ଇତି ବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ଏଵ ସ୍ଥିତ୍ଵା ମେରୁର୍ ଇଵ ସ୍ଥିରଃ । ଅପୁନର୍ଭଵନାଯୈଷି ସମାଧାନମହାଶଯଃ
ଏଭଳି ବୁଦ୍ଧି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ଅଡିଗ ରହି, ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନ ହେବା ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି ରୁହ।
କୁରୁ କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯୈẖ କାର୍ଯଂ ଯନ୍ତ୍ରଵତ୍ ସ୍ପନ୍ଦଚଞ୍ଚଲୈଃ । ଅର୍ଧସୁପ୍ତପ୍ରବୁଦ୍ଧାଭୈସ୍ ସ୍ଵକର୍ମାଭ୍ଯାସଚଞ୍ଚଲୈଃ
ତୋର କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ଯନ୍ତ୍ର ପରି ଚଞ୍ଚଳ ଓ ଅସ୍ଥିର ଭାବରେ କାମ କରିବାକୁ ଦେ; ଯେପରି ଅଧା ଶୁଅଥିବା କିମ୍ବା ଅଧା ଜାଗ୍ରତ ଲୋକ ନିଜ କାମରେ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ଚଞ୍ଚଳ ହୁଏ।
ଅଫଲେଚ୍ଛାନୁସନ୍ଧାନୈର୍ ବାଲୈର୍ ଉନ୍ମତ୍ତକୈର୍ ଇଵ । ଅଵାସନୈର୍ ଅମନନୈଶ୍ ଚଲୈର୍ ଵୃକ୍ଷଦଲୈର୍ ଇଵ
ଫଳ ପାଇବା ଇଚ୍ଛା ଛାଡି, ଶିଶୁମାନେ କିମ୍ବା ପାଗଳମାନେ ଯେପରି ଅନ୍ୟମନା ଓ ଅନୁଭବ ନଥିବା, ଗଛର ପତ୍ର ଯେପରି ଅସ୍ଥିର ଓ ଚଞ୍ଚଳ, ସେପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ ।
ନିତ୍ଯମ୍ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୋ ଭୂତ୍ଵା ସ୍ଵାତ୍ମାରାମḫ ପ୍ରପୂର୍ଣଧୀଃ । ଜାଗ୍ରତ୍ଯ୍ ଏଵ ସୁଷୁପ୍ତସ୍ଥẖ କୁରୁ କର୍ମାଣ୍ଯ୍ ଅନିଦ୍ରଵତ୍
ସଦା ମନକୁ ଭିତରେ ରଖି, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି, ମନକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରଖି, ଜାଗି ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଅଟୁଟ ରୁହ, ଜାଗରଣ ନଥିବା ପରି କାର୍ଯ୍ୟ କର ।
ଯଥା ମୌନୀ ଯନ୍ତ୍ରପୁମାନ୍ କରୋତ୍ଯ୍ ଏଵଂ କୁରୁ କ୍ରିଯାମ୍ । ଵାତସ୍ଵଭାଵାତ୍ ସ୍ପନ୍ଦୀନି ଚଲନ୍ତ୍ଵ୍ ଅଙ୍ଗାନି କିଂ ତଵ
ଯେପରି ନିର୍ବିକଳ୍ପ ମନ୍ୟ ଅଥବା ଯନ୍ତ୍ର ମାନବ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେପରି କାର୍ଯ୍ୟ କର । ବାୟୁର ଗୁଣରେ ଅଙ୍ଗଗୁଡିକ ଚଳିଥିଲେ, ତାହାରେ ତୁମର କିଛି ନାହିଁ ।
ଅନ୍ତସ୍ ସର୍ଵପରିତ୍ଯାଗୀ ବହିẖ କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅପି ସ୍ଥିରମ୍ । ନ କର୍ତାସି ନ ଭୋକ୍ତାସି ନ ଚାଯମ୍ ଅସି ନେତରଃ
