ନିରିଚ୍ଛେନାଚ୍ଛଶାନ୍ତେନ ଚିଦାଦିତ୍ଯେନ ଚେତ୍ଯତେ । ସର୍ଗାଦିଷୁ ସ୍ଵତଶ୍ ଚେତ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ମୁକ୍ତାଵଲୀଵ ଖେ
ସ୍ପଷ୍ଟ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ଚେତନାର ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଦୃଷ୍ଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ସୃଷ୍ଟି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟରେ, ଦେଖିବାକୁ ଯାହା ଅଛି, ସେ ନିଜେ ଦେଖାଯାଏ, ଆକାଶରେ ମୁକ୍ତାମାଳା ଦେଖିବା ପରି।
ଅନନ୍ତରଂ ତଦ୍ ଏଵେଦଂ ଶତଶାଖଂ ଵିଜୃମ୍ଭତେ । ଭ୍ରମେ କାରଣତାମ୍ ଏତ୍ଯ ଜଗଜ୍ଜାଲତଯେଦ୍ଧଯା
ତାପରେ, ଏହି ଚେତନା ନିଜେ ଅନେକ ଶାଖାରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ; ଭ୍ରମରେ ଏହା କାରଣ ଭାବକୁ ନେଇ, କଳ୍ପନାରେ ଏହା ଜଗତର ଜାଲ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଯଥା ସ୍ଵଭାଵାଦ୍ ଇତରତ୍ କାରଣଂ ନୋପପଦ୍ଯତେ । ଶୂନ୍ଯଦୃଙ୍ମୌକ୍ତିକାଲୋକେ ତଥା ଚିଚ୍ ଚେତ୍ଯଵେଦନେ
ଯେପରି ଆକାଶ ଏବଂ ମୁକ୍ତାମାଳାର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ କାରଣ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ଚେତନା ଓ ତାହାର ଦେଖିବା ଭାବରେ ମଧ୍ୟ।
ଚିଚ୍ଚେତ୍ଯଯୋର୍ ନ ଭେଦୋ ଽସ୍ତି ଯଚ୍ ଚିଚ୍ ଚେତ୍ଯଂ ତଦ୍ ଏଵ ହି । ଯୈଵ ଦୃକ୍ ସୈଵ ମୁକ୍ତାଲୀ ବୀଜମ୍ ଏଵାଙ୍କୁରସ୍ ସ୍ମୃତଃ
ଚେତନା ଓ ତାହାର ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭେଦ ନାହିଁ; ଯାହା ଚେତନା, ସେହି ଦେଖିବା ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ। ଯେଉଁ ଦୃଷ୍ଟି, ସେହି ମୁକ୍ତାମାଳା; ଯେଉଁ ମୁଳ, ସେହି ଅଙ୍କୁର ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ।
ବୀଜମ୍ ଏଵ ଫଲଂ ଵିଦ୍ଧି ତ୍ଯକ୍ତାଶେଷଵିଶେଷଣମ୍ । ଵିଶେଷକଲ୍ପନାଦ୍ ଅସ୍ଯ ନ ସଙ୍କଲ୍ପସ୍ଯ ସତ୍ଯତା
ବୀଜଟିକୁ ଫଳ ବୋଲି ଜାଣ; ଏଠାରେ କୌଣସି ପ୍ରଭେଦ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ପ୍ରଭେଦ ମନର କଳ୍ପନା ମାତ୍ର, ଏହି ଭାବନା ଆସଲେ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ସତ୍ଯତା ଯଦି ସଙ୍କଲ୍ପେ ତସ୍ମାତ୍ ତଜ୍ଜା ତଦ୍ ଏଵ ଵା । ସ ଚ ସଙ୍କଲ୍ପ ଏତସ୍ମାଦ୍ ଆଦ୍ଯାଦ୍ ଏଵୋଦିତଶ୍ ଶିଵାତ୍
ଯଦି ଭାବନାରେ ସତ୍ୟତା ଥାଏ, ତେବେ ତାହାରୁ ଯାହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେହି ହେଉଛି। ଏହି ଭାବନା ଆରମ୍ଭରୁ, ଅର୍ଥାତ୍ ଶିବଙ୍କରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଯଦ୍ ଏଵ ପରମଂ ପଦଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍ । ତଦ୍ ଏଵ ସଵିକଲ୍ପା ଚିଚ୍ ଚେତ୍ଯମ୍ ଆଦ୍ଯଂ ତଦ୍ ଏଵ ଚ
ସେହିପରି, ଯେଉଁ ପରମ ପଦ ଅଛି, ଯାହା ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଏବଂ ଅବିନାଶୀ, ସେହି ହେଉଛି ପ୍ରଥମ ଜ୍ଞାନ ଅବସ୍ଥା, ଯଦିଓ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ।
ତଦ୍ ଏଵ ଜୀଵକଲନଂ ତଦ୍ ଏଵାହଙ୍କୃତିସ୍ ସ୍ଫୁରତ୍ । ତଦ୍ ଏଵ ବୁଦ୍ଧିସ୍ ତଚ୍ ଚିତ୍ତଂ ତତ୍ ସ୍ପନ୍ଦଶ୍ ଚେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ତତ୍
ସେହି ଏକାଟି ଜୀବର ଗଣନା, ସେହି ଏକାଟି ଅହଂକାର ଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେହି ଏକାଟି ବୁଦ୍ଧି, ସେହି ଏକାଟି ମନ, ସେହି ଏକାଟି ସ୍ପନ୍ଦନ, ଏବଂ ସେହି ଏକାଟି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ।
ତଦ୍ ଦେହସ୍ ତଜ୍ ଜଗତ୍ କୃତ୍ସ୍ନଂ ତଦ୍ ଦିଶସ୍ ତଚ୍ ଚ ରୋଦସୀ । ତଦ୍ ଅଦ୍ର୍ଯୁର୍ଵୀନଦୀଶାଦି ତୃଣାନ୍ତଂ ଵାବ୍ଜଜାଦି ଚ
ସେଇ ଦେହ, ସେଇ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ସେଇ ସମସ୍ତ ଦିଗ, ସେଇ ଆକାଶ; ସେଇ ପାହାଡ଼, ମାଟି, ନଦୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ଘାସ ଓ ପଦ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁ କିଛି ସେଇ।
ଜଡୋ ଦେହୋ ଜଡୋ ଽକ୍ଷୌଘୋ ଜଡଂ ଚିତ୍ତଂ ଜଡା ମତିଃ । ଜଡୈଵାହଙ୍କଲା ଚେତି ତଥା ପ୍ରସ୍ପନ୍ଦନଂ ଜଡମ୍
ଦେହ ନିଷ୍କ୍ରିୟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ନିଷ୍କ୍ରିୟ, ମନ ନିଷ୍କ୍ରିୟ, ବୁଦ୍ଧି ନିଷ୍କ୍ରିୟ, ଅହଂକାର ନିଷ୍କ୍ରିୟ, ଏବଂ ଚଳାଚଳ ମଧ୍ୟ ନିଷ୍କ୍ରିୟ।
ଏତେଷାଂ ଯୋ ଽନୁଭଵିତା ସୋ ଽସି ସର୍ଵଗତୋ ଽସି ଚ । ତଚ୍ ଚ ନିଷ୍କଲଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ମାସ୍ମାତ୍ ସ୍ଵସ୍ମାତ୍ ପଦାଚ୍ ଚଲ
ଏହାମାନଙ୍କର ଅନୁଭବ କରୁଥିବା ତୁମେ, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଅଛ; ଏହା ହେଉଛି ଶୁଦ୍ଧ ଏକତା ଜ୍ଞାନ, ତୁମ ନିଜ ସ୍ଥିତିରୁ କେବେ ଚଳିଯିବ ନାହିଁ।
ଏଵମ୍ ଆଦ୍ଯନ୍ତରହିତମ୍ ଏକମ୍ ଏଵେଦମ୍ ଆତତମ୍ । ଇତ୍ଥମ୍ ଆଭାସତେ ଭାସା ସ୍ଵଯା ନାନ୍ଯାସ୍ତି କଲ୍ପନା
ଏଭଳି, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନଥିବା ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ; ଏହା ନିଜ ଆଲୋକରେ ଦେଖାଯାଏ, ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କଳ୍ପନା ନାହିଁ।
