ନକିଞ୍ଚିତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆତ୍ମା ସତ୍ଯାକାରୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ଵପୁଃ । ଆକାଶାଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଲକ୍ଷ୍ଯୋ ଽସୌ ଜଗଦ୍ରୂପୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅରୂପଵାନ୍
ଆତ୍ମା କିଛି ନୁହେଁ, ତଥାପି ସବୁକିଛି; ତାହାର ରୂପ ସତ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଦେହ ଅସତ୍ୟ। ଆକାଶଠାରୁ ଅଧିକ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଦୃଶ୍ୟ ନୁହେଁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆକାର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା ରୂପହୀନ।
ସାଲମ୍ବେ ଽପି ନିରାଲମ୍ବୋ ନିର୍ଵିକାରୋ ଵିକାରିଣି । ସାଭାସେ ଽପି ନିରାଭାସୋ ନଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅର୍ଥେ ନ ନଶ୍ଯତି
ସମର୍ଥନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଭର ନୁହେଁ, ପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଜଗତରେ ନିର୍ବିକାର; ଭାସିଲେ ମଧ୍ୟ ଭାସା ନାହିଁ। ବସ୍ତୁରେ ନଶ୍ୟ ହେଉଛି, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ ନଶ୍ୟ ହୁଏନି।
ଗ୍ରାହ୍ଯଂ ଚ ଗ୍ରାହକଂ ଚୈଵ ଗ୍ରହଣଂ ଚ ରଘୂଦ୍ଵହ । ଯତ୍ର ସତ୍ତାମ୍ ଉପଗତଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ତତ୍ର ସ୍ଥିରୋ ଭଵ
ହେ ରଘୁବଂଶୀ, ଯେଉଁଠି ବସ୍ତୁ, ଦର୍ଶକ ଓ ଦର୍ଶନ କାର୍ଯ୍ୟ ସତ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ସେଠି ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅବସ୍ଥାନ କର।
ମନସୈଵ ମନଶ୍ ଛିନ୍ଦ୍ଧି ସଂସାରଭ୍ରମଶାନ୍ତଯେ । କ୍ଷାଲଯନ୍ତି ମଲେନୈଵ ମଲଂ କ୍ଷାଲନକୋଵିଦାଃ
ସଂସାରର ଭ୍ରମ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ମନକୁ ମନ ଦ୍ୱାରା କାଟ; ଯେପରି ଦାଗ ଧୋଇବାରେ ପାଣି ଦ୍ୱାରା ପାଣି ଦୁଃଖିତ ହୁଏ, ସେପରି ଦକ୍ଷ ଲୋକେ ମଳକୁ ମଳ ଦ୍ୱାରା ହଟାନ୍ତି।
ଅମନସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରଯାତସ୍ଯ ନ ଭୂଯସ୍ ତେ ଭଵୋ ଭଵେତ୍ । ମନନଂ ହି ଭଵଂ ଵିଦ୍ଧି ସ୍ଵପ୍ନାଦ୍ ଯତ୍ ତନ୍ ନ ତତ୍କ୍ଷଯାତ୍
ଯେଉଁଠି ମନ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେଠି ପୁଣି ତୁମର ଜନ୍ମ ନାହିଁ; କାରଣ, ଚିନ୍ତା ହେଉଛି ଜନ୍ମର କାରଣ, ଯେପରି ସ୍ୱପ୍ନ ଶେଷ ହେଲେ ସ୍ୱପ୍ନର ଘଟଣା ରହିଯାଏ ନାହିଁ।
ସର୍ଵଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଆତ୍ମୈଵ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯା କଲନେତି ଵା । ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ନ ଜାଯସେ ଭୂଯସ୍ ସତି ଚାସତି ଚେତସି
ସମସ୍ତ କିଛି ଚେତନା ଓ ଆତ୍ମା ଅଟୁଟ; ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ଭାବନା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଲାଗିଲେ, ମନ ଥିଲେ କିମ୍ବା ନ ଥିଲେ, ପୁଣି ତୁମର ଜନ୍ମ ହୁଏ ନାହିଁ।
ସର୍ଵଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଆତ୍ମୈଵ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଇତି ଯା ମତିଃ । ତତ୍ତ୍ଵଂ ତଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ପରମମ୍ ଉନ୍ମନସ୍ତ୍ଵମ୍ ଅଜନ୍ମନେ
ସମସ୍ତ କିଛି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ଏହି ଆତ୍ମା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ—ଏହି ବୁଝିବାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ, ମନକୁ ଉଲଙ୍ଘନ କରୁଥିବା ଜନ୍ମହୀନ ପରମ ପଦ ବୋଲି ଜାଣ।
ସତି ଚିତ୍ତେ ଽପ୍ଯ୍ ଅଚିତ୍ତତ୍ଵଂ ଯଦ୍ ଆତ୍ମତ୍ଵୈକଭାଵନାତ୍ । ତଦ୍ ଅଚିତ୍ତତ୍ଵମ୍ ଆକାରେ ସତି ଵାସତି ମୋକ୍ଷଦମ୍
ମନ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେତେବେଳେ ଆତ୍ମାକୁ ଏକମାତ୍ର ଭାବିବା ଦ୍ୱାରା ମନ ନଥିବା ଅନୁଭୂତି ଆସେ, ସେଇ ମନଶୂନ୍ୟତା ରୂପ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ସର୍ଵଂ ଚିଦ୍ ଇତି ଭାଵେନ ରାଗଦ୍ଵେଷଦୃଶୋẖ କ୍ଷଯେ । ଚିତ୍ତେ ସତ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଚିତ୍ତତ୍ଵେ ଜାତେ ଭୂଯୋଭଵẖ କୁତଃ
ସମସ୍ତ କିଛି ଚେତନା ବୋଲି ଭାବିଲେ, ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷ ଦୃଷ୍ଟି ଶେଷ ହୋଇଯାଏ; ମନ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ମନଶୂନ୍ୟତା ଆସିଗଲେ, ପୁଣି ଜନ୍ମ କିପରି ହେବ?
ସୁଖାଶଯୈତି ସଙ୍କଲ୍ପଂ ଜୀଵୋ ଦୁẖଖଂ ତତୋ ଵ୍ରଜେତ୍ । ଜୀଵୋ ହି ଯତତେ ଭୂତ୍ଯୈ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯ୍ ଆପଦଂ ପରାମ୍
ସୁଖ ଆଶାରେ ଯେତେବେଳେ ଜୀବ ଚିନ୍ତା କରେ, ସେ ଦୁଃଖକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ; ଜୀବ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିବାରୁ, ଶେଷରେ ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବିପଦକୁ ଅନୁଭବ କରେ।
ମନୋ ଵିଚାରମ୍ ଆରୁହ୍ଯ ମନନାନର୍ଥମ୍ ଉଜ୍ଝତି । ଯତ୍ କରୋତି ଵିମୂଢାତ୍ମା ତେନୈତନ୍ ନଶ୍ଯତି ସ୍ଵଯମ୍
ମନ ଯେତେବେଳେ ଚିନ୍ତନର ପଥରେ ଆରୋହଣ କରେ, ତେବେ ଅର୍ଥହୀନ ଭାବନାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ। ଯାହା କିଛି ଭ୍ରାନ୍ତ ଆତ୍ମା କରେ, ସେଇଥିରେ ସେ ନିଜେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଵିଵେକଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଚେତସ୍ ସ୍ଵାନ୍ ସଙ୍କଲ୍ପାନ୍ ନାଶଯତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ପୂର୍ଵଂ ହି ସ୍ଵଜନାନ୍ ହନ୍ତି ଦୁର୍ଜନḫ ପ୍ରାପ୍ଯ ସମ୍ପଦମ୍
ବିବେକ ପାଇଲେ, ମନ ନିଜର ଆକାଂକ୍ଷାଗୁଡ଼ିକୁ ଶୀଘ୍ର ଧ୍ୱଂସ କରିଦିଏ; ଯେପରିକି ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଧନ ମିଳିଲେ ପ୍ରଥମେ ନିଜ ଜଣଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରେ।
ସ୍ଵଜନାନ୍ ଏଵ ଦହତି ଦୁର୍ଜନḫ ପ୍ରଥମୋତ୍ଥିତଃ । ରୂକ୍ଷୈଶ୍ ଚଟଚଟାସ୍ଫୋଟୈର୍ ଵେଣୂନ୍ ଵେଣ୍ଵନଲୋ ଯଥା
ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଆଗରୁ ଉଠି, ପ୍ରଥମେ ନିଜ ଜଣଙ୍କୁ ଦହିଦିଏ; ଯେପରି ମୁଳ ଭିତରେ ଅଗ୍ନି ତୀବ୍ର ଧ୍ୱନି ସହିତ ବାଁଶକୁ ଜଳାଇଦିଏ।
ପ୍ରସାରଣାତ୍ ପ୍ରଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ସୃଷ୍ଟଯୋ ଽନ୍ତର୍ଗତାଶ୍ ଚିତଃ । କଦର୍କକସ୍ଯ ଵିଵିଧା ଯଥା ଵର୍ଣକପଙ୍କ୍ତଯଃ
ବିସ୍ତାର ହେଲେ, ଚେତନାର ଭିତର ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସୃଷ୍ଟିଗୁଡ଼ିକ ଦେଖାଯାଏ; ଯେପରି ଚିତ୍ରକରଙ୍କ ତାଲିରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ରେଖା ଦେଖାଯାଏ।
ସମସ୍ତଶକ୍ତିକଚିତମ୍ ଏକାତ୍ମ ବ୍ରହ୍ମ ସଂଵୃତମ୍ । ଵିଵୃତଂ ଭାତି ନାନାତ୍ଵେ ଯାତ୍ରାସ୍ଵ୍ ଇଵ କଦର୍କକମ୍
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଭରିଥିବା ଏକମାତ୍ର ଆତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ରହିଛି । ଏହା ବିଭିନ୍ନତାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ଯେପରି ଏକ ଚିତ୍ରକରଙ୍କ ରଙ୍ଗପଟି ଯାତ୍ରାକାଳରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ଦେଖାଏ ।
ଚିନ୍ମାତ୍ରାଲୋକିତଂ ଚିତ୍ତଂ କରୋତୀମାଂ ଜଗତ୍ସ୍ଥିତିମ୍ । ନୃପେକ୍ଷିତḫ ପ୍ରତୀହାରସ୍ ସାମନ୍ତରଚନାମ୍ ଇଵ
ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଆଲୋକରେ ମନ ଏହି ସଂସାରକୁ ଧାରଣ କରେ; ଯେପରି ଏକ ଦ୍ୱାରପାଳ ରାଜମହଳର ଘରକୁ ଗଠନ କରେ ।
ଚିଦ୍ରୂଷିତସ୍ଯ ମନସẖ କର୍ମ ସଂସୃତିନାମକମ୍ । ରସାସିକ୍ତସ୍ଯ ବୀଜସ୍ଯ ପତ୍ତ୍ରପୁଷ୍ପଫଲଂ ଯଥା
ଚେତନା ଭରିଥିବା ମନର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସଂସାରର ଯାତ୍ରା ବୋଲାଯାଏ; ଯେପରି ରସରେ ଭିଜିଥିବା ବୀଜରୁ ପତ୍ର, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ।
ଅତ୍ଯୁଲ୍ଲସଦ୍ଵିଵିଧଭଙ୍ଗୁରଵସ୍ତୁଜାତୈଶ୍ ଚିଚ୍ଚକ୍ରଚଞ୍ଚଲତଯା ସମୁଦେତି ଵିଶ୍ଵମ୍ । ତସ୍ଯୈଵ ସମ୍ପ୍ରତି ନିଵାରଯ ଚଞ୍ଚଲତ୍ଵଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଵେହ ସତ୍ଯମ୍ ଅଥ ଵା ଘନତାଂ ନଯସ୍ଵ
ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଭିନ୍ନ ଓ ଭଙ୍ଗୁର ଜିନିଷମାନେ ଚେତନାର ଚଞ୍ଚଳତାରୁ ଏହି ବିଶ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏବେ ଏହାର ଚଞ୍ଚଳତାକୁ ବୁଝି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର, କିମ୍ବା ଏଠାରେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣି ଏହାକୁ ଦୃଢ଼ କର ।
ଜୀଵସ୍ଯ ତ୍ରୀଣି ରୂପାଣି ସ୍ଥୂଲସୂକ୍ଷ୍ମପରାଣି ତୁ । ତତ୍ରାସ୍ଯ ଯତ୍ ପରଂ ରୂପଂ ତଦ୍ ଭଜ ଦ୍ଵେ ଽପରେ ତ୍ଯଜ
ଜୀବର ତିନିଟି ରୂପ ଅଛି — ଏକ ହେଉଛି ମୂଳ ଦେହ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପ ଏବଂ ତୃତୀୟ ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପ। ଏହି ମଧ୍ୟରୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଅ, ଅନ୍ୟ ଦୁଇଟିକୁ ଛାଡ଼ିଦେ।
ଅସ୍ଯାସତୀ ତୁ ଦ୍ଵେ ରୂପେ ଦ୍ଵିଚନ୍ଦ୍ରତ୍ଵମ୍ ଇଵୋତ୍ଥିତେ । ଵିଚାରାଦ୍ ଏଵ ନଶ୍ଯେତେ ପରଂ ରୂପଂ ନ ନଶ୍ଯତି
ଏହାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦୁଇଟି ରୂପ ଅସତ୍ୟ, ଦୁଇଟି ଚନ୍ଦ୍ର ଦେଖାଯିବାର ଭ୍ରମ ଭଳି। ବୁଝିବା ସହିତ ଏହାମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ।
ଜୀଵସ୍ଯ ଯଦ୍ ଅନାଶଂ ତୁ ରୂପଂ ରାଘଵ ତଦ୍ ଭଵାନ୍ । ତତ୍ରୈଵାଚଲଵଦ୍ ବଦ୍ଧପଦମ୍ ଆସ୍ସ୍ଵ ରମସ୍ଵ ଚ
ହେ ରାଘବ, ଜୀବର ଯେଉଁ ଅବିନାଶୀ ରୂପ ଅଛି, ସେଇ ତୁମେ। ସେଠି ଅଡ଼ିଗ ରହ, ପାହାଡ଼ ଭଳି ଅଚଳ ହେଇ ରୁହ, ଏବଂ ସେଠି ଆନନ୍ଦ କର।
ଜୀଵସ୍ଯ ଯାନି ଭଗଵଂସ୍ ତ୍ରୀଣି ରୂପାଣି ତାନି ମେ । ଯଥାଵତ୍ କଥଯାନାଶଂ ରୂପଂ ଵେଦ୍ମି ଯଥାସ୍ଯ ତତ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଜୀବର ଏହି ତିନିଟି ରୂପ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଜାଣିପାରିବି କେଉଁଟି ଅବିନାଶୀ ରୂପ।
ପାଣିପାଦମଯୋ ଯୋ ଽଯଂ ଦେହୋ ଭୋଗାଯ ଵଲ୍ଗତି । ଭୋଗାର୍ଥମ୍ ଏତଜ୍ ଜୀଵସ୍ଯ ରୂପଂ ସ୍ଥୂଲମ୍ ଇହ ସ୍ଥିତମ୍
ଏହି ହାତ ଓ ପାଦ ଥିବା ଶରୀରଟି ଉପଭୋଗ ପାଇଁ ଚଳିଯାଏ; ଏହାକୁ ଏଠାରେ ଜୀବର ମୋଟା ଆକୃତି ବୋଲି ଜାଣ।
ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପଚିଦାକାରଂ ଯାଵତ୍ ସଂସାରଭାଵି ଯତ୍ । ଚିତ୍ତଂ ତଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ଜୀଵସ୍ଯ ରୂପଂ ରାମାତିଵାହିକମ୍
ଯେ ଚିତ୍ତ, ନିଜ ଭାବନା ଓ ଜ୍ଞାନରେ ଗଠିତ ହୋଇ, ସଂସାର ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥାଏ, ସେଇ ଚିତ୍ତଟି ହେଉଛି ଜୀବର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆକୃତି, ରାମ।
ସତି ଚାସତି ଦେହେ ଽସ୍ମିନ୍ ପ୍ରାଣଵାତରଥସ୍ଥିତମ୍ । ଏତଦ୍ ଅସ୍ଯ ମନୋରୂପଂ ଜଗଦ୍ ଭ୍ରାମ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଵାରିତମ୍
ଏହି ଶରୀର ଥାଉ କି ନ ଥାଉ, ପ୍ରାଣ ଓ ଶ୍ୱାସ ଉପରେ ଅଧିଷ୍ଠିତ ମନଟି ହେଉଛି ଜୀବର ମନୋମୟ ଆକୃତି, ଯାହା ଏହି ସଂସାରରେ ଅବାଧ ଭାବେ ଘୁରୁଛି।
ଆମୋଦḫ ପଵନାରୂଢḫ ପୁଷ୍ପଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯଥାମ୍ବରେ । ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଶରୀରେଷୁ ନଷ୍ଟେଷୁ ପ୍ରାଣଗଂ ମନଃ
ଯେପରି ଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପ ଛାଡ଼ି ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶରେ ରହିଯାଏ, ସେପରି ଶରୀର ନଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାଣ ସହିତ ମନ ରହିଯାଏ।
ଯଥା ରକ୍ଷାର୍ଥସୂତ୍ରସ୍ଯ ଗ୍ରନ୍ଥଯୋ ଵିଵିଧାସ୍ ସ୍ଥିତାଃ । ଯଥା ଵେଣୁଲତାଯାଶ୍ ଚ ପର୍ଵାଣ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗେ ସ୍ଥିତାନି ଵା
ଯେପରି ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସୂତାରେ ବିଭିନ୍ନ ଗଠି ବାନ୍ଧାଯାଏ, ଏବଂ ଯେପରି ବାଁସ ଲତାର ଦେହରେ ଗଠି ଅଛି,
ଚିତ୍ତତନ୍ତୌ ସୁଦୀର୍ଘେ ଽସ୍ମିଞ୍ ଶରୀରାଣି ତଥାନଘ । ଉତ୍ପତ୍ଯୋତ୍ପତ୍ଯ ନାଶୀନି ସରିଦ୍ରଯତରଙ୍ଗଵତ୍
ସେପରି, ଏହି ଦୀର୍ଘ ଚେତନାର ସୂତାରେ ଶରୀରଗୁଡ଼ିକ ପୁନିପୁନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ନଦୀର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୁଏ ।
ଆଦ୍ଯନ୍ତରହିତଂ ସତ୍ଯଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ନିର୍ଵିକଲ୍ପକମ୍ । ଯତ୍ ତଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ପରଂ ରୂପଂ ଜୀଵସ୍ଯାଦ୍ଯଂ ତୃତୀଯକମ୍
ଯାହାର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଯାହା ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଏବଂ ଭିନ୍ନତା ରହିତ, ସେଇ ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣ; ଏହା ହେଉଛି ଆତ୍ମାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ମୂଳ ଅବସ୍ଥା ।
ଜଗତ୍ ପ୍ରଜାଯତେ ତସ୍ମାତ୍ ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ପ୍ରଲୀଯତେ । ମନାକ୍ ସ୍ଫୁରିତ୍ଵା ତଦ୍ରୂପମ୍ ଊର୍ମିଜାଲମ୍ ଇଵାର୍ଣଵେ
ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏହିଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ଏହିଠାରେ ଲୟ ହୁଏ; କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇ, ସେ ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ଫେରିଯାଏ, ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗମାଳା ପରି ।