ଭିତରେ ସବୁକୁ ଛାଡି, ବାହାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଅଟୁଟ ରୁହ । ତୁମେ କର୍ତ୍ତା ନୁହଁ, ଭୋଗୀ ନୁହଁ, ଏହି ନୁହଁ, ଅନ୍ୟ କିଛି ମଧ୍ୟ ନୁହଁ ।
ଯସ୍ଯ ନାହଙ୍କୃତୋ ଭାଵଶ୍ ଚେତୋ ଯସ୍ଯ ନ ଲିପ୍ଯତେ । ଜଗନ୍ ନିଘ୍ନନ୍ ପ୍ରକୁର୍ଵନ୍ ଵା ନ ହନ୍ତି ନ କରୋତି ସଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଆତ୍ମତ୍ୱର ଭାବ ନାହିଁ, ଯାହାଙ୍କର ମନ ଦୁଷିତ ହୁଏନି, ସେ ଜଗତକୁ ଧ୍ୱଂସ କରୁଥିବା କିମ୍ବା ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ କିଛି ନଷ୍ଟ କରେନାହିଁ, କିମ୍ବା କିଛି କରେନାହିଁ।
ଯସ୍ଯ ସର୍ଵେ ସମାରମ୍ଭାẖ କାମସଙ୍କଲ୍ପଵର୍ଜିତାଃ । ଜ୍ଞାନାଗ୍ନିଦଗ୍ଧକର୍ମାଣଂ ମୁକ୍ତମ୍ ଆହୁସ୍ ତମ୍ ଉତ୍ତମାଃ
ଯାହାଙ୍କର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଆଶା ଓ କଳ୍ପନାରୁ ମୁକ୍ତ, ଜ୍ଞାନର ଅଗ୍ନିରେ ଯାହାଙ୍କର କର୍ମ ପୁଡ଼ିଯାଇଛି, ଏମିତି ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ମୁକ୍ତ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ଏଵଂ ସମାଧାନମଯୋ ମହାତ୍ମନ୍ ଭୂଯୋ ନ ଚିନ୍ତାମ୍ ଉପଯାତି କଶ୍ଚିତ୍ । ମହାସମାଧାନମ୍ ଅନନ୍ତମ୍ ଏତଦ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ତିଷ୍ଠାମୃତତାମ୍ ଉପୈଷି
ଏଭଳି ଭାବରେ, ହେ ମହାତ୍ମା, ସମାଧିରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପୁଣି କେବେ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼େନାହିଁ; ଏହି ଅନନ୍ତ ମହାସମାଧିକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ଅମରତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କର।
ଯତ୍ରୈକଦ୍ଵିତ୍ଵକଲନାସ୍ ସମ୍ଭଵନ୍ତି ହି କାଶ୍ଚନ । ତତ୍ରୈକାନ୍ତସମାଧାନେ ଭଙ୍ଗୋ ଭଵତି ରାଘଵ
ଯେଉଁଠାରେ ଏକ କିମ୍ବା ଦ୍ୱିତୀୟତାର ଭାବ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ହେ ରାଘବ, ସେଠାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମାଧିରେ ବିଘ୍ନ ଆସେ।
ଏକମ୍ ଏଵ ତୁ ଯତ୍ରାସ୍ତି ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯମାତ୍ରକମ୍ । ତତ୍ର କିଂ କସ୍ଯ କେନୈଵ ସମାଧାନଂ ଵିନଶ୍ଯତି
ଯେଉଁଠି କେବଳ ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି, ସେଠାରେ କିଏ, କାହିଁକି, କାହା ପାଇଁ ଏହି ଧ୍ୟାନ ହରାଇଯିବ?
