ଜୀଵସ୍ଯ ଯଦ୍ ଅନାଶଂ ତୁ ରୂପଂ ରାଘଵ ତଦ୍ ଭଵାନ୍ । ତତ୍ରୈଵାଚଲଵଦ୍ ବଦ୍ଧପଦମ୍ ଆସ୍ସ୍ଵ ରମସ୍ଵ ଚ
ହେ ରାଘବ, ଜୀବର ଯେଉଁ ଅବିନାଶୀ ରୂପ ଅଛି, ସେଇ ତୁମେ। ସେଠି ଅଡ଼ିଗ ରହ, ପାହାଡ଼ ଭଳି ଅଚଳ ହେଇ ରୁହ, ଏବଂ ସେଠି ଆନନ୍ଦ କର।
ଜୀଵସ୍ଯ ଯାନି ଭଗଵଂସ୍ ତ୍ରୀଣି ରୂପାଣି ତାନି ମେ । ଯଥାଵତ୍ କଥଯାନାଶଂ ରୂପଂ ଵେଦ୍ମି ଯଥାସ୍ଯ ତତ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଜୀବର ଏହି ତିନିଟି ରୂପ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଜାଣିପାରିବି କେଉଁଟି ଅବିନାଶୀ ରୂପ।
ପାଣିପାଦମଯୋ ଯୋ ଽଯଂ ଦେହୋ ଭୋଗାଯ ଵଲ୍ଗତି । ଭୋଗାର୍ଥମ୍ ଏତଜ୍ ଜୀଵସ୍ଯ ରୂପଂ ସ୍ଥୂଲମ୍ ଇହ ସ୍ଥିତମ୍
ଏହି ହାତ ଓ ପାଦ ଥିବା ଶରୀରଟି ଉପଭୋଗ ପାଇଁ ଚଳିଯାଏ; ଏହାକୁ ଏଠାରେ ଜୀବର ମୋଟା ଆକୃତି ବୋଲି ଜାଣ।
ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପଚିଦାକାରଂ ଯାଵତ୍ ସଂସାରଭାଵି ଯତ୍ । ଚିତ୍ତଂ ତଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ଜୀଵସ୍ଯ ରୂପଂ ରାମାତିଵାହିକମ୍
ଯେ ଚିତ୍ତ, ନିଜ ଭାବନା ଓ ଜ୍ଞାନରେ ଗଠିତ ହୋଇ, ସଂସାର ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥାଏ, ସେଇ ଚିତ୍ତଟି ହେଉଛି ଜୀବର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆକୃତି, ରାମ।
ସତି ଚାସତି ଦେହେ ଽସ୍ମିନ୍ ପ୍ରାଣଵାତରଥସ୍ଥିତମ୍ । ଏତଦ୍ ଅସ୍ଯ ମନୋରୂପଂ ଜଗଦ୍ ଭ୍ରାମ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଵାରିତମ୍
ଏହି ଶରୀର ଥାଉ କି ନ ଥାଉ, ପ୍ରାଣ ଓ ଶ୍ୱାସ ଉପରେ ଅଧିଷ୍ଠିତ ମନଟି ହେଉଛି ଜୀବର ମନୋମୟ ଆକୃତି, ଯାହା ଏହି ସଂସାରରେ ଅବାଧ ଭାବେ ଘୁରୁଛି।
ଆମୋଦḫ ପଵନାରୂଢḫ ପୁଷ୍ପଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯଥାମ୍ବରେ । ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଶରୀରେଷୁ ନଷ୍ଟେଷୁ ପ୍ରାଣଗଂ ମନଃ
ଯେପରି ଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପ ଛାଡ଼ି ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶରେ ରହିଯାଏ, ସେପରି ଶରୀର ନଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାଣ ସହିତ ମନ ରହିଯାଏ।
ଯଥା ରକ୍ଷାର୍ଥସୂତ୍ରସ୍ଯ ଗ୍ରନ୍ଥଯୋ ଵିଵିଧାସ୍ ସ୍ଥିତାଃ । ଯଥା ଵେଣୁଲତାଯାଶ୍ ଚ ପର୍ଵାଣ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗେ ସ୍ଥିତାନି ଵା
ଯେପରି ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସୂତାରେ ବିଭିନ୍ନ ଗଠି ବାନ୍ଧାଯାଏ, ଏବଂ ଯେପରି ବାଁସ ଲତାର ଦେହରେ ଗଠି ଅଛି,
ଚିତ୍ତତନ୍ତୌ ସୁଦୀର୍ଘେ ଽସ୍ମିଞ୍ ଶରୀରାଣି ତଥାନଘ । ଉତ୍ପତ୍ଯୋତ୍ପତ୍ଯ ନାଶୀନି ସରିଦ୍ରଯତରଙ୍ଗଵତ୍
ସେପରି, ଏହି ଦୀର୍ଘ ଚେତନାର ସୂତାରେ ଶରୀରଗୁଡ଼ିକ ପୁନିପୁନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ନଦୀର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୁଏ ।
ଆଦ୍ଯନ୍ତରହିତଂ ସତ୍ଯଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ନିର୍ଵିକଲ୍ପକମ୍ । ଯତ୍ ତଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ପରଂ ରୂପଂ ଜୀଵସ୍ଯାଦ୍ଯଂ ତୃତୀଯକମ୍
ଯାହାର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଯାହା ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଏବଂ ଭିନ୍ନତା ରହିତ, ସେଇ ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣ; ଏହା ହେଉଛି ଆତ୍ମାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ମୂଳ ଅବସ୍ଥା ।
ଜଗତ୍ ପ୍ରଜାଯତେ ତସ୍ମାତ୍ ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ପ୍ରଲୀଯତେ । ମନାକ୍ ସ୍ଫୁରିତ୍ଵା ତଦ୍ରୂପମ୍ ଊର୍ମିଜାଲମ୍ ଇଵାର୍ଣଵେ
ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏହିଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ଏହିଠାରେ ଲୟ ହୁଏ; କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇ, ସେ ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ଫେରିଯାଏ, ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗମାଳା ପରି ।
ଜାଗ୍ରତ୍ସ୍ଵପ୍ନସୁଷୁପ୍ତାନାଂ ଭଵନାଶୋଦ୍ଭଵସ୍ଥିତେଃ । ଏତତ୍ ତୁର୍ଯପଦଂ ଶୁଦ୍ଧମ୍ ଅତ୍ର ବଦ୍ଧପଦୋ ଭଵ
ଜାଗ୍ରତ, ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ସୁଷୁପ୍ତି ଏହି ତିନି ଅବସ୍ଥାର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ଯେଉଁଠାରେ ହୁଏ, ସେଠି ଏହା ହେଉଛି ଶୁଦ୍ଧ ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥା। ଏହିଠାରେ ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ରୁହିବା ଉଚିତ।
ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଯେଯଂ ଵିନା ନିଦ୍ରାଂ ଗ୍ରାହ୍ଯଗ୍ରାହକସଙ୍ଗଦୃକ୍ । ସା ଲୋଲା ଜାଗ୍ରଦାସ୍ଥେତି ଜାନାମ୍ଯ୍ ଏଵ ନ ସଂଶଯଃ
ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଯେ ସଚେତନତା ନିଦ୍ରା ବିନା ବିଷୟ ଓ ଦ୍ରଷ୍ଟାଙ୍କର ସମ୍ପର୍କକୁ ଦେଖେ, ସେଠାରେ ମନ ଅସ୍ଥିର ଓ ଏହା ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାର ଅଂଶ। ଏହି କଥା ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜାଣେ।
ଜାଗ୍ରଦ୍ଵତ୍ ସ୍ଵପ୍ନକାଲେ ଯା ନିଦ୍ରାଯାଂ ସ୍ଫୁରତି ଭ୍ରମେ । ଗ୍ରାହ୍ଯଗ୍ରାହକସଂଵିତ୍ତିସ୍ ସା ସ୍ଵପ୍ନାଖ୍ଯେତି ଵେଦ୍ମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ଯେ ସଚେତନତା ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥା ପରି ସ୍ୱପ୍ନ ସମୟରେ ଓ ନିଦ୍ରାର ଭ୍ରମରେ ବିଷୟ ଓ ଦ୍ରଷ୍ଟାଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କରେ, ଏହାକୁ ମୁଁ ସ୍ୱପ୍ନ ଅବସ୍ଥା ବୋଲି ଜାଣେ।
ଭାଵିଜାଗ୍ରତ୍ସ୍ଵପ୍ନଦଶା ଯା ଦୃଷଦ୍ଵଦ୍ ଵିମୂଢତା । ସା ସୁଷୁପ୍ତଦଶେତ୍ଯ୍ ଏଵ ଜାନାମ୍ଯ୍ ଏଵ ମୁନୀଶ୍ଵର
ଯେ ଜଡ଼ତା ଜାଗ୍ରତ ଓ ସ୍ୱପ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ପଥର ପରି ଅବୁଦ୍ଧ ଅନୁଭବ ଦେଇଥାଏ, ଏହିଠାକୁ ମୁଁ ସୁଷୁପ୍ତି ଅବସ୍ଥା ବୋଲି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜାଣେ, ହେ ମହାମୁନି।
ଜାଗ୍ରତ୍ସ୍ଵପ୍ନସୁଷୁପ୍ତେଷୁ ସ୍ଥିତଂ ତ୍ରିଷ୍ଵ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଲକ୍ଷିତମ୍ । ତୁର୍ଯଂ ତୂର୍ଯାଦ୍ ଅତୀତଂ ଚ ତଦ୍ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି ଜାଗ୍ରତ, ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ସୁଷୁପ୍ତି ଏଇ ତିନିଟି ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଠାରେ କେହି ତାକୁ ଚିହ୍ନି ପାରନାହାନ୍ତି—ଏବେ କୁହ, ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାହା ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉପରେ, ସେଠାରେ କଣ କୁହିବାକୁ ହେବ?
ଅହମ୍ଭାଵାନହମ୍ଭାଵୌ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସଦସତୀ ତଥା । ଯଦ୍ ଅସକ୍ତଂ ସମଂ ସ୍ଵଚ୍ଛଂ ସ୍ଥିତଂ ତତ୍ ତୁର୍ଯମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଓ 'ମୁଁ ନୁହେଁ' ବୋଧ, ଏହି ଦୁଇଟିକୁ ଛାଡିଦେଇଛି, ସତ୍ ଓ ଅସତ୍ ଭାବକୁ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିଛି, ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ, ସମ ଓ ପରିଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥା ରହିଛି—ଏହିଠିକୁ ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଯା ସ୍ଵସ୍ଥା ସମତା ଶାନ୍ତା ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତଵ୍ଯଵସ୍ଥିତିଃ । ସାକ୍ଷ୍ଯଵସ୍ଥା ଵ୍ଯଵହୃତୌ ସା ତୁର୍ଯକଲନୋଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁ ସ୍ୱଭାବିକ ସମତା, ଶାନ୍ତି ଓ ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତ ଅବସ୍ଥା ରହିଛି, ଯାହା କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ସାକ୍ଷୀ ଭାବେ ଅଟୁଟ ରହେ, ସେଉଁଠିକୁ ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥାର ଧ୍ୟାନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ରାଗଦ୍ଵେଷଵିଯୁକ୍ତୈସ୍ ତୁ ଵିଷଯାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯୈଶ୍ ଚରନ୍ । ଆତ୍ମଵଶ୍ଯୈର୍ ଵିଧେଯାତ୍ମା ତୁର୍ଯତାମ୍ ଉପଗଚ୍ଛତି
ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରଖି, ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷ ଛାଡି, ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ଉପଭୋଗ କରେ, ଓ ମନକୁ ଶାସନ କରିପାରିଛି, ସେ ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ସମତା ସ୍ଵଚ୍ଛତା ଚାନ୍ତର୍ ଏକତା ନିର୍ଵିକଲ୍ପତା । ଶୁନ୍ଯତା ଭାଵିତା ଯେନ ତୁର୍ଯାଵସ୍ଥାମ୍ ଅସୌ ଗତଃ
ଯିଏ ମନର ସମତା, ପବିତ୍ରତା, ଏକତା, ଅବିକଳ୍ପ ଭାବ ଏବଂ ଶୂନ୍ୟତାକୁ ଅନୁଭବ କରିଛି, ସେ ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି।
ସର୍ଵ ଏଵ ମହାନ୍ତୋ ଽପି ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁହରାଦଯଃ । ନରାଶ୍ ଚ କେଚିଜ୍ ଜୀଵନ୍ତୋ ମୁକ୍ତାସ୍ ତୁର୍ଯେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
ସମସ୍ତ ମହାନ ଲୋକ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ହରା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଏବଂ କିଛି ମଣିଷ ମଧ୍ୟ, ବଞ୍ଚିଥିବାବେଳେ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଏହି ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥାରେ ବସିଛନ୍ତି।
ନୈତଜ୍ ଜାଗ୍ରନ୍ ନ ଚ ସ୍ଵପ୍ନସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପାନାମ୍ ଅସମ୍ଭଵାତ୍ । ସୁଷୁପ୍ତଭାଵୋ ନାପ୍ଯ୍ ଏତଦ୍ ଅଭାଵାଜ୍ ଜଡତାନ୍ତଯୋଃ
ଏହା ଜାଗ୍ରତ ନୁହେଁ, ସ୍ୱପ୍ନ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏଠାରେ କୌଣସି କଳ୍ପନା ହୁଏନାହିଁ; ଏହା ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏଠାରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ମୂଢତା ନାହିଁ।
ରଜ୍ଜୁସର୍ପଭ୍ରମନିଭଂ ନାତ୍ର ଚିତ୍ତଂ ଵିଵଲ୍ଗତି । ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯମ୍ ଏକାତ୍ମ ସତ୍ତ୍ଵମ୍ ଅତ୍ର ସମଂ ସ୍ଥିତମ୍
ଏଠାରେ ମନ ରସି ରସି ଭମି ନାହିଁ, ଯେପରି ରସିରେ ସାପ ଦେଖାଯାଏ; ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ସତ୍ତାର ଏକତା ସମଭାବରେ ବସିଛି।
ଆତ୍ମାରାମାମଲାନନ୍ଦା ସଂଶାନ୍ତସକଲୈଷଣା । ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତଦଶା ରାମ ତୁର୍ଯଶବ୍ଦେନ କଥ୍ଯତେ
ହେ ରାମ, ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ଯାହା ପରିଷ୍କୃତ ଆନନ୍ଦ ଓ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ—ସେଇ ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତିର ଅବସ୍ଥାକୁ 'ଚତୁର୍ଥ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନେ ଜଗଦ୍ଭାନମ୍ ଇଦଂ ଚିତ୍କଚନଂ ତ୍ଵ୍ ଇତି । ବୋଧାଦ୍ ଦ୍ଵେଷଭଯୋନ୍ମୁକ୍ତଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅପ୍ରତିଘଂ ଭଵେତ୍
ଯେପରି ସ୍ୱପ୍ନରେ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ମନର ଖେଳ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ ଏହା ଶାନ୍ତ, ଦ୍ୱେଷ ଓ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ, ଏବଂ କୌଣସି ବାଧା ନଥାଏ।
ଅତ୍ଯନ୍ତାସମ୍ଭଵାଦ୍ ଦୃଶ୍ଯଦୃଶାଂ ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମତୋଦଯାତ୍ । ତଥା ରାଗାଦିନିର୍ମୁକ୍ତମ୍ ଆସିତଂ ତୁର୍ଯମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠାରେ ଦ୍ୱିତୀୟତା ଦେଖିବାର ସମ୍ଭାବନା ନାହିଁ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମ ଓ ଆତ୍ମାର ଏକତା ଅନୁଭବ ହୁଏ, ଏହି ରାଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ଅବସ୍ଥାକୁ 'ଚତୁର୍ଥ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଶାନ୍ତଂ ସମ୍ଯକ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧାନାଂ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ ଇଦଂ ଜଗତ୍ । ଵିଲୀନଂ ତୁର୍ଯମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆହୁର୍ ଅବୁଦ୍ଧାନାଂ ସ୍ଥିରଂ ସ୍ଥିତମ୍
ଯେମାନେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଜାଗ୍ରତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସଂସାର ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ଶାନ୍ତ ଓ ଲୟ ହୋଇଯାଇଛି; କିନ୍ତୁ ଅଜ୍ଞମାନେ ଏହାକୁ ସ୍ଥିର ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି। ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ 'ଚତୁର୍ଥ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତପଦାଦ୍ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଵଚସାଂ ଯନ୍ ନ ଗୋଚରେ । ଶାନ୍ତଂ ଵିଦେହମୁକ୍ତତ୍ଵଂ ତୁର୍ଯାତୀତଂ ତଦ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥା ଜୀବନମୁକ୍ତିରୁ ଉପରେ ଅଛି, ଯାହାକୁ କଥାରେ ବ୍ୟକ୍ତ କରିହେବ ନାହିଁ, ସେହି ଶାନ୍ତ ଦେହରହିତ ମୁକ୍ତିର ଅବସ୍ଥା, ତୁର୍ୟାତୀତ ଅବସ୍ଥା ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତପଦେ ତୁର୍ଯେ କଞ୍ଚିତ୍ କାଲଂ ଯଦୃଚ୍ଛଯା । ସ୍ଥିତ୍ଵା ଵିଦେହମୁକ୍ତତ୍ଵଂ ଯାହି ତୁର୍ଯୋତ୍ତରଂ ପଦମ୍
ଜୀବନମୁକ୍ତିର ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥାରେ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଅନୁଭବ କରି, ଦେହରହିତ ମୁକ୍ତିର ତୁର୍ୟାତୀତ ଅବସ୍ଥାକୁ ଯାଉ।
ତୁର୍ଯେ ବଦ୍ଧପଦୋ ଭୂତ୍ଵା ପରମାଂ ସମତାଂ ଗତଃ । ମାକର୍ତା ମା ଚ କର୍ତା ତ୍ଵଂ ଭଵ ପ୍ରକୃତକର୍ମଣି
ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥାରେ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମତାକୁ ଅନୁଭବ କରି, କର୍ତ୍ତା ଓ ଅକର୍ତ୍ତା ଭାବକୁ ଛାଡ଼ି, ସ୍ବଭାବିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ରୁହ।
ଅହଙ୍କାରକଲାତ୍ଯାଗେ ଶାନ୍ତତୈଵାନୁଭୂଯତାମ୍ । ଵିଶରାରୌ କ୍ଷତେ ଚିତ୍ତେ ତୁର୍ଯାଵସ୍ଥୋପତିଷ୍ଠତେ
ଅହଂକାରର ଅଂଶକୁ ଛାଡ଼ିଲେ, କେବଳ ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ ହୁଏ; ଚିତ୍ତ ଶାନ୍ତ ଓ ଅସ୍ଥିରତା ନଥିଲେ, ତୁର୍ୟ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।