ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ କିଞ୍ଚିଜ୍ ଜଗତ୍ ତ୍ଵମହମାଦିମତ୍ । ଚିତ୍ତମାତ୍ରଂ ହି ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଜଲମାତ୍ରଂ ଯଥାର୍ଣଵଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ କିଛି ଦେଖାଯାଏ—ଏହି ସଂସାର, 'ମୁଁ' ଓ 'ତୁମେ' ଭାବନା ସହିତ—ସେ ସବୁ କେବଳ ମନ ମାତ୍ର; ଯେପରି ଏକ ସମୁଦ୍ରର ସମସ୍ତ ପାଣି ଏକାଟି, ସେପରି ସମସ୍ତ କିଛି ମନ ହିଁ।
ଦେହେନ୍ଦ୍ରିଯାଦିଭାଵେନ ଚିତ୍ତଂ ଜଗଦ୍ ଇତି ସ୍ଥିତମ୍ । ଷଡ୍ଭିର୍ ଵା ପଞ୍ଚଭିର୍ ଦ୍ଵାରୈଶ୍ ଚେତ୍ଯଂ ପତତି ଦେହିନାମ୍
ଦେହ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଏହାଦି ଆକାରରେ ମନ ହିଁ ଏହି ସଂସାର ଭାବେ ରହିଛି। ଛଅ କିମ୍ବା ପାଞ୍ଚଟି ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା, ଯାହା ଜଣାଯାଏ, ସେ ସବୁ ଦେହୀମାନେ ଭିତରକୁ ଆସେ।
ଯତẖ କୁତଶ୍ଚିତ୍ ସମ୍ପନ୍ନଂ ଚିତ୍ତଂ ଦ୍ଵୀନ୍ଦୁଵିଲାସଵତ୍ । ଯଥା ନାନେଵ ସମ୍ପନ୍ନଂ ତଦ୍ ଉକ୍ତଂ ବହୁଶସ୍ ତଵ
ଯେଉଁଠାରୁ ଯେପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉ, ମନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଖେଳ ପରି; ଦେଖିବାକୁ ଯେପରି ଅନେକ ଭିନ୍ନ ଲାଗେ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଏକାଟିଏ—ଏହି କଥା ତୁମକୁ ବହୁବାର କୁହାଯାଇଛି।
ଜୀଵାଦିସଞ୍ଜ୍ଞାଵଲିତଂ ଧୃତସଂସୃତିଵିଭ୍ରମମ୍ । ଯଥା ତତ୍ କ୍ଷୀଯତେ ଚିତ୍ତଂ ଶ୍ରେଯସେ ତଦ୍ ଇଦଂ ଶୃଣୁ
ଯେଉଁ ମନ 'ଜୀବ' ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାମରେ ଚିହ୍ନିତ, ଏବଂ ସଂସାରର ଭ୍ରମକୁ ଧାରଣ କରିଛି—ଏହି ମନ କିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ସେଥିରେ ଶୁଣ।
ଚେତୋ ଭାଵଵିକାରାଢ୍ଯଂ ପଶ୍ଯତୀଦଂ ଶରୀରକମ୍ । ଅଵିଦ୍ଯମାନଂ ପ୍ରୋଚ୍ଛୂନଂ ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବ୍ଵ୍ ଇଵୈଣକଃ
ଚେତନା ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଭରିଯାଇ, ଏହି ଦେହକୁ ଦେଖେ, ଯେଉଁ ଦେହ ଆସଲରେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ବିଲୁପ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି; ଯେପରି ଏକ ମୃଗ ମାୟାଜଳରେ ପାଣି ଦେଖିଥାଏ, ସେପରି।
ତଥା ପଶ୍ଯତି ଵୈ ଚେତଶ୍ ଶରୀରଂ ସ୍ପନ୍ଦଚଞ୍ଚଲମ୍ । ଅଭିନ୍ନମ୍ ଏଵ ସ୍ଵାତ୍ମତ୍ଵାଦ୍ ଦଧିରୂପଂ ଯଥା ପଯଃ
ଏହିପରି ଚେତନା ଦେହକୁ ଦେଖେ, ଯାହା ସର୍ବଦା ଚଞ୍ଚଳ ଓ ଚଳିତ; ଏହାକୁ ନିଜ ପରି ଅଭିନ୍ନ ଭାବେ ଭାବେ, ଯେପରି ଦହି ଦୁଧରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ।
ଉତ୍ପତ୍ତିସ୍ଥିତିନାଶାନ୍ତଂ ଯଥାନୁଭଵତି ସ୍ଵଯମ୍ । ପଯୋ ଦଧିତ୍ଵମ୍ ଏଵଂ ହି ଚେତḫ ପଶ୍ଯତି ଦେହକମ୍
ଯେପରି ଦହି ନିଜରେ ଜନ୍ମ, ରହିବା ଓ ନଶିବାକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ସେପରି ମନ ଏହି ଦେହକୁ ଏମିତି ଦେଖେ ।
ତଥା ହି ଭାର୍ଗଵୋଦନ୍ତୋ ଲଵଣୈନ୍ଦଵଵିଭ୍ରମଃ । ଶ୍ରୁତସ୍ ତ୍ଵଯା ମହାବାହୋ ଚିତ୍ତରୂପନିରୂପଣେ
ଏହିପରି, ଭାର୍ଗବଙ୍କ କଥା, ଲୁଣ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଭ୍ରମ ନେଇ, ମନର ସ୍ୱଭାବ ବିଷୟରେ ତୁମେ ଶୁଣିଛ ।
ପ୍ରତିଭାଂ ଜଡମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏତି ଚିତ୍ତଂ ସର୍ଵଗଚିଚ୍ଚ୍ଯୁତମ୍ । ଅନିଚ୍ଛାଯୋମଣିପ୍ରାପ୍ତମ୍ ଅଯḫ ପ୍ରସ୍ପନ୍ଦନଂ ଯଥା
ମନ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରୁ ବିଞ୍ଚିତ ହେଲେ ଜଡ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ନଥିବା ଚୁମ୍ବକ ପାଖରେ ଲୋହା ହଲଚଲ କରେନାହିଁ ।
ନିତ୍ଯୋଦିତାମଲାନନ୍ତଚିଦାଦିତ୍ଯାଂଶୁରଞ୍ଜନାତ୍ । ଚିତ୍ତପଦ୍ମୋ ଵିକସତି ପୁର୍ଯଷ୍ଟକଦଲାଵଲିଃ
ଅନନ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସଦା ଉଦୟମାନ ଚେତନାର ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣରେ, ମନର ପଦ୍ମ ଏହାର ଆଠଟି ପତ୍ର ସହ ବିକାଶ ପାଏ ।
ଯଥା ମୁକ୍ତାଵଲୀ ଦୃଷ୍ଟା ଶୂନ୍ଯେ ଖେ ସଦସନ୍ମଯୀ । ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ହି ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵେ ଚେତସ୍ ସ୍ଫୁରତି ଚଞ୍ଚଲମ୍
ଯେପରି ଏକ ମୁକ୍ତାମାଳା ଶୂନ୍ୟ ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯାହା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନଥିବା ପରି ଲାଗେ, ସେପରି ଚେତନାର ମୂଳରେ ମନ ଅସ୍ଥିର ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ।
ଯଥା ଚିତ୍ରୋଦଯଶ୍ ଶୂନ୍ଯେ ଭ୍ରାନ୍ତିମାତ୍ରମ୍ ଉପପ୍ଲଵଃ । ତଥା ଚେତସି ଦେହୋ ଽଯଂ ଗନ୍ଧର୍ଵପୁରଵତ୍ ସ୍ଥିତଃ
ଯେପରି ଏକ ଚିତ୍ର ଶୂନ୍ୟ ଆକାଶରେ କେବଳ ଭ୍ରମ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ଦେହ ମନରେ ଗନ୍ଧର୍ବନଗର ପରି ଅସଲି ଭାବେ ଅଛି।
ଯଥା ଚେତସି ଦେହୋ ଽଯଂ ମିଥ୍ଯା ଦ୍ଵୀନ୍ଦୁଵିଲାସଵତ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ତଥା ଦେହେ ମୈଵମ୍ମାତ୍ରପରୋ ଭଵ
ଯେପରି ମନରେ ଏହି ଦେହ ମିଥ୍ୟା, ଦୁଇଟି ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଖେଳ ପରି, ସେପରି ଦେହରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଅସଲି ନୁହେଁ; ଏମିତି ଭାବିବାକୁ ଯିଅନାହିଁ।
ଯଥେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଦେହସ୍ଯ ବାଲକଲ୍ପିତଯକ୍ଷଵତ୍ । ସ୍ପନ୍ଦସ୍ ତଥୈଵେନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ଜଡୋ ମୈତତ୍ପରୋ ଭଵ
ଯେପରି ଦେହର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଏକ ଶିଶୁ ଭାବିଥିବା ଯକ୍ଷ ପରି, ସେପରି ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଚଳନ ମଧ୍ୟ ଜଡ଼; ଏହାକୁ ସତ୍ୟ ଭାବିବାକୁ ଯିଅନାହିଁ।
ଯଥେନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ଵାତାନାମ୍ ଇଵ ସ୍ପନ୍ଦୋ ଜଡାତ୍ମକଃ । ସ୍ପନ୍ଦବୋଦ୍ଧୃ ତଥୈଵାସତ୍ ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଏତଚ୍ ଚଲଂ ମନଃ
ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଚଳନ ହେଉଛି ବାତାସର ଗତି ପରି ନିଷ୍ପ୍ରାଣ ଓ ଅଚେତନ, ସେପରି ଏହି ଚଞ୍ଚଳ ମନ ମଧ୍ୟ କେବଳ ଭ୍ରମ ମାତ୍ର, ଏହାର ଚଳନ କେବଳ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏକ ଭ୍ରମ।
ଯଥା ସ୍ପନ୍ଦସ୍ଯ ତୁ ମନୋ ଭ୍ରମାକୃତି ଚଲଂ ଜଡମ୍ । ମନସୋ ଽସ୍ଯ ତଥା ବୁଦ୍ଧିର୍ ମୃଗତୃଷ୍ଣା ଵିଜୃମ୍ଭତେ
ଯେପରି ମନ ଭ୍ରମର ଆକୃତି ହୋଇ ଚଞ୍ଚଳ ଓ ନିଷ୍ପ୍ରାଣ, ସେପରି ଏହି ମନରୁ ବୁଦ୍ଧି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ମୃଗମରୀଚିକା ପରି ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ।
ଯଥୈଵ ବୁଦ୍ଧିସ୍ ସ୍ଵାନ୍ତସ୍ଯ ତଥା ବୁଦ୍ଧେର୍ ଅହଙ୍କୃତିଃ । ଅସଦ୍ରୂପା ମୁଧୋଦ୍ଭୂତା ମୈଵମ୍ମାତ୍ରପରୋ ଭଵ
ଯେପରି ବୁଦ୍ଧି ମନରୁ ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ, ସେପରି ବୁଦ୍ଧିରୁ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଉପଜେ; ଏହା ଅସତ୍ୟ, ଭ୍ରମରୁ ଜନ୍ମିତ— ଏହାକୁ ସତ୍ୟ ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଯଥା ବୁଦ୍ଧେର୍ ଅହଙ୍କାରୋ ଵଲ୍ଲ୍ଯାḫ ପୁଷ୍ପମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତଃ । ତଥୈଵାହଙ୍କୃତେର୍ ଜୀଵୋ ମୈଵମ୍ମାତ୍ରପରୋ ଭଵ
ଯେପରି ବୁଦ୍ଧିରେ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଲତାରେ ଫୁଲ ପରି ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ସେପରି 'ମୁଁ' ବୋଧରୁ ଜୀବ ଉପଜେ; ଏହାକୁ ସତ୍ୟ ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଯଥୈଵାହଙ୍କୃତେର୍ ଜୀଵଶ୍ ଶୂନ୍ଯେହାଵାସନାତ୍ମକଃ । ତଥା ଜୀଵସ୍ଯ କଲଯା ଯୁକ୍ତା ଚିତ୍ ସଚମତ୍କୃତିଃ
ଯେପରି ଅହଂଭାବରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜୀବ ଶୂନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ପୁରୁଣା ଆଦତର ଅବଶେଷ ରୂପେ ରହିଥାଏ, ସେପରି ଜୀବର ଚେତନା ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ସହିତ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ଅନୁଭୂତି ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ତଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନଘ ସଙ୍କଲ୍ପଵଶାନ୍ ନୋ ଵସ୍ତୁନାପି ସତ୍ । ମୈତଦ୍ ଭାଵଯ କିଞ୍ଚିତ୍ ତ୍ଵଂ ନୈତତ୍ ତେନାସ୍ଯ ଵା ଭଵାନ୍
ହେ ପାପରହିତ, ଏହି ସବୁ କେବଳ କଳ୍ପନାର ଅଧୀନ, କୌଣସି ସତ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ; ଏହି କଥାକୁ ଅଳ୍ପ ଭାବିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, କାରଣ ତୁମେ କିମ୍ବା ଏହି ଜଗତ ତାହାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନାହାଁ।
ଏତେ ପରସ୍ପରଂ ସର୍ଵେ ଭ୍ରମାତ୍ କାରଣତାଂ ଗତାଃ । ତରଙ୍ଗଵଦ୍ ଵିଵର୍ତନ୍ତେ ମନୋବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯାଦଯଃ
ଏହି ସବୁ ଜିନିଷ, ପରସ୍ପର ଭ୍ରମରେ ପଡି, କାରଣ ଭାବ ନେଇଛି; ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ଓ ବିକାଶ ପାଉଛନ୍ତି।
ଯଥା ଶୂନ୍ଯେ ମହାରଣ୍ଯେ ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପଭ୍ରମାକୁଲାଃ । ଭ୍ରମନ୍ତ୍ଯ୍ ଉନ୍ମତ୍ତକା ଏଵଂ ମନୋବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯାଦଯଃ
ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ଶୂନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲରେ ନିଜର ଭ୍ରମ ଓ କଳ୍ପନାରେ ମୁହଁ ହୋଇ, ଲୋକେ ପାଗଳ ପରି ଘୁରୁଛନ୍ତି, ସେପରି ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଅସ୍ଥିର ଭାବେ ଚଳିଥାଏ।
ଶରୀରଂ ସଂସୃତୌ ସାରସ୍ ସାରୋ ଽକ୍ଷୌଘଶ୍ ଶରୀରକେ । ସାରସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅକ୍ଷଗଣେ ସ୍ପନ୍ଦସ୍ ସ୍ପନ୍ଦେ ସାରସ୍ ସ୍ମୃତଂ ମନଃ
ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ ଦେହ ହେଉଛି ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ; ଦେହରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ମୂଳ; ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ କ୍ରିୟା ହେଉଛି ମୂଳ; ଏହି କ୍ରିୟାର ମୂଳ ମନ।
ସାରୋ ମନସି ଵୈ ବୁଦ୍ଧିସ୍ ସାରୋ ବୁଦ୍ଧାଵ୍ ଅହଙ୍କୃତିଃ । ସାରସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅହଙ୍କୃତୌ ଜୀଵୋ ଜୀଵେ ସାରଶ୍ ଚିଦ୍ ଆବିଲା
ମନର ମୂଳ ବୁଦ୍ଧି; ବୁଦ୍ଧିର ମୂଳ ଅହଂକାର; ଅହଂକାରର ମୂଳ ଜୀବ; ଏହି ଜୀବର ମୂଳ ହେଉଛି ଚେତନା, ଯଦିଓ ସେ ଆବୃତ।
ଚିତି ସାରସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଚେତ୍ଯତ୍ଵଂ ଚେତ୍ଯସ୍ଯାସମ୍ଭଵାଚ୍ ଛିଵେ । ତସ୍ମାତ୍ ସାରତରାତ୍ ସାରẖ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅନ୍ଯନ୍ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଚେତନାର ମୂଳ ହେଉଛି ଅବିଷୟତା, କାରଣ ଶିବରେ କୌଣସି ବିଷୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ; ତେଣୁ ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ନିର୍ଵିକଲ୍ପଚିଦାଭାସ ଏଵ ସର୍ଵତ୍ର କାରଣମ୍ । କାରଣଂ ତସ୍ଯ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯତ୍ ତତ୍ ସ୍ଵତୋ ନିତ୍ଯଭାସୁରମ୍
ଏହି ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଚେତନାର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ସବୁଠାରେ କାରଣ; ଏହାର ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ଚେତନା ସ୍ୱୟଂ ଶାଶ୍ୱତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ତାଵନ୍ମାତ୍ରପରୋ ନିତ୍ଯଂ ଭଵ ପୂର୍ଵଂ ପରିତ୍ଯଜନ୍ । ସକଲଂ ନିଷ୍କଲଂ ଵାପି ଜଗଚ୍ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଏଵ ହି
ସମସ୍ତ ଜଗତ କି ଗୁଣସହିତ, କି ନିର୍ଗୁଣ — ଏହା ସବୁ ଚିତ୍ତର ଅନ୍ତର୍ଗତ। ପ୍ରଥମେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଛାଡି, ନିର୍ମଳ ଚେତନାରେ ସଦା ଲଗି ରୁହ।
ଵଲିତଂ ସର୍ଵସଙ୍କଲ୍ପୈର୍ ଯଦି ଵା ଯଦି ଵୋଜ୍ଝିତମ୍ । ଜଗତ୍ ତଦ୍ ଅଖିଲଂ ରାମ ଵିଦ୍ଧ୍ଯ୍ ଏତଚ୍ ଛୁଦ୍ଧଚିନ୍ମଯମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଯଦି ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ଚିନ୍ତାରେ ଗଠିତ, କିମ୍ବା ଚିନ୍ତା ରହିତ — ରାମ, ଏହା ସବୁ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଅଟୁଟ।
ଇତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମାତ୍ ପରମାତ୍ ସାରାଦ୍ ଅଜସ୍ରଂ ସଂଵିଦ୍ ଅଙ୍ଗ ତେ । ରାତ୍ରିନ୍ଦିଵଂ ନ ଚଲତି ଯଦି ତତ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅଜଶ୍ ଶିଵଃ
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତତ୍ତ୍ୱରୁ, ମନେ ରଖ, ଚେତନା ଦିନ-ରାତି କେବେ ମିଶିଯାଏ ନାହିଁ; ଯଦି ଏହିପରି ଅଟୁଟ ରହିଛି, ତେବେ ତୁମେ ଅଜନ୍ମା, ଶିବ।
ଅତ୍ର ସ୍ଥିତସ୍ଯ ତଵ କେଚନ ଦୁର୍ଵିଲାସା ରାତ୍ରାଵ୍ ଅହେର୍ ଇଵ ନ ରାମ ପଦଂ ଲଭନ୍ତେ । ମୈନାଂ ପରିତ୍ଯଜ ମହାମୃତକନ୍ଦରାଂ ତ୍ଵମ୍ ଅତ୍ରୈଵ ତିଷ୍ଠ ଦୃଢଲେଖ୍ଯମ୍ ଇଵାଶ୍ମନୀତି
ଏଠି ଅଟୁଟ ରୁହିଥିବା ତୁମକୁ, ରାମ, କୌଣସି ଖରା ବୃତ୍ତି ଛୁଇଁପାରିବ ନାହିଁ; ଯେପରି ରାତିରେ ପକ୍ଷୀକୁ ସାପ ଛୁଇଁପାରେ ନାହିଁ। ଏହି ଅମୃତ ଗୁହାକୁ ଛାଡି ଦିଅନାହିଁ — ପାଥରରେ ଖୋଦା ରେଖା ପରି ଏଠି ଦୃଢ଼ ରୁହ।