ଯନ୍ ମିଥ୍ଯା ତଦ୍ ଭ୍ରମାଯାଲ୍ପଂ କାଲଂ ସ୍ଫୁରତି ନୋ ଚିରମ୍ । ମୋହାତ୍ମଶୁକ୍ତିରୁପ୍ଯାଦିମୃଗତୃଷ୍ଣାଦ୍ଵିଚନ୍ଦ୍ରଵତ୍
ଯାହା ମିଥ୍ୟା, ସେ ଭ୍ରମରେ କେବଳ ଅଳ୍ପ ସମୟ ପାଇଁ ଦେଖାଯାଏ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିନଥାଏ; ଏହା ମାଣିକ୍ୟରେ ଚାନ୍ଦି ଦେଖାଯିବା, ବିଲିଭୂତିରେ ପାଣି ଦେଖାଯିବା କିମ୍ବା ଦୁଇଟି ଚନ୍ଦ୍ର ଦେଖାଯିବା ପରି ଭ୍ରମ ମାତ୍ର।
ଯନ୍ ମିଥ୍ଯା ତତ୍ କ୍ଷଯଂ ଯାତି ଯତ୍ ସତ୍ଯଂ ତନ୍ ନ ନଶ୍ଯତି । ଆବାଲମ୍ ଏତଜ୍ ଜଗତି ପ୍ରସିଦ୍ଧମ୍ ଅଶନାଦିଵତ୍
ଯାହା ମିଥ୍ୟା, ସେ ଶେଷରେ ନଶ୍ୱର; ଯାହା ସତ୍ୟ, ସେ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନି। ଏହି କଥା ଏହି ସଂସାରରେ ଛୁଆଁମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି, ଖାଦ୍ୟ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ ଯେପରି।
ନାସତୋ ଵିଦ୍ଯତେ ଭାଵସ୍ ସ୍ନିଗ୍ଧତ୍ଵଂ ସିକତାସ୍ଵ୍ ଇଵ । ସତଶ୍ ଚ ଦୃଷ୍ଟୋ ନାଭାଵୋ ଭେକଚୂର୍ଣାଦ୍ ଅଣୋର୍ ଅପି
ଯେଉଁଠାରେ ଅସତ୍ୟ ଅଛି, ସେଠାରେ କେବେ ତାହାର ସତ୍ତା ନାହିଁ; ବାଳୁକାରେ ଯେପରି ଆର୍ଦ୍ରତା ନାହିଁ। ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ ସତ୍ୟ ଅଛି, ସେଠାରେ କେବେ ତାହାର ଅସତ୍ତା ଦେଖାଯାଏନି, ବେଙ୍ଗର ଗୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ତୁଳନାରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଯଥା ଭେକରଜୋ ଽଲକ୍ଷ୍ଯଂ ଯାତି ପ୍ରାଵୃଷି ଭେକତାମ୍ । ଯତ୍ର ଯତ୍ର ସ୍ଥିତୋ ଜୀଵସ୍ ତଥୋଦେତି ନ ନଶ୍ଯତି
ଯେପରି ବେଙ୍ଗର ଗୁଣ୍ଡ ବର୍ଷାକାଳରେ ବେଙ୍ଗ ହୋଇଯିବା ପରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ଜୀବ ଯେଉଁଠି ରହେ, ସେଠି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ନଷ୍ଟ ହୁଏନି।
କେଵଲଂ ଭାଵନାମାତ୍ରଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଯୈଵାସ୍ଯ ପ୍ରମାର୍ଜଯ । ଆତ୍ମତ୍ଵାଯାଙ୍ଗ ତାମ୍ରସ୍ଯ ହେମତ୍ଵାଯେଵ କାଲତାମ୍
ମନରେ ଯେଉଁ ଭାବନା ମାତ୍ର ଅଛି, ତାକୁ ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା ସଫା କର। ହେ ପ୍ରିୟ, ଯେପରି କାଳ କ୍ରମେ ତାମ୍ର ସୁନା ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଆତ୍ମତ୍ୱର ଭାବନା ମଧ୍ୟ କେବଳ ଭ୍ରମ।
ଜଗଦ୍ଭାଵାସ୍ଥଯା ମୁକ୍ତḫ ପ୍ରଯାତି ପରମାତ୍ମତାମ୍ । ଜୀଵୋ ଵିମୁକ୍ତଂ କାଲିମ୍ନା ତାମ୍ରଂ କନକତାମ୍ ଇଵ
ଏହି ସଂସାରିକ ଭାବରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ଜୀବ ପରମାତ୍ମା ସ୍ୱରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ; ଯେପରି କଳି ହଟିଲେ ତାମ୍ର ସୁନା ହୋଇଯାଏ।
ସର୍ଵେଷାମ୍ ଏଵ ଜୀଵାନାଂ ଭାଵନା ଭଵବନ୍ଧନୀ । ଵାଗୁରେଵ ଵିହଙ୍ଗାନାମ୍ ଏକାଵଷ୍ଟମ୍ଭକାରିଣୀ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଭାବନା ହିଁ ସଂସାର ଆସକ୍ତିର କାରଣ; ଯେପରି ଚଡ଼ିଆ ପାଇଁ ଜାଲ ଏକମାତ୍ର ବନ୍ଧନ।
ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵାଦ୍ ଋତେ ନାସ୍ତି ମଦୀଯମ୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ଯୁକ୍ତିତୋ ନିଶ୍ଚଯେ ରୂଢେ ନୂନଂ ଗଲତି ଭାଵନା
ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱ ଛାଡ଼ି, 'ମୁଁ' କିମ୍ବା 'ମୋର' ଭାବ କିଛି ନାହିଁ; ଯେତେବେଳେ ଯୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ବୁଝିବା ଆସିଯାଏ, ଭାବନା ନିଶ୍ଚୟ ହରାଯାଏ।
ମାଂସାସ୍ଥ୍ଯୋଘଶ୍ ଶଵୋ ଦେହẖ ଖଂ ଖମ୍ ଅଦ୍ରିଗଣୋ ଜଗତ୍ । ବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦଯୋ ଵିକଲ୍ପାଂଶାẖ କୋ ଽହଂ ମମ କଥଂ ଚ କିମ୍
ମାନବ ଦେହଟି ମାଂସ ଓ ହାଡ଼ର ଏକ ଢେର ମାତ୍ର; ଏହି ଦେହ ତ କେବଳ ଶୂନ୍ୟ, ଏହି ଜଗତ ମାନେ ପାହାଡ଼ ଗୁଡ଼ିକର ଏକ ଗୋଛ; ବୁଦ୍ଧି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସବୁ ଭାବନାର ରୂପାନ୍ତର। ତେବେ, ମୁଁ କିଏ? କଉଁଥିରୁ ମୋର କଣ? କିପରି ଏବଂ କଣ ଏହା ସତ୍ୟ?
ସଂଵିଦୋ ଽନନ୍ତଶୁଦ୍ଧାଯାẖ କିଲାକଲିତଚେତସଃ । ଇଯତ୍ତୋପଶମଂ ଯାତି ଭାଵନାପ୍ରଲଯେ ସତି
ଯାହାଙ୍କର ମନ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଓ ଅନନ୍ତ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନରେ ଏକତା, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଭାବନା ଭାବନାର ଶେଷରେ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ସମ୍ଯଗ୍ଦର୍ଶନମ୍ ଏଵାସ୍ଯା ଭାଵନାଯା ଵିଶାମ୍ପତେ । ଵିନାଶଂ ଵିଦ୍ଧ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତାଭଂ ଯାମିନ୍ଯା ଦିଵସଂ ଯଥା
ହେ ନରପତି, ଏହି ଭାବନାମାନେ ସଠିକ୍ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଶେଷ ହୁଏ, ଯେପରି ଦିନ ଆସିଲେ ରାତିର ଶେଷ ହୁଏ।
ପ୍ରଶାନ୍ତଵାସନୋ ଜୀଵ ଏକତାଂ ଯାତି ଚିଦ୍ଘନେ । ଘୃତେ ଘୃତଂ ଜଲେ ତୋଯଂ କ୍ଷୀରେ କ୍ଷୀରମ୍ ଇଵାର୍ପିତମ୍
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଜୀବ ଚେତନାର ଏକତାରେ ଲୀନ ହୁଏ, ଯେପରି ଘିଅ ଘିଅରେ, ପାଣି ପାଣିରେ, କିମ୍ବା ଦୁଧ ଦୁଧରେ ମିଶିଯାଏ।
ଅତଦାତ୍ମା ତଦାତ୍ମା ଚ ଜୀଵḫ ପ୍ରସ୍ଫୁରତୀଶ୍ଵରେ । ଜ୍ଵାଲାଯାଂ ତୁ ଯଥାଲୋକୋ ଯଥା ଗନ୍ଧଲଵẖ କ୍ଷିତୌ
ଏହି ଜୀବ, ସେଇ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସହିତ କେବେ ଏକାତ୍ମ ଓ କେବେ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଅଗ୍ନିରେ ଆଲୋକ ଓ ମାଟିରେ ସୁଗନ୍ଧ ରହିଥାଏ, ସେପରି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଭିତରେ ତାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଯେନୈକତାଂ ଭାଵଯତି ଜୀଵସ୍ ତଦ୍ ଭଵତି କ୍ଷଣାତ୍ । ଯଚ୍ଚିତ୍ତସ୍ ତନ୍ମଯୋ ଜନ୍ତୁẖ କେନୈତନ୍ ନାନୁଭୂଯତେ
ଯେଉଁଠି ଜୀବ ଏକତାର ଭାବନା କରେ, ସେ ସେଇ ହୋଇଯାଏ; ଯାହା ମନେ ରହିଥାଏ, ପ୍ରାଣୀ ସେଇ ହୋଇଯାଏ—ଏହି ଅନୁଭବ କିଏ ନାହିଁ କରେ?
ବ୍ରହ୍ମଭାଵନଯା ଜୀଵୋ ବ୍ରହ୍ମତାମ୍ ଏତି ଶାଶ୍ଵତୀମ୍ । ଅମୃତଂ ଭାଵ୍ଯତେ ଯେନ ସୋ ଽମୃତୀଭଵତି ସ୍ଵଯମ୍
ବ୍ରହ୍ମର ଭାବନା କଲେ ଜୀବ ଶାଶ୍ୱତ ବ୍ରହ୍ମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ; ଅମୃତତ୍ୱର ଭାବନା କଲେ ସେ ନିଜେ ଅମୃତ ହୋଇଯାଏ।
ଅବ୍ରହ୍ମଭାଵନାଜ୍ ଜୀଵୋ ଦୀନତାମ୍ ଏତ୍ଯ ନଶ୍ଯତି । ଵିଷଭାଵନଯୈଵାଙ୍ଗ ଵିଷୀଭଵତି ମାନଵଃ
ବ୍ରହ୍ମ ନୁହେଁ ବୋଲି ଭାବିଲେ ଜୀବ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ି ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ବିଷର ଭାବନା କଲେ, ଓ ପ୍ରିୟ, ମଣିଷ ବିଷ ହୋଇଯାଏ।
ଆତ୍ମନସ୍ ସଂଵିଦୋ ଽଚ୍ଛସ୍ଯ ସଂଵେଦ୍ଯକଲନାମଲମ୍ । ସମ୍ପ୍ରମାର୍ଜ୍ଯୋଦିତସ୍ ସଂଵିଦାତ୍ମା ଵ୍ଯଵହରାନଘ
ହେ ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମା, ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଧାରଣା ଓ ଧୃତିକୁ ସଫା କରାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଆତ୍ମାର ସୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭାସିତ ହୁଏ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ।
ସ୍ଵେଦୋତ୍ଥଦଂଶଯୌକାନ୍ତଂ ଭୂତଜାତଂ ସୁରାଦ୍ଯ୍ ଅପି । କିଂ ସର୍ଵମ୍ ଏଵ କର୍ମୋତ୍ଥମ୍ ଉତ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଵଦେତି ମେ
ଘମ, ପୋକା କାଟିବା, ପଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଦେହ କିମ୍ବା ଦେବତାମାନେ — ଏ ସବୁ କି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ନା ମାତ୍ର କିଛି ଅଂଶ ମାନେ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ? ଏଥିରେ ତୁମର ମତ କହ।
ଚତୁର୍ଦଶଵିଧସ୍ଯାସ୍ଯ ଭୂତଜାତସ୍ଯ ରାଘଵ । କିଞ୍ଚିତ୍ ସକାରଣଂ ଜାତଂ ପ୍ରାକ୍ତନୈର୍ ଆତ୍ମକର୍ମଭିଃ
ହେ ରାଘବ, ଚୌଦ ଧରଣର ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଛି ଜଣେ ନିଜର ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳରେ ଏଠିକୁ ଆସିଛନ୍ତି।
କିଞ୍ଚିନ୍ ନିଷ୍କାରଣଂ ଜାତଂ କଚନଂ ସୁମଣେର୍ ଇଵ । ସ୍ଵଭାଵତୋ ଽଧୁନା କର୍ମ କାରଣାତ୍ତଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
କିଛି ଜଣେ କୌଣସି ଦୃଢ କାରଣ ଛଡ଼ା, ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ, ମଣିର ଭଳି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଏବେ ସେମାନଙ୍କର ନିଜର ଗୁଣଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ ଭବିଷ୍ୟତରେ କାରଣ ହେବ।
ହାର୍ଦାନ୍ଧକାରମାର୍ତାଣ୍ଡ ସଂଶଯାବ୍ଦାନିଲପ୍ରଭୋ । ଜଗତାଂ ଭୂତଜାତସ୍ଯ ଜାତସ୍ଯାଥ ଭଵିଷ୍ଯତଃ
ହୃଦୟର ଅନ୍ଧକାର ଏବଂ ସନ୍ଦେହର ମେଘକୁ ଦୂର କରୁଥିବା ବାୟୁର ସ୍ୱାମୀ, ଏହି କଥା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଲାଗୁ ପଡ଼େ—ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି ଓ ଯେଉଁମାନେ ଆଗାମୀରେ ଜନ୍ମ ନେବେ।
କିଂ କଥଂ କାରଣାଯାତଂ କିଂ କଥଂ ଚାପ୍ଯ୍ ଅକାରଣମ୍ । ଜାତଂ ଵା ଜାଯତେ ଵାପି କଥଂ ଵାପି ଜନିଷ୍ଯତେ
କେମିତି ଏବଂ କାହିଁକି କୌଣସି କାରଣରେ କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ କେମିତି ଓ କାହିଁକି କୌଣସି କାରଣ ବିନା କିଛି ହୁଏ? କେମିତି ଜନ୍ମ ହୁଏ, କେମିତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ଆଗାମୀରେ କେମିତି ଜନ୍ମ ନେବ?
ଦିକ୍କାଲାଦ୍ଯନଵଚ୍ଛିନ୍ନଂ ଵ୍ଯୋମ୍ନ୍ଯ୍ ଅଵ୍ଯୋମ୍ନି ଚ ସଂସ୍ଥିତମ୍ । ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମାନୁଭଵପ୍ରାପ୍ଯମ୍ ଆମୋଦḫ ପଵନେ ଯଥା
ଦିଗ, ସମୟ ଓ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସୀମାରେ ବନ୍ଧା ନୁହେଁ, ଏହା ଆକାଶରେ ଓ ଆକାଶ ପରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଚେତନାର ଆକାଶରେ ଏହାକୁ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ଯେପରି ଗନ୍ଧକୁ ବାୟୁରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
ଖ ଇଵାର୍କୋ ଽମ୍ବୁଦଵ୍ଯାପ୍ତୋ ଵଟବୀଜ ଇଵାଙ୍କୁରଃ । ଵାଯୌ ସ୍ପନ୍ଦ ଇଵାଲକ୍ଷ୍ଯଂ ଵ୍ଯୋମ୍ନ୍ଯ୍ ଅଵ୍ଯୋମ୍ନି ଚ ଚେତନମ୍
ଯେପରି ଆକାଶକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ବ୍ୟାପି ରହିଛି, ବଟବୃକ୍ଷର ବିଜରେ ଅଙ୍କୁର ଲୁଚି ରହିଛି, କିମ୍ବା ବାୟୁରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ତରଙ୍ଗ ରହିଛି, ସେପରି ଚେତନା ଆକାଶରେ ଓ ଆକାଶ ପରେ ବ୍ୟାପି ଅଛି।
ତତ୍ କ୍ଵଚିନ୍ ନିତ୍ଯମ୍ ଅଚଲଂ ଶାନ୍ତଂ ସମସମସ୍ଥିତି । ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡପାରାମ୍ବରଵଦ୍ ଅନନ୍ତମ୍ ଅଵିକାରି ଚ
କେବେ କେବେ ସେ ଚିରକାଳରୁ ଅଚଳ, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ସମତାରେ ବସିଥାଏ; ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସୀମା ଛାଡ଼ି ଅସୀମ ଆକାଶ ପରି, ଏହା ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଓ ଅନନ୍ତ।
କ୍ଵଚିତ୍ ସ୍ଵଭାଵଜାତ୍ ସ୍ପନ୍ଦାତ୍ ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନିର୍ ଇଵ ତ୍ଵିଷା । ଭୂତତନ୍ମାତ୍ରଭାଵେନ ଜଗତ୍ତାଂ ସମୁପେଯୁଷା
କେବେ କେବେ ନିଜର ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତର୍ନିହିତ କମ୍ପନରୁ, ଏହା ଅଗ୍ନିର ଆଲୋକ ପରି ଚମକିଉଠେ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ଆକାର ଧାରଣ କରି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ରୂପ ନେଇଥାଏ।
କ୍ଵଚିତ୍ ପ୍ରାକ୍ସ୍ପନ୍ଦସମ୍ପନ୍ନଭୂତତନ୍ମାତ୍ରରଞ୍ଜନାତ୍ । ଭୂତତ୍ଵଂ ସମୁପାଦତ୍ତେ ହେମାଙ୍ଗଦଦଶାମ୍ ଇଵ
କେବେ କେବେ ପୂର୍ବରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ରଙ୍ଗିତ ହୋଇ, ଏହା ସ୍ଥୂଳ ତତ୍ତ୍ୱର ଅବସ୍ଥା ନେଇଥାଏ, ଯେପରି ହେମ ଗହନା ଆକାର ନେଇଥାଏ।
ଯଥା ସତ୍ତ୍ଵମ୍ ଉପେକ୍ଷ୍ଯ ସ୍ଵଂ ଶନୈର୍ ଵିପ୍ରୋ ଦୁରୀହଯା । ଅଙ୍ଗୀକରୋତି ଶୂଦ୍ରତ୍ଵଂ ତଥା ଜାଡ୍ଯଂ ଚିଦୀଶ୍ଵରଃ
ଯେପରି ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ଗୁଣକୁ ଅବହେଳା କରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଭୁଲ ଆଗ୍ରହରେ ଶୂଦ୍ର ଅବସ୍ଥା ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେପରି ଚେତନାର ନାଥ ମଧ୍ୟ ଜଡତା ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଭୂତାନି ଦ୍ଵିଵିଧାନ୍ଯ୍ ଏଵଂ ପ୍ରତିସର୍ଗଂ ସ୍ଫୁରନ୍ତି ହି । ଅଦ୍ଯଚିତ୍ସ୍ପନ୍ଦଜାତାନି ଚିରଚିତ୍ସ୍ପନ୍ଦଜାନି ଚ
ଏହିପରି, ସୃଷ୍ଟି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଭୂତପଦାର୍ଥ ଦୁଇ ପ୍ରକାରରେ ପ୍ରକାଶ ପାଉଛନ୍ତି— କିଛି ନୂତନ ଚେତନାର ଉତ୍ସାରଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଆଉ କିଛି ପୁରୁଣା ଚେତନାର ଉତ୍ସାରଣରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି।
ତତ୍ର ଯେ ଚିତ୍ସ୍ଵଭାଵୋତ୍ଥସ୍ପନ୍ଦଜାସ୍ ତେ ହି ଜୀଵକାଃ । ନିଷ୍କାରଣଂ ସମୁତ୍ପନ୍ନା ରୁଚଯସ୍ ସନ୍ମଣେର୍ ଇଵ
ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ଯେଉଁମାନେ ଚେତନାର ସ୍ୱଭାବର ଉତ୍ସାରଣରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜୀବ। ସେମାନେ କୌଣସି କାରଣ ବିନା, ନିର୍ମଳ ମଣିରୁ ବିକିରିତ ରଶ୍ମି ପରି, ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି।