ଚିନ୍ମାତ୍ରତ୍ଵଂ ପ୍ରଯାତସ୍ଯ ତୀର୍ଣମୃତ୍ଯୋସ୍ ସ୍ଵଚେତସଃ । ଯୋ ଭଵେତ୍ ପରମାନନ୍ଦẖ କେନାସାଵ୍ ଉପମୀଯତେ
ଯିଏ ନିଜ ମନକୁ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାରେ ବିଲିନ କରିଛି, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଛି, ସେଠିକିଏ ସହିତ ତୁଳନା କରାଯିବ?
ସୀମାନ୍ତସ୍ ସର୍ଵଦୁẖଖାନାଂ ମୃତ୍ଯୁର୍ ଏଵ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ । ତଂ ଜିତ୍ଵା ଯḫ ପରାନନ୍ଦସ୍ ସ ଵକ୍ତୁଂ କେନ ପାର୍ଯତେ
ତିନି ଜଗତର ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ସୀମା ହେଉଛି ମୃତ୍ୟୁ; ଯିଏ ଏହାକୁ ଜିତିଛି, ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦକୁ କିଏ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ?
ସର୍ଵାସାମ୍ ଏଵ ଦୃଷ୍ଟୀନାଂ ସର୍ଵାସାମ୍ ଏଵ ସମ୍ପଦାମ୍ । ପରିଜ୍ଞାଯ ସ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଉପରି ସ୍ଥୀଯତେ ଚିରମ୍
ସମସ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ଓ ସମସ୍ତ ସଫଳତାକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝି, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉପରେ ରହିଥାଏ।
ଅପ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତା ମହାନ୍ତୋ ଽପି ଵଜ୍ରଭେଦକରା ଅପି । ଶୁଦ୍ଧଂ ଖମ୍ ଇଵ ବାଧନ୍ତେ ତଜ୍ଜ୍ଞଂ ଦୋଷା ନ କେଚନ
ଅନେକ, ବଡ଼ ଏବଂ ହୀରାକୁ ଭେଦିପାରୁଥିବା ଦୋଷମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ଶୁଦ୍ଧ ଆକାଶକୁ କିଛି ବିଘ୍ନ କରିପାରେନାହିଁ, ସେଇପରି ତାହାକୁ ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ କିଛି ଦୋଷ ବିଘ୍ନ କରିପାରେନାହିଁ।
ଜରାମରଣଜନ୍ମାଦ୍ଯାସ୍ ସମସ୍ତା ଦୋଷଦୃଷ୍ଟଯଃ । ଆତ୍ମଜ୍ଞାନୈକପର୍ଯନ୍ତା ଯଥାବ୍ଧ୍ଯନ୍ତାସ୍ ସରିଦ୍ରଯାଃ
ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମୃତ୍ୟୁ, ଜନ୍ମ ଓ ଏପରି ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଶେଷରେ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନରେ ଲୟ ହୁଏ, ଯେପରି ସମସ୍ତ ନଦୀ ଶେଷରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚେ।
ତାଵତ୍ ପ୍ରକୃତିର୍ ଆଲୋଲା ଯତତେ ଦୁẖଖସଙ୍କ୍ଷଯେ । ଯାଵତ୍ ପଶ୍ଯତି ନାତ୍ମାନଂ ତମ୍ ଆଲୋକ୍ଯୋପଶାମ୍ଯତି
ପ୍ରକୃତି ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖିନଥାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖ ଶେଷ କରିବାକୁ ଅଶାନ୍ତ ରହେ; ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖିବା ସହିତ ସେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଯଥା ପୁଷ୍ପଂ ସମାସାଦ୍ଯ ନଶ୍ଯନ୍ତି ଶରଵେଣଵଃ । ତଥାତ୍ମତ୍ଵଂ ସମାସାଦ୍ଯ ମନୋବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯାଦଯଃ
ଯେପରି ଫୁଲକୁ ଛୁଇଁଲେ ଶରଗୁଡିକ ଲୁଚିଯାଏ, ସେପରି ଆତ୍ମତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସବୁ ଲୟ ହୋଇଯାଏ।
ସର୍ଵମ୍ ଆଦୌ ଜଗଚ୍ ଛୂନ୍ଯଂ ଶୂନ୍ଯମ୍ ଅନ୍ତେ ଚ ଭୂପତେ । ଅତଶ୍ ଶୂନ୍ଯାତ୍ମକଂ ହ୍ଯ୍ ଏତଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ମଧ୍ଯେ ଽପି ଶୂନ୍ଯକମ୍
ହେ ରାଜା, ଆରମ୍ଭରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଶୂନ୍ୟ ଥାଏ, ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଏ; ଏହିଠାରୁ ଜାଣ, ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ସ୍ୱଭାବ ଶୂନ୍ୟତା।
ନାନ୍ତଶ୍ ଶୂନଂ ଚ ଶୂନ୍ଯଂ ଚ ନାଚିଦ୍ରୂପଂ ନ ଚିନ୍ମଯମ୍ । ନାତ୍ମରୂପଂ ନାନ୍ଯରୂପଂ ଭୁଵନଂ ଭାଵଯନ୍ ଭଵ
ଏହି ସଂସାରକୁ ଭିତରେ କିମ୍ବା ବାହାରେ ଶୂନ୍ୟ ବୋଲି, ନିଷ୍ପ୍ରାଣ କିମ୍ବା ଚେତନ ବୋଲି, ଆତ୍ମାର ରୂପ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରୂପ ବୋଲି ଭାବନା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଏତତ୍ ସ୍ଵରୂପମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ପ୍ରକୃତିḫ ପରିଶାମ୍ଯତି । ସ୍ଵଭାଵାଚ୍ ଚଲିତଂ ଵସ୍ତୁ କ୍ଷୋଭଂ କୃତ୍ଵା କ୍ଵ ତିଷ୍ଠତୁ
ଏହି ସ୍ୱରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ପ୍ରକୃତି ନିଜେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ। କୌଣସି ବସ୍ତୁ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରୁ ଦୂରେ ଯାଇ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ, ସେଠାରେ ଏହା କେଉଁଠି ରହିପାରିବ?
ଅଜ୍ଞାନଗ୍ରନ୍ଥିନିର୍ଭେଦୋ ମୋକ୍ଷ ଇତ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଯତେ ଽନଘ । ନ ଦେଶୋ ମୋକ୍ଷନାମାସ୍ତି ନ କାଲୋ ନେତରା ସ୍ଥିତିଃ
ଅଜ୍ଞାନର ଗଠି ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବାକୁ ମୁକ୍ତି ବୋଲାଯାଏ, ହେ ନିର୍ମଳ! ମୁକ୍ତି ନାମକ କୌଣସି ସ୍ଥାନ ନାହିଁ, କୌଣସି ସମୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଅହଙ୍କୃତେର୍ ଵିମୋହସ୍ଯ କ୍ଷଯେଣେଯଂ ଵିଲୀଯତେ । ପ୍ରକୃତିର୍ ଭାଵନାନାମ୍ନୀ ମୋକ୍ଷସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଏଷ ଏଵ ସଃ
ଅହଂକାରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଭ୍ରମ ନଶ୍ଟ ହେଲେ, ଏହି ପ୍ରକୃତି ଲୟ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ଭାବନାର ଶେଷ ହେବାକୁ ମୁକ୍ତି ବୋଲାଯାଏ, ଏହିଠାରେ ଏହା ଅର୍ଥ।
ଏଷ ଏଵ ଶନୈର୍ ଦେହଂ ଗାଲଯିତ୍ଵୋପଶାମ୍ଯତି । ଵିଵେକୋ ଵିଷଯେ ଵାଚାଂ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଭଵନିଂ ଗତଃ
ଏହି ବିବେକ ଦେହକୁ ଦୀରେ-ଦୀରେ କ୍ଷୀଣ କରି, ଶାନ୍ତ ହୁଏ; ଏହା ଶବ୍ଦର ସୀମାକୁ ଛାଡ଼ି, ନିରବ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ।
ଯଥାଭୂତମ୍ ଇଦଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଜାଗତଂ ଵସ୍ତୁଵିଭ୍ରମମ୍ । ଭାଵଯିତ୍ଵା ଯଥାଜ୍ଞାନଂ ଜ୍ଞସ୍ ତିଷ୍ଠତି ଯଥାସୁଖମ୍
ଏହି ସଂସାରଟିଏ କେବଳ ଭ୍ରମ ଅଟୁଟ ରୂପରେ ଅଛି ବୋଲି ଜାଣି, ନିଜ ବୁଝିବା ପ୍ରକାରେ ଚିନ୍ତା କରି, ଜ୍ଞାନୀ ନିଜ ପସନ୍ଦରେ ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାଏ।
ପ୍ରଶାନ୍ତଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥଵିଚାରଚାପଲୋ ନିଵୃତ୍ତନାନାରସକାଵ୍ଯକୌତୁକଃ । ନିରସ୍ତନିଶ୍ଶେଷଵିକଲ୍ପଵିପ୍ଲଵସ୍ ସମସ୍ ସୁଖଂ ତିଷ୍ଠସି ଶାଶ୍ଵତାତ୍ମକଃ
ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ନେଇ ଅଶାନ୍ତି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ବିଭିନ୍ନ କବିତାର ରସ ନେଇ ଆଗ୍ରହ ହରାଇଯାଇଛି, ସମସ୍ତ ଭ୍ରମ ଓ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଦୂର ହୋଇଯାଇଛି; ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ତୁମେ ସମତାରେ, ଆନନ୍ଦରେ, ଶାଶ୍ୱତ ସ୍ୱରୂପରେ ଅବିଚଳ ରହିଥାଅ।
ଆତ୍ମାରାମୋ ଵୀତଶୋକୋ ନିତ୍ଯମ୍ ଅନ୍ତର୍ମୁଖସ୍ ସୁଖୀ । କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅପି ଚ କର୍ମାଣି ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅପଗତଭ୍ରମମ୍
ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଏ, ଶୋକ ରହିତ, ସଦା ଭିତରକୁ ମୁଖ କରି ଶାନ୍ତ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହେ, ସେ କାମ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମ ଛାଡ଼ି ଅବିଚଳ ରହେ।
ଅନ୍ତଶ୍ଶୀତଲଯା ନିତ୍ଯମ୍ ଅନାକୁଲତଯା ତଥା । ସୋମ୍ଯରୂପତଯା ପୂର୍ଣଶ୍ ଶଶାଙ୍କ ଇଵ ଶୋଭତେ
ସେ ସଦା ଭିତରେ ଶିତଳ, ଅଶାନ୍ତିରୁ ଦୂରେ, ମୃଦୁ ସ୍ଭାଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ସମଶ୍ ଶାନ୍ତମନା ମୌନୀ କ୍ଷୀଣଵାଦଵିଚାରଣଃ । କଚତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନି ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵେ ଦଗ୍ଧେନ୍ଧନ ଇଵାନଲଃ
ସମଚିତ୍ତ, ଶାନ୍ତମନ, ନିରବ, ସମସ୍ତ ତର୍କ ଓ ବିଚାର ଶେଷ, ସେ ନିଜ ଆତ୍ମାର ତତ୍ତ୍ୱରେ ରହିଛନ୍ତି, ଜଳିବା ଜଳାଣା ଶେଷ ହୋଇଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି।
ଯେନ କେନଚିଦ୍ ଆଚ୍ଛନ୍ନୋ ଯେନ କେନଚିଦ୍ ଆଶିତଃ । ଯତ୍ର କ୍ଵଚନ ଶାଯୀ ଚ ସମ୍ରାଡ୍ ଇଵ ଵିରାଜତେ
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଭଳି ଢାକାଯାଉଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଭଳି ଖାଉଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଭଳି ଶୋଇଛନ୍ତି, ସେ ରାଜା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଵର୍ଣଧର୍ମାଶ୍ରମାଚାରଶାସ୍ତ୍ରମନ୍ତ୍ରାମଯୋଜ୍ଝିତଃ । ନିର୍ଗଚ୍ଛତି ଜଗଜ୍ଜାଲାତ୍ ପଞ୍ଜରାଦ୍ ଇଵ କେସରୀ
ବର୍ଣ୍ଣ, ଧର୍ମ, ଆଶ୍ରମ, ଆଚରଣ, ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ମନ୍ତ୍ରରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ସଂସାରର ଜାଲରୁ ସିଂହ ପରି ପଞ୍ଜରା ଛାଡ଼ି ଯାଉଛନ୍ତି।
ଵାଚାମ୍ ଅତୀତଵିଷଯାଂ ଵିଷଯାଶାଦଶୋଜ୍ଝିତାମ୍ । କାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉପଗତଶ୍ ଶୋଭାଂ ଶରଦୀଵ ନଭସ୍ତଲମ୍
ସେ ଏମିତି ଏକ ଦୀପ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଯାହା କଥାର ସୀମାକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘିଯାଏ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ, ଶରଦ୍କାଳୀନ ନିର୍ମଳ ଆକାଶ ପରି ନିର୍ମଳ ଓ ଦୃଶ୍ୟମାନ।
ଗମ୍ଭୀରଶ୍ ଚ ପ୍ରସନ୍ନଶ୍ ଚ ଗିରାଵ୍ ଇଵ ମହାହ୍ରଦଃ । ପରାନନ୍ଦରସକ୍ଷୀଵୋ ରମତେ ସ୍ଵାତ୍ମନାତ୍ମନି
ସେ ଗଭୀର ଓ ଶାନ୍ତ, ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ବଡ଼ ହ୍ରଦ ପରି, ନିଜ ମନରେ ପରମ ଆନନ୍ଦର ଆସ୍ୱାଦ ନେଇ ଆପଣ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ରହନ୍ତି।
ଯଥାଭିମତଵିସ୍ତାରୋ ଯଥାଭିମତକର୍ମକୃତ୍ । ପରମାଂ ନିର୍ଵୃତିଂ ଯାତି ମୁକ୍ତଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥଯନ୍ତ୍ରଣଃ
ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ କାମ କରନ୍ତି, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି, ଶାସ୍ତ୍ରର ନିୟମରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତିକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ସର୍ଵକର୍ମଫଲତ୍ଯାଗୀ ନିତ୍ଯତୃପ୍ତୋ ନିରାଶ୍ରଯଃ । ନ ପୁଣ୍ଯେନ ନ ପାପେନ ନେତରେଣାପି ଲିପ୍ଯତେ
ସେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି, ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ନିର୍ଭରଶୂନ୍ୟ, ସେ ପୁଣ୍ୟ, ପାପ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦ୍ୱାରା ମାନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ସ୍ଫଟିକḫ ପ୍ରତିବିମ୍ବେନ ଯଥା ନାଯାତି ରଞ୍ଜନାମ୍ । ତଜ୍ଜ୍ଞẖ କର୍ମଫଲେନାନ୍ତସ୍ ତଥା ନାଯାତି ରଞ୍ଜନାମ୍
ଯେପରି ଏକ ଫଟିକ ମଣି ଭିତରେ ପଡ଼ୁଥିବା ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦ୍ୱାରା କେବେ ରଙ୍ଗିତ ହୁଏନାହିଁ, ସେପରି ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ମନୁଷ୍ୟ କର୍ମର ଫଳ ଦ୍ୱାରା ମନରେ କେବେ ରଙ୍ଗିତ ହୁଏନାହିଁ।
ହସନ୍ ରୁଦନ୍ନ୍ ଅପି ଭୃଶଂ ଦେହପୂଜାଵିକର୍ତନୈଃ । ଦାହାହ୍ଲାଦୌ ନ ଜାନାତି ପ୍ରତିବିମ୍ବଗତାଵ୍ ଇଵ
ସେ ମଣିଷ ଯେତେ ହସୁଥିବେ କିମ୍ବା କଢ଼ି କଣ୍ଦୁଥିବେ, ଦେହର ପୂଜା କିମ୍ବା ଆଘାତ ହେଉଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ, ତାହାର ମନରେ ଜଳନ କିମ୍ବା ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ ହୁଏନାହିଁ, ଯେପରି ପ୍ରତିବିମ୍ବରେ ମାତ୍ର ଘଟିଥାଏ।
ନିସ୍ସ୍ତୋତ୍ରୋ ନିର୍ଵଷଟ୍କାରḫ ପୂଜ୍ଯପୂଜାଵିଵର୍ଜିତଃ । ସଂଯୁକ୍ତଶ୍ ଚ ଵିଯୁକ୍ତଶ୍ ଚ ସର୍ଵାଚାରନଯକ୍ରମୈଃ
ସେ ମଣିଷ କୌଣସି ସ୍ତୁତି କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ନାହାନ୍ତି, ପୂଜା କିମ୍ବା ଅପୂଜା ଉଭୟରୁ ଦୂରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଥା ଓ ଆଚରଣରେ କେବେ ଲିପ୍ତ, କେବେ ଅଲିପ୍ତ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ତସ୍ମାନ୍ ନୋଦ୍ଵିଜତେ ଲୋକୋ ଲୋକାନ୍ ନୋଦ୍ଵିଜତେ ଚ ସଃ । ହର୍ଷାମର୍ଷଭଯକ୍ରୋଧୈର୍ ମୁକ୍ତୋ ଯୁକ୍ତଶ୍ ଚ ଦୃଶ୍ଯତେ
ସେହିପରି, ସେ ଲୋକଙ୍କୁ ଭୟଭିତ କରନ୍ତିନାହିଁ, ନାହିଁ ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଭୟଭିତ କରେ; ସେ ଆନନ୍ଦ, କ୍ରୋଧ, ଭୟ ଓ ଦ୍ୱେଷରୁ ମୁକ୍ତ, ଏବଂ ଲିପ୍ତ ଓ ଅଲିପ୍ତ ଭାବରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ରାଗଦ୍ଵେଷୋଦଯାରମ୍ଭୈସ୍ ତ୍ଯଜ୍ଯତେ ଽପି ଚ ଯୁଜ୍ଯତେ । ଈହାନୀହାଵିଲାସେନ ନାପ୍ଯତେ ଽଥ ଚ ଭୁଜ୍ଯତେ
ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷ ଉଦୟ ହେଲେ ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ଚେଷ୍ଟା ଓ ଅଚେଷ୍ଟାର ଖେଳ ମାଧ୍ୟମରେ କେହି କାର୍ଯ୍ୟ କରେନାହିଁ, କିମ୍ବା ଭୋଗ କରେନାହିଁ।
ପ୍ରମେଯେ କସ୍ଯଚିଦ୍ ଅପି ନାରୋହତି ମହାଶଯଃ । ପ୍ରମେଯୀକ୍ରିଯତେ ଵାପି ବାଲେନାପ୍ଯ୍ ଅଦୁରାଶଯଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଜିଉଟି ଅଛି, ସେଠାରେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା କେବେଉ ଜ୍ଞାନର ବସ୍ତୁ ସହ ଜଡିତ ହୁଏନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଅଶୁଦ୍ଧ ମନ ଥିବା ଲୋକ, ଏକ ଶିଶୁ ମଧ୍ୟ, ବସ୍ତୁକୁ ଜ୍ଞାନର ବସ୍ତୁ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ।