, ସର୍ବୋତ୍ତମ ପଣ୍ଡିତଙ୍କୁ ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଏ।
ଇଚ୍ଛାକୁତୁକବନ୍ଧେଷୁ ଜଯତୀନ୍ଦ୍ରିଯଶତ୍ରୁଷୁ । ଆଦେହଂ ପ୍ରହରତ୍ସ୍ଵ୍ ଅନ୍ତର୍ ଵୀରେଷ୍ଵ୍ ଇଵ ସୁଦାରୁଣଃ
ଇଚ୍ଛା ଓ ଜିଜ୍ଞାସାରେ ବନ୍ଧା ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ସେ ଜୟଲାଭ କରେ, ଦେହ ଭିତରେ ସେମାନେ ଉପରେ ଯେପରି ଶୂରବୀର ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଭାବେ ଆକ୍ରମଣ କରେ।
କିମ୍ ଅପୂର୍ଵାଂ ଝଗିତ୍ଯ୍ ଏନାଂ ସଂଶ୍ରଯାମ୍ଯ୍ ଅନୁରାଗିଣୀମ୍ । ଇତି ହ୍ରୀମାନ୍ ଇଵ ହ୍ରିଯଂ ଦଯାଂ ଚୈଷ ନ ମୁଞ୍ଚତି
‘ଏହି ଅଦୃଶ୍ୟ, ପ୍ରିୟାକୁ ଶୀଘ୍ର ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବି’ ବୋଲି ଭାବି, ଲଜ୍ଜାରେ ନମ୍ର ହୋଇ, ସେ କେବେ ଦୟାକୁ ଛାଡ଼େ ନାହିଁ।
ପଦାର୍ଥପ୍ରଵିଭାଗଜ୍ଞẖ କାର୍ଯାକାର୍ଯଵିନିଶ୍ଚଯମ୍ । ଜାନାତ୍ଯ୍ ଅଧିଗତଶ୍ରଵ୍ଯୋ ଗୃହଂ ଗୃହପତିର୍ ଯଥା
ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର ଭିନ୍ନତା ଓ କଣ କରିବା ଉଚିତ୍, କଣ ନୁହେଁ ତାହା ଜଣା, ଯାହା ଶିଖିବା ଉଚିତ୍ ସେଥିରେ ଦକ୍ଷ, ଗୃହସ୍ଥ ଯେପରି ନିଜ ଘରକୁ ଚିହ୍ନେ, ସେମିତି ସେ ସବୁକିଛି ବୁଝିପାରେ।