ଚିନୋମି ନ ଚିନୋମୀତି ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଶବ୍ଦାର୍ଥଵିଭ୍ରମମ୍ । ଚିଦ୍ରୂପ ଏଵାଚିଦ୍ରୂପୋ ମୌନଵାଂସ୍ ତିଷ୍ଠ କାଷ୍ଠଵତ୍
'ମୁଁ ଜାଣେ' କିମ୍ବା 'ମୁଁ ଜାଣେନି' ଏହି ପଦ ଓ ଅର୍ଥର ଭ୍ରମକୁ ଛାଡି, ଚେତନାର ରୂପରେ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଏବଂ ନିର୍ବାଚାର ହୋଇ, ଗପ୍ପ ନ କରି, କାଠର ଭଳି ଶାନ୍ତ ରୁହ।
ସ୍ଥିତିର୍ ଵାଯୋର୍ ଅଵହତḫ ପଯସୋ ଽଦ୍ରେଶ୍ ଚ ଖସ୍ଯ ଵା । ଅଵାସନାନ୍ତସ୍ ସା ତେ ଽସ୍ତୁ କୁର୍ଵତୋ ଽକୁର୍ଵତଶ୍ ଚିତଃ
ତୁମର ମନସ୍ଥିତି ପବନ ଶାନ୍ତ ହେବା, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ପାଣି ରହିବା କିମ୍ବା ଆକାଶର ଭଳି ଅନ୍ତଃକାର ହେଉ—ଚିତ୍ତ ଚଳାଚଳ କରୁଥିବା କିମ୍ବା ନ କରୁଥିବା, ଦୁଇଥିରେ ମଧ୍ୟ ଆଶାକୁ ଛାଡି ରୁହ।
ଅହମ୍ଭାଵୋ ଵିଲୀନୋ ଯସ୍ ତାପସ୍ଥହିମଲେଶଵତ୍ । ଚେତ୍ଯସ୍ଯାଚଯନାଦ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସମ୍ପନ୍ନḫ ପରମଂ ପଦମ୍
ଯାହାର 'ମୁଁ' ଭାବ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଉପରେ ହିମର ଅନ୍ଶ ଭଳି ଗଳିଯାଇଛି, ସେ ଅନ୍ତରେ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଜଡିବାକୁ ଛାଡି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ଅଣୀଯସାମ୍ ଅଣୀଯାଂସଂ ସ୍ଥଵିଷ୍ଠଂ ଚ ସ୍ଥଵୀଯସାମ୍ । ଶାନ୍ତଂ ଚିତ୍ତ୍ଵମ୍ ଅସଂଵେଦ୍ଯମ୍ ଅନନ୍ଯଦ୍ ଇଦମ୍ ଆତତମ୍
ଏହି ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ। ଏହା ଶାନ୍ତ, ଅନୁଭବ କରିପାରିବା ନୁହେଁ, ଅଖଣ୍ଡ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପିତ।
ଅଯଂ ପ୍ରତ୍ଯେକମ୍ ଉଦିତḫ ପୃଥକ୍ ସଂସୃତିଷଣ୍ଡକଃ । ସସୁରାସୁରପାତାଲଲୋକାନ୍ତରଧରାମ୍ବରଃ
ଏହି ମନ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣଙ୍କ ଭିତରେ ଅଲଗା ଭାବରେ ଉଦିତ ହୁଏ, ଏହା ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଅନେକ ଚକ୍ର, ଦେବତା, ଦାନବ, ପାତାଳ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଭଳି ବିଭିନ୍ନ ଲୋକକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଥାଏ।
ଜ୍ଞସ୍ ସର୍ଵେତରସଙ୍କଲ୍ପସର୍ଗାନ୍ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଖଣ୍ଡିତାନ୍ । ଆସ୍ଵାଦିତେକ୍ଷୁସ୍ ସର୍ଵେକ୍ଷୁରସାନ୍ ସାନୁଭଵାନ୍ ଇଵ
ଯିଏ ଜାଣିଛି, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଅଖଣ୍ଡ ଭାବେ ଦେଖେ, ଯେପରି ଗଣ୍ଡିର ରସ ଚାଖିଥିବା ଲୋକ ତାହାର ସମସ୍ତ ରସକୁ ଅନୁଭବ କରେ।
ସଙ୍କଲ୍ପସର୍ଗପୁରୁଷାସ୍ ସତ୍ଯାସ୍ ସର୍ଵେ ପରସ୍ପରମ୍ । ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନୋ ଽଚ୍ଛିନ୍ନରୂପତ୍ଵାତ୍ ତତ୍ତାନୁଭଵତସ୍ ସ୍ଵତଃ
ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ସତ୍ୟ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, କାରଣ ଚେତନାର ଆକାଶ ଅଖଣ୍ଡ ଓ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଥାଏ, ଏବଂ ସେମାନେ ଏହା ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ସ୍ପନ୍ଦଵିଚ୍ଛିତ୍ତଯସ୍ ସର୍ଵା ଦ୍ରଵଭାଵାଦ୍ ଯଥାମ୍ଭସଃ । ସଂଵିଦ୍ଵିଚ୍ଛିତ୍ତଯସ୍ ସର୍ଵାଶ୍ ଚିତିରୂପାତ୍ ତଥାତ୍ମନଃ
ଯେପରି ଜଳର ଗତି ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବା ତାହାର ଦ୍ରବ ଗୁଣରୁ ହୁଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ବିଚ୍ଛିନ୍ନତା ମଧ୍ୟ ଚେତନାର ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱଭାବରୁ ହୁଏ।
ଐକ୍ଯମ୍ ଐକ୍ଯାତ୍ମତାପୂର୍ଵଂ ରତ୍ନଯୁଗ୍ମତ୍ଵିଷୋ ଯଥା । ଯାନ୍ତି ଵିତ୍ତ୍ଵେନ ସଙ୍କଲ୍ପସର୍ଗା ଭିନ୍ନାସ୍ ତଥୈକତାମ୍
ଯେପରି ଦୁଇଟି ମଣିର ଏକତାରୁ ତାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଆସେ, ସେପରି ମନର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଚିନ୍ତା ଧନର ଏକତା ଦ୍ୱାରା ଏକତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଆଲୋକ୍ଯତେ ତୋଯେ ତତ୍ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଯଥା ଦ୍ରଵଃ । ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଆମୃଶ୍ଯତେ ଶାନ୍ତେ ତତ୍ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଚିତିସ୍ ତଥା
ଯେଉଁଠି ଜଳରେ ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ସେସବୁ ଦ୍ରବ ହେଉଛି; ଏହିପରି ଶାନ୍ତ ମନରେ ଯାହାକୁ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ସେସବୁ ଚେତନା ହେଉଛି।
ଚିଦୀହନଂ ଵିଦୁସ୍ ଚିତ୍ତଂ ନିର୍ଵାଣଂ ଚିଦନୀହନମ୍ । ନ ଚିଦାଲିହନୀଯୋ ଽତḫ ପଦାର୍ଥୋ ଽଵିଦିତାତ୍ମନଃ
ଯେଉଁମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ କହନ୍ତି ଚିତ୍ତ ହେଉଛି ଚେତନାର ଚେଷ୍ଟା, ଏବଂ ନିର୍ବାଣ ହେଉଛି ସେଇ ଚେଷ୍ଟାର ଶେଷ। ତେଣୁ ଯାହାର ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ଅଜ୍ଞାତ, ସେଠାରେ ଚେତନା ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ବସ୍ତୁକୁ ଧରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଚିତ୍ତସତ୍ତା ପରଂ ଦୁẖଖଂ ଚିତ୍ତାସତ୍ତା ପରଂ ସୁଖମ୍ । ଅତଶ୍ ଚିତ୍ତଂ ଵିଦୀହାତ୍ମ ନେଯଂ ଶମମ୍ ଅଵେଦନାତ୍
ମନ ଚଞ୍ଚଳ ହେଲେ ଅତି ଦୁଃଖ ମିଳେ, ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲେ ଅତି ଆନନ୍ଦ ମିଳେ। ଏହିଯୋଗୁଁ, ମନକୁ ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଶାନ୍ତିକୁ ନେଇଯିବା ଉଚିତ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରମ୍ଯମ୍ ଅରମ୍ଯଂ ଵା ସ୍ଥେଯଂ ପାଷାଣଵତ୍ ସମମ୍ । ଏତାଵତାତ୍ମଯତ୍ନେନ ଜିତା ଭଵତି ସଂସୃତିଃ