ସର୍ଵଂ ଶାନ୍ତଂ ସ୍ଵଭାସେଦଂ ଭାସତେ ଜ୍ଞପ୍ତିମାତ୍ରକମ୍ । ତ୍ଵତ୍ତାମତ୍ତାଜଗଜ୍ଜନ୍ମମରଣାଦି ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ସମସ୍ତ କିଛି ଶାନ୍ତ ଅଛି; ଏହି ସବୁ ନିଜ ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛି, ଏହା କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ରୂପ। ଏଠାରେ ବିଶ୍ୱର ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ କିମ୍ବା ତାହାର କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ।
ଭ୍ରାନ୍ତିଂ ପରିତ୍ଯଜ ସମୋ ଭଵ ନିର୍ଵିକାରୋ ନିତ୍ଯୋଦିତୋ ନିରଵଲମ୍ବନମ୍ ଅସ୍ତଭାଵଃ । ଶାନ୍ତଂ ସମସ୍ତମ୍ ଅଵିକାରମ୍ ଅନାଦିମଧ୍ଯମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ସତ୍ଯମ୍ ଅପରେଣ ତଵାଲମ୍ ଅସ୍ତୁ
ଭ୍ରମକୁ ଛାଡିଦେ; ସମଚିତ୍ତ ହେ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ରୁହ, ସଦା ସଚେତନ ଓ ନିର୍ଭରତା ଛାଡି, ସମସ୍ତ ରୂପରୁ ମୁକ୍ତ ରୁହ। ସମସ୍ତ କିଛି ଶାନ୍ତ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ଆରମ୍ଭ ଓ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ—ଏହିଠାରେ ଏହିଠିକି ସତ୍ୟ; ଅନ୍ୟ କିଛି ନେଇ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ଏଵଂ ଵାସିଷ୍ଠମ୍ ଆକର୍ଣ୍ଯ ଵଚୋ ଵିକସିତାଶଯଃ । ଉଚ୍ଛ୍ଵସନ୍ନ୍ ଇଵ ଚିତ୍ତେନ ରାମୋ ଵଚନମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି ବାସିଷ୍ଠଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ରାମଙ୍କ ହୃଦୟ ଖୁସିରେ ମୁଖରିତ ହେଲା; ମନରୁ ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଇ ସେ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ।
ଅହୋ ନୁ ଭାରୋ ଭରଵାଂଶ୍ ଚେତସା ପ୍ରୋଜ୍ଝିତଶ୍ ଚିରାତ୍ । ଅଯଂ ସୋ ଽହମ୍ ଇଦଂ ମେ ଽଦ୍ଯ ଚେତ୍ଯାଦିସ୍ ତ୍ଵଗ୍ ଇଵାହିନା
ହାଁ, ଏତେ ଦିନ ମନରେ ଭାର ଭାବିଥିବା ଯେଉଁ ଭାର ଏବେ ଛାଡିଦେଇଛି; 'ମୁଁ ଏହି', 'ଏହା ମୋର', 'ଏହା ଆଜି' ଭାବନାଗୁଡ଼ିକ ଅଜଗର ତା ଛାଡିଦେଇଥିବା ପୁରୁଣା ତ୍ୱଚା ପରି ଖସିଯାଇଛି।
ସ୍ଵଚ୍ଛତାମ୍ ଉପଯାତେ ଽଯମ୍ ଅନ୍ତẖକରଣସଂସ୍ଥିତିଃ । ଶୋଭତେ ଶରଦୀଵ ଦ୍ଯୌଶ୍ ଶାନ୍ତଵାରିଦଵିପ୍ଲଵା
ଏବେ ମୋର ମନ ଏତେ ସ୍ୱଚ୍ଛ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେଉଁପରି ଶରତ୍କାଳର ଆକାଶ ମେଘର ଅବାଧରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ।
ଅଯଂ ସୋ ଽହମ୍ ଇଦଂ ମେ ଽଦ୍ଯ ଇତି ଭାରଂ ମହାଭରମ୍ । ଅପି ମେରୋର୍ ଗୁରୁତରଂ ଧାରଯନ୍ କୋ ନ ସୀଦତି
‘ମୁଁ ଏହି’, ‘ଏହା ମୋର’, ‘ଏହି ଆଜି’—ଏହି ଭାବନାର ଭାର ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଯେ, ମେରୁ ପର୍ବତଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଭାରୀ; ଏହାକୁ କିଏ ଧରିପାରିବ ନ ହେଉଛି?
ଶାମ୍ଯାମି ପରିନିର୍ଵାମି ଜାଗର୍ମ୍ଯ୍ ଆଶ୍ଵାସଵାନ୍ ଅହମ୍ । ଅଧ୍ଵଗସ୍ଯେଵ ମେ ସ୍କନ୍ଧାଦ୍ ଗୃହୀତା ମହତୀ ଶିଲା
ମୁଁ ଶାନ୍ତି ପାଉଛି, ଶିଘ୍ରେ ଶାନ୍ତ ହେଉଛି, ଜାଗ୍ରତ ଓ ଆଶ୍ୱସ୍ତ ଅନୁଭବ କରୁଛି; ଯେପରି ଏକ ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ ଥିବା ମଣିଷଙ୍କ ଦେହରୁ ଏକ ଭାରୀ ପାଥର ଉଠିଯାଏ।
ଏତାଵନ୍ତମ୍ ଅହଂ କାଲମ୍ ଅହୋ ନୁ ଖଲୁ ଵଞ୍ଚିତଃ । ଯଦ୍ ଇମାଂ ପଦଵୀଂ ଶାନ୍ତାଂ ଶୀତଲାଚ୍ଛାଂ ନ ଲବ୍ଧଵାନ୍
ଏତେ ଦିନ ମୁଁ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ରହିଲି, କାରଣ ଏହି ଶାନ୍ତ, ଶୀତଳ ଓ ସ୍ୱଚ୍ଛ ପଥକୁ ମୁଁ ପାଇପାରିଲିନି।
ତଦ୍ ଇମଂ ସଂଶଯଂ ଶେଷମ୍ ଏକଂ ମେ ଛେତ୍ତୁମ୍ ଅର୍ହସି । ଭଗଵନ୍ ସର୍ଵଧର୍ମଜ୍ଞ ପ୍ରୋଦ୍ଵିଜନ୍ତେ ହି ନୋତ୍ତମାଃ
ଏହି ଅନ୍ତିମ ସନ୍ଦେହଟିକୁ ଆପଣ ଦୟାକରି ଦୂର କରନ୍ତୁ, କାରଣ ଆପଣ ସମସ୍ତ ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି । ମହାନ ଲୋକମାନେ କେବେ ଭିତିତି ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ ।
ପରମାତ୍ମମଯଂ ସର୍ଵଂ ଯଦି ନାମ ସଦୈଵ ହି । ଇଦଂ କାର୍ଯମ୍ ଇଦଂ ନେତି ତତ୍ କିମର୍ଥଂ କୃତẖ କ୍ରମଃ
ଯଦି ସବୁଠି ସର୍ବଦା ପରମାତ୍ମା ବ୍ୟାପିତ, ତେବେ 'ଏହା କରିବା ଉଚିତ, ଏହା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ' ବୋଲି କାହିଁକି ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ରହିଛି?
