ରତିର୍ ନିତ୍ଯମ୍ ଅନର୍ଥାର୍ଥମ୍ ଅରତିଶ୍ ଶ୍ରେଯସେ ନୃଣାମ୍ । ଅନ୍ତଵତ୍ତ୍ଵାଦ୍ ରତିର୍ ଦୁẖଖୈର୍ ଅନନ୍ତୈର୍ ଯୋଜଯେନ୍ ନରମ୍
ଆନନ୍ଦ ସଦା ବେଅର୍ଥ କାମ ପାଇଁ ହୁଏ, ଅସନ୍ତୋଷ ମାନବଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ ହୁଏ। କାରଣ ଆନନ୍ଦ ସୀମିତ, ଏହା ଲୋକକୁ ଅନେକ ଦୁଃଖରେ ବାନ୍ଧି ଦିଏ।
ଅରତିସ୍ ସନ୍ ଯଦ୍ ଅଶ୍ନାସି ଯତ୍ କରୋଷି ଜହାସି ଯତ୍ । ନ କର୍ତାସି ନ ଭୋକ୍ତାସି ତତ୍ର ମୁକ୍ତମତିଶ୍ ଶମୀ
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଅସକ୍ତି ସହିତ ଖାଅ, କିଛି କର, କିଛି ଛାଡ଼, ସେତେବେଳେ ତୁମେ କର୍ତ୍ତା ନୁହଁ, ଭୋକ୍ତା ମଧ୍ୟ ନୁହଁ। ଏହିଭଳି ମନ ମୁକ୍ତ ଓ ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ନେହ ପ୍ରଜାଯତେ କିଞ୍ଚିନ୍ ନେହ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଵିନଶ୍ଯତି । ସର୍ଵଂ ଶାନ୍ତଂ ନିରାଲମ୍ବଂ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମାମଲମ୍ ଆତତମ୍
ଏଠାରେ କିଛି ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ, କିଛି ନଶ୍ଟ ମଧ୍ୟ ହୁଏନାହିଁ। ସବୁ କିଛି ଶାନ୍ତ, ଆଶ୍ରୟହୀନ, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଆକାଶ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପିଛି।
ସନ୍ତୋ ଽତୀତଂ ନ ଶୋଚନ୍ତି ଭଵିଷ୍ଯଚ୍ ଚିନ୍ତଯନ୍ତି ନୋ । ଵର୍ତମାନଂ ଚ ଗୃହ୍ଣନ୍ତି କ୍ରମପ୍ରାପ୍ତଂ ସଦାନଘ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଗତକାଳ ପାଇଁ ଦୁଃଖିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନକୁ ଯେମିତି ଆସେ, ସେମିତି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ହେ ନିର୍ମଳ।
ସ୍ଫୁରନ୍ତି ଜୀଵପୁଷ୍ପାଣି ଜାତାନି ବ୍ରହ୍ମପାଦପେ । ତଜ୍ଜାନ୍ଯତନ୍ମଯାନୀଵ ଫେନା ଇଵ ମହାର୍ଣଵେ
ବ୍ରହ୍ମ ଗଛରେ ଜୀବମାନଙ୍କର ଫୁଲ ଫୁଟେ, ସେମାନେ ଏହି ଗଛରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏବଂ ଏହାର ତତ୍ତ୍ୱରେ ଗଠିତ ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ସାଗରରେ ଝାଗ ଉପଜିଥାଏ।
ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯପ୍ରତିବିମ୍ବେନ ଚିଦର୍ଣଵତରଙ୍ଗକାଃ । ଏକାତ୍ମକା ଅପି ଦ୍ଵିତ୍ଵଂ ଯାନ୍ତି ଜୀଵା ଜଗତ୍ସ୍ଥିତୌ
ଚେତନାର ତରଙ୍ଗମାନେ ପରସ୍ପର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦ୍ୱାରା ଅଲଗା ଦେଖାଯାନ୍ତି; ଏହାମାନେ ଏକ ତତ୍ତ୍ୱରୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ସଂସାରରେ ଥିବାବେଳେ ଦ୍ୱିତୀୟତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଦୃଢଭାଵନଯା ଜୀଵୋ ମନସ୍ତାମ୍ ଉପଗଚ୍ଛତି । ଶୀତାତିଶଯତସ୍ ସ୍ଵଚ୍ଛଂ ପଯḫ ପାଷାଣତାମ୍ ଇଵ
ଦୃଢ଼ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଜୀବ ମନର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଯେପରି ଅତି ଶୀତଳତାରେ ପାଣି ସ୍ପଷ୍ଟ ଏବଂ ପାଥର ଭଳି ହୋଇଯାଏ।
ମନସି ଗ୍ରଥିତାḫ ପାଶାସ୍ ତୃଷ୍ଣାମୋହମଦାଦଯଃ । ଵାଗୁରାଯାମ୍ ଇଵ ଖଗାḫ ମେଥ୍ଯାମ୍ ଇଵ ଚ ତର୍ଣକାଃ
ମନରେ ତୃଷ୍ଣା, ମୋହ ଓ ଅହଂକାର ଆଦି ପାଶ ଗଠିତ ଅଛି, ଯେପରି ଜାଳରେ ପକା ହୋଇଥିବା ପକ୍ଷୀ କିମ୍ବା ଫାନ୍ସରେ ଧରା ପଡ଼ିଥିବା ମାଛ।
ମନସୈଵ ମନୋ ରାମ ଚ୍ଛେଦନୀଯଂ ଵିଜାନତା । ଵିଵେକତୀକ୍ଷ୍ଣେନାତପ୍ତମ୍ ଅଯସେଵ ବଲାଦ୍ ଅଯଃ
ହେ ରାମ, ମନକୁ ନିଜ ମନ ଦ୍ୱାରା ଅଟୁଟ ବୁଦ୍ଧିର ତୀକ୍ଷ୍ଣତାରେ କାଟିବାକୁ ହେବ, ଯେପରିକି ଗରମ ଲୋହା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ଲୋହାକୁ ଜୋରଦେଇ କାଟାଯାଏ।
ଅନନ୍ଯଦଵିକାରାଦିଜନିତଂ ସ୍ଵସ୍ଵଭାଵଜମ୍ । ଵୈଚିତ୍ର୍ଯଂ ଶିଖିପିଞ୍ଛସ୍ଯ ଯଥା ଭାତି ତଥାତ୍ମନଃ
ଯେପରି ମୟୂର ପାଙ୍ଖରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ତାହାର ନିଜ ଗୁଣରୁ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଆତ୍ମାର ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ନିଜ ଗୁଣରୁ ବିଭିନ୍ନତା ଚମକେ।
ନକିଞ୍ଚିତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆତ୍ମା ସତ୍ଯାକାରୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ଵପୁଃ । ଆକାଶାଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଲକ୍ଷ୍ଯୋ ଽସୌ ଜଗଦ୍ରୂପୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅରୂପଵାନ୍
ଆତ୍ମା କିଛି ନୁହେଁ, ତଥାପି ସବୁକିଛି; ତାହାର ରୂପ ସତ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଦେହ ଅସତ୍ୟ। ଆକାଶଠାରୁ ଅଧିକ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଦୃଶ୍ୟ ନୁହେଁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆକାର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା ରୂପହୀନ।
ସାଲମ୍ବେ ଽପି ନିରାଲମ୍ବୋ ନିର୍ଵିକାରୋ ଵିକାରିଣି । ସାଭାସେ ଽପି ନିରାଭାସୋ ନଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅର୍ଥେ ନ ନଶ୍ଯତି
ସମର୍ଥନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଭର ନୁହେଁ, ପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଜଗତରେ ନିର୍ବିକାର; ଭାସିଲେ ମଧ୍ୟ ଭାସା ନାହିଁ। ବସ୍ତୁରେ ନଶ୍ୟ ହେଉଛି, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ ନଶ୍ୟ ହୁଏନି।
ଗ୍ରାହ୍ଯଂ ଚ ଗ୍ରାହକଂ ଚୈଵ ଗ୍ରହଣଂ ଚ ରଘୂଦ୍ଵହ । ଯତ୍ର ସତ୍ତାମ୍ ଉପଗତଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ତତ୍ର ସ୍ଥିରୋ ଭଵ
ହେ ରଘୁବଂଶୀ, ଯେଉଁଠି ବସ୍ତୁ, ଦର୍ଶକ ଓ ଦର୍ଶନ କାର୍ଯ୍ୟ ସତ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ସେଠି ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅବସ୍ଥାନ କର।