ସୁଖ ବା ଦୁଃଖ ଯାହା ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାଥର ପରି ସମ ରହିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ନିଜ ଚେଷ୍ଟାରେ, ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରକୁ ଜିତିହେବା ସମ୍ଭବ।
ସ୍ଵେନୈଵ ପୁରୁଷାର୍ଥେନ ପଦାର୍ଥାମଜ୍ଜନାତ୍ମନା । ତୀର୍ଯତେ ଗୋଷ୍ପଦମ୍ ଇଵ ନ ତୁ ଦୈଵାଦ୍ ଭଵାର୍ଣଵଃ
ନିଜ ଉଦ୍ୟମ ଓ ଚେଷ୍ଟାରେ, ବସ୍ତୁର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଗହିରେ ବୁଝିଲେ, ଭାଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଗାଈର ଖୁର ଚିହ୍ନ ପରି ସହଜରେ ଅଟିଯିବାଯାଏ।
ଵସ୍ତୁପ୍ରାପ୍ତୌ ଚିଦୀହାଯାମ୍ ଉଦିତେ ଚିତ୍ତରାକ୍ଷସେ । ସଙ୍ଖ୍ଯାତୁଂ କେନ ଶକ୍ଯନ୍ତେ ଶୂନ୍ଯାସ୍ ସଂସୃତିଵିଭ୍ରମାଃ
ଯେତେବେଳେ ସତ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଜ୍ଞାନର ଉଦୟ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନର ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ସଂସାରର ଶୂନ୍ୟ ଭ୍ରମଗୁଡ଼ିକୁ କିଏ ଗଣନା କରିପାରିବ?
ଅତଶ୍ ଚିତମ୍ ଅଧାଵନ୍ତୀଂ ଧାରଯନ୍ନ୍ ଅଵିଦନ୍ନ୍ ଇଵ । କାଷ୍ଠଲୋଷ୍ଟସମସ୍ ତିଷ୍ଠ କାର୍ଯଂ କୁର୍ଵନ୍ ଯଥାଗତମ୍
ତେଣୁ ଚଞ୍ଚଳ ମନକୁ ଅଜାଣିଥିବା ପରି ଧରି, କାଠ ବା ପଥର ଭଳି ନିର୍ବିକାର ରୁହ, ଯେଉଁ କାମ ଆସେ, ସେଠିକି ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କର।
ସଂଵେଦନୀଯଂ ନ ସୁଖଂ ନାସୁଖଂ ନୈଵ ମଧ୍ଯମମ୍ । ଏତାଵତା ତୁ ଯତ୍ନେନ ଦୁẖଖାନ୍ତୋ ଽନନ୍ତ ଆପ୍ଯତେ
ଯାହା ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ସେଟି ନ ସୁଖ, ନ ଦୁଃଖ, ଏବଂ ମଧ୍ୟମ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏପରି ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଅନନ୍ତ ଦୁଃଖର ଶେଷ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ଵସ୍ତ୍ଵସନ୍ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବୁ ଜୀଵୋ ଵସ୍ତୁତଯା ଲିହନ୍ । ଚିତ୍ତଯକ୍ଷୋଦଯେ ଭୀମାମ୍ ଇମାଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ସଂସୃତିମ୍
ଏହି ଜୀବ ଅସତ୍ୟ ମୃଗତୃଷ୍ଣାର ପାଣିକୁ ସତ୍ୟ ଭାବି, ତାହାକୁ ଲାଗିଥିବା ପରି ଚେଷ୍ଟା କରେ। ମନର ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ଶକ୍ତି ଉଦୟ ହେଲେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ପଡ଼ିଯାଏ।
ସବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରଂ ପଶ୍ଯଂଶ୍ ଚିତା ଚୈତ୍ତଂ ଦୃଷଦ୍ଦୃଢଃ । ଭୂମିକାକ୍ରମଯୋଗେନ ମୁକ୍ତୋ ଭଵ ଭଵାର୍ଣଵାତ୍
ବାହାର ଓ ଭିତର ଦୁହିଁକୁ ଦେଖି, ମନକୁ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦୃଢ଼ କର। ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଅବସ୍ଥା ଚରଣ କରି, ଏହି ଭବସାଗରରୁ ମୁକ୍ତ ହେ।