ଯଥୋତ୍ପନ୍ନା ନ ଵୋତ୍ପନ୍ନା ଜୀଵାḫ ପରମକାରଣାତ୍ । ଦ୍ଵୈତଵନ୍ତୋ ଽଥ ଵାଦ୍ଵୈତାସ୍ ତତ୍ ତାଵଜ୍ ଜ୍ଞାତଵାନ୍ ଭଵାନ୍
ଯେପରି ଜୀବମାନେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ପରମ କାରଣରୁ ସତ୍ୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ଦ୍ୱିତୀୟ ହେଉନ୍ତି କି ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଏହି ସତ୍ୟକୁ ଆପଣ ଜାଣିଛନ୍ତି ।
ତତ୍ର ତାଵତ୍ ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପାଦ୍ ଯେଷାଂ ଦ୍ଵୈତମ୍ ଅଲଂ ସ୍ଥିତମ୍ । ତୈସ୍ ତାଵତ୍ ସଂସୃତୌ କିଞ୍ଚିତ୍ ସଂସର୍ତଵ୍ଯମ୍ ଅସଂଶଯମ୍
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ନିଜ ଭାବନାରେ ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ରହିଛି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସଂସାରରେ ଘୁରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ।
ତତ୍ର କେଚିଦ୍ ବାଲ୍ଯ ଏଵ ସ୍ଵଚମତ୍କାରଯୋଗତଃ । ଵିଦନ୍ତି ପରମାତ୍ମାନଂ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଵିଗତଜ୍ଵରମ୍
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ଲୋକ ଛୁଆବେଳେ ନିଜର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ଜାଣିପାରନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ଅନୀଶ୍ଵରାସ୍ ସେଶ୍ଵରାଶ୍ ଚ ଯେ ଜୀଵା ଦେହତାଂ ଗତାଃ । ଗୃହୀତଦ୍ଵୈତଵିସ୍ତାରାẖ କାଲେନାଯାନ୍ତି ତେ ପଦମ୍
ଯେଉଁ ସମସ୍ତେ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଇଶ୍ୱର ଭାବ ଥାଉ କି ନ ଥାଉ, ଦ୍ୱିତୀୟତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଅବଶେଷରେ ସେଇ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଵାତିଵିଶ୍ରାନ୍ତିର୍ ନାସ୍ତି କସ୍ଯାସ୍ତି କସ୍ଯ ଚ । ସୁଚିରାତ୍ କେଵଲଂ କଶ୍ଚିଦ୍ ଅଚିରାଦ୍ ଵେତ୍ତି କଶ୍ଚନ
ଏହି ଶାନ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆସେ; କିଏ ପାଉଛି, କିଏ ନାହିଁ, ଏହା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ନୁହେଁ। କିଏ ବହୁତ ଦିନ ପରେ ଏହାକୁ ଜାଣେ, କିଏ ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର ଜାଣିଯାଏ।
କେଚିଦ୍ ଵିଦିତଵେଦ୍ଯତ୍ଵଂ ଯାନ୍ତି ରାଘଵ ଯୌଵନେ । ଜରାଵନ୍ତḫ ପରଂ ଵସ୍ତୁ ଵିଦନ୍ତୀହାପରେ ଜନାଃ
ହେ ରାଘବ, କିଛି ଲୋକ ଯୁବାବେଳେ ଜ୍ଞାନକୁ ପାଇଯାନ୍ତି, ଆଉ କିଛି ଲୋକ ଏଠାରେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ପରମ ସତ୍ୟକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ଏଵଂ ତଜ୍ଜ୍ଞାସ୍ ତଥାଜ୍ଞାଶ୍ ଚ ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ । ଅସ୍ଯାଂ ଵ୍ଯଵହୃତୌ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତା ବଦ୍ଧାଶ୍ ଚ ମାନଵାଃ
ଏଭଳି, ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣନ୍ତି ଓ ଯେଉଁମାନେ ଅଜ୍ଞାନୀ, ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି; ଏହି ସାଧାରଣ ଜୀବନରେ ମଧ୍ୟ, କେହି ମୁକ୍ତ ଓ କେହି ବନ୍ଧନରେ ପଡ଼ିଥିବା ମଣିଷ ଅଛନ୍ତି।
ଇଦଂ କାର୍ଯମ୍ ଇଦଂ ନେତି ତେଷାଂ ଯଦି ଜଗତ୍ସ୍ଥିତିଃ । ନୋନ୍ନୀଯତେ ତତ୍ କ୍ଷଯକୃନ୍ ମାତ୍ସ୍ଯୋ ନ୍ଯାଯḫ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଯଦି ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ 'ଏହା କରିବା ଉଚିତ, ଏହା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ' ବୋଲି ବିବେକ ନ ଥାଏ, ତେବେ ଏହି ସଂସାର ଟିକି ରହିପାରେ ନାହିଁ; ତେବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁର୍ବଳକୁ ଖାଇଯିବା ମାଛର ନିୟମ ଚାଲିଯିବ।