ଏତେ ପରସ୍ପରଂ ସର୍ଵେ ଭ୍ରମାତ୍ କାରଣତାଂ ଗତାଃ । ତରଙ୍ଗଵଦ୍ ଵିଵର୍ତନ୍ତେ ମନୋବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯାଦଯଃ
ଏହି ସବୁ ଜିନିଷ, ପରସ୍ପର ଭ୍ରମରେ ପଡି, କାରଣ ଭାବ ନେଇଛି; ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ଓ ବିକାଶ ପାଉଛନ୍ତି।
ଯଥା ଶୂନ୍ଯେ ମହାରଣ୍ଯେ ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପଭ୍ରମାକୁଲାଃ । ଭ୍ରମନ୍ତ୍ଯ୍ ଉନ୍ମତ୍ତକା ଏଵଂ ମନୋବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯାଦଯଃ
ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ଶୂନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲରେ ନିଜର ଭ୍ରମ ଓ କଳ୍ପନାରେ ମୁହଁ ହୋଇ, ଲୋକେ ପାଗଳ ପରି ଘୁରୁଛନ୍ତି, ସେପରି ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଅସ୍ଥିର ଭାବେ ଚଳିଥାଏ।
ଶରୀରଂ ସଂସୃତୌ ସାରସ୍ ସାରୋ ଽକ୍ଷୌଘଶ୍ ଶରୀରକେ । ସାରସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅକ୍ଷଗଣେ ସ୍ପନ୍ଦସ୍ ସ୍ପନ୍ଦେ ସାରସ୍ ସ୍ମୃତଂ ମନଃ
ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ ଦେହ ହେଉଛି ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ; ଦେହରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ମୂଳ; ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ କ୍ରିୟା ହେଉଛି ମୂଳ; ଏହି କ୍ରିୟାର ମୂଳ ମନ।
ସାରୋ ମନସି ଵୈ ବୁଦ୍ଧିସ୍ ସାରୋ ବୁଦ୍ଧାଵ୍ ଅହଙ୍କୃତିଃ । ସାରସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅହଙ୍କୃତୌ ଜୀଵୋ ଜୀଵେ ସାରଶ୍ ଚିଦ୍ ଆବିଲା
ମନର ମୂଳ ବୁଦ୍ଧି; ବୁଦ୍ଧିର ମୂଳ ଅହଂକାର; ଅହଂକାରର ମୂଳ ଜୀବ; ଏହି ଜୀବର ମୂଳ ହେଉଛି ଚେତନା, ଯଦିଓ ସେ ଆବୃତ।
ଚିତି ସାରସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଚେତ୍ଯତ୍ଵଂ ଚେତ୍ଯସ୍ଯାସମ୍ଭଵାଚ୍ ଛିଵେ । ତସ୍ମାତ୍ ସାରତରାତ୍ ସାରẖ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅନ୍ଯନ୍ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଚେତନାର ମୂଳ ହେଉଛି ଅବିଷୟତା, କାରଣ ଶିବରେ କୌଣସି ବିଷୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ; ତେଣୁ ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ନିର୍ଵିକଲ୍ପଚିଦାଭାସ ଏଵ ସର୍ଵତ୍ର କାରଣମ୍ । କାରଣଂ ତସ୍ଯ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯତ୍ ତତ୍ ସ୍ଵତୋ ନିତ୍ଯଭାସୁରମ୍
ଏହି ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଚେତନାର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ସବୁଠାରେ କାରଣ; ଏହାର ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ଚେତନା ସ୍ୱୟଂ ଶାଶ୍ୱତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ତାଵନ୍ମାତ୍ରପରୋ ନିତ୍ଯଂ ଭଵ ପୂର୍ଵଂ ପରିତ୍ଯଜନ୍ । ସକଲଂ ନିଷ୍କଲଂ ଵାପି ଜଗଚ୍ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଏଵ ହି
ସମସ୍ତ ଜଗତ କି ଗୁଣସହିତ, କି ନିର୍ଗୁଣ — ଏହା ସବୁ ଚିତ୍ତର ଅନ୍ତର୍ଗତ। ପ୍ରଥମେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଛାଡି, ନିର୍ମଳ ଚେତନାରେ ସଦା ଲଗି ରୁହ।
ଵଲିତଂ ସର୍ଵସଙ୍କଲ୍ପୈର୍ ଯଦି ଵା ଯଦି ଵୋଜ୍ଝିତମ୍ । ଜଗତ୍ ତଦ୍ ଅଖିଲଂ ରାମ ଵିଦ୍ଧ୍ଯ୍ ଏତଚ୍ ଛୁଦ୍ଧଚିନ୍ମଯମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଯଦି ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ଚିନ୍ତାରେ ଗଠିତ, କିମ୍ବା ଚିନ୍ତା ରହିତ — ରାମ, ଏହା ସବୁ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଅଟୁଟ।
ଇତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମାତ୍ ପରମାତ୍ ସାରାଦ୍ ଅଜସ୍ରଂ ସଂଵିଦ୍ ଅଙ୍ଗ ତେ । ରାତ୍ରିନ୍ଦିଵଂ ନ ଚଲତି ଯଦି ତତ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅଜଶ୍ ଶିଵଃ
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତତ୍ତ୍ୱରୁ, ମନେ ରଖ, ଚେତନା ଦିନ-ରାତି କେବେ ମିଶିଯାଏ ନାହିଁ; ଯଦି ଏହିପରି ଅଟୁଟ ରହିଛି, ତେବେ ତୁମେ ଅଜନ୍ମା, ଶିବ।
ଅତ୍ର ସ୍ଥିତସ୍ଯ ତଵ କେଚନ ଦୁର୍ଵିଲାସା ରାତ୍ରାଵ୍ ଅହେର୍ ଇଵ ନ ରାମ ପଦଂ ଲଭନ୍ତେ । ମୈନାଂ ପରିତ୍ଯଜ ମହାମୃତକନ୍ଦରାଂ ତ୍ଵମ୍ ଅତ୍ରୈଵ ତିଷ୍ଠ ଦୃଢଲେଖ୍ଯମ୍ ଇଵାଶ୍ମନୀତି
ଏଠି ଅଟୁଟ ରୁହିଥିବା ତୁମକୁ, ରାମ, କୌଣସି ଖରା ବୃତ୍ତି ଛୁଇଁପାରିବ ନାହିଁ; ଯେପରି ରାତିରେ ପକ୍ଷୀକୁ ସାପ ଛୁଇଁପାରେ ନାହିଁ। ଏହି ଅମୃତ ଗୁହାକୁ ଛାଡି ଦିଅନାହିଁ — ପାଥରରେ ଖୋଦା ରେଖା ପରି ଏଠି ଦୃଢ଼ ରୁହ।
ନିରିଚ୍ଛେନାଚ୍ଛଶାନ୍ତେନ ଚିଦାଦିତ୍ଯେନ ଚେତ୍ଯତେ । ସର୍ଗାଦିଷୁ ସ୍ଵତଶ୍ ଚେତ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ମୁକ୍ତାଵଲୀଵ ଖେ
ସ୍ପଷ୍ଟ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ଚେତନାର ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଦୃଷ୍ଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ସୃଷ୍ଟି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟରେ, ଦେଖିବାକୁ ଯାହା ଅଛି, ସେ ନିଜେ ଦେଖାଯାଏ, ଆକାଶରେ ମୁକ୍ତାମାଳା ଦେଖିବା ପରି।
ଅନନ୍ତରଂ ତଦ୍ ଏଵେଦଂ ଶତଶାଖଂ ଵିଜୃମ୍ଭତେ । ଭ୍ରମେ କାରଣତାମ୍ ଏତ୍ଯ ଜଗଜ୍ଜାଲତଯେଦ୍ଧଯା
ତାପରେ, ଏହି ଚେତନା ନିଜେ ଅନେକ ଶାଖାରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ; ଭ୍ରମରେ ଏହା କାରଣ ଭାବକୁ ନେଇ, କଳ୍ପନାରେ ଏହା ଜଗତର ଜାଲ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଯଥା ସ୍ଵଭାଵାଦ୍ ଇତରତ୍ କାରଣଂ ନୋପପଦ୍ଯତେ । ଶୂନ୍ଯଦୃଙ୍ମୌକ୍ତିକାଲୋକେ ତଥା ଚିଚ୍ ଚେତ୍ଯଵେଦନେ
ଯେପରି ଆକାଶ ଏବଂ ମୁକ୍ତାମାଳାର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ କାରଣ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ଚେତନା ଓ ତାହାର ଦେଖିବା ଭାବରେ ମଧ୍ୟ।
ଚିଚ୍ଚେତ୍ଯଯୋର୍ ନ ଭେଦୋ ଽସ୍ତି ଯଚ୍ ଚିଚ୍ ଚେତ୍ଯଂ ତଦ୍ ଏଵ ହି । ଯୈଵ ଦୃକ୍ ସୈଵ ମୁକ୍ତାଲୀ ବୀଜମ୍ ଏଵାଙ୍କୁରସ୍ ସ୍ମୃତଃ
ଚେତନା ଓ ତାହାର ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭେଦ ନାହିଁ; ଯାହା ଚେତନା, ସେହି ଦେଖିବା ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ। ଯେଉଁ ଦୃଷ୍ଟି, ସେହି ମୁକ୍ତାମାଳା; ଯେଉଁ ମୁଳ, ସେହି ଅଙ୍କୁର ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ।
ବୀଜମ୍ ଏଵ ଫଲଂ ଵିଦ୍ଧି ତ୍ଯକ୍ତାଶେଷଵିଶେଷଣମ୍ । ଵିଶେଷକଲ୍ପନାଦ୍ ଅସ୍ଯ ନ ସଙ୍କଲ୍ପସ୍ଯ ସତ୍ଯତା
ବୀଜଟିକୁ ଫଳ ବୋଲି ଜାଣ; ଏଠାରେ କୌଣସି ପ୍ରଭେଦ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ପ୍ରଭେଦ ମନର କଳ୍ପନା ମାତ୍ର, ଏହି ଭାବନା ଆସଲେ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ସତ୍ଯତା ଯଦି ସଙ୍କଲ୍ପେ ତସ୍ମାତ୍ ତଜ୍ଜା ତଦ୍ ଏଵ ଵା । ସ ଚ ସଙ୍କଲ୍ପ ଏତସ୍ମାଦ୍ ଆଦ୍ଯାଦ୍ ଏଵୋଦିତଶ୍ ଶିଵାତ୍
ଯଦି ଭାବନାରେ ସତ୍ୟତା ଥାଏ, ତେବେ ତାହାରୁ ଯାହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେହି ହେଉଛି। ଏହି ଭାବନା ଆରମ୍ଭରୁ, ଅର୍ଥାତ୍ ଶିବଙ୍କରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଯଦ୍ ଏଵ ପରମଂ ପଦଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍ । ତଦ୍ ଏଵ ସଵିକଲ୍ପା ଚିଚ୍ ଚେତ୍ଯମ୍ ଆଦ୍ଯଂ ତଦ୍ ଏଵ ଚ
ସେହିପରି, ଯେଉଁ ପରମ ପଦ ଅଛି, ଯାହା ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଏବଂ ଅବିନାଶୀ, ସେହି ହେଉଛି ପ୍ରଥମ ଜ୍ଞାନ ଅବସ୍ଥା, ଯଦିଓ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ।
ତଦ୍ ଏଵ ଜୀଵକଲନଂ ତଦ୍ ଏଵାହଙ୍କୃତିସ୍ ସ୍ଫୁରତ୍ । ତଦ୍ ଏଵ ବୁଦ୍ଧିସ୍ ତଚ୍ ଚିତ୍ତଂ ତତ୍ ସ୍ପନ୍ଦଶ୍ ଚେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ତତ୍
ସେହି ଏକାଟି ଜୀବର ଗଣନା, ସେହି ଏକାଟି ଅହଂକାର ଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେହି ଏକାଟି ବୁଦ୍ଧି, ସେହି ଏକାଟି ମନ, ସେହି ଏକାଟି ସ୍ପନ୍ଦନ, ଏବଂ ସେହି ଏକାଟି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ।
ତଦ୍ ଦେହସ୍ ତଜ୍ ଜଗତ୍ କୃତ୍ସ୍ନଂ ତଦ୍ ଦିଶସ୍ ତଚ୍ ଚ ରୋଦସୀ । ତଦ୍ ଅଦ୍ର୍ଯୁର୍ଵୀନଦୀଶାଦି ତୃଣାନ୍ତଂ ଵାବ୍ଜଜାଦି ଚ
ସେଇ ଦେହ, ସେଇ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ସେଇ ସମସ୍ତ ଦିଗ, ସେଇ ଆକାଶ; ସେଇ ପାହାଡ଼, ମାଟି, ନଦୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ଘାସ ଓ ପଦ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁ କିଛି ସେଇ।
ଜଡୋ ଦେହୋ ଜଡୋ ଽକ୍ଷୌଘୋ ଜଡଂ ଚିତ୍ତଂ ଜଡା ମତିଃ । ଜଡୈଵାହଙ୍କଲା ଚେତି ତଥା ପ୍ରସ୍ପନ୍ଦନଂ ଜଡମ୍
ଦେହ ନିଷ୍କ୍ରିୟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ନିଷ୍କ୍ରିୟ, ମନ ନିଷ୍କ୍ରିୟ, ବୁଦ୍ଧି ନିଷ୍କ୍ରିୟ, ଅହଂକାର ନିଷ୍କ୍ରିୟ, ଏବଂ ଚଳାଚଳ ମଧ୍ୟ ନିଷ୍କ୍ରିୟ।
ଏତେଷାଂ ଯୋ ଽନୁଭଵିତା ସୋ ଽସି ସର୍ଵଗତୋ ଽସି ଚ । ତଚ୍ ଚ ନିଷ୍କଲଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ମାସ୍ମାତ୍ ସ୍ଵସ୍ମାତ୍ ପଦାଚ୍ ଚଲ
ଏହାମାନଙ୍କର ଅନୁଭବ କରୁଥିବା ତୁମେ, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଅଛ; ଏହା ହେଉଛି ଶୁଦ୍ଧ ଏକତା ଜ୍ଞାନ, ତୁମ ନିଜ ସ୍ଥିତିରୁ କେବେ ଚଳିଯିବ ନାହିଁ।
ଏଵମ୍ ଆଦ୍ଯନ୍ତରହିତମ୍ ଏକମ୍ ଏଵେଦମ୍ ଆତତମ୍ । ଇତ୍ଥମ୍ ଆଭାସତେ ଭାସା ସ୍ଵଯା ନାନ୍ଯାସ୍ତି କଲ୍ପନା
ଏଭଳି, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନଥିବା ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ; ଏହା ନିଜ ଆଲୋକରେ ଦେଖାଯାଏ, ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କଳ୍ପନା ନାହିଁ।
ସର୍ଵଂ ଶାନ୍ତଂ ସ୍ଵଭାସେଦଂ ଭାସତେ ଜ୍ଞପ୍ତିମାତ୍ରକମ୍ । ତ୍ଵତ୍ତାମତ୍ତାଜଗଜ୍ଜନ୍ମମରଣାଦି ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ସମସ୍ତ କିଛି ଶାନ୍ତ ଅଛି; ଏହି ସବୁ ନିଜ ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛି, ଏହା କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ରୂପ। ଏଠାରେ ବିଶ୍ୱର ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ କିମ୍ବା ତାହାର କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ।
ଭ୍ରାନ୍ତିଂ ପରିତ୍ଯଜ ସମୋ ଭଵ ନିର୍ଵିକାରୋ ନିତ୍ଯୋଦିତୋ ନିରଵଲମ୍ବନମ୍ ଅସ୍ତଭାଵଃ । ଶାନ୍ତଂ ସମସ୍ତମ୍ ଅଵିକାରମ୍ ଅନାଦିମଧ୍ଯମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ସତ୍ଯମ୍ ଅପରେଣ ତଵାଲମ୍ ଅସ୍ତୁ
ଭ୍ରମକୁ ଛାଡିଦେ; ସମଚିତ୍ତ ହେ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ରୁହ, ସଦା ସଚେତନ ଓ ନିର୍ଭରତା ଛାଡି, ସମସ୍ତ ରୂପରୁ ମୁକ୍ତ ରୁହ। ସମସ୍ତ କିଛି ଶାନ୍ତ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ଆରମ୍ଭ ଓ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ—ଏହିଠାରେ ଏହିଠିକି ସତ୍ୟ; ଅନ୍ୟ କିଛି ନେଇ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ଏଵଂ ଵାସିଷ୍ଠମ୍ ଆକର୍ଣ୍ଯ ଵଚୋ ଵିକସିତାଶଯଃ । ଉଚ୍ଛ୍ଵସନ୍ନ୍ ଇଵ ଚିତ୍ତେନ ରାମୋ ଵଚନମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି ବାସିଷ୍ଠଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ରାମଙ୍କ ହୃଦୟ ଖୁସିରେ ମୁଖରିତ ହେଲା; ମନରୁ ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଇ ସେ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ।
ଅହୋ ନୁ ଭାରୋ ଭରଵାଂଶ୍ ଚେତସା ପ୍ରୋଜ୍ଝିତଶ୍ ଚିରାତ୍ । ଅଯଂ ସୋ ଽହମ୍ ଇଦଂ ମେ ଽଦ୍ଯ ଚେତ୍ଯାଦିସ୍ ତ୍ଵଗ୍ ଇଵାହିନା
ହାଁ, ଏତେ ଦିନ ମନରେ ଭାର ଭାବିଥିବା ଯେଉଁ ଭାର ଏବେ ଛାଡିଦେଇଛି; 'ମୁଁ ଏହି', 'ଏହା ମୋର', 'ଏହା ଆଜି' ଭାବନାଗୁଡ଼ିକ ଅଜଗର ତା ଛାଡିଦେଇଥିବା ପୁରୁଣା ତ୍ୱଚା ପରି ଖସିଯାଇଛି।
ସ୍ଵଚ୍ଛତାମ୍ ଉପଯାତେ ଽଯମ୍ ଅନ୍ତẖକରଣସଂସ୍ଥିତିଃ । ଶୋଭତେ ଶରଦୀଵ ଦ୍ଯୌଶ୍ ଶାନ୍ତଵାରିଦଵିପ୍ଲଵା
ଏବେ ମୋର ମନ ଏତେ ସ୍ୱଚ୍ଛ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେଉଁପରି ଶରତ୍କାଳର ଆକାଶ ମେଘର ଅବାଧରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ।
ଅଯଂ ସୋ ଽହମ୍ ଇଦଂ ମେ ଽଦ୍ଯ ଇତି ଭାରଂ ମହାଭରମ୍ । ଅପି ମେରୋର୍ ଗୁରୁତରଂ ଧାରଯନ୍ କୋ ନ ସୀଦତି
‘ମୁଁ ଏହି’, ‘ଏହା ମୋର’, ‘ଏହି ଆଜି’—ଏହି ଭାବନାର ଭାର ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଯେ, ମେରୁ ପର୍ବତଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଭାରୀ; ଏହାକୁ କିଏ ଧରିପାରିବ ନ ହେଉଛି?
ଶାମ୍ଯାମି ପରିନିର୍ଵାମି ଜାଗର୍ମ୍ଯ୍ ଆଶ୍ଵାସଵାନ୍ ଅହମ୍ । ଅଧ୍ଵଗସ୍ଯେଵ ମେ ସ୍କନ୍ଧାଦ୍ ଗୃହୀତା ମହତୀ ଶିଲା
ମୁଁ ଶାନ୍ତି ପାଉଛି, ଶିଘ୍ରେ ଶାନ୍ତ ହେଉଛି, ଜାଗ୍ରତ ଓ ଆଶ୍ୱସ୍ତ ଅନୁଭବ କରୁଛି; ଯେପରି ଏକ ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ ଥିବା ମଣିଷଙ୍କ ଦେହରୁ ଏକ ଭାରୀ ପାଥର ଉଠିଯାଏ।
ଏତାଵନ୍ତମ୍ ଅହଂ କାଲମ୍ ଅହୋ ନୁ ଖଲୁ ଵଞ୍ଚିତଃ । ଯଦ୍ ଇମାଂ ପଦଵୀଂ ଶାନ୍ତାଂ ଶୀତଲାଚ୍ଛାଂ ନ ଲବ୍ଧଵାନ୍
ଏତେ ଦିନ ମୁଁ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ରହିଲି, କାରଣ ଏହି ଶାନ୍ତ, ଶୀତଳ ଓ ସ୍ୱଚ୍ଛ ପଥକୁ ମୁଁ ପାଇପାରିଲିନି।