ମନସୈଵ ମନଶ୍ ଛିନ୍ଦ୍ଧି ସଂସାରଭ୍ରମଶାନ୍ତଯେ । କ୍ଷାଲଯନ୍ତି ମଲେନୈଵ ମଲଂ କ୍ଷାଲନକୋଵିଦାଃ
ସଂସାରର ଭ୍ରମ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ମନକୁ ମନ ଦ୍ୱାରା କାଟ; ଯେପରି ଦାଗ ଧୋଇବାରେ ପାଣି ଦ୍ୱାରା ପାଣି ଦୁଃଖିତ ହୁଏ, ସେପରି ଦକ୍ଷ ଲୋକେ ମଳକୁ ମଳ ଦ୍ୱାରା ହଟାନ୍ତି।
ଅମନସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରଯାତସ୍ଯ ନ ଭୂଯସ୍ ତେ ଭଵୋ ଭଵେତ୍ । ମନନଂ ହି ଭଵଂ ଵିଦ୍ଧି ସ୍ଵପ୍ନାଦ୍ ଯତ୍ ତନ୍ ନ ତତ୍କ୍ଷଯାତ୍
ଯେଉଁଠି ମନ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେଠି ପୁଣି ତୁମର ଜନ୍ମ ନାହିଁ; କାରଣ, ଚିନ୍ତା ହେଉଛି ଜନ୍ମର କାରଣ, ଯେପରି ସ୍ୱପ୍ନ ଶେଷ ହେଲେ ସ୍ୱପ୍ନର ଘଟଣା ରହିଯାଏ ନାହିଁ।
ସର୍ଵଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଆତ୍ମୈଵ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯା କଲନେତି ଵା । ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ନ ଜାଯସେ ଭୂଯସ୍ ସତି ଚାସତି ଚେତସି
ସମସ୍ତ କିଛି ଚେତନା ଓ ଆତ୍ମା ଅଟୁଟ; ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ଭାବନା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ଲାଗିଲେ, ମନ ଥିଲେ କିମ୍ବା ନ ଥିଲେ, ପୁଣି ତୁମର ଜନ୍ମ ହୁଏ ନାହିଁ।
ସର୍ଵଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଆତ୍ମୈଵ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଇତି ଯା ମତିଃ । ତତ୍ତ୍ଵଂ ତଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ପରମମ୍ ଉନ୍ମନସ୍ତ୍ଵମ୍ ଅଜନ୍ମନେ
ସମସ୍ତ କିଛି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ଏହି ଆତ୍ମା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ—ଏହି ବୁଝିବାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ, ମନକୁ ଉଲଙ୍ଘନ କରୁଥିବା ଜନ୍ମହୀନ ପରମ ପଦ ବୋଲି ଜାଣ।
ସତି ଚିତ୍ତେ ଽପ୍ଯ୍ ଅଚିତ୍ତତ୍ଵଂ ଯଦ୍ ଆତ୍ମତ୍ଵୈକଭାଵନାତ୍ । ତଦ୍ ଅଚିତ୍ତତ୍ଵମ୍ ଆକାରେ ସତି ଵାସତି ମୋକ୍ଷଦମ୍
ମନ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେତେବେଳେ ଆତ୍ମାକୁ ଏକମାତ୍ର ଭାବିବା ଦ୍ୱାରା ମନ ନଥିବା ଅନୁଭୂତି ଆସେ, ସେଇ ମନଶୂନ୍ୟତା ରୂପ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ସର୍ଵଂ ଚିଦ୍ ଇତି ଭାଵେନ ରାଗଦ୍ଵେଷଦୃଶୋẖ କ୍ଷଯେ । ଚିତ୍ତେ ସତ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଚିତ୍ତତ୍ଵେ ଜାତେ ଭୂଯୋଭଵẖ କୁତଃ
ସମସ୍ତ କିଛି ଚେତନା ବୋଲି ଭାବିଲେ, ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷ ଦୃଷ୍ଟି ଶେଷ ହୋଇଯାଏ; ମନ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ମନଶୂନ୍ୟତା ଆସିଗଲେ, ପୁଣି ଜନ୍ମ କିପରି ହେବ?
ସୁଖାଶଯୈତି ସଙ୍କଲ୍ପଂ ଜୀଵୋ ଦୁẖଖଂ ତତୋ ଵ୍ରଜେତ୍ । ଜୀଵୋ ହି ଯତତେ ଭୂତ୍ଯୈ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯ୍ ଆପଦଂ ପରାମ୍
ସୁଖ ଆଶାରେ ଯେତେବେଳେ ଜୀବ ଚିନ୍ତା କରେ, ସେ ଦୁଃଖକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ; ଜୀବ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିବାରୁ, ଶେଷରେ ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବିପଦକୁ ଅନୁଭବ କରେ।
ମନୋ ଵିଚାରମ୍ ଆରୁହ୍ଯ ମନନାନର୍ଥମ୍ ଉଜ୍ଝତି । ଯତ୍ କରୋତି ଵିମୂଢାତ୍ମା ତେନୈତନ୍ ନଶ୍ଯତି ସ୍ଵଯମ୍
ମନ ଯେତେବେଳେ ଚିନ୍ତନର ପଥରେ ଆରୋହଣ କରେ, ତେବେ ଅର୍ଥହୀନ ଭାବନାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ। ଯାହା କିଛି ଭ୍ରାନ୍ତ ଆତ୍ମା କରେ, ସେଇଥିରେ ସେ ନିଜେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଵିଵେକଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଚେତସ୍ ସ୍ଵାନ୍ ସଙ୍କଲ୍ପାନ୍ ନାଶଯତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ପୂର୍ଵଂ ହି ସ୍ଵଜନାନ୍ ହନ୍ତି ଦୁର୍ଜନḫ ପ୍ରାପ୍ଯ ସମ୍ପଦମ୍
ବିବେକ ପାଇଲେ, ମନ ନିଜର ଆକାଂକ୍ଷାଗୁଡ଼ିକୁ ଶୀଘ୍ର ଧ୍ୱଂସ କରିଦିଏ; ଯେପରିକି ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଧନ ମିଳିଲେ ପ୍ରଥମେ ନିଜ ଜଣଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରେ।
ସ୍ଵଜନାନ୍ ଏଵ ଦହତି ଦୁର୍ଜନḫ ପ୍ରଥମୋତ୍ଥିତଃ । ରୂକ୍ଷୈଶ୍ ଚଟଚଟାସ୍ଫୋଟୈର୍ ଵେଣୂନ୍ ଵେଣ୍ଵନଲୋ ଯଥା
ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଆଗରୁ ଉଠି, ପ୍ରଥମେ ନିଜ ଜଣଙ୍କୁ ଦହିଦିଏ; ଯେପରି ମୁଳ ଭିତରେ ଅଗ୍ନି ତୀବ୍ର ଧ୍ୱନି ସହିତ ବାଁଶକୁ ଜଳାଇଦିଏ।
ପ୍ରସାରଣାତ୍ ପ୍ରଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ସୃଷ୍ଟଯୋ ଽନ୍ତର୍ଗତାଶ୍ ଚିତଃ । କଦର୍କକସ୍ଯ ଵିଵିଧା ଯଥା ଵର୍ଣକପଙ୍କ୍ତଯଃ
ବିସ୍ତାର ହେଲେ, ଚେତନାର ଭିତର ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସୃଷ୍ଟିଗୁଡ଼ିକ ଦେଖାଯାଏ; ଯେପରି ଚିତ୍ରକରଙ୍କ ତାଲିରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ରେଖା ଦେଖାଯାଏ।
ସମସ୍ତଶକ୍ତିକଚିତମ୍ ଏକାତ୍ମ ବ୍ରହ୍ମ ସଂଵୃତମ୍ । ଵିଵୃତଂ ଭାତି ନାନାତ୍ଵେ ଯାତ୍ରାସ୍ଵ୍ ଇଵ କଦର୍କକମ୍
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଭରିଥିବା ଏକମାତ୍ର ଆତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ରହିଛି । ଏହା ବିଭିନ୍ନତାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ଯେପରି ଏକ ଚିତ୍ରକରଙ୍କ ରଙ୍ଗପଟି ଯାତ୍ରାକାଳରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ଦେଖାଏ ।
ଚିନ୍ମାତ୍ରାଲୋକିତଂ ଚିତ୍ତଂ କରୋତୀମାଂ ଜଗତ୍ସ୍ଥିତିମ୍ । ନୃପେକ୍ଷିତḫ ପ୍ରତୀହାରସ୍ ସାମନ୍ତରଚନାମ୍ ଇଵ
ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଆଲୋକରେ ମନ ଏହି ସଂସାରକୁ ଧାରଣ କରେ; ଯେପରି ଏକ ଦ୍ୱାରପାଳ ରାଜମହଳର ଘରକୁ ଗଠନ କରେ ।
ଚିଦ୍ରୂଷିତସ୍ଯ ମନସẖ କର୍ମ ସଂସୃତିନାମକମ୍ । ରସାସିକ୍ତସ୍ଯ ବୀଜସ୍ଯ ପତ୍ତ୍ରପୁଷ୍ପଫଲଂ ଯଥା
ଚେତନା ଭରିଥିବା ମନର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସଂସାରର ଯାତ୍ରା ବୋଲାଯାଏ; ଯେପରି ରସରେ ଭିଜିଥିବା ବୀଜରୁ ପତ୍ର, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ।
ଅତ୍ଯୁଲ୍ଲସଦ୍ଵିଵିଧଭଙ୍ଗୁରଵସ୍ତୁଜାତୈଶ୍ ଚିଚ୍ଚକ୍ରଚଞ୍ଚଲତଯା ସମୁଦେତି ଵିଶ୍ଵମ୍ । ତସ୍ଯୈଵ ସମ୍ପ୍ରତି ନିଵାରଯ ଚଞ୍ଚଲତ୍ଵଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଵେହ ସତ୍ଯମ୍ ଅଥ ଵା ଘନତାଂ ନଯସ୍ଵ
ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଭିନ୍ନ ଓ ଭଙ୍ଗୁର ଜିନିଷମାନେ ଚେତନାର ଚଞ୍ଚଳତାରୁ ଏହି ବିଶ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏବେ ଏହାର ଚଞ୍ଚଳତାକୁ ବୁଝି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର, କିମ୍ବା ଏଠାରେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣି ଏହାକୁ ଦୃଢ଼ କର ।
ଜୀଵସ୍ଯ ତ୍ରୀଣି ରୂପାଣି ସ୍ଥୂଲସୂକ୍ଷ୍ମପରାଣି ତୁ । ତତ୍ରାସ୍ଯ ଯତ୍ ପରଂ ରୂପଂ ତଦ୍ ଭଜ ଦ୍ଵେ ଽପରେ ତ୍ଯଜ
ଜୀବର ତିନିଟି ରୂପ ଅଛି — ଏକ ହେଉଛି ମୂଳ ଦେହ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପ ଏବଂ ତୃତୀୟ ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପ। ଏହି ମଧ୍ୟରୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଅ, ଅନ୍ୟ ଦୁଇଟିକୁ ଛାଡ଼ିଦେ।
ଅସ୍ଯାସତୀ ତୁ ଦ୍ଵେ ରୂପେ ଦ୍ଵିଚନ୍ଦ୍ରତ୍ଵମ୍ ଇଵୋତ୍ଥିତେ । ଵିଚାରାଦ୍ ଏଵ ନଶ୍ଯେତେ ପରଂ ରୂପଂ ନ ନଶ୍ଯତି
ଏହାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦୁଇଟି ରୂପ ଅସତ୍ୟ, ଦୁଇଟି ଚନ୍ଦ୍ର ଦେଖାଯିବାର ଭ୍ରମ ଭଳି। ବୁଝିବା ସହିତ ଏହାମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ।