ସକାରଣତ୍ଵମ୍ ଅଧୁନା ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ତୈସ୍ ସ୍ଵକର୍ମଭିଃ । ଦଶାସୁ ବନ୍ଧମୋକ୍ଷାସୁ ନାଶେ ଜନ୍ମନି କର୍ମଣି
ଏବେ, ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା କାରଣତ୍ୱରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ— ବନ୍ଧନ ଓ ମୋକ୍ଷର ଅବସ୍ଥାରେ, ନାଶ, ଜନ୍ମ ଓ କର୍ମରେ।
ଈଶ୍ଵରାତ୍ ସମୁପାଗତ୍ଯ ଭୁକ୍ତଜନ୍ମାନ୍ତରାସ୍ ତୁ ଯେ । ଜାତା ଜନ୍ମନି ତେଷାଂ ହି ପ୍ରାକ୍ତନଂ କର୍ମକାରଣମ୍
କିନ୍ତୁ, ଯେଉଁମାନେ ଭଗବାନଙ୍କ ଠାରୁ ଆସି, ପୂର୍ବରୁ ଅନେକ ଜନ୍ମ ଭୋଗ କରିଛନ୍ତି— ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଜନ୍ମରେ ପୂର୍ବ କର୍ମ ହିଁ କାରଣ।
ଅଧୁନୈଵ ହି ସମ୍ପନ୍ନା ଯେ ଜୀଵା ବ୍ରହ୍ମଣḫ ପଦାତ୍ । ତେ ହ୍ଯ୍ ଅକାରଣଜନ୍ମାନୋ ଭଵିଷ୍ଯଜ୍ଜନ୍ମକାରଣମ୍
ଏବେ ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ କୌଣସି କାରଣ ବିନା ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମ ନେବେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କାରଣ ହୁଅନ୍ତି।
କାର୍ଯକାରଣଭାଵୋ ଽଯମ୍ ଈଦୃଶୋ ଜୀଵକର୍ମଣୋଃ । ଜୀଵୋ ଽକାରଣଜḫ ପୁଣ୍ଯୋ ଧନ୍ଯẖ କାରଣଜସ୍ ସ୍ମୃତଃ
ଜୀବ ଓ ତାଙ୍କର କର୍ମରେ ଏହିପରି କାରଣ-ଫଳର ସମ୍ପର୍କ ରହିଛି: ଯିଏ କୌଣସି କାରଣ ବିନା ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ଓ ଧନ୍ୟ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ; ଯିଏ କାରଣରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେ କାରଣଜ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
କେଚିତ୍ ପୁଣ୍ଯାḫ ପ୍ରଜାଯନ୍ତେ କେଚିଦ୍ ଧନ୍ଯାଶ୍ ଚ ଜୀଵକାଃ । ପୁଣ୍ଯା ଧନ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଆଯାନ୍ତି ନ ଧନ୍ଯା ଯାନ୍ତି ପୁଣ୍ଯତାମ୍
କେହି ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, କେହି ଜୀବ ଧନ୍ୟ ହୋଇଛନ୍ତି; ପୁଣ୍ୟବାନ୍ମାନେ ଧନ୍ୟତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଧନ୍ୟମାନେ ପୁଣ୍ୟତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତିନାହିଁ।
ଧନ୍ଯାḫ ପୁଣ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଅଗତା ଏଵ କେଚିଦ୍ ଵିମୋକ୍ଷଣାଃ । ଧନ୍ଯତ୍ଵାନ୍ ମୋକ୍ଷିଣẖ କେଚିଦ୍ ଧନ୍ଯତ୍ଵାଦ୍ ଅପି ନେତରେ
କେତେକ ଧନ୍ୟମାନେ ପୁଣ୍ୟତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିନାହାନ୍ତି, ତଥାପି ମୁକ୍ତିକୁ ପାଇଛନ୍ତି; କେହି ଧନ୍ୟତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତିକୁ ପାଆନ୍ତି, ଆଉ କେହି ଧନ୍ୟତ୍ୱ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତିକୁ ପାଆନ୍ତିନାହିଁ।
ଵୀରୁତ୍ତୃଣଲତାଗୁଲ୍ମଯୌକକୀଟଖଗାଦଯଃ । ସୁରାସୁରନରାହୀନ୍ଦ୍ରପିଶାଚାଶୀଵିଷାଦଯଃ
ଘାସ, ଉଦ୍ଭିଦ, ବେଳ, ଝାଡ଼ି, କୀଟ, ପୋକ, ପକ୍ଷୀ, ଦେବତା, ଦାନବ, ମଣିଷ, ସାପ, ଭୂତ, ବିଷାକ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ—
କେଚିଦ୍ ଧନ୍ଯାẖ କେଚିତ୍ ପୁଣ୍ଯାẖ କେଚିଦ୍ ଧାସ୍ଯନ୍ତି ପୁଣ୍ଯତାମ୍ । ପୁଣ୍ଯତ୍ଵାନ୍ ମୋକ୍ଷିଣẖ କେଚିଦ୍ ଧନ୍ଯତ୍ଵାଦ୍ ଵା ତତୋ ଽପି ନୋ
କେହି ଧନ୍ୟ, କେହି ପୁଣ୍ୟବାନ, କେହି ପୁଣ୍ୟ ଲାଗି ପାରିବେ; କେହି ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି, କେହି ଧନ୍ୟତା ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି, ଏବଂ କେହି ଏହା ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ନ ପାଆନ୍ତି।
ଯଥା ରତ୍ନସ୍ଯ କଚନଂ ସ୍ପନ୍ଦନଂ ପଵନସ୍ଯ ଚ । ଯଥୌଷ୍ଣ୍ଯମ୍ ଅନଲାଦେଶ୍ ଚ ଚିନ୍ମାତ୍ରସ୍ଯ ତଥା ଜଗତ୍
ଯେପରି ମଣିର ଚମକ, ପବନର ଗତି, ଅଗ୍ନିର ତାପ ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ଗୁଣ; ସେପରି ଏହି ସଂସାର ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଅଂଶ।
ଅସମ୍ଯଗ୍ଦର୍ଶନୋତ୍ପନ୍ନଂ ପୁଂସ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଥାଣୌ ଯଥୋଦିତମ୍ । କ୍ଷୀଯତେ ସମ୍ଯଗାଲୋକାଦ୍ ଦ୍ଵିତ୍ଵମ୍ ଏଵ ତଥାତ୍ମନି
ଯେପରି ଦୃଢ଼ ଦେଉଳରେ ଭ୍ରାନ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପୁରୁଷତ୍ୱ ଦେଖାଯାଏ, ଠିକ୍ ଦୃଷ୍ଟି ଆସିଲେ ସେ ଭ୍ରମ ଦୂରିଯାଏ; ସେପରି ଆତ୍ମାରେ ଦ୍ୱିତୀୟତା ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ୱର।
ଚିନ୍ମାତ୍ରସ୍ଯାତିଶୁଦ୍ଧସ୍ଯ ନିସ୍ସଙ୍କଲ୍ପୋଦିତାତ୍ମନଃ । ଅନନ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରକାଶସ୍ଯ ସର୍ଵଗତ୍ଵାଦ୍ ରଘୂଦ୍ଵହ
ହେ ରଘୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପବିତ୍ର, ଭାବନା ଛାଡ଼ି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଠାରେ କୌଣସି ସୀମା ନାହିଁ, ଏହି ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ଚେତନା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଛି।
ଖାଦ୍ ଏଵ ଜାଯତେ କଶ୍ଚିତ୍ କଶ୍ଚିଦ୍ ଵ୍ଯୋମ୍ନ୍ଯ୍ ଏଵ ଲୀଯତେ । ଜୀଵସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପମାତ୍ରାତ୍ମା ମଧାଵ୍ ଇଵ ଜରଦ୍ଘନଃ
ଯେପରି ଆକାଶରେ କିଛି ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ ଏବଂ କିଛି ଆକାଶରେ ଲୟ ହୁଏ, ସେପରି ମନର ଭାବନା ମାତ୍ରରେ ଥିବା ଜୀବ ମଧୁମାସର କୁହୁଡ଼ି ପରି ଉପଜେ ଏବଂ ଲୟ ହୁଏ।
ଆତ୍ମାନଂ ସମ୍ଯଗ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ଯẖ ଖ ଏଵ ଵିଲୀଯତେ । ନ ସ ସନ୍ଦୃଶ୍ଯତେ ଭୂଯୋ ହିମଂ ତାପଦ୍ରୁତଂ ଯଥା
ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଦେଖି ନେଇଛି, ସେ ଆକାଶରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ, ପୁଣି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ—ଯେପରି ତାପରେ ଗଳିଯାଇଥିବା ବରଫ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅପଶ୍ଯନ୍ ସ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମାନଂ ସସ୍ପନ୍ଦẖ କଲନାତ୍ମଭିଃ । କର୍ମଭିସ୍ ସ ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ ଵିଲୀନୋ ଜାଯତେ ପୁନଃ
ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖିପାରିନାହିଁ, ଭାବନା ଓ ଚେତନା ସହିତ ଲଗି ରହିଛି, ସେ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୁଣି ପ୍ରକଟ ହୁଏ, ଯେପରି ଲୟ ହେଲା ବି ପୁଣି ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଯସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପପରିସ୍ପନ୍ଦୈସ୍ ସ୍ଥୌଲ୍ଯମ୍ ଏତି ଜଡାତ୍ମକଃ । ପ୍ରାଵୃଷୀଵ ପଯୋଵାହẖ କ୍ଷୀଣକ୍ଷୀଣୋ ଽପ୍ଯ୍ ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅସୌ
ଯେଉଁଠି ଚିନ୍ତାର ଆନ୍ଦୋଳନ ଦ୍ୱାରା ମନ ଭାରି ଓ ଅଜଡ଼ ହୋଇଯାଏ, ସେଠି ଏହା ବର୍ଷାକାଳର ମେଘମାନେ ପରି, ଅନେକଥର କ୍ଷୀଣ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପୁନିପୁନି ଉଠିଆସେ।
ଆତ୍ମତ୍ଵାଂଶାନ୍ଵିତମ୍ ଅପି ଚିତ୍ସଙ୍କଲ୍ପଂ ରଘୂଦ୍ଵହ । ଦୂରୀକୁରୁ ମହାସିଦ୍ଧ୍ଯୈ ଵିଷସିକ୍ତମ୍ ଇଵାଶନମ୍
ରଘୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆତ୍ମଭାବ ଥିବା ଚିତ୍ତର ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ମଧ୍ୟ, ଯେପରି ଜହ୍ନ ମିଶିଥିବା ଖାଦ୍ୟକୁ ଦୂରେ ରଖାଯାଏ, ସେପରି ଉଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଦୂରେ ରଖ।
ନିର୍ଵିକଲ୍ପମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତମ୍ ଉଦାସୀନମ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍ । ସର୍ଵାତ୍ମୈକଂ ସମୁଦିତଂ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ ଭଵ ଭୂତଯେ
ବିଚାରହୀନ, ଆଦି ଶେଷ ନଥିବା, ନିର୍ଲିପ୍ତ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକାତ୍ମ ଭାବରେ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମାର ଏକମାତ୍ର ଚେତନା ଆକାଶ ଭଳି ହେଉ, ଏହା ହିଁ ସତ୍ତା ପାଇଁ।
ଅକାରଣମ୍ ଉପାଯାନ୍ତି ସର୍ଵେ ଜୀଵାḫ ପରାତ୍ ପଦାତ୍ । ପଶ୍ଚାତ୍ କାରଣତାଂ ଯାନ୍ତି ବନ୍ଧମୋକ୍ଷଦଶାସ୍ଵ୍ ଇହ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନିମିତ୍ତ ବିନା ପରମ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି; ପରେ, ଏଠାରେ ବନ୍ଧନ ଓ ମୁକ୍ତିର ଅବସ୍ଥାରେ, ସେମାନେ କାରଣ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ସଙ୍କଲ୍ପିତ୍ଵଂ ହି ବନ୍ଧସ୍ଯ କାରନଂ ତତ୍ ପରିତ୍ଯଜ । ମୋକ୍ଷସ୍ ତୁ ନିସ୍ସଙ୍କଲ୍ପତ୍ଵଂ ତଦଭ୍ଯାସଂ ଧିଯା କୁରୁ
କଳ୍ପନା ହେଉଛି ବନ୍ଧନର କାରଣ, ଏହାକୁ ଛାଡିଦିଅ। ମୁକ୍ତି ହେଉଛି କଳ୍ପନାର ଅଭାବ; ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ମନରେ ଅଭ୍ୟାସ କର।
ଅକାରଣଂ ତ୍ଵ୍ ଅକରଣାତ୍ ସର୍ଵକାରଣକାରଣାତ୍ । ଯାଵନ୍ ନିମେଷମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତାଜ୍ ଜୀଵସ୍ ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ଶିଵାତ୍
ଯେଉଁ ଅବ୍ୟକ୍ତ ନିଜେ କୌଣସି କାରଣ ନୁହେଁ, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ କାରଣର ମୂଳ, ସେଠାରୁ ଜୀବ ଶିବଙ୍କୁ ଏକ ମାତ୍ର ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ତାଵନ୍ ନିମେଷ ଏଵାସୌ ଯାତି କାରଣତାଂ ସ୍ଵଯମ୍ । ସଂସୃତୌ ସ୍ଵାସ୍ଵ୍ ଅଵସ୍ଥାସୁ ଵୀଚିଷ୍ଵ୍ ଇଵ ଚଲଜ୍ଜଲମ୍
ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଜୀବ ନିଜେ କାରଣ ହୋଇଯାଏ, ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ର ଓ ନିଜ ଅବସ୍ଥାରେ ଘୂରିଯାଏ, ଯେପରି ଲହରୀରେ ପାଣି ଚଳିଥାଏ।
ସାଵଧାନୋ ଭଵାତସ୍ ତ୍ଵଂ ଗ୍ରାହ୍ଯଗ୍ରାହକସଙ୍ଗମେ । ଅଜସ୍ରମ୍ ଏଵ ସଙ୍କଲ୍ପଦଶାḫ ପରିହରଞ୍ ଶନୈଃ
ଏହିପରି, ତୁମେ ସଚେତନ ରୁହ, ଯେତେବେଳେ ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏକଠି ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସବୁବେଳେ ଏବଂ ଧୀରେ ଧୀରେ କଳ୍ପନାର ଅବସ୍ଥାକୁ ଛାଡିଦିଅ।
ମା ଭଵ ଗ୍ରାହ୍ଯଭାଵାତ୍ମା ଗ୍ରାହକାତ୍ମା ଚ ମା ଭଵ । ଭାଵନାମ୍ ଅଖିଲାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯଚ୍ ଛିଷ୍ଟଂ ତନ୍ମଯୋ ଭଵ
ତୁମେ ଦେଖୁଥିବା ବାସ୍ତୁ କିମ୍ବା ଦେଖୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଭାବରେ ନ ହେବା। ସମସ୍ତ ଧାରଣାକୁ ଛାଡିଦେଇ, ଯେଉଁଠି ଅବଶେଷ ରହିଯାଏ, ସେଠି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକତାରେ ଲୀନ ହେଇଯାଅ।
ଗ୍ରାହ୍ଯଗ୍ରାହକସମ୍ବନ୍ଧସାଵଧାନୋ ହ୍ଯ୍ ଅନାରତମ୍ । ଅକୁର୍ଵନ୍ ଵାପି କୁର୍ଵନ୍ ଵା ମୁକ୍ତିମ୍ ଏଵାନୁଧାଵତି
ଯିଏ ସଦା ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖୁଥିବା ବସ୍ତୁର ସମ୍ପର୍କରେ ସଚେତନ ରହେ, ସେ କାମ କରୁଥିବା କିମ୍ବା କିଛି ନ କରୁଥିବା, ସେମାନେ କେବଳ ମୁକ୍ତିକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଗ୍ରାହ୍ଯଗ୍ରାହକରୂପାତ୍ମା ହ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞୋ ରାମ କ୍ଷଣଂ ପ୍ରତି । ନଵଂ ନଵମ୍ ଉପାଯାତି ବନ୍ଧନଂ ଭାଵନାଵଶାତ୍
ହେ ରାମ, ଯିଏ ଅଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖୁଥିବା ବସ୍ତୁର ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରେ, ସେ ପ୍ରତିକ୍ଷଣ ଭାବନାର ପ୍ରଭାବରେ ନୂତନ ନୂତନ ବନ୍ଧନକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ଗ୍ରାହ୍ଯଗ୍ରାହକସମ୍ବନ୍ଧେ ରସଭାଵନଯା ସ୍ଵଯା । ନିମେଷଂ ପ୍ରତି ଜୀଵସ୍ଯ ବନ୍ଧୋ ଗଚ୍ଛତି ପୀନତାମ୍
ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖୁଥିବା ବସ୍ତୁର ସମ୍ପର୍କରେ, ନିଜର ଭାବନାର ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଜୀବର ବନ୍ଧନ ଅଧିକ ଦୃଢ଼ ହୋଇଯାଏ।
ଗ୍ରାହ୍ଯଗ୍ରାହକସମ୍ବନ୍ଧେ ଵିନୈଵ ରସଭାଵନାମ୍ । ନିମେଷଂ ପ୍ରତି ଜୀଵୋ ଽଯମ୍ ଆତ୍ମତାମ୍ ଏତି ମୋକ୍ଷଭାକ୍
ବସ୍ତୁ ଓ ଦ୍ରଷ୍ଟାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପର୍କ ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ରସ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ; ଏହି ଜୀବ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ପାଇଁ, ମୁକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ ହୁଏ।
ଅଜସ୍ରଂ ଯଂ ଯମ୍ ଏଵାର୍ଥଂ ପତତ୍ଯ୍ ଅକ୍ଷଗଣୋ ଽନଘ । ବଧ୍ଯତେ ତତ୍ର ରାଗେଣ ତତ୍ରାରାଗେଣ ମୁଚ୍ଯତେ
ହେ ପାପହୀନ, ଯେଉଁଠି ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ସଦା ବସ୍ତୁ ଉପରେ ପଡ଼ନ୍ତି, ସେଠି ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିଯାନ୍ତି; ଆସକ୍ତି ନ ଥିଲେ, ସେଠି ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
କିଞ୍ଚିଚ୍ ଚେଦ୍ ରୋଚତେ ତୁଭ୍ଯଂ ତଦ୍ ବଦ୍ଧୋ ଽସି ଭଵସ୍ଥିତୌ । ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ରୋଚତେ ତେ ଚେତ୍ ତନ୍ ମୁକ୍ତୋ ଽସି ଭଵସ୍ଥିତେଃ
ଯଦି କିଛି ତୁମକୁ ଭଲ ଲାଗେ, ତେବେ ତୁମେ ସଂସାରରେ ବନ୍ଧି ରହିଛ; ଯଦି କିଛି ଭଲ ଲାଗୁନାହିଁ, ତେବେ ତୁମେ ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତ।
ଅସ୍ମାତ୍ ପଦାର୍ଥନିଚଯାତ୍ ସହସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମାତ୍ । ତୃଣାଦେର୍ ଦେଵପର୍ଯନ୍ତାନ୍ ମା କିଞ୍ଚିତ୍ ତଵ ରୋଚତାମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ପଦାର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ—ତୃଣରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଦେବତା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ—କିଛି ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଭଲ ନଲାଗୁ।